In de thriller Minnaar van Ilse Ruijters verandert een gepassioneerde liefdesaffaire in een levensgevaarlijke nachtmerrie. Dat wat ze met Søren had – een affaire zou ze het nooit noemen, daar was het lang niet serieus genoeg voor – was op haar veertigste verjaardag begonnen. Haar leven was al helemaal compleet. Kinderen het huis uit, goed huwelijk, carrière op orde. En toen stond hij daar, de drieëntwintigjarige kitesurfer, nota bene op haar verjaardag. Het is alleen voor de seks, zeggen ze tegen elkaar, alleen voor de seks. Ze voelt zich steeds schuldiger over het bedrog, maar als ze de relatie wil verbreken, blijkt dat haar spannende minnaar zich niet zo makkelijk aan de kant laat zetten.
Minnaar is Ilse Ruijters op haar best: een thriller over liefde, bedrog, seks en moord.
ina en Nick lijken alles goed voor elkaar te hebben. Beiden hebben een prima baan. Ze wonen in een leuk huis en hebben samen een gezonde zoon en dochter op de wereld gezet. Maar nu de kinderen volwassen zijn, lijkt de sleur in hun relatie geslopen te zijn. Dan komt de 23-jarige Søren in Nina’s leven en de vonken springen over. Van het een komt het ander en ze rollen in een hartstochtelijke relatie. Nina maakt Søren duidelijk dat het haar alleen gaat om de heerlijke seks. Maar is dat werkelijk zo en hoe staat hij daar tegenover?
Deze zeer geslaagde thriller is het werk van auteur Ilse Ruijters. Met haar debuutthriller De onderkant van sneeuw viel ze in 2015 al direct in de prijzen bij Hebban. Ook daarna won ze nog diverse prijzen voor haar boeken. Hoewel ik haar eerder verschenen boeken (nog) niet heb gelezen, kan ik mij hier wel iets bij voorstellen. Het lijkt erop dat Ilse Ruijters met gemak een overtuigend verhaal op papier weet te zetten. Haar toegankelijke schrijfstijl leest gemakkelijk weg en komt geloofwaardig over. Kort maar krachtige dialogen worden afgewisseld met spannende scènes en (soms) verontrustende gedachtegangen.
Op slimme wijze weet Ilse Ruijters tussen de regels door de lezer van informatie te voorzien. Informatie die de hoofdpersoon Nina over het hoofd lijkt te zien. Hierdoor voel je je als lezer des te meer betrokken bij het hele gebeuren en zou je het liefst het hoofdpersonage persoonlijk willen waarschuwen. De spanningsboog wordt tijdens het lezen vlot opgebouwd, waardoor je het boek het liefst in één ruk uit wilt lezen. Met als clichématig gevolg dat je er daarna flink van baalt dat het boek al uit is.
Minnaar is een zeer geslaagde thriller en lijkt van a tot z te kloppen. Het verhaal zit ingenieus in elkaar en de personages zijn fascinerend. Complimenten ook voor het spirituele tintje in het boek. Ik hoop nog veel van deze auteur te mogen lezen.
Het is een rustig opbouwend verhaal, het einde is niet verassend maar wel spannend. Het raakte mij gewoon niet zo, denk omdat het té voorspellend was. Ik hou meer van verrassende eindes.
Minnaar is Ilse Ruijters op haar best: een thriller over liefde, bedrog, seks en moord. Een gepassioneerde liefdesaffaire verandert in een levensgevaarlijke nachtmerrie.
In de thriller Minnaar van Ilse Ruijters verandert een gepassioneerde liefdesaffaire in een levensgevaarlijke nachtmerrie. Minnaar is Ilse Ruijters op haar best: een thriller over liefde, bedrog, seks en moord.
Dat wat ze met Søren had – een affaire zou ze het nooit noemen, daar was het lang niet serieus genoeg voor – was op haar veertigste verjaardag begonnen. Haar leven was al helemaal compleet. Kinderen het huis uit, goed huwelijk, carrière op orde. En toen stond hij daar, de drieëntwintigjarige kitesurfer, nota bene op haar verjaardag. Het is alleen voor de seks, zeggen ze tegen elkaar, alleen voor de seks. Ze voelt zich steeds schuldiger over het bedrog, maar als ze de relatie wil verbreken, blijkt dat haar spannende minnaar zich niet zo makkelijk aan de kant laat zetten.
Moesten jullie mijn enthousiasme over Meisje van me al vergeten zijn, wat ik betwijfel, ik heb dat boek zo snel uitgelezen. Toen ik las dat Ilse Ruijter eraan kwam met een nieuw boek was ik dus heel benieuwd of ze de lat in deze thriller hoger had weten te leggen.
