Να μ' αγαπάς

by Λία Νικολάου

«Σε κοίταζα με μάτια που άστραφταν από χαρά, όση ώρα κοιμόσουν γαλήνια. Ήσουν υπέροχος, έτσι ελεύθερος από προβλήματα, καλέ μου, ίσως κι από όνειρα. Ολόγυμνος... ποθητός... Ένα μαρμάρινο άγαλμα, ικανός να θεραπεύσεις με την αγλαόμορφη εικόνα σου όσα μακρινά με είχαν πληγώσει στη ζωή. Παρατηρούσα το στήθος σου να πάλλεται με μικρές, ήσυχες αναπνοές. Τα μακριά σου δάχτυλα τινάζονταν ελαφρά στο άγγιγμα του αέρα που έμπαινε από το παράθυρο. Παράξενα ένιωσα αναγνωρίζοντας εκείνη την ώρα πως ήσουν εσύ που πάντα ονειρευόμουν από παιδί.»

Ο Αλέξανδρος γράφει ένα γράμμα με αποδέκτη τον σύντροφό του Πάνο και, ταυτόχρονα, μας μεταφέρει την προσωπική τους ιστορία. Μέσα από τα ταξίδια της μνήμης, στην κοινή τους διαδρομή αλλά και στα όσα έζησαν πριν συναντηθούν, μαθαίνουμε για τις διαφορετικές όψεις του έρωτα, τα στερεότυπα της κοινωνίας, τους φόβους και τις μύχιες σκέψεις που βασανίζουν τον νου όλων των ανθρώπων.

Το "Να μ' Αγαπάς" είναι μια λυρική, ερωτική επιστολή που αποσκοπεί στη διαχείριση της απώλειας και στην έκφραση της αληθινής αγάπης· μια ιστορία για την αφοσίωση και την ολοκληρωτική παράδοση· μια κατάθεση ψυχής που μας δείχνει τον τρόπο ώστε να ανακαλύψουμε τον δρόμο για την ευτυχία.

250 pages, Paperback

First published November 1, 2020

Reviews

[Nikolas Banos · Rating 4 out of 5]

Πρώτο review για το έτος 2021 και ο τίτλος του δεν θα μπορούσε να είναι πιο ταιριαστός, σε αυτό που ζητάμε φέτος όλοι από το καινούργιο έτος, δηλαδή «να μας αγαπάει». Η Λία Νικολάου βρήκε εμένα και το blog μου μέσα στα δαιδαλώδη μονοπάτια του διαδικτύου. Αρχίσαμε να μιλάμε με αφορμή, νομίζω, το «Να με φωνάζεις με το όνομα σου» και την LGBTQI+ λογοτεχνία στην Ελλάδα, εν γένει.
Συμφωνήσαμε σε πολλά σημεία και, κυρίως, σε αυτό που και οι δύο είχαμε διαπιστώσει έως τότε∙ την ισχνή παρουσία της στην ελληνική βιβλιοπαραγωγή. Δεν πέρασε πολύς καιρός, μέχρι να μου εκμυστηρευτεί πως γραφεί και να μου κάνει την τιμή, να μου εμπιστευτεί το, ανέκδοτο τότε, πρωτόλειο της. Έτσι, έγινα ο beta αναγνώστης του έργου της. Σε αντίθεση με άλλα LGBTQI+ λογοτεχνικά έργα, το «Να Μ ‘αγαπάς» δεν δίνει μια ιστορία που τώρα εξελίσσεται και ο αναγνώστης ακολουθεί τον ήρωα. Περισσότερο μοιάζει σε μια εξομολόγηση. Ο αναγνώστης κάθετε σε μια καρέκλα, ο αφηγητής στην απέναντι, ανάμεσα τους ένα τραπέζι με καφέδες και ο ίδιος αρχίζει να μονολογεί τα περασμένα. Το μόνο που ζητά είναι έναν ευπροσήγορο ακροατή. Τα δύο κεντρικά πρόσωπα της εξομολόγησης είναι ο Αλέξανδρος και ο Πάνος. Αφηγητής ο Αλέξανδρος, αποδέκτης ο Πάνος, αναγνώστης εσύ, εγώ κ.τ.λ. Ο Αλέξανδρος λοιπόν, μεγαλωμένος στη μικρή κοινωνία του Αγρινίου βιώνει την φοβικότητα του κόσμου για το άγνωστο και την διαφορετικότητα σε τρυφερή ηλικία και αυτό τον οδηγεί στο σημείο να πουλήσει το κορμί του για να εξασφαλίσει τα προς το ζην. Ως εκείνο το σημείο, ο Αλέξανδρος, που πιστεύει στην αρχαία δύναμή της αγάπης, δεν αγαπιέται και δεν αγαπά. Πως θα μπορούσε άλλωστε;

Read More Here: ⬇️ ⬇️ ⬇️
https://nikolasinbookland.wordpress.c...

