What do you think?
Rate this book
Автобиография
Бранислав Нушич (1864-1938) е голям сръбски писател. Автор е на разкази, фейлетони и множество комедии. Блестящ хуморист, той осмива и критикува недъзите и пороците в съвременното му общество. “Автобиография” е едно от най-популярните произведения на Нушич. Обект на изображение е животът на автора й: раждането му, семейната среда, детството, ученическите години, личния живот, професионалния път. Автобиографията на един човек е своеобразна равносметка на житейския му път, а на един писател – негов белетризиран вариант.
“Автобиография” на Нушич е романизирана автобиография, т.е. съчетава елементите на документалното с художественото, на автобиографията с романа. Характерна черта на произведението е комизмът.
Тази книга е една голяма лъжа. Която е крайно време, сто години по-късно, да бъде разкрита на читателя. Изобщо не е вярно, че това е автобиографията на Бранислав Нушич. Защото, в по-голяма или по-малка степен, тя е биографията на всеки от нас. С училището, църквата, казармата, любовта, обществото, властта, работата и брака сме се срещали и ние. И е удивително колко близки до Нушичевите са нашите преживявания с тези основни житейски институции. И преди век, и днес, и особено тук на Балканите. Тъй че, прогледнали за истината, нека се отнасяме с тази искряща от смях творба, сякаш самите ние сме я написали. Така тя ще ни е двойно по-близка и разбираема, та да я препрочитаме с деца и внуци!
“Автобиография” на Нушич е романизирана автобиография, т.е. съчетава елементите на документалното с художественото, на автобиографията с романа. Характерна черта на произведението е комизмът.
Тази книга е една голяма лъжа. Която е крайно време, сто години по-късно, да бъде разкрита на читателя. Изобщо не е вярно, че това е автобиографията на Бранислав Нушич. Защото, в по-голяма или по-малка степен, тя е биографията на всеки от нас. С училището, църквата, казармата, любовта, обществото, властта, работата и брака сме се срещали и ние. И е удивително колко близки до Нушичевите са нашите преживявания с тези основни житейски институции. И преди век, и днес, и особено тук на Балканите. Тъй че, прогледнали за истината, нека се отнасяме с тази искряща от смях творба, сякаш самите ние сме я написали. Така тя ще ни е двойно по-близка и разбираема, та да я препрочитаме с деца и внуци!
Audiobook
First published January 1, 1924
61 people are currently reading
632 people want to read
About the author
Branislav Nušić
202 books126 followersBorn Alkibijad Nuša (Aromanian: Alchiviadi al Nuşa) in Belgrade, Principality of Serbia to a well-off family, Nušić enjoyed the benefits of a privileged upbringing for only a brief time. His father Đorđe Nuša was a well known grain merchant of Cincar (Aromanian Vlach) origin who lost his wealth shortly after his son's birth and was forced to move the family to Smederevo where young Alkibijad attended elementary school and first two grades of boarding school. During his teens, Nuša moved back to Belgrade where he graduated from boarding school. Upon turning 18 years of age, he legally changed his name to Branislav Nušić. In 1884, he graduated from the University of Belgrade's Law School. During his studies, he also spent a year in Graz, Austria-Hungary.
Twenty-one-year-old Nušić fought in the Serbo-Bulgarian War of 1885 while serving in the Serbian Army. After the war, he published a controversial poem "Dva Raba" in Dnevni list for which he spent two years in prison. The poem ridiculed Serbian King Milan, namely his decision to attend the funeral of the Serbian-born Austro-Hungarian general Dragutin Franasović's mother instead of that of the war's hero, Captain Mihailo Katanić who died as a result of wounds sustained while saving the regimental flag from the hands of Bulgarians.
At first, Nušić's sentence was only two months, but the King pressured the judges to extend it. Despite harsh prison conditions, Nušić still managed to write a comedy: Protekcija (Protection).
When he first asked the prison intendant, Ilija Vlah, for the permission to write, Vlah told him that it was the writing that got him into prison, and denied his request. Knowing that intendant read all outgoing mail, Nušić wrote a brief letter to the second husband of his aunt (he was related to her first husband), who served as a minister of justice. Nušić addressed Gersic as uncle and told him how it would be much easier for him to serve 2 years if he could write. He noted that he had no interest in writing political texts, and signed the letter your nephew. One day later, Vlah allowed him to write literature.
In 1889, Nušić became a civil servant. As an official in the Ministry of Foreign Affairs he was appointed to clerk of consulate in Bitola, where he eventually married (1893). He spent a decade in southern Serbia and Macedonia. His last post in this region was vice-consul in Pristina.[1]
In 1900, Nušić was appointed as a secretary of Ministry of Education, and shortly afterwards he became a head dramaturgist of the National Theatre in Belgrade. In 1904, he was appointed a head of Serbian National Theatre in Novi Sad. In 1905, he left his new post and moved to Belgrade to work as a journalist.
In 1912, Nušić returned to Bitola as a civil servant. During Balkan Wars in February 1913, Nušić, who was the prefect, was regarded as too moderate, and replaced by someone more sympathetic with the views of the military party and of "the black hand."[2] In 1913, he founded a theater in Skopje, where he lived until 1915. Due to the World War I, Nušić fled the country and lived in Italy, Switzerland and France for its duration.
After the war, Nušić was appointed to be the first head of the Art Department of the Ministry of Education. He remained at this post until 1923. Afterwards, he was appointed head of Narodno pozorište (National Theater) in Sarajevo. In 1927, he returned to Belgrade.
Twenty-one-year-old Nušić fought in the Serbo-Bulgarian War of 1885 while serving in the Serbian Army. After the war, he published a controversial poem "Dva Raba" in Dnevni list for which he spent two years in prison. The poem ridiculed Serbian King Milan, namely his decision to attend the funeral of the Serbian-born Austro-Hungarian general Dragutin Franasović's mother instead of that of the war's hero, Captain Mihailo Katanić who died as a result of wounds sustained while saving the regimental flag from the hands of Bulgarians.
At first, Nušić's sentence was only two months, but the King pressured the judges to extend it. Despite harsh prison conditions, Nušić still managed to write a comedy: Protekcija (Protection).
When he first asked the prison intendant, Ilija Vlah, for the permission to write, Vlah told him that it was the writing that got him into prison, and denied his request. Knowing that intendant read all outgoing mail, Nušić wrote a brief letter to the second husband of his aunt (he was related to her first husband), who served as a minister of justice. Nušić addressed Gersic as uncle and told him how it would be much easier for him to serve 2 years if he could write. He noted that he had no interest in writing political texts, and signed the letter your nephew. One day later, Vlah allowed him to write literature.
In 1889, Nušić became a civil servant. As an official in the Ministry of Foreign Affairs he was appointed to clerk of consulate in Bitola, where he eventually married (1893). He spent a decade in southern Serbia and Macedonia. His last post in this region was vice-consul in Pristina.[1]
In 1900, Nušić was appointed as a secretary of Ministry of Education, and shortly afterwards he became a head dramaturgist of the National Theatre in Belgrade. In 1904, he was appointed a head of Serbian National Theatre in Novi Sad. In 1905, he left his new post and moved to Belgrade to work as a journalist.