Deze keer spreekt de cover mij niet zo aan maar dat zal voor iedereen anders zijn natuurlijk. Ik vind hem minder krachtig als meisje van me. Niet dat het een dingetje is om het boek niet te gaan lezen. De flaptekst maakt nieuwsgierig én vooral benieuwd of Ilse Ruijters met dit thema - dat al meerdere keren gebruikt is - toch vernieuwend over de brug kan komen.
‘‘Stil zeg ik.’ Het was zijn stem. Søren.’
Korte hoofdstukken, je knalt er echt zo doorheen, en begeleidende brieven. (En die brieven blijken achteraf echt een meerwaarde aan het verhaal te geven) Die schrijfstijl die zo eigen is aan Ilse Ruijters, voldoende dialoog, spanning en dreiging. Je probeert zelf aan te vullen wat er gaat gebeuren, ziet het gebeuren, weet dat het gaat gebeuren en toch beginnen alle puzzelstukjes pas naar het einde toe juist in elkaar te passen.
Een minnaar is nooit een goed idee toch? Dat kan je zelden netjes afhandelen lijkt mij en ook hier gaat het mis. Enkel is hier nog zoveel meer dat je niet ziet en weet. Zoveel kronkels en bochten waar het hoofdpersonage Nina mee te maken krijgt. Wat ik ook kon appreciëren is dat Nina zich niet steeds wentelt in onschuld. Zij weet wel degelijk dat zij degene is die aan een affaire is begonnen.
‘‘Het leven waar ik onderdeel van ben, bedoel je?’ ‘Jij bent geen onderdeel van mijn leven.’ ‘O nee.’ Hij zei het cynisch.’
Søren dringt op alle mogelijke manier haar leven binnen, letterlijk en figuurlijk. Het dreigt uit de hand te lopen, voor iedereen. Wat kan Nina doen? Gaat ze er iets aan doen? Gaat er iemand te ver en wie gaat er te ver? Een formule die werkt en ook hier werkt het.
Minnaar is een thriller die je enkele spannende lesuren oplevert, en boek waarvan je weet dat je gaat genieten en ontspannen ondanks dat het een thriller is. Als je een boek zoekt om even in weg te duiken, een momentje voor jezelf, dan is dit er een ideaal boek voor.
Het boek “Minnaar” is verdeeld in hoofdstukken die het verhaal en de spanning opbouwen, je begint met een briesje en het eindigt in een tornado….en daarna is het stil. Een hele mooie manier om de spanning op te bouwen en om het hiermee te vergelijken. Er zijn veel boeken en films geschreven en gemaakt over dit onderwerp toch valt dit verhaal mij meer op en blijft het mij ook echt bij. Ik denk dat het komt door de manier van schrijven; vaak zijn deze boeken vanuit de hoofdpersoon geschreven in de ik-vorm, Ilse Ruijters schrijft vanuit Nina maar doet dat in de 3e persoon. Daardoor viel dit boek mij ook echt op,
Er zijn ook nog stukken tekst die het verhaal afwisselen, je hebt snel door dat het niet van haar minnaar is, van wie dan wel? Ilse Ruijters heeft het aantal personen dat werkelijk deelneemt in dit verhaal beperkt tot een klein clubje en dat zorgt ervoor dat het spannend en overzichtelijk blijft, De omslag komt als Nina zelf het heft in handen neemt en op onderzoek uitgaat. Dat was een welkome break dat de spanning heel erg opvoert. De belangrijkste vraag is natuurlijk, was het een goed verhaal. Dat was het zeker! Ik ben als een kitesurfer vanaf de eerste bladzijde in dit verhaal gedoken en liet het boek pas weer los nadat ik wist hoe het zat en dat was een paar uur nadat ik het boek uit had en het verhaal geland was.
Nina is getrouwd en heeft 2 kinderen. Ze krijgt op haar 40ste een affaire met een vriend van haar zoon. Op een gegeven moment wilt ze hiermee gaan stoppen maar dat gaat niet zo makkelijk, hij accepteert dat niet zomaar.
Het boek is verdeeld in verschillende delen en die delen hebben als titel allemaal iets van de wind zoals zucht, bries, wind, tornado. Het boek wordt hiermee mooi opgebouwd. Het verhaal begint namelijk heel rustig maar gaat op een gegeven moment onder je huid zitten. Je leest het verhaal vanuit Nina en tussendoor zitten wat dagboekfragmenten waarvan je op het eind pas weet van wie die zijn. Er zitten niet zoveel personages in het boek, waardoor het boek makkelijk te volgen is. Dat vind ik altijd prettig lezen.
