In maart 2018, als de oorlog in Syrië zijn achtste jaar ingaat, verhuist Fernande van Tets naar Damascus. Terwijl om haar heen het Syrische leger de laatste opstandige gebieden door middel van uithongering en bombardementen tot overgave dwingt, leeft zij als communicatiemedewerker voor de Verenigde Naties in de weelde van het Four Seasons Hotel, met de geheime dienst in de lobby. Tijdens het zogeheten "jaar van de overwinning' ziet ze wat die overwinning gekost heeft: een land in puin en een bevolking op drift. Ze praat met Syriërs over hoe zij de toekomst zien – van de angst om te verdwijnen in een Syrische gevangenis tot het vinden van een geschikte partner nu zoveel mensen dood of gevlucht zijn. Syrië stuurt aan op de terugkeer van vluchtelingen uit het buitenland, en ook in Nederland vinden we dat het tijd is voor de Syriërs om naar huis te gaan. Maar wat is er voor hen nog om naar terug te keren? Fernande van Tets schetst een indrukwekkend en huiveringwekkend beeld van een land waar het leven niet vanzelfsprekend is.
Het boek geeft veel mooie en belangrijke inzichten in de achtergrond van de burgeroorlog in Syrië en het verschrikkelijke effect dat dit heeft op de bevolking en de miljoenen vluchtelingen. Fijn dat ik het gelezen heb. Ik vond alleen de schrijfstijl een beetje langdradig.
Voor mij drie sterren omdat het voor mijn doen heel lang dradig was om te lezen. Qua inhoud vind ik het wel heel goed en mooi geschreven en interessant om te lezen hoe haar leven in Syrië was tijdens haar werk periode
Persoonlijk, intiem verslag van een jaar in Syrië. Met plezier gelezen, ondanks het sombere onderwerp. Fernande van Tets geeft een kritische inkijk in het functioneren van UNRWA en andere VN-organisaties in Syrië. Ze schetst de ingewikkelde wederzijdse afhankelijkheid van de hulporganisaties en het misdadige regime van Assad. Mooi is dat Fernande ook haar eigen worsteling hiermee laat zien en vertelt over de bizarre bubbel waarin VN-medewerkers in een oorlogsgebied verkeren. Het boek maakt volkomen duidelijk dat Syrië nooit een veilig land zal zijn zolang de kliek van Assad er aan de macht is.
Deze recensie is eerder verschenen op Koukleum.nl.
Ik was erg benieuwd hoe het een hulpverlener zou vergaan in een periode in oorlogsgebied. Fernande schrijft op een manier dat je de straten van Damascus zonder problemen voor je ziet. Hier houd ik van. Wel heb ik het gevoel dat ze in Damascus op haar tenen loopt en nergens echt zichzelf is. En dat blijkt ook aan het einde van het boek. Door het regime wat heerst in Damascus mag je niet te veel commentaar geven en door het schrijven van dit boek zal ze Damascus ook niet meer kunnen bezoeken.
Ik vind het wel goed dat Van Tets dit op heeft durven schrijven en dit beleid op papier heeft durven zetten. Want het is niet alleen het beleid in Damascus, maar zeer zeker ook het beleid van de Verenigde Naties. Zij is in dienst van de Verenigde Naties en leeft in de absolute weelde van het Four Searons hotel, waar de Verenigde Naties kapitalen aan betaald, terwijl de inwoners van Damascus niks meer hebben. De Verenigde Naties zijn naar mijn gevoel volledig in dienst van de regering van Syrië en kunnen zo alleen doen wat de Syrische regering goedkeurt en ze moeten zelf ook altijd uitkijken met hun mening geven. Als de verkeerde hun uitgesproken mening hoort en deze strookt niet met de regering, dan kan het zomaar zijn dat diegene verdwijnt en ergens in een Syrische gevangenis opgesloten wordt.
Het boek is erg toegankelijk geschreven. Het is alsof van Tets je aan de hand meeneemt door de verschrikkelijke oorlogsgebieden, maar daarnaast er ook zeker van wil zijn dat je de schoonheid van Damascus ook ervaart. Het is alsof ze zich wil verontschuldigen voor de oorlog in een mooi land als Syrië. Ik denk dat de medewerkers van organisaties als Verenigde Naties graag meer zouden willen doen voor de bevolking, maar door hogere hand gebonden zijn aan regels en restricties.