What do you think?
Rate this book
Η φωτιά
Αυτός δεν είχε τίποτα να φοβηθεί. Αν οι άλλοι πηλαλούσαν τα βουνά και ξενυχτούσανε στα καλύβια και τις ρεματιές, είτανε που το θέλησαν από μοναχοί τους. Ακαμάτηδες, ζεβζέκηδες κι ανοικοκύρευτοι σ' όλη τους τη ζωή, θέλανε και τα τραβούσαν. Κι αν αυτώνε τους είχε μπει στο στραβό τους το μυαλό να σηκώνουνε τα ντουφέκια και να μαζώνονται στο σκολειό και στο μεσοχώρι να λεν εκείνα τα χαμένα τα λόγια τους, ο Γιακουμής βέβαια και δε θα 'τανε μαζί τους.
(ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΗΣ ΕΚΔΟΣΗΣ)
(ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΗΣ ΕΚΔΟΣΗΣ)
Paperback
First published January 1, 1946
81 people want to read
About the author
Δημήτρης Χατζής
11 books14 followersΟ Δημήτρης Χατζής (English: Dimitris Hatzis) ήταν Έλληνας λογοτέχνης, ιστορικός, δημοσιογράφος και αντιστασιακός.
Γεννήθηκε στα Ιωάννινα το Νοέμβριο του 1913. Ο πατέρας του Γεώργιος Χατζής, ήταν διηγηματογράφος, λόγιος και παλαμικός ποιητής, γνωστός με το ψευδώνυμο Πελλερέν. Ήταν επίσης εκδότης της εφημερίδας «Ήπειρος».
Ο Δημήτρης Χατζής παρακολούθησε εγκύκλια μαθήματα στην Ιόνιο Σχολή της Αθήνας μαζί με τον αδερφό του Άγγελο, τα οποία όμως διέκοψε μετά τον ξαφνικό θάνατο του πατέρα του το 1930 και επέστρεψε στην γενέτειρά του. Εκεί ανέλαβε τη συνέχιση της έκδοσης της εφημερίδας και τη συντήρηση της οικογενείας του. Τέλειωσε το Γυμνάσιο στη Ζωσιμαία Σχολή και γράφτηκε στη Νομική Σχολή της Αθήνας. Τις σπουδές του δεν τις ολοκλήρωσε ποτέ λόγω οικονομικών δυσχερειών.
Στα μέσα της δεκαετίας του 1930 έγινε μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας. Το 1936 συνελήφθη από την Δικτατορία της 4ης Αυγούστου και μετά από βασανιστήρια εξορίστηκε στη Φολέγανδρο. Λίγους μήνες αργότερα αφήνεται ελεύθερος και εγκαθίσταται στην Αθήνα. Στον Ελληνοϊταλικό πόλεμο του 1940 κατετάγη αλλά δεν στάλθηκε στο μέτωπο.
Την περίοδο της Κατοχής συμμετείχε στη λειτουργία του παράνομου τυπογραφείου του ΕΑΜ στην Καλλιθέα αρθρογραφώντας και διορθώνοντας άρθρα σε εφημερίδες όπως η «Ελεύθερη Ελλάδα» και ο «Απελευθερωτής». Αρθρογραφούσε ακόμη στον επίσης παράνομο Ριζοσπαστη. Εργάστηκε επίσης στο τυπογραφείο του βουνού.
Το 1947 επιστρατεύτηκε στα Ιωάννινα, ενώ το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς εξορίζεται στην Ικαρία. Το Μάρτιο του επόμενου έτους εντάχτηκε στο Δημοκρατικό Στρατό της Ελλάδας δημοσιεύοντας ανταποκρίσεις και διηγήματα στα έντυπά του. Το καλοκαίρι του ίδιου έτους έμαθε την καταδίκη του αδερφού του Άγγελου από το Έκτακτο Στρατοδικείο και την εκτέλεσή του.