In het begin erg voorspelbaar en, hoewel het niet langdradig of traag is, duurt het toch even voor al het voor de hand liggende is afgewerkt en het verhaal spannend wordt. Tegen de climax komt het vrij plotseling in een stroomversnelling en vliegt het een beetje uit de bocht. Maar het einde bevat nog een fijne twist. Het was naar mijn mening iets sterker geweest als de slechterik wat minder psychopatisch was geweest. Het had meer diepgang gehad als hij een personage was waarvoor je empathie kon voelen. Nu is hij vooral een zieke, bezitterige kl**tzak.
Zij (Nien) veertig en gevangen in de sleur van het gezin. Hij (Soren) een jonge kite-fanaat die wel een oudere vrouw smaakt. Ze beginnen een affaire (louter voor de seks). Wanneer Nien er een eind wil aan maken en bij haar man wil blijven, ziet haar jonge lover dat helemaal niet zitten. De bedreigingen beginnen. Ze wordt steeds verder in het nauw gedreven. Een Fatal Attraction-thriller met een fatale afloop? Oké de plot is niet origineel, maar het was echt leuk om te lezen. Spannend, met een mooi eindspel en een verrassende eindtwist. Ook de passages in cursief zijn een meerwaarde, je weet pas op het einde wie dit geschreven heeft, stilaan krijg je wel een vermoeden.
Ilse Ruijters bouwt de spanning langzaam op, ook lees je flashbacks en zit er een spiritueel laagje in het verhaal wat betreft de aanwezigheid van Nina’s overleden broer. Het maakt van ‘Minnaar’ een verrassend verhaal dat fijn wegleest, maar nagelbijtend spannend werd het voor mij pas echt in de laatste cruciale hoofdstukken. Op het eind zitten een paar onverwachte wendingen in het verhaal, die ervoor zorgen dat je alles anders gaat bekijken.
Nina heeft alles: een goede job bij de bank, gelukkig getrouwd en 2 kinderen die reeds het huis uit zijn. Maar ze mist wat schwung en op haar 40ste verjaardag komt ze de 23-jarige kitesurfer Soren tegen. Een avontuur vol passie begint, maar alleen voor de seks, zo hebben ze samen besloten, geen liefde, puur voor de seks. Maar Nina krijgt het moeilijk en haar geweten speelt haar parten. Waar is ze in godsnaam mee bezig? Maar wanneer ze hun affaire wil verbreken, blijkt Soren toch een duistere kant te hebben en laat hij zich niet zomaar aan de kant schuiven, want hij wordt door niemand gedumpt…
Het verhaal wordt verteld vanuit de derde persoon en we volgen Nina die volledig opgeslorpt wordt door de onstuimige seks met haar 23-jarige toyboy. Het begint zoals vele buitenechtelijke relaties, met veel opwinding en puur genot. Het leuke is ook dat we altijd de omschakeling zien van de uitspattingen buiten de deur van Nina als minnares naar de moeder, echtgenote en vrouw die kookt en haar gezin heeft. Je voelt de twijfel die toeslaat en de tegenstrijdige gevoelens waar ze mee kampt.
“Al na vijf minuten wist ze dat ze een fout beging, een levensbepalende fout, want hoe de affaire zich ook zou ontwikkelen, ze zou voor altijd weten dat dit soort seks bestond. Ze kon nooit meer niet weten wat ze miste.”
Het verhaal wordt afgewisseld met herinneringen uit een ver verleden, met name het prille begin van de relatie tussen Nina en haar man. Er is iets verschrikkelijks gebeurd maar de ware toedracht is nog een groot vraagteken. Ook de dagboekfragmenten tussendoor zijn een leuke afwisseling en geeft het verhaal iets extra, een pittige insteek van de auteur.
“Hij geloofde haar niet, dat zag ze aan zijn blik. Er speelde een lach rond zijn lippen. Hij dacht zeker dat dit een of andere bizarre vorm van voorspel was, maar de waarheid kon niet verder verwijderd zijn van zijn aanname.”
De auteur weet de emoties en de verschillende ontwikkelingen goed over te brengen. Het begint nogal klein en onschuldig, maar als je denkt van dit gaat te ver, wordt er nog een schepje bovenop gedaan. Nina komt vast te zitten in een web van leugens waar ze zonder kleerscheuren niet meer uitgeraakt en hoe meer ze zich verzet en tot een oplossing probeert te komen, hoe dieper ze verstrikt raakt. De psychologische spelletjes die gespeeld worden zijn verslavend, je moet weten wat er volgt… de korte hoofdstukken zijn dan ook heel uitnodigend, je wordt echt meegesleurd in de neerwaartse spiraal. De personages worden heel realistisch neergezet en je ervaart de pijn, woede, afkeer, frustraties,.. heel aangrijpend, enerverend en zelfs bloedstollend af en toe.