[Pythagoreio_theorima · Rating 4 out of 5]

«Να μ’αγαπάς»

Ήθελα πολύ να το διαβάσω. Η ευγενέστατη και ταλαντούχα @lia_da_lua μού το έστειλε. Το «Να μ’αγαπάς» εντάσσεται στην queer λογοτεχνία.
Αρχικά, ας επισημάνω πως η @lia_da_lua έχει αδιαμφισβήτητα ταλέντο. Αυτό είναι σίγουρο. Πρώτο βιβλίο και γράφει με αυτόν τον λυρισμό και την ωριμότητα. Σαν να διάβαζα ποίηση. Η ιστορία είναι ρεαλιστική με μια δόση ρομαντισμού. Η επιλογή της πρωτοπρόσωπης αφήγησης αναμφίβολα προσέδωσε στην επιστολή του αφηγητή τον απαιτούμενο λυρισμό. Μου άρεσε επίσης πως στην αρχή κάθε κεφαλαίου υπήρχαν ποιηματάκια-στιχάκια γνωστών ποιητών.
Το τέλος μου άρεσε πολύ, έχει plot twist, αλλά και το γεγονός πως ήταν επιστολή.
Εν ολίγοις ενώ ήταν βιβλίο σύγχρονο, η Λία με τα ταξίδεψε πίσω, στην εποχή όπου πρωταγωνιστούσε ο ρομαντισμός και η απλότητα. Ίσως επειδή δεν αναφέρθηκαν καθόλου νομίζω τα social media οπότε αυτό με χαροποίησε.
Ένα είναι το σίγουρο:Ότι η @lia_da_lua σίγουρα ξέρει να γράφει πολύ πολύ καλά ❤️

[Christos · Rating 5 out of 5]

Ήταν ένα όμορφο ταξίδι, καθώς διαβάζοντας το μπήκα στον ρόλο του πρωταγωνιστή και βίωνα κάθε χαρά και λύπη, με την ίδια ένταση που τα βίωνε και αυτός. Είναι ένα διαμάντι για την ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα που θα κάνω πολύ καιρό να ξεπεράσω και να σταματήσουν τα δάκρυα να τρέχουν και ποτέ φυσικά δεν θα το ξεχάσω. Ευχαριστώ Λία!

[Γιάννης Ζαραμπούκας · Rating 4 out of 5]

Το «Να μ' αγαπάς» κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Βακχικόν. Αποτελεί το λογοτεχνικό πρωτόλειο της κυρίας Λίας Νικολάου. Πρόκειται για ένα αμιγώς αισθηματικό μυθιστόρημα που ωστόσο ανήκει στην queer λογοτεχνία, αφού στο επίκεντρο του βιβλίου ο αναγνώστης συναντά έναν έρωτα μεταξύ δύο αντρών.

Συγκεκριμένα, το μυθιστόρημα είναι μία εκτενής επιστολή του Αλέξανδρου, βασικού μυθιστορηματικού ήρωα, προς τον σύντροφο του, τον Πάνο. Ο Αλέξανδρος με άκρως εξομολογητική διάθεση μας αφηγείται και ειδικότερα μας εξομολογείται μέσα από τη σπονδυλωτή επιστολή του τα βαθιά συναισθήματα αγάπης και έρωτα που τρέφει για τον παραλήπτη του γράμματος, τον Πάνο.

Όλα ξεκινούν όταν ο Αλέξανδρος αποφασίζει να εγκαταλείψει την οικογένεια του στο Αγρίνιο, να σπάσει τα ασφυκτικά δεσμά της φυλακής του «καθωσπρεπισμού», στην οποία ήταν εγκλωβισμένος και να κυνηγήσει μία ελεύθερη ζωή, αποδεχόμενος τη φύση του και τη σεξουαλική του ταυτότητα!

Οι δυσκολίες φαντάζουν ανυπέρβλητες. Δυσκολίες που δεν έχουν να κάνουν αποκλειστικά με την επιβίωση του, αλλά κυρίως με την κατανόηση και τη συμφιλίωση με τον ίδιο του τον εαυτό. Έργο ιδιαίτερα δύσκολο και επίπονο, μιας και ο Αλέξανδρος βασανίζεται από μία πληθώρα προσωπικών ανασφαλειών, οι οποίες οφείλονται κυρίως στην έλλειψη ανιδιοτελούς αγάπης από την οικογένειά του.

Δεν έχει μάθει να αγαπά τον εαυτό του γι' αυτό που πραγματικά είναι. Θέλει μεγάλη προσπάθεια και αγώνα εσωτερικό για να καλλιεργήσει το αίσθημα της άνευ όρων αγάπης και αποδοχής του εαυτού του. Σε αυτό θα σταθεί ιδιαίτερα τυχερός γιατί θα συναντήσει τον Πάνο, ο οποίος θα του προσφέρει απλόχερα ένα απάνεμο λιμάνι. στο οποίο ο Αλέξανδρος θα “αράξει” την ψυχή του.

Διαβάστε ολόκληρο το κείμενο στο Envivlvio:

https://www.envivlio.com/krk422122s

[Κώστας · Rating 5 out of 5]

Θα πω την αλήθεια. Στην αρχή ήμουν πολύ διστακτικός. Σκεφτόμουν ''Πως είναι δυνατόν μια γυναίκα να περιγράψει έναν gay έρωτα;''. Όταν έφτασα στην τελευταία σελίδα ήμουν τόσο συγκινημένος που το κρατούσα για μέρες στο backpack μου μόνο και μόνο για να το αγγίζω όποτε ένιωθα πως με λύγιζε ο ρεαλισμός της άψυχης αυτής πόλης. Όταν έψαξα για τη συγγραφέα και έμαθα μέσα από τις συνεντεύξεις της πως αν και γεννημένη γυναίκα κουβαλάει την ψυχή και τη φύση ενός gay άντρα μέσα της τότε κατάλαβα πως κατάφερε να μεταφέρει έναν κυκεώνα συναισθημάτων που οι gay άντρες της γενιάς μου έχουμε ξεχάσει. Αν ο ρομαντισμός μετατρεπόταν σε ύλη σίγουρα θα έπαιρνε την μορφή του ''Να μ'αγαπας''. Το καλύτερο δώρο που μπορείτε να κάνετε στους φίλους σας αυτές τις γιορτές. Λία σε ευχαριστώ !

