Κι έκλαψα. Για όλες τις στιγμές που είχαν πια περάσει. Έκλαψα, γιατί είδα ότι αγαπηθήκαμε. Ίσως, όχι βαθιά. Αλλά αρκετά. Ίσως, όχι για πάντα. Αλλά για όσο έπρεπε. Υπάρχει μια φωτογραφία, που αποδεικνύει πως εσύ κι εγώ συνυπάρξαμε. Κι έκλαψα πιο πολύ. Γιατί εγώ, δεν είχα ανάγκη τη φωτογραφία για να θυμηθώ.
Το συγκεκριμένο μικρό βιβλιαράκι, που μού τράβηξε την προσοχή με το έντονο ροζ εξώφυλλό του και τον τίτλο του, είναι μια μικρή ποιητική συλλογή με, τι άλλο, - κυρίως - ποιήματα για έρωτες που τελειώνουν και ραγισμένες καρδιές.
Προσωπικά, μού άρεσε περισσότερο από ότι αρχικά περίμενα. Αν και για εμένα, το καλύτερο ποίημα δεν ήταν ούτε κάποιο από αυτά που μιλούσαν για heartbreak, ούτε τα μικρά πεζά διηγήματα στο τέλος, αλλά εκείνο το ποίημα που μιλούσε για τη νέα γενιά που ξεσηκώνεται και δεν παύει να αγωνίζεται.
Όσο αφορά τα υπόλοιπα ποιήματα, κάποια, μού άρεσαν περισσότερο από κάποια άλλα που δεν με ξετρέλαναν. Όμως πιστεύω ότι το βιβλίο αυτό, μπορούσε να έχει τελειώσει με το τελευταίο ποίημα και τα μικρά πεζά που ακολούθησαν, θα μπορούσαν και να μην υπάρχουν, ή θα μπορούσαν να αποτελούν κομμάτι μιας άλλης συλλογής. Δεν κολλούσαν πολύ με το προηγούμενο περιεχόμενο του βιβλίου και προσωπικά, αν και ποιοτικά αξιοπρεπή, δεν με συγκίνησαν.
Η όλη αναγνωστική εμπειρία, ήταν θετική και σε αυτό βοήθησε και η ποιότητα του περιεχομένου αλλά - κακά τα ψέματα - και η μικρή του έκταση. Σε γενικές γραμμές λοιπόν, το προτείνω!
If you made it this far, cogratulations! 'Til next time, take care :) :) :)