In 1912, Nušić returned to Bitola as a civil servant. During Balkan Wars in February 1913, Nušić, who was the prefect, was regarded as too moderate, and replaced by someone more sympathetic with the views of the military party and of "the black hand."[2] In 1913, he founded a theater in Skopje, where he lived until 1915. Due to the World War I, Nušić fled the country and lived in Italy, Switzerland and France for its duration.
After the war, Nušić was appointed to be the first head of the Art Department of the Ministry of Education. He remained at this post until 1923. Afterwards, he was appointed head of Narodno pozorište (National Theater) in Sarajevo. In 1927, he returned to Belgrade.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 109 reviews
November 10, 2018
Като дете, мразещо математиката, изпитах искрено задоволство и много се смях, когато главният герой нарече леля си “хипотенуза”, и тя така и не му прости тази ужасно обидна според нея дума. Но пък няма шанс някога да забравя какво значи “хипотенуза”, за да предотвратя подобно недоразумение.
Нушич е майстор на оптимизма. Открива смешното във всяка тежка ситуация, като просто изобличава глупостта, която води до нелепост и невежество. Хуморът му търси винаги доброто, и затова съм я препрочитала многократно тая книжчица, май пак е време.
Нушич е майстор на оптимизма. Открива смешното във всяка тежка ситуация, като просто изобличава глупостта, която води до нелепост и невежество. Хуморът му търси винаги доброто, и затова съм я препрочитала многократно тая книжчица, май пак е време.
December 3, 2014
Може би Нушич е най-крупното име и еталон на сръбската литература.Имам някакви спомен ,че трябваше да я четем в училище,но явно не съм успяла да се преборя с нея.Сега изглежда беше точното време за нея.Още с предговора бях омагьосана от лекия начин с който Нушич по нашенския философско-хумористичен похват ни въвежда в автобиографията си.И докато се помъчих с "Пан Тадеуш" и "Горски венец" ,автобиографията на Нушич върви толкова гладко и бързо,че двестате странички минаха като филм пред очите ми-а лесното четене винаги значи умело и трудно писане от страна на автора.Смях се през сълзи на онези всички неща през които всички сме минали трудно,но с удоволствие бихме преживели пак.Толкова красиви думи ,по нашенски близки по сърце.
July 9, 2019
کتاب طنز جالبی بود. خیلی جاهاش خندیدم. اگه "خندهی لهجهندار" یا "چگونه با پدرت آشنا شدم" رو خوندید، از این کتاب احتمالا خوشتون بیاد. توش سیستم اداری، آموزش و پرورش، دولت، روابط انسانی و خیلی چیزها رو نقد کرده بود! که خب از این حیث شبیه دوتا کتاب قبل نیست. ترجمهش خیلی عالی بود. مخصوصا اینکه شعرها رو تا حد زیادی باقافیه درآورده بود.
از متن کتاب:
-او در خانه خیاطی، اتاقی اجاره کرده بود و صاحبخانه در ازای ماهی چهل دینار کرایهای که میگرفت صبح ها به او یک فنجان قهوه میداد و شلوارهایش را هم مجاناً اتو میکرد. نقاش ما برای قدردانی از غمخواری او از خیاط و همسرش دو تابلو کشید. احتمالاً در جریان کشیدن این تابلوها بود که آنها آشنایی نزدیک تری به هم زدند و از همان موقع هم زن خیاط شد مدل نقاش. خیاط هربار که زن خود را میدید که مثلاً کلاهخود تئاتری بر سر و نیزهای در دست مدل آتنا¹ شده است، به هیچ وجه احساس شرمندگی نمی کرد، اما نظرگاه کهنهی اجتماعی ما فقط زمانی در وجود او بیدار شد که زن خود را در هیئت لدا² و نقاش را در کنار او در هیئت قو غافلگیر کرد. در آن هنگام لحظه ای هم به مغز مرد خیاط خطور نکرد که دارد با هنر متعالی وارد برخورد و کشمکش میشود، و همان گونه که شیوه کلیه کهنهپرستان جهان است، حق قو را گذاشت کف دستش— با همان اتویی که صبحها شلوار نقاش را اتو می کرد دنده های او را اتو کرد و با سوزن چرخ خیاطی سینگر سرا پای او را طوری چرخ کرد که طفلکی ناچار شد شش هفته از عمر خود را در بیمارستان سپری کند. و از آن زمان سبک پُرترهنگاری را برای همیشه کنار گذاشت و خود را دربست وقف سبک پلن ار کرد. در این حال گاوها و بزها و اسبها را مدل نقاشی قرار میداد تا هم از معتقدات کنهپرستان و هم از حس حسادت خیاطها در امان بماند.
-یکی از اولین سرگرمی های دوران شلوارپوشیام بالا رفتن از درخت بود. وجود شلوار به عنوان وسیلهای مفید کمکم میکرد که خودم را به نوک درختهای گردو و گیلاس و گلابی همسایه ها برسانم. این سرگرمی برای من فایده دیگری هم داشت؛ کافی بود بو ببرم که در معرض یک توطئه سازمان یافته خانوادگی قرار گرفتهام تا بی درنگ عین گربهای که سگ دنبالش کرده باشد از درخت گردو بالا بروم، روی بلندترین شاخه ی آن جا خشک کنم و تعقیب کنندگانم را با بارانی از گردو به عقب برانم. با وجود این مقامات حاکمه برای دستگیری و تنبیه من راهحلی کشف کردند. اگر به رغم پافشاریِ تعقیب کنندگانم لجوجانه آن بالا می ماندم و حاضر به تسلیم نمیشدم، آنها یک بشقاب بیسکویت اعلا زیر درخت می گذاشتند، می رفتند توی خانه و در را هم پشت سرشان می بستند. من مانند هر پرنده معصومی، به هوای آن که شکمی از عزا درآورم، یواشکی از درخت به زیر می آمدم اما تعقیبکنندگانم ناگهان سر میرسیدند، محاصره و خلع سلاح می کردند، بعد منِ گناهکار را برای شکنجه کشانکشان توی خانه می بردند. و همان موقع بود که فهمیدم آدم های صاحبِ ضعفهای کوچک نمی توانند از پس رشادت های بزرگ برآیند.
-و در شب امتحان همه اهل خانه دچار چه هیجانی که نمیشود! والدین بچهها نه روز خواب دارند نه شب، و در همان حال انواعِ سلاح های مرگ آور از قبیل تفنگ و چاقو و کارد آشپزخانه و سودِ سوز آور و آهک و غیره را از دسترس بچه ها دور نگاه میدارند، چرا که هیچ پدر و مادری نمیخواهد فرزند دلبندش به خاطر زبان لاتین لعنتی دست به خودکشی بزند و یادداشتی به شرح زیر از خود به جا بگذارد: "پدر و مادر عزیزم، من زندگی را دوست می داشتم اما زبانِ لاتین مرا به گور فرستاد. خداوند رومیان باستان را کیفر داد و وجودِ آنها را از جهان محو کرد اما من امیدوارم که در آسمان ها هم رحمت خداوند، به خاطر زبانی که داشتند، شامل حالشان نشود. خداحافظ مادر! خدایا برادران و خواهرانم را از شر این زبان محفوظ بدار!"
-عجیب است که از هفتمین عشقم چیزی در خاطرم نمانده است. میدانم که دوستش داشتم و می دانم که دوستم داشت. یادم می آید که سوگند خورده بودیم همدیگر را حتی در آن دنیا دوست بداریم، با وجود این، نه اسمش را به یاد دارم، نه قیافهاش را.