[Giota]

Πρόκειται για μια εκ βαθέων εξομολόγηση, μια κατάθεση ψυχής των πιο κρυφών ανασφαλειών, φόβων, αλλά και των μεγαλύτερων ελπίδων και ονείρων.

[Petros Chatzisotiriou · Rating 1 out of 5]

Πρώτη συγγραφική απόπειρα της Λίας Νικολάου κι όπως είναι φυσικό γίνεται με θυελώδη ορμή. Χρησιμοποιεί το λυρισμό για να εισβάλει στο συναισθηματικό κόσμο του αναγνώστη. Με τέχνασμα την επιστολή προς τον σύντροφό του ο Αλέξανδρος περιγράφει με γλαφυρότητα τον ομοφυλοφιλικό του έρωτα για τον Πάνο, ότι προηγήθηκε πριν τον γνωρίσει, καθώς και την κοινή ζωή του μ' αυτόν αφότου έγιναν ζευγάρι. Το κέντρο βάρους του βιβλίου είναι σκόπιμα, άλλα κι υπερβολικά μεροληπτικά, μετατοπισμένο προς την πλευρά των ατόμων της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας, κάτι που κι η ίδια η συγγραφέας ποτέ δεν έκρυψε. Όλοι οι ήρωες της Νικολάου ανήκουν στην κοινότητα αυτή. Περιττή υπερβολή που προέκυψε από αγνές μεν προθέσεις άλλα με την υπερτόνιση των πτυχών της ζωής του κάθε ήρωα χωριστά καταλήγει να είναι παραβίαση ανοιχτών θυρών. Ύμνος αν όχι αποθέωση του ομοφυλοφιλικού έρωτα, το "Να μ' αγαπάς" είναι μια κραυγή που θ' ακουστεί εξίσου δυνατά στ' αυτιά τόσο του ανυποψίαστου όσο και του μυημένου αναγνώστη.

[Maria Komelidou · Rating 4 out of 5]

Ένα μυθιστόρημα, ένα γράμμα που γράφει ο Αλέξανδρος στον Πάνο.
Η ιστορία αρχίζει όταν ο Αλέξανδρος αποφασίζει να αφήσει το Αγρίνιο όπου μέσα σε μια κλειστή κοινωνία ασφυκτιά και δεν νιώθει ελεύθερος. Ο ίδιος είναι ένας άνθρωπος γεμάτος ανασφάλειες και δεν αγαπάει τον εαυτό του. Μέχρι που γνωρίζει τον Πάνο.
Μαζί προσπαθούν να ξεπεράσουν τα εμπόδια και να ζήσουν την αγάπη τους ελεύθερα.
Στο πρώτο της βιβλίο η Λία Νικολάου βγάζει μια λυρικότητα και έναν ρομαντισμό άλλης εποχής. Χρησιμοποιεί αρκετές φορές αποφθέγματα για την αγάπη, τον θάνατο και την απώλεια. Θίγει θέματα που αφορούν την ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα και τα δικαιώματα των ανθρώπων στην αγάπη και την ελευθερία.
Ένα καλογραμμένο βιβλίο άκρως συγκινητικό που μπορεί να βοηθήσει στην κατανόηση της ψυχοσύνθεσης των ανθρώπων που υποφέρουν μέσα στην ομοφοβική ελληνική κοινωνία.
Συγχαρητήρια Λία!
#pride

[Xadel Δελλή]