Μετά την ήττα του Δημοκρατικού Στρατού το Έκτακτο Στρατοδικείο τον καταδικάζει δις εις θάνατον για λιποταξία και έτσι αναγκάζεται να καταφύγει στο εξωτερικό. Πρώτοι του σταθμοί ήταν η Ουγγαρία και η Ρουμανία. Στη Βουδαπέστη σπούδασε βυζαντινή και μεταβυζαντινή ιστορία και λογοτεχνία, ενώ αρθρογραφούσε και στην εφημερίδα του κομμουνιστικού κόμματος.
Ο βυζαντινολόγος Ιούλιος Μοράβσικ τον βοηθά να κερδίσει υποτροφία για την Ακαδημία Επιστημών του Ανατολικού Βερολίνου, όπου εργάζεται σαν ερευνητής. Το 1962 ολοκληρώνει στο Πανεπιστήμιο Χούμπολτ του Βερολίνου τη διατριβή του με θέμα «Μονωδίες για την Άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Τούρκους». Το ίδιο έτος επιστρέφει στη Βουδαπέστη, όπου διορίζεται βοηθός στην έδρα της Βυζαντινής Φιλολογίας, ενώ ιδρύει και το Νεοελληνικό Ινστιτούτο. Παράλληλα επιμελείται την έκδοση έργων νεοελληνικής λογοτεχνίας στην ουγγρική γλώσσα.
Μετά τα γεγονότα του Μάη του '68 επιθυμεί να εγκατασταθεί στο Παρίσι. Η αστυνομία όμως τον πιέζει να ζητήσει πολιτικό άσυλο, με αποτέλεσμα να επιστρέψει στη Βουδαπέστη. Αρνείται ωστόσο να λάβει την ουγγρική υπηκοότητα παρά τις προτάσεις που του έγιναν, παραμένοντας άπατρις.
Μετά την πτώση της Χούντας των Συνταγματαρχών επιστρέφει το Νοέμβριο του 1974 στην Ελλάδα. Αναγκάζεται όμως να εγκαταλείψει ξανά τη χώρα λόγω της μη νομοθετικής ρύθμισης σχετικά με την καταδίκη του. Τον Ιούνιο του επόμενου έτους του δίνεται χάρη και επιστρέφει οριστικά στην πατρίδα του.
Το ακαδημαϊκό έτος 1975-1976 προσκαλείται να διδάξει νεοελληνικό πολιτισμό και λογοτεχνία στο Πανεπιστήμιο Πατρών. Η μη επικύρωση του διορισμού του λόγω των μη εκπληρωμένων στρατιωτικών του υποχρεώσεων έχει ως αποτέλεσμα τη διακοπή των μαθημάτων αλλά και διαδηλώσεις των φοιτητών.
Από το 1975 δίνει πλήθος διαλέξεων και συμμετέχει σε συζητήσεις. Από το 1980 μέχρι το θάνατό του εκδίδει το περιοδικό "το Πρίσμα"
Παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο με την αρχαιολόγο Καίτη Αργυροκαστρίτου και απέκτησαν μία κόρη, την Αγγελίνα.
Το Μάρτιο του 1981 αρρωσταίνει από καρκίνο των βρόγχων και πεθαίνει το 4 μήνες αργότερα στις 20 Ιουλίου του 1981 σε σπίτι φίλων του στη Σαρωνίδα.
Γεννήθηκε στα Ιωάννινα το Νοέμβριο του 1913. Ο πατέρας του Γεώργιος Χατζής, ήταν διηγηματογράφος, λόγιος και παλαμικός ποιητής, γνωστός με το ψευδώνυμο Πελλερέν. Ήταν επίσης εκδότης της εφημερίδας «Ήπειρος».
Ο Δημήτρης Χατζής παρακολούθησε εγκύκλια μαθήματα στην Ιόνιο Σχολή της Αθήνας μαζί με τον αδερφό του Άγγελο, τα οποία όμως διέκοψε μετά τον ξαφνικό θάνατο του πατέρα του το 1930 και επέστρεψε στην γενέτειρά του. Εκεί ανέλαβε τη συνέχιση της έκδοσης της εφημερίδας και τη συντήρηση της οικογενείας του. Τέλειωσε το Γυμνάσιο στη Ζωσιμαία Σχολή και γράφτηκε στη Νομική Σχολή της Αθήνας. Τις σπουδές του δεν τις ολοκλήρωσε ποτέ λόγω οικονομικών δυσχερειών.
