“Hoeder van de vulkaan” is een ontnuchterend verhaal met (gelukkig) een hoopvol einde. Hoewel het zich niet op onze wereld afspeelt, geeft het duidelijk de problemen weer waarmee wij worstelen: hebzucht, machtswellust, roofbouw, machtsmisbruik. Door al deze zaken lijkt de wereld waar deze roman zich afspeelt gedoemd tot de definitieve ondergang.
De hoop die er is, komt van mensen die hun eigenbelang opzij zetten en samenwerken om goed te maken wat hun voorouders kapot hebben gemaakt. Deze boodschap, op een prachtige, positieve manier gebracht, is precies wat de wereld op dit moment nodig heeft.
Her verhaal wordt grotendeels in de tweede persoon verteld, een weinig voorkomend perspectief dat moeilijk tot goed einde is te brengen. Over het algemeen is het goed gelukt: doordat de reden voor deze verteltrant in het begin al wordt neergezet en er op gezette momenten weer naar wordt verwezen blijft het logisch. Alleen op het moment dat de hoofdpersoon en de verteller elkaar ontmoeten werd het voor mij even storend, omdat het gekunsteld ging overkomen- gelukkig duurde dat maar even.
Desalniettemin heeft deze manier van vertellen een aantal nadelen. Ten eerste kreeg de hoofdpersoon voor mij daardoor minder diepgang. Zijn gevoelens worden wel vermeld, maar minder uitgewerkt, waardoor ik mij minder goed in hem kon verplaatsen. Daarnaast is het een complexe manier van vertellen, waardoor het beoogde lezerspubliek minder duidelijk is.
Wat verhaal betreft komt dit meer als een young adult boek over, omdat de wereldopbouw en de personages redelijk rechtoe-rechtaan is. Voor een volwassen publiek ontbrak voor mij wat gelaagheid.
Dat is de reden dat ik voor 3 sterren heb gekozen, hoewel ik dit een mooi geschreven verhaal vind, met sterke metaforen en een belangrijke boodschap. Eigenlijk zou ik een halve ster meer willen geven, maar het systeem laat het niet toe..