Het kwaad leeft onder ons. Vlakbij. We zien het niet. Het is een meester in zich verschuilen. Dit verhaal is waar. Het gebeurt. Terwijl we deze woorden lezen.
In het Oostenrijkse Pichl klinkt een ijzingwekkende schreeuw. 776 kilometer verderop klinkt de echo van die schreeuw in het bonkende lijf van een man die rent voor zijn leven.
Wat is het verhaal achter die schreeuwen? Is er een verband? Is dit slechts het begin of volgen er meer? Commissaris Elias Hoffmann ontsluit deuren naar een verborgen wereld waarin achter het masker van beschaving het gruwelijke gelaat steekt van het ondenkbare.
De echo van de schreeuw is een verslavende pageturner die de lezer naar de keel grijpt en hem meeneemt op een waanzinnige achtbaan van spanning, mysterie, humor en ontroering, in een eigen universum waar woord en klank één zijn.
Drie sterren voor de sterke en tegelijk sierlijke zinnen, het pientere knip- en plakwerk in de chronologie en voor het ik-geef-iets-om-het-hoofdpersonage-gehalte. Al was het bij momenten oeverloze levensbeschouwelijke kantje eerder storend dan verrijkend in het verhaal. Een verhaal dat nog eens datzelfde ethische getouwtrek als climax kende. Duidelijk niet mijn dada, want me aan het denken zetten - op deze review na - zal het boek me niet doen. Wel moet ik een compromis sluiten met mezelf én besluiten dat ik niet het doelpubliek ben. Een degelijke rating tot gevolg.
Mijn #recensie over De echo van de schreeuw (Frank Van Laecke) kan je nalezen op mijn blog via https://boeklovers.wordpress.com/2020... Inclusief #leesfragment en #interview
IJzersterke thriller, elegant van stijl en spannend tot het ontluisterende én aangrijpende einde. Ik kende Frank Van Laecke voorheen alleen als regisseur/scriptschrijver van Studio 100-musicals. Nu moet je weten, daar sleep je me nog voor geen miljoen euro naartoe. Maar deze gelaagde roman vol erudiete verwijzingen naar mythologie, literatuur, muziek en opera roept enkel pure bewondering op. Dit bloedstollende verhaal staat boordevol met mooie, levensbeschouwelijke zinnen. Ik zou eigenlijk alle thrillers die ik ooit vijf sterren heb gegeven willen downgraden naar vier, zodat deze thriller écht de waardering krijgt die hij verdient. Want dit, beste mensen, is literatuur van de bovenste plank. De structuur zit net zo zorgvuldig in elkaar als het web van een spin. De thema’s zijn brandend actueel én duister, maar worden gelukkig hier een daar besprenkeld met een toefje humor. Ik ben ondersteboven van de mooie, zelfs literaire schrijfstijl. Lees dit boek!
Een verrassend literair meesterwerkje van Vlaamse bodem, boordevol mooie zinnen en doorspekt met verwijzingen naar literatuur, opera, muziek. Meer van dat graag!