Να μ’ αγαπάς. Μια λυρική, ερωτική επιστολή με υπογραφή της Λίας Νικολάου, κυκλοφορία των Εκδόσεων Βακχικόν, για τη διαχείριση της απώλειας και την έκφραση της αληθινής αγάπης· για την αφοσίωση και την ολοκληρωτική παράδοση· μια κατάθεση ψυχής που φωτίζει τον δρόμο για την ευτυχία. Ιδιαίτερη μνεία αξίζει στο εξώφυλλο από τον πίνακα Wrestlers του Thomas Eakins (1899).
Μαύρο φόντο και οσμή αντρικού ιδρώτα στην ατμόσφαιρα…
…η μοναξιά είχε τη γεύση θάλασσας, φορούσε τη σκιά ψηλού βουνού και το θολό ασπρόμαυρο χρώμα της απώλειας.
O Αλέξανδρος γράφει ένα γράμμα με αποδέκτη τον σύντροφό του Πάνο. Έτσι γινόμαστε μάρτυρες της προσωπικής τους ιστορίας.
Αγάπη μόνο. Η αγάπη δεν είναι ποτέ λάθος.
Πάνο, γιατί με διάλεξες;
…
Μακριές οι σιωπές σου πάντα και συνοδεύονταν από τη δική μου αγωνία. Το ίδιο και τ' αποσιωπητικά σου.
Ποια είναι η κοινή διαδρομή των δυο αντρών; Τι έζησαν πριν συναντηθούν;
Ταξίδια μνήμης στις διαφορετικές απόψεις του έρωτα, των κοινωνικών στερεότυπων και των κρυφών σκέψεων του ανθρώπινου νου.
«Τι θα πει ο κόσμος;» …το κοντράρισμα της ερωτικής σου ταυτότητας με την καθ’ όλα αξιοπρεπή κοινωνική κι επαγγελματική σου ζωή.
Μπερδεύεται ο οίκτος με την έλξη;
Ένα τρυφερό και συγκινητικό love story που στοχεύει στη δύναμη και στην ουσιαστική απλότητα της αγάπης. Ένα μυθιστόρημα με όλα τα χρώματα και τις εκφάνσεις της αληθινής και ανυπόκριτης αγάπης.
Γιατί η αγάπη, η αληθινή αγάπη, βρίσκει πάντα τη δύναμη ακόμη και στις πιο δύσκολες, τις πιο μεγάλες μάχες να νικάει.
Χωρά η αγάπη στον κόσμο των συμφερόντων και της υποκρισίας; Ή επικρατεί ο φόβος;
Η αγάπη και η ευτυχία για μέτρο έχουν τη θυσία. Το τίμημα που πληρώνουν όσοι επιδιώκουν να τις γευτούν και να τις αποκτήσουν είναι πάντα οδυνηρό.
Ένας ρομαντικός ρεαλιστής. Ο Άλεξ, ένας νέος, με αγνή ψυχή, κοντράρεται με τον εαυτό του. Φοβικός. Αυτοψυχαναλυόμενος ως «ελαττωματικός», ως «παράταιρος», ως μη αναγκαίος. Νιώθει ανεπαρκής, ελλιπής, ζηλεύει και μένει σε εγρήγορση δυσπιστίας. Φαύνος, με σκοτεινές σκέψεις και σύνδρομο απουσίας. Βουτά στα δύσκολα, όταν γαλουχείται από μικρός πως η ευτυχία χαρίζεται μόνο στους κανονικούς/φυσιολογικούς ανθρώπους. Πορεύεται χέρι-χέρι με τον φόβο.
«Ακόμα δεν μπορώ, όταν το σκέφτομαι να πιστέψω πως η ζωή μού παραχώρησε την ευτυχία στο τέλος της πιο σκοτεινής και δύσκολης μέρας».
Θα υπερνικήσει τους φόβους και την ανασφάλειά του μπροστά στον απόλυτο έρωτα και την παντοτινή αγάπη;
Το συνήθιζες να διακόπτεις τις ραγδαίες εξομολογήσεις, να μην αγγίζεις για πολύ τα περασμένα. Λειτουργούσε βασανιστικά το σύστημα της κοντής μνήμης που ακολουθούσες. Δεν χρειάζονταν μεγάλες αναδρομές. Δεν υπήρχε χρόνος πια για τόσο κουραστικά ταξίδια. Άλλωστε, στο τέλος αυτό που όλοι έχουμε περισσότερο ανάγκη είναι η επαφή, όχι τα λόγια. Μια αγκαλιά, ένα ζεστό φιλί στο μάγουλο, από εκείνα που έχει φυλαγμένα η κατανόηση και είναι ικανά να δώσουν τις καλύτερες εξηγήσεις λύνοντας και τον πιο κουβαριασμένο κόμπο.
Πλάι του ο σπουδαγμένος κι επιτυχημένος, ο μεγαλύτερός του Πάνος. Αποφασιστικός και ικανός να επιβάλλει τα θέλω του, αγνοώντας τις συνέπειες. Ο τολμηρός και παθιασμένος Πάνος προσπαθεί να υπερνικήσει τους φόβους και να κάμψει την ανασφάλεια του Άλεξ. Τα εμπόδια; Η μικρότητα, η ζήλεια, το μίσος. Η κοινωνία, οι «ομοφοβίες», η οικογένεια, ο χρόνος, ο εκφοβισμός, οι εφιάλτες, το σκοτάδι, η στενομυαλιά, η απαξίωση, η «αυτοϋποτίμηση», οι αϋπνίες, ο φόβος εγκατάλειψης, η αρρωστημένη φαντασία, το παρελθόν, οι τύψεις…
«Όσοι ζουν με στέρηση αναζητούν υποκατάστατα κι όσοι στερούνται την αγάπη βρίσκουν μια κάποια λύση γεμίζοντας την ψυχή τους με συναισθήματα, που καμία σχέση δεν έχουν με αυτήν και είναι αντίθετα από όσα εκείνη πρεσβεύει».
Ωδή στην απώλεια. Όταν η μοίρα έχει διάθεση για παιχνίδι…
Η πένα της κυρίας Νικολάου είναι ώριμη, λυρική και άμεση. Γλαφυρή, καυστική μα και ρομαντική. Σαν ποίηση. Αφήνεται και ακουμπά πάνω στη δύναμη των λέξεων και στη θεραπευτική τους πανάκεια. Ο λόγος της, ερωτικός. Το αποτέλεσμα; Ένα έργο ευαίσθητο, ανθρώπινο, σπαρακτικό. Απελευθερωτικό κι αντισυμβατικό. Τολμά να θίξει την ομοφυλόφιλη αγάπη. Το ανιδιοτελές συναίσθημα άνευ ταμπελών ή διαχωρισμών. Που δεν δέχεται όρια. Του κλειδοκράτορα του λουκέτου της ευτυχίας.
Επειδή ο κόσμος χαιρέκακα επεδίωκε τη μοναξιά των διαφορετικών ανθρώπων κι αρεσκόταν να τους βλέπει τυραννισμένους για να ξεχνά τις δικές του δυστυχίες.
Το βιβλίο έχει ενδιαφέρον και γρήγορη ροή. Είναι γεμάτο εικόνες και συναισθήματα. Η ιστορία προβληματίζει και διδάσκει, προκαλώντας τα κοινωνικά στερεότυπα και ταμπού. “Κανονικότητα” και “διαφορετικότητα”. Θέτει έμμεσα ερωτήματα στον αναγνώστη για τις δικές του ψυχικές ανάγκες, τη δική του ζωή.
Θα βάλουν οι ήρωες στην άκρη το εγώ τους; Τι συμβιβασμούς θα κάνουν για να μην τρομάξουν την αγάπη όταν τους βρει; Θα κατακτήσουν το φως της ανεπιτήδευτης αγάπης; Θα κυνηγήσουν τον αληθινό δρόμο που θα τους οδηγήσει στην ψυχική ηρεμία και γαλήνη;
Να ζεις σε ένα βουβό σπίτι όπου όλα σε κάνουν να νιώθεις ανεπιθύμητος, δεν είναι εύκολο πράγμα. Χάνεις κάθε ίχνος αυτοεκτίμησης κι ανά τακτά χρονικά διαστήματα, για να μη χάσεις αυτό που θα μπορούσες να πεις πως είναι η ψυχή σου ή ο εαυτός σου, είσαι αναγκασμένος να επαναλαμβάνεις τις αξίες που έχεις θέσει και τους στόχους που έχεις βάλει σαν ποίημα, ώστε να μην αφήσεις τη σιωπή να σε συνθλίψει, να μην κυλήσεις σε άναρχη κατάθλιψη.
Θετική εντύπωση μου έκανε πως η κυρία Νικολάου επιμένει περισσότερο στη διερεύνηση του εσωτερικού κόσμου του πρωταγωνιστικού διδύμου.
Μάχες σώματος μα πιο πολύ ψυχής
Ανικανοποίητος ο άνθρωπος. Συνεχώς ζητά όλο και περισσότερα από το περιβάλλον ή απ’ τον ίδιο του τον εαυτό. Πώς να αφεθεί στην τρυφερότητα, πώς να την εκτιμήσει, πώς να νιώσει ολοκληρωμένος;
Είναι λύση η κρυφή ζωή όταν αποφεύγεις να είσαι εσύ; Είναι λύση η υποκρισία για λόγους αποδοχής; Πώς να κατανοήσεις και να συμφιλιωθείς με τον εαυτό σου; Πρόοδος ή προκατάληψη; Αναστολές ή θάρρος;
Η αγάπη, η ευτυχία, η απώλεια και ο πόνος είναι υπεράνω φύλων. Μην το ξεχνάμε. Δυο άνθρωποι να μοιράζονται έρωτα και αγάπη, δυο ψυχές σε αναζήτηση της ευτυχίας ως αυτοσκοπό.
Το τέλος είναι απροσδόκητο για όλους.