از متن کتاب:
-او در خانه خیاطی، اتاقی اجاره کرده بود و صاحبخانه در ازای ماهی چهل دینار کرایهای که میگرفت صبح ها به او یک فنجان قهوه میداد و شلوارهایش را هم مجاناً اتو میکرد. نقاش ما برای قدردانی از غمخواری او از خیاط و همسرش دو تابلو کشید. احتمالاً در جریان کشیدن این تابلوها بود که آنها آشنایی نزدیک تری به هم زدند و از همان موقع هم زن خیاط شد مدل نقاش. خیاط هربار که زن خود را میدید که مثلاً کلاهخود تئاتری بر سر و نیزهای در دست مدل آتنا¹ شده است، به هیچ وجه احساس شرمندگی نمی کرد، اما نظرگاه کهنهی اجتماعی ما فقط زمانی در وجود او بیدار شد که زن خود را در هیئت لدا² و نقاش را در کنار او در هیئت قو غافلگیر کرد. در آن هنگام لحظه ای هم به مغز مرد خیاط خطور نکرد که دارد با هنر متعالی وارد برخورد و کشمکش میشود، و همان گونه که شیوه کلیه کهنهپرستان جهان است، حق قو را گذاشت کف دستش— با همان اتویی که صبحها شلوار نقاش را اتو می کرد دنده های او را اتو کرد و با سوزن چرخ خیاطی سینگر سرا پای او را طوری چرخ کرد که طفلکی ناچار شد شش هفته از عمر خود را در بیمارستان سپری کند. و از آن زمان سبک پُرترهنگاری را برای همیشه کنار گذاشت و خود را دربست وقف سبک پلن ار کرد. در این حال گاوها و بزها و اسبها را مدل نقاشی قرار میداد تا هم از معتقدات کنهپرستان و هم از حس حسادت خیاطها در امان بماند.
-یکی از اولین سرگرمی های دوران شلوارپوشیام بالا رفتن از درخت بود. وجود شلوار به عنوان وسیلهای مفید کمکم میکرد که خودم را به نوک درختهای گردو و گیلاس و گلابی همسایه ها برسانم. این سرگرمی برای من فایده دیگری هم داشت؛ کافی بود بو ببرم که در معرض یک توطئه سازمان یافته خانوادگی قرار گرفتهام تا بی درنگ عین گربهای که سگ دنبالش کرده باشد از درخت گردو بالا بروم، روی بلندترین شاخه ی آن جا خشک کنم و تعقیب کنندگانم را با بارانی از گردو به عقب برانم. با وجود این مقامات حاکمه برای دستگیری و تنبیه من راهحلی کشف کردند. اگر به رغم پافشاریِ تعقیب کنندگانم لجوجانه آن بالا می ماندم و حاضر به تسلیم نمیشدم، آنها یک بشقاب بیسکویت اعلا زیر درخت می گذاشتند، می رفتند توی خانه و در را هم پشت سرشان می بستند. من مانند هر پرنده معصومی، به هوای آن که شکمی از عزا درآورم، یواشکی از درخت به زیر می آمدم اما تعقیبکنندگانم ناگهان سر میرسیدند، محاصره و خلع سلاح می کردند، بعد منِ گناهکار را برای شکنجه کشانکشان توی خانه می بردند. و همان موقع بود که فهمیدم آدم های صاحبِ ضعفهای کوچک نمی توانند از پس رشادت های بزرگ برآیند.
-و در شب امتحان همه اهل خانه دچار چه هیجانی که نمیشود! والدین بچهها نه روز خواب دارند نه شب، و در همان حال انواعِ سلاح های مرگ آور از قبیل تفنگ و چاقو و کارد آشپزخانه و سودِ سوز آور و آهک و غیره را از دسترس بچه ها دور نگاه میدارند، چرا که هیچ پدر و مادری نمیخواهد فرزند دلبندش به خاطر زبان لاتین لعنتی دست به خودکشی بزند و یادداشتی به شرح زیر از خود به جا بگذارد: "پدر و مادر عزیزم، من زندگی را دوست می داشتم اما زبانِ لاتین مرا به گور فرستاد. خداوند رومیان باستان را کیفر داد و وجودِ آنها را از جهان محو کرد اما من امیدوارم که در آسمان ها هم رحمت خداوند، به خاطر زبانی که داشتند، شامل حالشان نشود. خداحافظ مادر! خدایا برادران و خواهرانم را از شر این زبان محفوظ بدار!"
-عجیب است که از هفتمین عشقم چیزی در خاطرم نمانده است. میدانم که دوستش داشتم و می دانم که دوستم داشت. یادم می آید که سوگند خورده بودیم همدیگر را حتی در آن دنیا دوست بداریم، با وجود این، نه اسمش را به یاد دارم، نه قیافهاش را.
November 6, 2020
Nije lako biti duhovit na papiru. Nekakvo počasno mesto na mojoj listi tu zauzima Douglas Adams. Kurt Vonnegut Jr., ako ostajem u "žanru". José Saramago je uvek duhovit. Italo Calvino možda ne toliko direktno, ali nadoknađuje kreativnošću. Salman Rushdie.
Ima i onih čiji ti humor zvuči previše direktan. Toilet humour, što kažu Englezi. Ne bi trebalo da upali, ali kad ih čitaš, smeješ se. Često naglas, a to je retko u književnosti. Martin Amis, Charles Bukowski, Erlend Loe.
Nušić nije naš najduhovitiji autor (to je, naravno, Dušan Kovačević), ali je zabavan, pogotovo u pozorištu. I ovaj njegov pogled na život (do ženidbe, jer posle toga "čovek ni nema autobiografiju") je okej. Taman kad si siguran da je tekst namenjen najširim masama, pa takav treba da bude i humor, pojave se pasusi koji te oraspolože. Ponekad nasmeju i naglas.
Ima i onih čiji ti humor zvuči previše direktan. Toilet humour, što kažu Englezi. Ne bi trebalo da upali, ali kad ih čitaš, smeješ se. Često naglas, a to je retko u književnosti. Martin Amis, Charles Bukowski, Erlend Loe.
Nušić nije naš najduhovitiji autor (to je, naravno, Dušan Kovačević), ali je zabavan, pogotovo u pozorištu. I ovaj njegov pogled na život (do ženidbe, jer posle toga "čovek ni nema autobiografiju") je okej. Taman kad si siguran da je tekst namenjen najširim masama, pa takav treba da bude i humor, pojave se pasusi koji te oraspolože. Ponekad nasmeju i naglas.
March 28, 2023
"Према томе, кад човек умре телесно, живи духовно, и онда вероватно и обратно: кад умре духовно, он живи телесно."
Мислим да нећу претјерати ако кажем да ме ниједна књига до сада овако није насмијала. Толико здрав хумор, невјероватно добро описивање ситуације и врхунска способност приказивања дубоких идеја кроз шале.
Са друге стране, начин на који Нушић "збија шалу" са општим стањем друштва је мало и забрињавајући имајући у виду да је наведено стање невјероватно евидентно и дан данас а што све указује да нисмо много одмакли, већ напротив. Карактерне особине, прије свега политичара, али и других професија и слојева друштва су толико добро интерпретиране да се у исто вријеме смијемо и замишљамо док све то прати главна прича која је изузетно занимљива а састоји се од дјелова живота (већим дјелом дјетињства) самог аутора, из његове перспективе.
