Η ιστορία και τα σκάνδαλα μιας οικογένειας. Στην Ισπανία Ιππότες, στη Ρώμη Πάπες.
Ανάμεσα στον Τίβερη, το Πίντσιο και το Καπιτώλιο, είναι στριμωγμένη σε μια κοιλάδα η Ρώμη, η αιώνια, ιερή πόλη. Οι δρόμοι είναι στενοί, βρόμικοι, κακολιθοστρωμένοι. Όταν βρέχει χώνεται κανείς ως το γόνατο στις λάσπες... Νωρίς το πρωί της 11ης Αυγούστου 1492, άνοιξαν διάπλατα τα παράθυρα του Κονκλάβιου. Ο Ροντρίγκο Βοργία, είχε εκλεγεί Πάπας, με το όνομα Αλέξανδρος 6ος... Η Λουκρητία Βοργία, η κόρη του Πάπα, πέρασε στους σκοτεινούς διαδρόμους του Βατικανού, που εδώ κι εκεί φωτίζονταν από πρασινόχρυσα φώτα, κι έφτασε στα διαμερίσματα του καρδινάλιου Γκεράρντο. Οι αιωνόβιος καρδινάλιος σηκώθηκε από την πολυθρόνα του, σήκωσε με δυσκολία τα βλέφαρά του για να δει τον άνθρωπο - θαύμα, το κορίτσι θαύμα, που στεκόταν μπροστά του. Είχε ρίξει πάνω της μόνο ένα μικρό χρυσοκέντητο μανδύα, που μόλις της έφτανε ως τα γόνατα, τον άνοιξε και φάνηκε το αγαλματένιο κορμί της...
An historical novel about utter decadence, written in a collagist style. Formally charming, but not sure if I could draw any message from out of it. Am I as a reader just a voyeur of immoral, hypocrite, murderous Vatican court life in the days of Pope Alexander VI, a man greedy for power? Does the author give any hints of psychological or social analysis or criticism? I didn't see any (which certainly doesn't proof that it's not there).
I will leave a review later to explain the stars but I am going on vacation. But quick thought it felt somewhat bland like it was trying to get a lot of info out there without much plot. You might as well go for a nonfiction anthology of the family. However there were weird play sequences that tripped me up
This was nice, but not more than nice. The book tells episodes of the life of the Borgias, without much connecting tissue. I had expected it to be carried by witty or lyrical language (because Klabund), but found myself disappointed.