[Ελάρης Ελάρης · Rating 3 out of 5]

Διάβασα το βιβλίο λόγω την πολύ όμορφων κριτικών που έλαβε τις πρώτες μέρες κυκλοφορίας. Δεν ήξερα τι να περιμένω, βαριέμαι αφόρητα τα love story και το βιβλίο είναι μια ερωτική ιστορία από την αρχή μέχρι το τέλος. Είχα θετικές και αρνητικές εντυπώσεις. Στα θετικά σίγουρα είναι η ποιητική διάθεση με την οποία είναι γραμμένη κάθε αράδα σ' αυτό το βιβλίο, αν και σε μερικά σημεία αγγίζει το μελό. Η αφήγηση σε β' ενικό που είναι μια ασυνήθιστη μορφή αφήγησης δίνει μια ανανεωτική ματιά στην ιστορία. Είναι επίσης με τέτοιο τρόπο γραμμένο, σχεδόν "επεισοδιακά" που τα κεφάλαια μοιάζουν με διηγήματα που περιγράφουν γεγονότα στη ζωή του ζευγαριού, παρά σαν μια συνολική ιστορία με έναν στόχο από την αρχή ως το τέλος της. Στο κομμάτι της ιστορίας δε θα ήθελα να πω πολλά πράγματα, καθώς δεν είμαι φαν των love stories όπως προείπα και το συγκεκριμένο βιβλίο δε μου άλλαξε τη γνώμη πάνω σ' αυτό το κομμάτι. Το μόνο τρανταχτά αρνητικό κομμάτι του βιβλίου θεωρώ είναι το ότι ρομαντικοποιεί κάποιες αρκετά τοξικές συμπεριφορές μιλώντας γι' αυτές σαν πράξεις αγάπης. Αλλά είναι στην ευχέρεια του αναγνώστη να το αναγνωρίζει διαβάζοντας το βιβλίο. Όπως και να' χει είναι μια πολύ καλή πρώτη προσπάθεια και σίγουρα θα ήθελα να διαβάσω παραπάνω από το συγγραφέα.