Знајући бар мало о Нушићу, врло лако је закључити да тешко да постоји писац којем "више лежи" да напише Аутобиографију, а посебно на овакав, прије свега духовит начин. Уколико бисмо узели у обзир Нушићеве ријечи: "томе трећем, који је смејући се кроз живот и животу прошао своју стазу, поверавам да испише ове листове моје јубиларне књиге, јер он је једини видео живот", такође је јасно да је ова књига много више од обичне Аутобиографије односно од такорећи пуких информација о животу самог аутора, већ је својервстан показатељ дјелова личности Бранислава Нушића чији ако не највећи, свакако најзначајнији дио представља шала.
Свака препорука како за читање књиге тако и за позоришну представу.
February 27, 2020
Пре него што напишем било шта о књизи, морам да напоменем колико је мени само недостајала ћирилица, ово је тако пријало! 💔
А каква је тек Нушић легенда! Да сам знала да ћу се гласно смејати због ове књиге, почела бих са читањем много раније.
Дечкова мама ми је често причала о њему, препоручила књиге и на крају ми и поклонила један примерак. Сада схватам и зашто се толико трудила, прочитала сам је у пар сати.
Време које Нушић описује, а посебно ове наше данашње политичаре, скупштину и прилике, потпуно је исто као данашње, нисмо се помакли. И ево како све то може да се представи на шаљив начин. Имао би материјала за писање на претек да је жив.
А каква је тек Нушић легенда! Да сам знала да ћу се гласно смејати због ове књиге, почела бих са читањем много раније.
Дечкова мама ми је често причала о њему, препоручила књиге и на крају ми и поклонила један примерак. Сада схватам и зашто се толико трудила, прочитала сам је у пар сати.
Време које Нушић описује, а посебно ове наше данашње политичаре, скупштину и прилике, потпуно је исто као данашње, нисмо се помакли. И ево како све то може да се представи на шаљив начин. Имао би материјала за писање на претек да је жив.
"Што ће ми то да знам како се ротква зове латински? Ја не могу доћи на пијацу па рећи сељаку: „Пошто, пријатељу, једна пишла Raphanuѕ ѕativuѕ?“"Бескрајно забавно и непревазиђено.
March 1, 2020
Ne znam kako sam došla na ideju da od svih knjiga odaberem baš "Autobiografiju" niti šta me je ponelo da zakoračam ulicama Starog Beograda kroz oči jednog od naših najduhovitijih književnika. Znam da sam želela da prekinem začarani krug stranih autora koji se već toliko dugo vrteo u mom životu. A opet ja delo našeg autora nisam pročitala još iz srednje škole, a samostalno van lektire nikada nisam takla isto. Bilo kako bilo, još od predgovora u autobiografiji znala sam da ću je obožavati. Humor kojim me je Nušić uveo u svoju priču me je kupio već u prvim stranicama. A to je moć koju je do sad imao samo Hemingvej u svojoj autobiografiji "Pokretni Praznik". Volela sam apsolutno svaku stranu ove knjige. Volela sam Nušićevu moć da važne životne lekcije ispirča kroz humor.Od nezaboravne priče o tome kada su ga kaznili pa je on unštio sva jela, do pitanja na univerzitetskim vratima i lekcije o tome koliko neobrazovani ljudi zapravo imaju moć kao i moje omiljene koje glase: "I još jedna čudna okolnost u toj pojavi: ako je suknja odista simvol popustljivosti i mekuštva bog kojega su narodi koji su je nosili propali odkud da i nju i dans još zadrže kao nošnju predstavnici sile: vladari popovi i žene" i "Pa onda ne samo tada već i dan danas toliko je magaraca na visokim položajima u državnoj službi da sam ja bio prosto prinuđen postaviti pitanje da li magarci uče škole". Dve stvari su me najviše oduševile. Prva je koliko je jednostavan i lak rečnik kojim Nušić barata. Posebno jer pričamo o delu nastalom 20ih godina prošlog veka (1924 da preciziram). Druga je koliko se vreme ništa nije promenilo i koliko su pogledi na Nušićev svet odrastanja kasnih 1800ih godina ostala ista kao i dan dans. Ovo je knjiga koju apsolutno svako treba da pročita. Ovo je knjiga koju čitaš da bi ti bilo toplo oko srca. Sjajno delo i jedan životni testament jednog fantastičnog čoveka.
June 23, 2012
Страхотно чувство за хумор и доста истини за балканския живот.
April 11, 2014
در حین خواندن کتاب کلی می خندید، و وقتی هم کتاب تمام شد می بینید هرچیزی که در کتاب آمده را شما تجربه کرده اید، به خصوص که در ایران زندگی کرده باشید و از 84 تا 92 را با گوشت و خونتان حس کرده باشید... و البته چیزهایی هم هست که شما دیده اید و نویسنده صرب ما، ندیده است. با این حال، کتاب برای "مملکت" خاصی نوشته نشده و کلا به نظر می رسد هدف کتاب نشان دادن اشکالات پرشمار سیستم های آموزش و سیاسی است و تاثیر و تاثرات این دو را بر همدیگر و بر زندگی افراد جامعه به خوبی نشان داده و یکی از نقاط قوتش است. جالب اینجاست (و البته این جالبی برای ما ملت های همیشه در حال توسعه است، ظاهرا) که همان طور که گفتم اکثر چیزهایی که در کتاب آمده را یا به اقتضای جامعه و شرایط ملی-بومی مان و یا به سبب مصیبت های دولت محمود، تجربه کرده ایم و در کل این کتاب همانند مرور خاطرات مان می ماند.
اما، هدف طنز و سودی که از آن باید ببریم، دیدن ضعف ها و معایبمان است. دیدن و تلاش برای رفع آنها... و کاش یک زمانی حوادث این کتاب نه تنها برای ما ایرانیان، بلکه برای همه مردم جهان، عجیب و غیر قابل درک باشد.
اما، هدف طنز و سودی که از آن باید ببریم، دیدن ضعف ها و معایبمان است. دیدن و تلاش برای رفع آنها... و کاش یک زمانی حوادث این کتاب نه تنها برای ما ایرانیان، بلکه برای همه مردم جهان، عجیب و غیر قابل درک باشد.
October 23, 2020
В добър тон е писана 'Автобиография"-та. Проблемът, ако има такъв, е в мен - книгите за смях са ми малко като половин книги. Предпочитам театъра за тази цел. Така че това е горе-долу максимумът, който мога дам в личната ми класация на смешна книга. Балканските тръпки и самоиронични жилки бяха приятни, трябва да призная.
