Op 17 februari 2019 stierf Stijn, de man van singer-songwriter en auteur Hannelore Bedert. Op amper veertigjarige leeftijd overleed hij onverwacht aan hartfalen en bleef Hannelore achter met twee jonge kinderen. In de maanden nadat hun leven compleet ondersteboven was gehaald, begon ze te schrijven.
De man van zangeres Hannelore Bedert, Stijn, overleed op 17 februari 2019 onverwacht aan hartfalen. Hij was 40 jaar. Hannelore bleef achter met hun twee kinderen: Hoppe en Polly. Voor het tijdschrift Libelle schreef ze een reeks columns over haar leven als alleenstaande moeder. Deze columns én enkele nieuwe teksten zijn nu gebundeld in een boekje met de hartverscheurende titel Hoelang gaat papa nog gestorven zijn?
De stukjes beschrijven de reacties van de kinderen op de dood van hun vader: de onverwachte, de verdrietige, de poëtische, de grappige, de geniale. “Jij mag geen hartgeval hebben, mama” (p. 57). Hannelore Bedert beschrijft hoe ze zelf omgaat met het verdriet, aan de hand van dagelijkse situaties en confrontaties, thuis en op straat, in het postkantoor of op het kerkhof. Het gaat over huilen en de eerste keer weer vrolijk zijn, over het woord ‘doodgraag’, over kerkhofvrouwen.
Een ontroerend boekje, met prachtige illustraties van Randall Casaer. Eerder las ik het mooie romandebuut van Hannelore Bedert: Lam.
Ik was rustig wat nederlandstalige bangers aan het luisteren tot dit lied op kwam en me wat leeg en droevig achterliet. Als ik me leeg en droevig voel dan ga ik meestal naar de bomma, die lost dat wel op met een luisterend oor en vooral een uitstekende keuken.
Dus ik ga naar de bomma en dit lied komt ook ter sprake (terwijl de bomma een heerlijk soepje op tafel tovert). Blijkt die toch wel dit boekje in haar kast te hebben staan.
Mooi boekje over een jonge familie die moet omgaan met het verlies van hun man en vader dat je eigenlijk makkelijk kan samenvatten:
Ik las het liefst de bemoedigingen van Hannelore aan zichzelf, bij uitstek: ‘Misschien moet niet altijd alles helemaal correct zijn, zolang het maar als waarheid aanvoelt’
Hannelore Bedert, singer - songwriter / schrijfster / cocolumniste + mama van en jonge weduwe, schrijft het verdriet om het verlies van je levensgezel en vader van je kinderen van zich af. Eeen boekje vol verdriet, weemoed, grappige kindertaal en gevoelige rouwverwerking. Een must zou ik zeggen, in deze corona-pandemie, die sterven zoveel dichter bij ons bed en leven bracht.... Bedankt, Bedert voor je humor en levenskracht.
Heel erg mooi, integer boekje. Hannelore heeft het afgelopen jaar na het overlijden van haar man Stijn,elke week een column geschreven voor het Belgische tijdschrift Libelle en deze had ik dus al gelezen. Maar nu zijn ze samengebundeld in dit mooie boekje. Je leest hoe ze zich weer een weg baant in het leven samen met hun twee kinderen Hoppe en Polly.
Een prachtig kleinood... mooi, droef, maar ook vol liefde en hoop. En soms ook het willen roepen dat ´het even niet gaat´. Ik lees dit boek, mijn eerste boek van 2021, net uit wanneer op radio 1 ´kom naar huis´ van hannelore bedert weerklinkt. Ik weet nu een beetje wat een warme thuis Hannelore, Hoppe en Polly hebben en hoe aanwezig ook Stijn is in die warme thuis... Emotioneel leesbegin van 2021...
- Dit kleine - 93 blz tellende - boekje stond al sinds November '20 ongelezen in mijn boekenkast. Hannelore Bedert schrijft prachtige liedjes, nog mooiere liedjesteksten. Sommige liedjesteksten grijpen me keer op keer naar de keel. (Toegegeven, ik ben ook wel een emotionele soepkip!) Dus ik was er nooit klaar voor om deze gebundelde columns van Hannelore voor Libelle te lezen. Want ik wist dat ze me gingen (k)raken, ook al heb ik belange niet zo'n vreselijk verlies meegemaakt.
Spoileralert : 84 blz aan een stuk gehuild, de eerste 9 blz me nog wel een béétje kunnen inhouden maar toen ik "Weet jij wat een sleutering is,mama?" las op blz 10 en daarna de uitleg kwam hield ik het niet meer droog.
Het loste al mijn verwachtingen in. Wat ben ik blij dat ik ruim 3 jaar gewacht heb om het te lezen, tot ik er klaar voor was.