Het plot zit goed ineen. De spanning wordt gestaag opgebouwd van een zucht, een klein briesje tot een vernietigende tornado die alles meesleurt. En toch is het einde heel verrassend. Alles valt nu echt op zijn plaats, een heel goed doordacht spelletje van de auteur! En een einde die ik absoluut niet verwacht had! De auteur heeft niet alleen haar personages een loer gedraaid maar de lezer ook! Top!
Met 'Minnaar' is Ilse Ruijters niet aan haar proefstuk toe In 2015 won ze met haar debuut 'De onderkant van de sneeuw' de Hebban Thriller Debuutprijs en stond ze op de shortlist van de Schaduwprijs Haar tweede boek 'Later als ik dood ben' won de Hebban Thriller Award 2017 en stond op de shortlist van de Gouden Strop 2017. In 2019 won ze De Thrillzone Award met 'Meisje van me' en in 2021 ontving Ilse de MAX Zilveren Vleermuis 2021 voor haar thriller 'Minnaar'.
Nina's leventje loopt mooi op rolletjes. Ze heeft een goede baan, een mooi huis, een goed huwelijk en twee prachtige kinderen die het huis uit zijn. Blijkbaar is de spanning uit haar huwelijk toch wel verdwenen want wanneer ze op haar veertigste verjaardag de jeugdvriend van haar zoon ontmoet springen de vonken over. Ze start een seksuele relatie met Søren, verder wilt ze niet gaan. Maar Søren pikt dit niet en wilt veel meer. Hij wilt Nina voor hem alleen en eist dat zij alleen voor hem kiest. Wanneer Søren haar wilt helpen door haar man te belagen, beseft Nina dat ze teveel te verliezen heeft. Ze maakt een einde aan haar liefdesaffaire. Dit is wel niet wat Søren in gedachten had. Het gaat van kwaad naar erger. De liefdesaffaire verandert voor Nina in een echte nachtmerrie...
Ilse heeft een heel vlotte pen. De personages worden heel goed uitgewerkt. Beetje bij beetje worden de geheimen van de verschillende personages vrijgegeven. Ze slaagt erin om de gevoelens goed weer te geven, je voelt als het ware de pijn, de machteloosheid, de radeloosheid. Doordat heden en verleden worden afgewisseld kan je alles beter plaatsen in het verhaal. Je ontdekt hoe iedereen geëvolueerd is in de loop der jaren.
Van bij het begin sleurt de auteur de lezer mee in het verhaal, je kan het verhaal niet loslaten. Je wilt weten hoe het afloopt. Alles past mooi in elkaar om dan te eindigen in een verrassende plot.
Ik vond het boek erg tegenvallen. De schrijfstijl is gemakkelijk en daarom lijkt het alsof je even in het verhaal moet komen, maar de spanning is voor mij uitgebleven. Zelfs op momenten dat het boek spannend zou moeten zijn voelde ik er weinig bij. Wat niet meehielp, is dat er vaak tenenkrommende momenten voorbij komen waarin paniek en naïviteit de overhand nemen. Dit maakt dat het moeilijk is om je te identificeren met de personages. Vooral omdat niemand verantwoordelijkheid neemt voor zijn daden en de schuld buiten zichzelf leggen. Ook de keuze die wordt gemaakt om de ouders van Jasmijn niet de waarheid te vertellen vind ik onbegrijpelijk en egoïstisch. Er zijn verschillende elementen uit het boek voorspelbaar en richting het einde wordt het voor mij ongeloofwaardig. Ik ga geen boeken meer lezen van deze schrijfster en begrijp ook niet waarom er op goodreads nog een relatief hoge beoordeling is voor dit boek.
Oooo, deze vond ik heerlijk om te lezen. In een drukke periode was dit een welkome afleiding. Het leest zo makkelijk weg, blijft boeiend en wat een einde. Ik had wat moeite met het karakter van de hoofdpersoon, omwille van wat ze doet. En uiteindelijk heel egoïstisch blijkt, totdat het zich tegen haar keert. Wat dat betreft vind ik het een sterk personage, goed neergezet. Je voelt de spanning opbouwen, maar vooral de onderliggende onmacht en frustratie.