[Ελσόν Ζγκούρη · Rating 5 out of 5]

Το «Να μ’ αγαπάς» είναι ένα βιβλίο που επιθυμούσα καιρό να διαβάσω! Όταν άρχισα να το διαβάζω γνώριζα ήδη αρκετά γι’ αυτό αλλά παρόλα αυτά δε σταμάτησε, μέχρι το κλείσιμο, να με εκπλήσσει! Η ιστορία που διηγείται ο πρωταγωνιστής σε πρώτο πρόσωπο είναι μια πολύ ρομαντική (και ολίγον τραγική) ιστορία αγάπης, καθημερινή, συνηθισμένη, αναπάντεχα αληθινή, εξωτική σε πολλά σημεία, συναισθηματική, γραμμένη με αχαλίνωτο ρεαλισμό ο οποίος σε καθηλώνει! Η αυτοκριτική του πρωταγωνιστή σε συνεπαίρνει και πιάνεις τον εαυτό σου να μην ξέρεις αν πρέπει να γελάσεις ή να κλάψεις! Μου άρεσε ιδιαίτερα που δεν επικεντρώθηκε πολύ στην αντιμετώπιση που έ��ει ένα γκέι ζευγάρι αλλά η συγγραφέας επέμεινε να μας δείξει τη σχέση αυτή από μέσα, βάζοντας μας στο σπιτικό και τη ζωή των πρωταγωνιστών! Θα ήθελα να έχει γίνει μεγαλύτερη εντρύφηση στον χαρακτήρα του Πάνου, είναι ένας ενδιαφέρον χαρακτήρας και έμεινα με την εντύπωση ότι κάτι έλειπε από την περιγραφή του! Η Λία Νικολάου γράφει με περίσσιο ταλέντο και πρωτοφανές πάθος! Πίστευα ότι το βιβλίο θα έχει άλλες δυο ζωές να περιγράψει. Χρειαζόμαστε περισσότερα τέτοια βιβλία, τέτοιες φυσιολογικές, συνηθισμένες ιστορίες αγάπης! Πολύ καλό, θορυβωδες ντεμπούτο από Λία Νικολάου!

[Helena Zelin · Rating 3 out of 5]

Αρχικά να ευχαριστήσω πολύ τ συγγραφέα που μου έδωσε την ευκαιρία να διαβάσω το βιβλίο της. Το "Να μ'αγαπας" είναι μία γλυκόπικρη ιστορία αγάπης που την ευχαριστήθηκα αρκετά. Με χαροποιεί πολύ που βλέπω πως η Ελληνικές εκδόσεις έχουν επιτέλους αρχίσει να ανοίγουν τις πόρτες τους στην εκπροσώπηση της lgbtq+ κοινότητα και ελπίζω να δούμε περισσότερα τέτοια έργα στο μέλλον.
Θα επανέλθω στη συγκεκριμένη περίπτωση όμως και θα πω πως ενώ μου άρεσε που μέσα από το βιβλίο μπόρεσα να νοιώσω κοντά με τους χαρακτήρες, να περπατήσω πλάι τους να καταλάβω το βάρος που πέφτει στους ώμους τους και την απλή τους ανάγκη για αγάπη και αποδοχή, η μορφή του γράμματος και η λυρικότητα της γραφής τ συγγραφέα δεν είναι κάτι που ταιριάζει στις προσωπικές μου προτιμήσεις.
Αντικειμενικά όμως, είναι ένα βιβλίο που μπορεί να κάνει τον αναγνώστη να έρθει πιο κατανοήσει πως στο τέλος της ημέρας, όλοι οι άνθρωποι, ανεξάρτητα της σεξουαλικης τους προτίμησης αποζητούν απλά την ευτυχία και είναι απλά ανόητο να αναγκάζουμε, έμμεσα ή άμεσα, το εκάστοτε άτομο να χάνει πολύτιμο χρόνο από τη ζωή του, από την ευτυχία του, επειδή είναι διαφορετική από τη δική μας.
Να αγαπάτε και να αγαπιέστε. Αυτό είναι το νόημα.

[Τόλης Αναγνωστόπουλος · Rating 4 out of 5]