Dankjewel weer Hannelore. Ik wacht geduldig op nog een boek of lied of tekst of... Neem de tijd.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Vorig jaar verloor mijn familie een belangrijke man in ons leven. Nu bijna een jaar later is alles nog steeds moeilijk. Ik verwacht hem nog steeds elke minuut als ik bij hem thuis in de keuken sta. Hij komt niet, maar toch blijf je wachten. Ik ben niet constant in die keuken of in zijn huis. Ook hij had twee kleine kinderen, bijna dezelfde leeftijd als Bedert haar kinderen en ik was gewoon benieuwd naar haar verhaal.
Hoe direct kinderen zijn, ondoordacht en toch zo gefocust. Het gaf een lach en een traan om haar verhaal te horen en hoe ze het zelf vertelde. Het deed me denken aan de meiden hier. "Krijgen we nu een nieuwe papa?" is wat mij deed denken aan de titel van dit boek.
Dit boek raad ik aan, omdat het zo open en direct en zo eerlijk is. Als luisterboek vond ik het indrukwekkend en mooi om te luisteren. Ik vroeg mij dan ook aan het eind af hoe het heeft gevoeld om in te spreken.
Sprakeloos. Hannelore, wat een mooie woorden vloeien er uit je pen. Het leest prachtig. Ik heb het boek met betraande ogen gelezen. Het verhaaltje van “Sneevitje”. De verjaardag vieren van papa met misschien vlagjes boven het graf. De hoop die jullie in jullie tuin voelen. Het oude deurbelnaamkaartje met vier namen dat jullie zo zorgzaam willen bewaren nadat jullie een nieuw naamkaartje ophingen. Hartverwarmend. Sterkte. Dankjewel om dit boek te maken. Ik voel de ongelooflijke liefde erin.
De man van zangeres Hannelore Bedert, Stijn, overleed op 17 februari 2019 onverwacht aan hartfalen. Hij was 40 jaar. Hannelore bleef achter met hun twee kinderen: Hoppe en Polly. Voor het tijdschrift Libelle schreef ze een reeks columns over haar leven als alleenstaande moeder. Deze columns én enkele nieuwe teksten zijn nu gebundeld in een boekje met de hartverscheurende titel Hoelang gaat papa nog gestorven zijn?
De stukjes beschrijven de reacties van de kinderen op de dood van hun vader: de onverwachte, de verdrietige, de poëtische, de grappige, de geniale.
Hannelore kan geweldig mooi schrijven! Hoe ze haar verdriet om Stijn even vastzet in tekst. Verdriet maar altijd met een sprankel hoop. Ik kende haar columns al maar gebundeld zijn ze nog krachtiger. Wel jammer dat ze dit boek heeft moeten schrijven, hopelijk hielp het haar in het rouwproces.
Pakkend boekje over hoe Hannelore en haar gezin verdergaan na de plotse dood van haar man Stijn na hartfalen, al hebben Stijn en zijn hart allesbehalve gefaald zoals het (ongeveer) in het boek wordt verwoord, zo schoon. Over rouwen, verdriet,... maar ook over verbinding, liefde,... . Een absolute aanrader voor iedereen. Dank je voor het schrijven van dit mooie, pakkende boekje Hannelore, voor alle schoonheid en kwetsbaarheid. Dit boek telt 95 pagina's en is een bundeling van columns die Hannelore schreef voor Libelle. De tekeningen in het boek zijn gemaakt door Randall Casaer.
“Lam” en “Bruna” konden me maar matig boeien. Ik vind Bedert het mooist als ze dicht bij zichzelf staat - zoals hier. En hoewel we andere posities innemen in het verhaal van rouw en afscheid - zij was partner en ik was kind - is het gemis, het overspoelen, de onvoorspelbaarheid, het allesomvattende en het trage wennen heel erg gelijkaardig. Veel herkenbaarheid dus - helaas. Hannelore is een kerkhofvrouw. En ik een kerkhofkind. Dat verbindt.
Prachtig hoe Hannelore de emoties van haar en haar kinderen, na de plotse dood van haar man, van zich afschrijft. Emotievol, soms rauw, soms hoopvol, soms hopeloos. Maar altijd met heel veel liefde voor haar man en kinderen. De vragen van Polly zijn zo ontwapenend. Hoppe die het aanvoelt zich als een volwassenen te moeten gedragen en Hannelore die schippert. Ik bedank hen voor die openheid en wens ze veel liefde toe. De tekeningen van Randall Casaer weerspiegelen perfect hun gemoedstoestand.
De manier waarop Hannelore praat over de eerste maanden met kinderen maar zonder haar man, Stijn grijpen naar de keel. De onvoorspelbaarheid van de vragen en reacties van haar kinderen maken duidelijk hoe ongelooflijk hard haar situatie moet zijn. Je voelt mee en geniet daardoor op een vreemde manier meer van je eigen gezinnetje.
Dit boek zet je met de voetjes op de grond en doet je eraan denken om in het hier en het nu extra te genieten.