July 27, 2016
طنز خوبی داره و یه جاهایی واقعا خنده داره
نویسنده داستان زندگی خودش رو تا حدود 20 سالگی تعریف میکنه و این کار رو با شیرینی و ملاحت خاصی انجام میده
درباره اتفاقات دوران کودکی، دوران مدرسه و درس ها و معلم ها، عشق و سربازی و زندان و شغل های مختبف میگه و در ضمن هرکدوم از کوچکترین فرصتی استفاده میکنه تا جامعه و حکومت رو نقد کنه
با اینکه اتفاقات مربوط به صربستان و تقریبا 100 سال پیشه، ولی مسائل کاملا قابل لمس و به روزن، انگار گذر زمان و جغرافیا روی مطالب مورد بحث نویسنده تاثیری نداره و این نگاه جامع نویسنده رو به مسائل نشون میده
کتاب خوب و خوش خوانی و ترجمه بسیار خوبی هم داره
3.5
نویسنده داستان زندگی خودش رو تا حدود 20 سالگی تعریف میکنه و این کار رو با شیرینی و ملاحت خاصی انجام میده
درباره اتفاقات دوران کودکی، دوران مدرسه و درس ها و معلم ها، عشق و سربازی و زندان و شغل های مختبف میگه و در ضمن هرکدوم از کوچکترین فرصتی استفاده میکنه تا جامعه و حکومت رو نقد کنه
با اینکه اتفاقات مربوط به صربستان و تقریبا 100 سال پیشه، ولی مسائل کاملا قابل لمس و به روزن، انگار گذر زمان و جغرافیا روی مطالب مورد بحث نویسنده تاثیری نداره و این نگاه جامع نویسنده رو به مسائل نشون میده
کتاب خوب و خوش خوانی و ترجمه بسیار خوبی هم داره
3.5
August 25, 2018
از بهترین کتابهای طنز!!!
September 14, 2016
Brilliant and funny. One of the best humor writers in any language IMO.
My late father simply loved this book and quoted from it freely.
My late father simply loved this book and quoted from it freely.
March 8, 2015
Branislav Nušić – Autobiografija
„Autobiografiju sam završio ženidbom, nalazeći da posle ženidbe čovek i nema autobiografije.“
Baš kao što je i pisac svojoj knjizi sam napisao predgovor, tako ću i ja, prije nego što iznesem vlastite utiske, reći zašto sam se odlučio da pročitam ovaj klasik srpske književnosti.
Tokom prošle godine se Facebookom proširila akcija koja me mnogo obradovala – takozvani book challenge. Ljudi su sastavljali listu od deset knjiga koje su ih se posebno dojmile, nominujući svoje prijatelje da učine isto.
Pažljivijim praćenjem primjetio sam da se gotovo na svim listama nalazi i ovaj roman, nerijetko i na prvom mjestu.
Nušić je svoju autobiografiju koncipirao na znatno univerzalan način, a ono najosobnije što joj je dao jeste njegov prepoznatljivi humor. Od ličnih podataka „odao“ nam je ime i prezime, te godinu svog rođenja. Niko ne može poreći da događaji koje u svojoj autobiografiji nisu njegovi. Niko to i ne pokušava. Događaji iz Nušićeve autobiografije su događaji iz života svih nas.
Njegov cilj je da nas nauči da niti jedan život nije toliko tužan i težak, a da se u njemu ne bi moglo naći nešto smješno.
„Tome trećem, koji je smejući se kroz život i u životu prošao svoju stazu, poveravam da ispiše ove listove moje jubilarne knjige, jer on je jedini video život.“
Nušić svojoj autobiografiji ne uskraćuje domišljatost ni prilikom davanja naslova poglavljima. Tako u poglavlju Od rođenja do prvoga zuba, navodi sljedeće:
„Rodio sam se o ponoći, prema čemu se ne bi moglo u biografiji reći: „On je ugledao svetlost dana 8.oktobra 1864. godine“ , već: „On je ugledao svetlost milikerc- sveće 8.oktobra 1864. godine.“
Koristeći školu kao paravan za satiru, Nušić svoju autobiografiju prilagođava svim uzrastima, vješto kritikujući kako neprilagođenost obrazovnog sistema, tako i neprilagođenost sistema prema obrazovanom čovjeku.
„Pa ipak, matematici kao nauci ja bih želeo da odam ovde i jedno duboko priznanje. Ona je ta koja je našoj mladoj književnosti dala mnogi i mnogi dragoceni talenat i ona je ta koja je mladoj našoj pozorišnoj umetnosti dala mnogog i mnogog velikana, kojim se ta umetnost i danas ponosi. Da nije bilo matematike, ti bi dobri ljudi, današnji pesnici i glumci, nastavili svoje školovanje i bili bi možda veliki i čestiti činovnici.“
Autor nam kroz cijelo djelo ukazuje na važnost životne škole ističući da je najbolje što nam klasično obrazovanje može ponuditi – sposobnost razmišljanja.
„Veli se: iskustvo je majka mudrosti. Možda, ali je lakomislenost majka iskustva, jer, da nema lakomislenosti, ne bi bilo ni iskustva.
Baš kao što se tokom cijele knjige trudio da nas poduči što više o životu, autor nam ne ostaje dužan reći štošta o smrti u šaljivom intervjuu sa mrtvim sobom.
„Ali kada se bude čulo da sam umro, vi ćete videti, svet mi to neće verovati. Ja sam toliko puta terao šalu sa ovim svetom da će verovatno, i tom prilikom mnogi misliti da je to samo neka nova šala.“
U nadi da ćete pročitati ovu knjigu, ili da je, u slučaju da ste je već čitali, ovaj osvrt osvježio sjećanje na nju, završavam riječima kojima je pisac završio ovu knjigu:
„Zbogom i hvala na pažnji!“
„Autobiografiju sam završio ženidbom, nalazeći da posle ženidbe čovek i nema autobiografije.“
Baš kao što je i pisac svojoj knjizi sam napisao predgovor, tako ću i ja, prije nego što iznesem vlastite utiske, reći zašto sam se odlučio da pročitam ovaj klasik srpske književnosti.
Tokom prošle godine se Facebookom proširila akcija koja me mnogo obradovala – takozvani book challenge. Ljudi su sastavljali listu od deset knjiga koje su ih se posebno dojmile, nominujući svoje prijatelje da učine isto.
Pažljivijim praćenjem primjetio sam da se gotovo na svim listama nalazi i ovaj roman, nerijetko i na prvom mjestu.
Nušić je svoju autobiografiju koncipirao na znatno univerzalan način, a ono najosobnije što joj je dao jeste njegov prepoznatljivi humor. Od ličnih podataka „odao“ nam je ime i prezime, te godinu svog rođenja. Niko ne može poreći da događaji koje u svojoj autobiografiji nisu njegovi. Niko to i ne pokušava. Događaji iz Nušićeve autobiografije su događaji iz života svih nas.
Njegov cilj je da nas nauči da niti jedan život nije toliko tužan i težak, a da se u njemu ne bi moglo naći nešto smješno.
„Tome trećem, koji je smejući se kroz život i u životu prošao svoju stazu, poveravam da ispiše ove listove moje jubilarne knjige, jer on je jedini video život.“
Nušić svojoj autobiografiji ne uskraćuje domišljatost ni prilikom davanja naslova poglavljima. Tako u poglavlju Od rođenja do prvoga zuba, navodi sljedeće:
„Rodio sam se o ponoći, prema čemu se ne bi moglo u biografiji reći: „On je ugledao svetlost dana 8.oktobra 1864. godine“ , već: „On je ugledao svetlost milikerc- sveće 8.oktobra 1864. godine.“
Koristeći školu kao paravan za satiru, Nušić svoju autobiografiju prilagođava svim uzrastima, vješto kritikujući kako neprilagođenost obrazovnog sistema, tako i neprilagođenost sistema prema obrazovanom čovjeku.