Λογοτεχνικό ντεμπούτο για τη συγγραφέα Λία Νικολάου με μία ιστορία βαθιάς και ανιδιοτελούς αγάπης μεταξύ δύο ανδρών. Εάν πρέπει να τονίσουμε κάτι στην πρόταση που προηγήθηκε είναι το «λογοτεχνικό» και το «αγάπη» και τίποτα παραπάνω. Έχω διαβάσει αρκετά βιβλία πρωτοεμφανιζόμενων συγγραφέων που θέλουν να εισέλθουν με ορμή και κρότο στον χώρο και αυτό είναι απολύτως λογικό. Πλην όμως πάνω στο πάθος και την προσμονή τους τονίζουν υπέρμετρα πολλά σημεία, δεν φείδονται λυρισμού αλλά τελικά ατροφεί το βασικό ζητούμενο: Η λογοτεχνικότητα. Η σωστή οργάνωση του γραπτού, αναγκαία και ικανή συνθήκη καθώς η ιστορία τους πρέπει να έχει αρχή μέση τέλος, καλά πλασμένους ήρωες και άρτια πλοκή.
Η Λία Νικολάου δεν ξέρω αν κάνει queer ή LGBT λογοτεχνία, αυτό που ξέρω σίγουρα είναι ότι κάνει καλή λογοτεχνία. Ακόμα και ο λυρισμός που αποπνέει το κείμενό της δεν εντάσσεται σε κάποιο τρικ για να κάνει εντύπωση αλλά για να αναδείξει ακόμα περισσότερο την έννοια της αγάπης που είναι από την πρώτη μέχρι την τελευταία σελίδα η βασική αξία. Εάν λοιπόν υπάρχει ένα κείμενο που είναι λογοτεχνικά άρτιο και διαπνέεται παντού από αγάπη και μάλιστα βαθιά, θεωρώ δύσκολο να μη συγκινήσει και να μην εκτιμηθεί από τους αναγνώστες.
Παρά μόνον εάν αυτοί δεν έχουν μάθει να αγαπάνε ή έχουν ακόμα αγκυλώσεις σχετικά με την σεξουαλική προτίμηση των ανθρώπων στη σύγχρονη εποχή. Είναι αυτοί που πρώτοι σπεύδουν να κολλήσουν ετικέτες στους άλλους για να καλύψουν τη δική τους, που γράφει με bold γράμματα, ότι έχει περάσει η ημερομηνία λήξης τους και πλέον είναι μπαγιάτικοι.
Τεχνικά η κυρία Νικολάου έχει συγκεκριμένο συγγραφικό στυλ, παρακολουθούμε ένα βαθύ μονόλογο, που όμως σπάει σε πολλά σημεία με ποιητική χροιά και λυρικό τρόπο αφήγησης. Εναλλάσσει το φωτισμό του κειμένου της, αλλού πρέπει να τον βάλει στη διαπασών για να τονίσει τα μεγάλα συναισθήματα και αλλού να μειώσει το ροοστάτη για να καταδείξει το αδιέξοδο των πρωταγωνιστών. Τα εδάφια, κυρίως από ποιήματα, στη αρχή των κεφαλαίων εισάγουν τον αναγνώστη καλύτερα στην κατανόηση αυτών καθώς συνδέονται άρρηκτα. Το ενιαίο σύνολο είναι άκρως ικανοποιητικό γιατί είναι κτισμένο με καλά δομικά-συγγραφικά υλικά και με κάτι που ο έμπειρος αναγνώστης θα διακρίνει αμέσως: Την υπέρμετρη αγάπη της συγγραφέως για την ιστορία της. Την τρομακτική δύναμη αφήγησης που δεν σε αφήνει να χαλαρώσεις ούτε να διακρίνεις πιθανές αστοχίες ή αδυναμίες της νουβέλας. Αυτό το συναντώ συνήθως σε βιωματικά κείμενα. Πολύ καλά δοσμένες και όλες οι σεξουαλικές σκηνές στο βιβλίο με τέτοιον τρόπο που απογειώνουν όχι μόνο το συναίσθημα αλλά και τη λίμπιντο όλων των αναγνωστών ασχέτως φύλου ή προσανατολισμού. Το τελευταίο μην το εκλάβετε ως υπερβολή αν δεν διαβάσετε το κείμενο. Το εξηγώ στη βάση του σκηνικού αγάπης και πόθου που στήνει αριστοτεχνικά η κυρία Νικολάου.



Κάθε αναγνώστης διαβάζοντας τις επίμαχες σκηνές συνειρμικά τοποθετεί στο μυαλό του τη δική του ή τον δικό του σύντροφο (πραγματικό ή ιδεατό) να πρωταγωνιστεί.

Οι ήρωες της νουβέλας είναι δύο άνδρες ο Άλεξ και ο Πάνος. Διαφορετικοί σε όλα, μα όλα. Ο Άλεξ ο μικρότερος δεν πήρε ποτέ από την οικογένειά του, προσέξτε πρώτα αγάπη και μετά αποδοχή για τις επιλογές του. Τραυματισμένος ψυχικά τους άφησε πίσω, άλλαξε πόλη, ποτέ όμως προσανατολισμό. Έψαχνε πάντα τον ένα και μοναδικό άνδρα ξέροντας πόσο δύσκολο ήταν ειδικά για αυτόν αφού ποτέ δεν είχε εμπιστοσύνη στον εαυτό του. Ανασφαλής, φοβισμένος καταλήγει στο πεζοδρόμιο για να εξασφαλίσει την επιβίωσή του. Εκεί τον βρίσκει ο Πάνος. Μορφωμένος, στιβαρός στέκεται γερά στα πόδια του γιατί από τον δικό του οικογενειακό περίγυρο δεν δόθηκε αλλά εκτοξεύτηκε αγάπη όπως από όλες τις οικογένειες που βάζουν πάνω από όλους και όλα την αγάπη για το παιδί τους. Στο δρόμο θα έχουν την μοναδική σεξουαλική εμπειρία στα πεταχτά. Όλες οι άλλες θα είναι με αγάπη και διάρκεια. Όπως η ζωή τους. Ο Πάνος περιβάλλει τον Άλεξ με στοργή μέχρι αυτός σιγά- σιγά να αρχίσει να βγαίνει φοβισμένος από το καβούκι του. Με καθημερινές πράξεις όχι μόνο προς τον ίδιο αλλά και ενώπιον άλλων καθιστά σαφές πως ο Άλεξ για τον Πάνο είναι επιλογή ζωής. Οι δύο άνδρες υπερπηδούν όποια εμπόδια κοινωνικά ή μη βρίσκονται μπροστά τους και πιάνονται χέρι -χέρι για να τερματίσουν μαζί, πρώτοι και με διαφορά από όλα και όσους τους κυνηγούν.