Στα μέσα της δεκαετίας του 1930 έγινε μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας. Το 1936 συνελήφθη από την Δικτατορία της 4ης Αυγούστου και μετά από βασανιστήρια εξορίστηκε στη Φολέγανδρο. Λίγους μήνες αργότερα αφήνεται ελεύθερος και εγκαθίσταται στην Αθήνα. Στον Ελληνοϊταλικό πόλεμο του 1940 κατετάγη αλλά δεν στάλθηκε στο μέτωπο.
Την περίοδο της Κατοχής συμμετείχε στη λειτουργία του παράνομου τυπογραφείου του ΕΑΜ στην Καλλιθέα αρθρογραφώντας και διορθώνοντας άρθρα σε εφημερίδες όπως η «Ελεύθερη Ελλάδα» και ο «Απελευθερωτής». Αρθρογραφούσε ακόμη στον επίσης παράνομο Ριζοσπαστη. Εργάστηκε επίσης στο τυπογραφείο του βουνού.
Το 1947 επιστρατεύτηκε στα Ιωάννινα, ενώ το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς εξορίζεται στην Ικαρία. Το Μάρτιο του επόμενου έτους εντάχτηκε στο Δημοκρατικό Στρατό της Ελλάδας δημοσιεύοντας ανταποκρίσεις και διηγήματα στα έντυπά του. Το καλοκαίρι του ίδιου έτους έμαθε την καταδίκη του αδερφού του Άγγελου από το Έκτακτο Στρατοδικείο και την εκτέλεσή του.
Μετά την ήττα του Δημοκρατικού Στρατού το Έκτακτο Στρατοδικείο τον καταδικάζει δις εις θάνατον για λιποταξία και έτσι αναγκάζεται να καταφύγει στο εξωτερικό. Πρώτοι του σταθμοί ήταν η Ουγγαρία και η Ρουμανία. Στη Βουδαπέστη σπούδασε βυζαντινή και μεταβυζαντινή ιστορία και λογοτεχνία, ενώ αρθρογραφούσε και στην εφημερίδα του κομμουνιστικού κόμματος.
Ο βυζαντινολόγος Ιούλιος Μοράβσικ τον βοηθά να κερδίσει υποτροφία για την Ακαδημία Επιστημών του Ανατολικού Βερολίνου, όπου εργάζεται σαν ερευνητής. Το 1962 ολοκληρώνει στο Πανεπιστήμιο Χούμπολτ του Βερολίνου τη διατριβή του με θέμα «Μονωδίες για την Άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Τούρκους». Το ίδιο έτος επιστρέφει στη Βουδαπέστη, όπου διορίζεται βοηθός στην έδρα της Βυζαντινής Φιλολογίας, ενώ ιδρύει και το Νεοελληνικό Ινστιτούτο. Παράλληλα επιμελείται την έκδοση έργων νεοελληνικής λογοτεχνίας στην ουγγρική γλώσσα.
Μετά τα γεγονότα του Μάη του '68 επιθυμεί να εγκατασταθεί στο Παρίσι. Η αστυνομία όμως τον πιέζει να ζητήσει πολιτικό άσυλο, με αποτέλεσμα να επιστρέψει στη Βουδαπέστη. Αρνείται ωστόσο να λάβει την ουγγρική υπηκοότητα παρά τις προτάσεις που του έγιναν, παραμένοντας άπατρις.
Μετά την πτώση της Χούντας των Συνταγματαρχών επιστρέφει το Νοέμβριο του 1974 στην Ελλάδα. Αναγκάζεται όμως να εγκαταλείψει ξανά τη χώρα λόγω της μη νομοθετικής ρύθμισης σχετικά με την καταδίκη του. Τον Ιούνιο του επόμενου έτους του δίνεται χάρη και επιστρέφει οριστικά στην πατρίδα του.