„Pa ipak, matematici kao nauci ja bih želeo da odam ovde i jedno duboko priznanje. Ona je ta koja je našoj mladoj književnosti dala mnogi i mnogi dragoceni talenat i ona je ta koja je mladoj našoj pozorišnoj umetnosti dala mnogog i mnogog velikana, kojim se ta umetnost i danas ponosi. Da nije bilo matematike, ti bi dobri ljudi, današnji pesnici i glumci, nastavili svoje školovanje i bili bi možda veliki i čestiti činovnici.“
Autor nam kroz cijelo djelo ukazuje na važnost životne škole ističući da je najbolje što nam klasično obrazovanje može ponuditi – sposobnost razmišljanja.
„Veli se: iskustvo je majka mudrosti. Možda, ali je lakomislenost majka iskustva, jer, da nema lakomislenosti, ne bi bilo ni iskustva.
Baš kao što se tokom cijele knjige trudio da nas poduči što više o životu, autor nam ne ostaje dužan reći štošta o smrti u šaljivom intervjuu sa mrtvim sobom.
„Ali kada se bude čulo da sam umro, vi ćete videti, svet mi to neće verovati. Ja sam toliko puta terao šalu sa ovim svetom da će verovatno, i tom prilikom mnogi misliti da je to samo neka nova šala.“
U nadi da ćete pročitati ovu knjigu, ili da je, u slučaju da ste je već čitali, ovaj osvrt osvježio sjećanje na nju, završavam riječima kojima je pisac završio ovu knjigu:
„Zbogom i hvala na pažnji!“
October 30, 2022
عشق من به نوشیچ بیحدواندازهست. قبلا برای دوتا کتاب دیگهش ریویو نوشتم و این سومی که یجور زندگینامه خودنوشت طنز به حساب میاد مثل دوتای قبلی معرکه بود. طنز نوشیچ عالیه؛ در عین حال که میخندی تلنگر هم میزنه بهت و کلی نقد اجتماعی و سیاسی تو خودش داره.
اما این وسط نکتهی مهم، ترجمهی فوق العادهشه؛ سروژ استپانیان به خوبی از پس طنز کلام نوشیچ براومده و من کمتر اثر ترجمهای قبلا دیدم که طنز رو تونسته باشه منتقل کنه. مثلا حمامها و آدمها انقدر بد بود که نصفه و نیمه رهاش کردم با اینکه حجم خیلی کمی داشت!
خلاصه از من به شما یه پند زیادی دوستانه: آثار نوشیچ رو بخونید، با همین ترجمه هم بخونید؛ فرقی نداره از کدوم کتاب شروع کنید، هرچی ازش به دستتون رسید بخونید و لذت ببرید.
یه تیکه از کتاب رو اینجا میارم. توجه کنید گزینش متن از کتابای نوشیچ کار بیاندازه دشواریه چون هربخش عالی تر از بخش دیگهست! اینجا نوشیچ مدرک دانشگاه رو گرفته و میخواد بره سرکار اما جایی استخدامش نمیکنن. حالا یه گفتگوی خیالی با "تجربه"ی زندگی خودش داره و بهش میگه فکر میکنم مدرکم سد راهه. ادامهش:
««تجربه» انگار که با خود دربارهٔ موضوعی میاندیشید گفت:
- بله، ممکن است. کاملاً محتمل است! در واقع یادم رفته بود به تو بگویم که ممکن است دانشنامهات سد راهت شود. دولت برای تحصیلات ارزش زیادی قائل نمی شود بلکه بهعکس جهالت و بیسوادی را باارزشتر می داند. دانشنامهٔ دانشگاهی در صربستان تجملی خیلی بزرگ بهشمار میرود. باز برو سراغ همان درها، اما این دفعه از دانشنامهات به هیچوجه اسم نبر. بگو که تحصیلاتی نداری و فقط بوی مدرسه به دماغت خورده و میبینی که همهجا از تو حسن استقبال خواهد شد و همهجا به تو پیشنهاد کار میدهند.
از این امید تازه بالوپر گرفتم، دیپلم را به آستر پالتوم دوختم و باز رفتم سراغ درهای دولتی. با احتیاط زیاد، به طوری که مرد دولتی با آتیهٔ تأمین و غبغب قابل توجه دولتی حتی از یک کلمهام نتواند حدس بزند که من فارغالتحصیل دانشگاهم، گفتم:
- آقای رئیس، شرفیاب شدهام تا تقاضای ارجاع شغل کنم.
- چه تمام کردهای؟
- فقط تا سال...چهارم کالج...بعدش هم امتحان ندادم.
- نوشتن بلدی؟
- نهچندان خوب. ولی یاد میگیرم!
آقای رئیس جواب داد:
- البته، البته، اگر سعی کنی، یاد میگیری. خود مرا که میبینی فقط تا کلاس دوم کالج تحصیل کردهام ولی ببین به کجا رسیدهام.
به این ترتیب بود که اولین شغل دولتیام را به عنوان کارمند آزمایشی به دست آوردم. ضمن اجرای کارهای اداری سعی میکردم حتیالمقدور بیسوادی بیشتری از خودم نشان بدهم. این امر باعث آن میشد که مدارج ترقی را هرچه سریعتر و درخشانتر بپیمایم...»
همین🍃
اما این وسط نکتهی مهم، ترجمهی فوق العادهشه؛ سروژ استپانیان به خوبی از پس طنز کلام نوشیچ براومده و من کمتر اثر ترجمهای قبلا دیدم که طنز رو تونسته باشه منتقل کنه. مثلا حمامها و آدمها انقدر بد بود که نصفه و نیمه رهاش کردم با اینکه حجم خیلی کمی داشت!
خلاصه از من به شما یه پند زیادی دوستانه: آثار نوشیچ رو بخونید، با همین ترجمه هم بخونید؛ فرقی نداره از کدوم کتاب شروع کنید، هرچی ازش به دستتون رسید بخونید و لذت ببرید.
یه تیکه از کتاب رو اینجا میارم. توجه کنید گزینش متن از کتابای نوشیچ کار بیاندازه دشواریه چون هربخش عالی تر از بخش دیگهست! اینجا نوشیچ مدرک دانشگاه رو گرفته و میخواد بره سرکار اما جایی استخدامش نمیکنن. حالا یه گفتگوی خیالی با "تجربه"ی زندگی خودش داره و بهش میگه فکر میکنم مدرکم سد راهه. ادامهش:
««تجربه» انگار که با خود دربارهٔ موضوعی میاندیشید گفت:
- بله، ممکن است. کاملاً محتمل است! در واقع یادم رفته بود به تو بگویم که ممکن است دانشنامهات سد راهت شود. دولت برای تحصیلات ارزش زیادی قائل نمی شود بلکه بهعکس جهالت و بیسوادی را باارزشتر می داند. دانشنامهٔ دانشگاهی در صربستان تجملی خیلی بزرگ بهشمار میرود. باز برو سراغ همان درها، اما این دفعه از دانشنامهات به هیچوجه اسم نبر. بگو که تحصیلاتی نداری و فقط بوی مدرسه به دماغت خورده و میبینی که همهجا از تو حسن استقبال خواهد شد و همهجا به تو پیشنهاد کار میدهند.
