Een keuze maken uit het kleine oeuvre van Vasalis is geen eenvoudige opgave want elk gedicht van haar hand is prachtig. Deze bundel is bedoeld om kennis te maken met haar werk, om altijd bij je te dragen en voor te lezen aan wie het maar horen wil.
Soms droom ik dat: wanneer ik bang ben voor de nimmer bange meeuwen die vrij zijn, maar nooit blij en die niet zingen, maar òf zwijgen òf schreeuwen. fragment uit: ‘Zachter’
M. Vasalis (13 February 1909 in The Hague – 16 October 1998 in Roden) was a Dutch poet and psychiatrist. M. Vasalis is the pseudonym of Margaretha Droogleever Fortuyn-Leenmans. Vasalis is her Latinized maiden name.
Vasalis studied medicine and anthropology at Leiden University and in 1939 established herself as psychiatrist in Amsterdam. Later she worked in the same function in Assen.
Vasalis made her debut in 1940 with the collection 'Parken en woestijnen' (‘Parks and Deserts’). Her other poetry collections are 'De vogel Phoenix' (‘The Bird Phoenix’) from 1947 and 'Vergezichten en gezichten' (‘Views and Faces’) from 1954. Vasalis wrote some essays and a short story. Vasalis' work has been awarded multiple times.
She wrote traditional poems that were often characterized by the use of personification and anthropomorphism. Her poems often, after a series of nature impressions, end in a self-reflection.
ja, toch een paar traantjes gelaten hoor... Prachtige gedichten over liefde (verrassing een dichtbundel over liefde) maar ook zoveel meer. Denk aan de dood, kinderen, natuur. etc. etc. Dé klassieke onderwerpen maar ik kan niet zeggen dat het cliché is. Dit is denk ik de eerste keer dat ik zulke mooie gedichten over de moeder-dochter relatie heb gelezen.
Hier een heel klein voorproefje:
De zomerwei des ochtends vroeg. En op een zuchtje dat hem droeg vliegt een geel vlindertje voorbij
Soms droom ik dat – M. Vasalis ‘Soms droom ik dat’ mocht ik lezen voor Uitgeverij Rainbow. Al eerder las ik poëzie, maar nog nooit een hele bundel. ‘Soms droom ik dat’ was de eerste bundel die ik helemaal las.
Over M. Vasalis M. Vasalis is het pseudoniem van Margaretha Droogleever Frotuyn-Leenmans. Ze was een Nederlands dichteres, en ook psychiater. Ze werd geboren op 13 februari 1909 in Den Haag, een overleed op 16 oktober 1998 in Roden. Margaretha probeerde te publiceren zonder dat duidelijk zou worden dat de gedichten door een vrouw waren geschreven. Haar gedichten werden vaak gekenmerkt door het geven van menselijke eigenschappen aan levenloze objecten en niet menselijke wezens. Haar werk is veelvoudig bekroond door verschillende prijzen. Ze kreeg onder meer de Constatijn Huygensprijs in 1974 en de P.C. Hooft-prijs in 1982.
Dit was de eerste keer dat ik gedichten van M. Vasalis las. Het eerste deel van de bundel sprak me minder aan. Het gedeelte vanaf het in 2002 gepubliceerde ‘De oude kustlijn’, heeft me wel echt weten te raken. Een van mijn favoriete gedichten is ‘’Zachter’’, ‘Soms droom ik dat’ komt uit dit gedicht, en ook op de achterkant staat een fragment uit dit stuk. M. Vasalis gebruikt in ‘De oude kustlijn’ geen al te ingewikkelde woorden, de gedichten zijn vrij gemakkelijk te lezen. Ook viel het me op dat ze gebruik maakt van rijm, maar niet aan één schema vasthoud. De metaforen die M. Vasalis gebruikt, zijn redelijk herkenbaar, en ook de reden dat ik me erg verbonden voelde met deze stukken. ‘De oude kustlijn’ is gepubliceerd in 2002, een paar jaar na haar dood. Op haar verzoek is deze bundel uitgegeven en haar commentaar is hierbij gezet. In de bundel staan ook gedichten die gingen over, waarschijnlijk haar eigen naderende dood. Vooral het laatste stuk: ‘’Sub finem’’ wat ongeveer iets betekend als: tegen het einde, voelt ook echt als een einde. De bundel eindigt dan ook met de woorden: Het werd, het was, het is gedaan. Wat mij betreft had deze bundel niet krachtiger kunnen afsluiten dan met dit gedicht.
‘Wat mij betreft had deze bundel niet krachtiger kunnen afsluiten dan met dit gedicht.’ - ⭐⭐⭐