Το ακαδημαϊκό έτος 1975-1976 προσκαλείται να διδάξει νεοελληνικό πολιτισμό και λογοτεχνία στο Πανεπιστήμιο Πατρών. Η μη επικύρωση του διορισμού του λόγω των μη εκπληρωμένων στρατιωτικών του υποχρεώσεων έχει ως αποτέλεσμα τη διακοπή των μαθημάτων αλλά και διαδηλώσεις των φοιτητών.
Από το 1975 δίνει πλήθος διαλέξεων και συμμετέχει σε συζητήσεις. Από το 1980 μέχρι το θάνατό του εκδίδει το περιοδικό "το Πρίσμα"
Παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο με την αρχαιολόγο Καίτη Αργυροκαστρίτου και απέκτησαν μία κόρη, την Αγγελίνα.
Το Μάρτιο του 1981 αρρωσταίνει από καρκίνο των βρόγχων και πεθαίνει το 4 μήνες αργότερα στις 20 Ιουλίου του 1981 σε σπίτι φίλων του στη Σαρωνίδα.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 5 of 5 reviews
March 27, 2021
Το περασμένο καλοκαίρι αδειάσαμε με τη θεία μου το παλιό της δικηγορικό γραφείο. Εκεί πέρα υπήρχαν πολλοί λογοτεχνικοί θησαυροί. Μέσα σε αυτούς ήταν και βιβλία παλιών Ελλήνων συγγραφέων.
Τον Δημήτρη Χατζή (1913-1981) μέχρι τότε δεν τον ήξερα. Ο Δημήτρης Χατζής ήταν από νωρίς μέλος του ΚΚΕ, στην κατοχή συμμετείχε στο ΕΑΜ βοηθώντας στο τυπογραφείο του και κατά διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου υπήρξε μέλος του ΔΣΕ. Αρθρογραφούσε στα παράνομα έντυπά αυτών των οργανώσεων, καθώς και στον επίσης παράνομο Ριζοσπάστη, δημοσιεύοντας πολλές φορές και διηγήματα στα παραπάνω έντυπα. Μετά τη λήξη του Πολέμου αυτοεξορίστηκε στη Βουδαπέστη όπου και έζησε μέχρι τη πτώση της Χούντας το 1974.
Το πρώτο του μυθιστόρημα ήταν η Φωτιά που κυκλοφόρησε το 1946 (η συγκεκριμένη έκδοση είναι του 1973), σε μια πολύ ταραγμένη περίοδο για τον ελλαδικό χώρο. Η κατοχή μόλις είχε τελειώσει και ο Εμφύλιος Πόλεμος ήταν στην αυγή του. Το μυθιστόρημα αυτό λαμβάνει χώρα στη θεσσαλική επαρχία και τα περίχωρα της Λαμίας την περίοδο της κατοχής, όπου οι αντάρτες παλεύουν να αντιμετωπίσουν Ιταλούς και Γερμανούς και να πάρουν πίσω τα κατεχόμενα και κατεστραμμένα χωριά τους. Οι προσπάθειές τους για εφοδιασμό των αποθηκών τους, οι μάχες με τους κατακτητές, η ανδρεία και η δειλία των ντόπιων και η ελπίδα για λαοκρατία μετά τη λήξη του πολέμου, αποτελούν το κύριο μέρος του μυθιστορήματος.
Στο τελευταίο σκέλος του βιβλίου, η δράση μεταφέρεται στην Αθήνα όταν πλέον ο πόλεμος έχει θεωρητικά τελειώσει. Ένας νέος πόλεμος όμως ξεκινάει στην πρωτεύουσα αυτή τη φορά με αντίπαλους Άγγλους και κυβερνώντες Έλληνες.
Είναι εντυπωσιακό να διαβάζει κανείς τα γεγονότα εκείνα, από μία πένα τόσο φρέσκια που τα έζησε εκ των έσω. Και γι’ αυτό θεωρώ τη Φωτιά ως ένα συγγραφικό κειμήλιο.