از این امید تازه بالوپر گرفتم، دیپلم را به آستر پالتوم دوختم و باز رفتم سراغ درهای دولتی. با احتیاط زیاد، به طوری که مرد دولتی با آتیهٔ تأمین و غبغب قابل توجه دولتی حتی از یک کلمهام نتواند حدس بزند که من فارغالتحصیل دانشگاهم، گفتم:
- آقای رئیس، شرفیاب شدهام تا تقاضای ارجاع شغل کنم.
- چه تمام کردهای؟
- فقط تا سال...چهارم کالج...بعدش هم امتحان ندادم.
- نوشتن بلدی؟
- نهچندان خوب. ولی یاد میگیرم!
آقای رئیس جواب داد:
- البته، البته، اگر سعی کنی، یاد میگیری. خود مرا که میبینی فقط تا کلاس دوم کالج تحصیل کردهام ولی ببین به کجا رسیدهام.
به این ترتیب بود که اولین شغل دولتیام را به عنوان کارمند آزمایشی به دست آوردم. ضمن اجرای کارهای اداری سعی میکردم حتیالمقدور بیسوادی بیشتری از خودم نشان بدهم. این امر باعث آن میشد که مدارج ترقی را هرچه سریعتر و درخشانتر بپیمایم...»
همین🍃
April 29, 2013
В стила на автора долавям доста сходни моменти с хумора на Амброуз Биърс или може би Джеръм Джеръм. Остроумно написана книга, понякога с твърде често упоменаване на темата за брака, което лично на мен ми беше леко досадно след първите няколко пъти. Иначе винаги уважавам солидната доза присмех над себе си и глупостта на другите, която се сипе в изобилие от тази книга. Много интересен и комичен ми се стори контрастът между профанни случки, на които се придава ненужна тежест от една страна, и описанието на по-възвишени чувства/ситуации, в които пък героите изглеждат нелепо ограничени и смешни.
September 17, 2019
Kako biste opisali svoj zivot, na koliko perioda ga delite?
Branislav Nusic je svoju autobiografiju napisao na sebi svojstven nacin, a svoj zivot je podelio na vrlo zanimljive periode, sa brakom kao zadnje poglavlje.
"Autobiografiju sam zavrsio zenidbom, nalazeci da posle zenidbe covek i nema autobiografije."
Ono sto je sigurno jeste da vas od samog pocetka ocekuju duhovite opaske, i to je jedan od razloga zasto volim dela ovog autora.
Tako krecemo od rodjenja i prvog zuba, preko svih nestasluka, skolovanja, rasporedjenosti gimnazije po predmetima, od prve do dvanaeste ljubavi, vojske i kao sto sam vec rekla dolazimo do zakljucka odnosno braka.
Citanje ove knjige je kao da ste na kafi sa njim - opustajuce, vi slusate dok Branislav vodi glavnu rec, upijate sve i prosto uzivate sto imate sansu da ga upoznate malo bolje, da saznate nesto vise o njemu, i to iz prve ruke.
Ono sto me uvek odusevi jeste sto pri citanju njegovih dela prepoznam dosta stvari iz danasnjice, i onda se primeti koliko je pronicljiv bio, koliko je umeo da uhvati srz ljudi i njihovog ponasanja i to sve da nam predstavi uz dozu prepoznatljivog humora i sarkazma.
Ili se to mozda ljudi ne menjaju, onoliko koliko svi tvrdimo😊😊
"Moj humor izazivajuci smeh na usnama ublazava surovost zivota." - Branislav Nusic
Koji pisac bi bio zaduzen za vasu biografiju?😊😊
Branislav Nusic je svoju autobiografiju napisao na sebi svojstven nacin, a svoj zivot je podelio na vrlo zanimljive periode, sa brakom kao zadnje poglavlje.
"Autobiografiju sam zavrsio zenidbom, nalazeci da posle zenidbe covek i nema autobiografije."
Ono sto je sigurno jeste da vas od samog pocetka ocekuju duhovite opaske, i to je jedan od razloga zasto volim dela ovog autora.
Tako krecemo od rodjenja i prvog zuba, preko svih nestasluka, skolovanja, rasporedjenosti gimnazije po predmetima, od prve do dvanaeste ljubavi, vojske i kao sto sam vec rekla dolazimo do zakljucka odnosno braka.
Citanje ove knjige je kao da ste na kafi sa njim - opustajuce, vi slusate dok Branislav vodi glavnu rec, upijate sve i prosto uzivate sto imate sansu da ga upoznate malo bolje, da saznate nesto vise o njemu, i to iz prve ruke.
Ono sto me uvek odusevi jeste sto pri citanju njegovih dela prepoznam dosta stvari iz danasnjice, i onda se primeti koliko je pronicljiv bio, koliko je umeo da uhvati srz ljudi i njihovog ponasanja i to sve da nam predstavi uz dozu prepoznatljivog humora i sarkazma.
Ili se to mozda ljudi ne menjaju, onoliko koliko svi tvrdimo😊😊
"Moj humor izazivajuci smeh na usnama ublazava surovost zivota." - Branislav Nusic
Koji pisac bi bio zaduzen za vasu biografiju?😊😊
August 4, 2020
Препрочетох "Автобиография" с голямо удоволствие, в компанията на дъщеря ми. Сигурно е нормално близо двадесет години по-късно да не предизвика в мен същия възторг, но пък от позицията на натрупания опит усетих нюанси,които съм пропуснала преди.
Нушич си остава за мен един от най-оптимистичните и сладкодумни разказвачи на балканите,които безкрайно обичам и където непрестанно търся нови автори.
Автобиографията е един хумористичен разрез на обществото от времето на Нушич. Хубавото е,че не здълбава в проблеми,а оптимистично се носи през живота. За мен това се дължи на факта,че авторът е над шестдесет годишенпо време на написването й. Пропита със самоирония, симпатични случки и завоалирано осмиване на нравите и порядките.
В мен остана усещането, че каквото и да ни сервира животът ние нямаме друг избор,освен да се справим по някакъв начин с него и да продължим напред, а от позицията на времето тези трудности изглеждат съвсем лесни за преживяване и дори забавни.
Нушич си остава за мен един от най-оптимистичните и сладкодумни разказвачи на балканите,които безкрайно обичам и където непрестанно търся нови автори.
Автобиографията е един хумористичен разрез на обществото от времето на Нушич. Хубавото е,че не здълбава в проблеми,а оптимистично се носи през живота. За мен това се дължи на факта,че авторът е над шестдесет годишенпо време на написването й. Пропита със самоирония, симпатични случки и завоалирано осмиване на нравите и порядките.
В мен остана усещането, че каквото и да ни сервира животът ние нямаме друг избор,освен да се справим по някакъв начин с него и да продължим напред, а от позицията на времето тези трудности изглеждат съвсем лесни за преживяване и дори забавни.
July 20, 2011
Author who had the uncanny ability to incredibly accurately describe Serbian mentality.
February 9, 2022
3,5/5
Lietuvių kalba yra išleista (1981 m.) šio serbų rašytojo (1864-1938) kūrybos rinktinė "Biografija baigiasi vedybomis", kurioje talpinama ne tik apysaka "Autobiografija", bet ir septyni apsakymai.
B. Nušičiaus kūryboje daug humoro, satyros, ironijos.
Lietuvių kalba yra išleista (1981 m.) šio serbų rašytojo (1864-1938) kūrybos rinktinė "Biografija baigiasi vedybomis", kurioje talpinama ne tik apysaka "Autobiografija", bet ir septyni apsakymai.