«Αν δεν πήγαινα τώρα θα ντρεπόμουν πάντα γι’ αυτούς που σκοτώθηκαν πρώτα… Σάμπως να τους είχαμε προδώσει».
Τον Δημήτρη Χατζή (1913-1981) μέχρι τότε δεν τον ήξερα. Ο Δημήτρης Χατζής ήταν από νωρίς μέλος του ΚΚΕ, στην κατοχή συμμετείχε στο ΕΑΜ βοηθώντας στο τυπογραφείο του και κατά διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου υπήρξε μέλος του ΔΣΕ. Αρθρογραφούσε στα παράνομα έντυπά αυτών των οργανώσεων, καθώς και στον επίσης παράνομο Ριζοσπάστη, δημοσιεύοντας πολλές φορές και διηγήματα στα παραπάνω έντυπα. Μετά τη λήξη του Πολέμου αυτοεξορίστηκε στη Βουδαπέστη όπου και έζησε μέχρι τη πτώση της Χούντας το 1974.
Το πρώτο του μυθιστόρημα ήταν η Φωτιά που κυκλοφόρησε το 1946 (η συγκεκριμένη έκδοση είναι του 1973), σε μια πολύ ταραγμένη περίοδο για τον ελλαδικό χώρο. Η κατοχή μόλις είχε τελειώσει και ο Εμφύλιος Πόλεμος ήταν στην αυγή του. Το μυθιστόρημα αυτό λαμβάνει χώρα στη θεσσαλική επαρχία και τα περίχωρα της Λαμίας την περίοδο της κατοχής, όπου οι αντάρτες παλεύουν να αντιμετωπίσουν Ιταλούς και Γερμανούς και να πάρουν πίσω τα κατεχόμενα και κατεστραμμένα χωριά τους. Οι προσπάθειές τους για εφοδιασμό των αποθηκών τους, οι μάχες με τους κατακτητές, η ανδρεία και η δειλία των ντόπιων και η ελπίδα για λαοκρατία μετά τη λήξη του πολέμου, αποτελούν το κύριο μέρος του μυθιστορήματος.
Στο τελευταίο σκέλος του βιβλίου, η δράση μεταφέρεται στην Αθήνα όταν πλέον ο πόλεμος έχει θεωρητικά τελειώσει. Ένας νέος πόλεμος όμως ξεκινάει στην πρωτεύουσα αυτή τη φορά με αντίπαλους Άγγλους και κυβερνώντες Έλληνες.
Είναι εντυπωσιακό να διαβάζει κανείς τα γεγονότα εκείνα, από μία πένα τόσο φρέσκια που τα έζησε εκ των έσω. Και γι’ αυτό θεωρώ τη Φωτιά ως ένα συγγραφικό κειμήλιο.
«Αν δεν πήγαινα τώρα θα ντρεπόμουν πάντα γι’ αυτούς που σκοτώθηκαν πρώτα… Σάμπως να τους είχαμε προδώσει».
August 26, 2023
Μέσα σε λίγες σελίδες όλος ο καημός, τα βάσανα των Ελλήνων που αγωνίστηκαν εναντίον των Γερμανών στην Κατοχή αλλά και τα Δεκεμβριανά με την αίσθηση της ήττας. Βαθιά ανθρώπινος όπως πάντα ο Χατζής.
May 11, 2024
Ενδιαφέρουσα η φωτιά κυρίως γιατί ακόμα καίει.. :))
August 14, 2021
Great book about a difficult time for Greece and its people, written in a such realistic way
October 26, 2016
Σκέφτεται πως θάπρεπε να της πει, πως όλα είναι μέσα στον πόλεμο. Η ζωή τους ορίζεται μέσα σ'αυτόν. Και πως ύστερα όλα θα γίνουν καλά, όπως πρέπει για όλους... Μα είναι πολύ δύσκολο τώρα να της πει. Της είπε μονάχα - όλα θα γίνουν. Εκείνη σφίγγεται πάνω του, τα χέρια της τυλίγονται στο στήθος του.
Displaying 1 - 5 of 5 reviews