B. Nušičiaus kūryboje daug humoro, satyros, ironijos.
January 26, 2021
навремето щеше да ми е смешна. остаряла е, аз също, хуморът и той. но е готина книга.
September 1, 2025
Тази книга не беше от най - интересните и сега ще ви обясня защо:
1- во , защото " много ме интересуваше живота на Бранислав Нушич "🥲.
2- ро на всеки ред имаше думата бой.
3- то и последно най- накрая на книгата личния му доктор и приятеля му залагат кога Нушич ще умре.
Това беше моето лично мнения за тази книга.🥲🥲🥲🥲🥲🙃😔😔
Както когато свърших книгата пишеше: Благодаря за вниманието така и аз ще ви кажа:
- Благодаря за вниманието, че прочетохте този коментар!!😎
1- во , защото " много ме интересуваше живота на Бранислав Нушич "🥲.
2- ро на всеки ред имаше думата бой.
3- то и последно най- накрая на книгата личния му доктор и приятеля му залагат кога Нушич ще умре.
Това беше моето лично мнения за тази книга.🥲🥲🥲🥲🥲🙃😔😔
Както когато свърших книгата пишеше: Благодаря за вниманието така и аз ще ви кажа:
- Благодаря за вниманието, че прочетохте този коментар!!😎
October 8, 2023
Много е скучно, дори и да е представена като най-смешната автобиография.
December 31, 2024
„Завърших автобиографията си с брака, установявайки, че след брака човек няма автобиография.“
Няма да преувелича, ако кажа, че никоя книга не ме е карала да се смея така. Толкова много готин хумор, невероятно добро описание на ситуациите и превъзходна способност да показваш дълбоки идеи чрез шеги.
Нушич замисля автобиографията си по много универсален начин и най-личното нещо, което ѝ дава, е неговият разпознаваем хумор. Събитията от автобиографията на автора са събития от живота на всички нас. Неговата цел е да ни научи, че няма живот, който да е толкова тъжен и труден, че в него да не се намери нещо смешно.
Използвайки училището като параван за сатира, Нушич адаптира своята автобиография към всички възрасти, умело критикувайки както неадекватността на образователната система, така и неадекватността на системата към образования човек.
„Въпреки това бих искал да отдам дълбоко признание на математиката като наука. Тя е тази, която даде на младата ни литература много, много ценни таланти и тя е тази, която даде на младото ни театрално изкуство много и много велики хора, с които това изкуство и днес се гордее. Ако не беше математиката, онези добри хора, днешните поети и актьори, щяха да продължат образованието си и може би щяха да бъдат големи и честни чиновници“.
В цялото произведение авторът изтъква важността на училището на живота, като посочва, че най-доброто, което може да ни предложи класическото образование, е умението да мислим.
„Казано е: опитът е майка на мъдростта. Може би, но лекомислието е майка на опита, защото ако го нямаше, нямаше да има опит."
От друга страна, начинът, по който Нушич се „шегува“ с общото състояние на обществото, е малко тревожен, като се има предвид, че това състояние е невероятно очевидно дори и днес, което всичко показва, че не сме постигнали голям напредък, напротив. Чертите на характера, преди всичко на политиците, но и на други професии и слоеве на обществото, са толкова добре интерпретирани, че едновременно се смеем и си представяме, като всичко това е придружено от основната история, която е изключително интересна и се състои от части от живота (най-вече детството) на самия автор, от негова гледна точка.
Препоръчвам книгата да се чете и от деца, и от възрастни.
Няма да преувелича, ако кажа, че никоя книга не ме е карала да се смея така. Толкова много готин хумор, невероятно добро описание на ситуациите и превъзходна способност да показваш дълбоки идеи чрез шеги.
Нушич замисля автобиографията си по много универсален начин и най-личното нещо, което ѝ дава, е неговият разпознаваем хумор. Събитията от автобиографията на автора са събития от живота на всички нас. Неговата цел е да ни научи, че няма живот, който да е толкова тъжен и труден, че в него да не се намери нещо смешно.
Използвайки училището като параван за сатира, Нушич адаптира своята автобиография към всички възрасти, умело критикувайки както неадекватността на образователната система, така и неадекватността на системата към образования човек.
„Въпреки това бих искал да отдам дълбоко признание на математиката като наука. Тя е тази, която даде на младата ни литература много, много ценни таланти и тя е тази, която даде на младото ни театрално изкуство много и много велики хора, с които това изкуство и днес се гордее. Ако не беше математиката, онези добри хора, днешните поети и актьори, щяха да продължат образованието си и може би щяха да бъдат големи и честни чиновници“.
В цялото произведение авторът изтъква важността на училището на живота, като посочва, че най-доброто, което може да ни предложи класическото образование, е умението да мислим.
„Казано е: опитът е майка на мъдростта. Може би, но лекомислието е майка на опита, защото ако го нямаше, нямаше да има опит."
От друга страна, начинът, по който Нушич се „шегува“ с общото състояние на обществото, е малко тревожен, като се има предвид, че това състояние е невероятно очевидно дори и днес, което всичко показва, че не сме постигнали голям напредък, напротив. Чертите на характера, преди всичко на политиците, но и на други професии и слоеве на обществото, са толкова добре интерпретирани, че едновременно се смеем и си представяме, като всичко това е придружено от основната история, която е изключително интересна и се състои от части от живота (най-вече детството) на самия автор, от негова гледна точка.
Препоръчвам книгата да се чете и от деца, и от възрастни.
May 2, 2023
,, Opa cupa ide kolo, dečki i devojke
Opa cupa ide ispit, a ja imam dvojke"😆
Opa cupa ide ispit, a ja imam dvojke"😆
June 10, 2019
Svi se sećamo onog dela o prvoj ljubavi koji smo čitali u školi i dok sam ponovo čitala njega imala sam utisak da ga znam napamet. Rešila sam da ovu knjigu pročitam u celini i prvi utisak jeste bio da je obimnija nego što sam očekivala, međutim, bila mi je baš zanimljiva i definitivno je treba čitati ponovo jer sada razumem neke druge stvari i razumem je na drugi način. Sve u svemu, beskrajno zabavno, jedinstveno i od mene dobija maksimalnih 5 zvezdica.
August 21, 2015
По-интересна за препрочитане в зряла възраст, защото от училищния прочит бях запомнила само прословутия урок по география. :)
August 6, 2021
Wonderful book, it made me laugh a lot! The part about the hiding/thrashing with or without trousers made me choke with chortle :D
The ending seemed to drag a bit for me but overall an amazing book!
The ending seemed to drag a bit for me but overall an amazing book!
September 24, 2019
Поднесена с прекрасно чувство за хумор, иронията е осезаема, но прикрита. Създал е един сръбски облик чрез собствените си очи за времето, в което е живял и творил. Препоръчвам.
December 27, 2021
Съвършена автобиография, надсмиване над всяка биография въобще, смях или подхилкване на всеки параграф. Уводът с трите пътя на човешкия живот е много силен. Добросърдечен и мъдър смях, нещо като Радичков, но по-леко и по-хитроумно, духовито. Издадена е през 1924 г. Ще трябва да я прочета пак, за да запомня повече от лафовете и историите. И отново - доказателства за ценността на балканските литератури.
Displaying 1 - 30 of 109 reviews