Όπως λέει χαρακτηριστικά η συγγραφέας: «Πολλοί άνθρωποι επέλεγαν να μη βλέπουν τον ελέφαντα στο δωμάτιο, χωμένοι στην ιδεοληψία τους. Την ποικιλομορφία και τη διαφορετικότητα της αγάπης που υπήρχε έξω στον κόσμο τη βάφτιζαν ανήθικη μη φυσιολογική».
Βέβαια για όλα αυτά χρειάζεται εξάσκηση. Προπονητής αναλαμβάνει ο Πάνος καθώς ο μικρός είναι πιο αδούλευτος. Λαχανιάζει και δείχνει έτοιμος να τα παρατήσει εύκολα καθώς αρχίζει να φοβάται περισσότερο και από τα βέλη των άλλων, ότι θα του φύγει ο προπονητής και δεν θα αντέξει την λιποψυχία του. Διαψεύδεται μέρα με τη μέρα γιατί ο Πάνος διακρίνει στον σύντροφό του καθαρότητα ψυχής και αγνά αισθήματα. Παίρνει τα ηνία της σχέσης όχι ως σύντροφος κυρίαρχος αλλά ως καθοδηγητής μιας ένωσης με ρόλους ξεκάθαρους και απόλυτα αποδεκτούς και από τους δύο. Βροντοφωνάζει όπου σταθεί και όπου βρεθεί σε συγγενείς φίλους και ξένους, τα αισθήματά του ενώ ταυτόχρονα εξουδετερώνει, «βάζει στη θέση του» οποιονδήποτε τολμά να τα κατακρίνει. Ο Άλεξ τον παρακολουθεί με δέος να διαφημίζει την αγάπη τους στους άλλους. Ως ένας άλλος Γκούσταφ Άσενμπαχ από το «Θάνατο στη Βενετία», μόνο που εκεί ο έρωτας για τον μικρό ήταν πλατωνικός, ο Άσενμπαχ ο μεγάλος και ο Τάτζιο ο πολύ μικρότερος.
Έχει πέσει και αυτός « με τα μούτρα στην μαρμίτα όπου η ευτυχία μαγειρευόταν και όχι μόνο είχαν ποτιστεί με αυτήν, αλλά πιτσιλούσαν και τους άλλους, οδηγώντας τους ανθρώπους που συναναστρέφονταν είτε σε απόγνωση που δεν μπορούσαν να κατανοήσουν αυτό που είχαν, είτε τους έφερναν αντιμέτωπους με το βαθύτερο εαυτό τους. Άθελά τους είχαν γίνει λειτουργοί της ευτυχίας. Δίδασκαν αθέλητα ότι η ευτυχία πηγάζει από την αποδοχή της εσωτερικής αλήθεια του καθενός».
Τίποτα δεν φαίνεται να μπορεί να σταματήσει αυτή την ευτυχία. Ούτε τα σκαμπανεβάσματα του Άλεξ, ούτε η σοβαρή ασθένεια που εμφανίζεται σε αυτόν.
Το πολεμάνε και αυτό χέρι με χέρι, ο Άλεξ βγαίνει νικητής και προχωρούν με ανυπομονησία για την τυπική ένωση, το γάμο τους. Πολλές φορές όμως όταν οι άνθρωποι κάνουν σχέδια ο Θεός γελάει ή έχει άλλη άποψη. Μπορεί όμως ένα στραβοπάτημα του Πάνου στη δουλειά να τους διακόψει την αγάπη που με τόσο κόπο έχτισαν; Να διακοπεί η ευτυχία και η μοναδική επικοινωνία που είχαν.; Όσο και αν η απώλεια είναι δυσβάσταχτη ειδικά για τον απόλυτα εξαρτημένο Άλεξ, η αγάπη θα βρει τρόπο, δίοδο επικοινωνίας. Τίποτα δεν θα την φρενάρει. Όταν οικοδομηθεί με στέρεα και ποιοτικά υλικά, όταν κάθε Εγώ ξεσκιστεί από ένα τρανό Εμείς τότε ένα κλάμα, ένα όνειρο, μια φωτογραφία και ένα γράμμα θα την ξαναφέρει στο προσκήνιο.
Συγχαρητήρια στην κυρία Νικολάου για την πρώτη της τρυφερή και άρτια συγγραφική προσπάθεια.

[Lefki Sarantinou · Rating 4 out of 5]

Στα βήματα του Όσκαρ Ουάιλντ με μία de profundis εξομολόγηση κινείται το "Να μ' αγαπάς" της Λίας Νικολάου. Είναι ένας ύμνος στον έρωτα και στην άνευ όρων αγάπη, μία μακροσκελής λυρική και ερωτική επιστολή ενός πρώην καρκινοπαθούς, του Αλέξανδρου, στον μεγάλο έρωτα της ζωής του, τον μεγαλύτερό του Πάνο.

Ο δρόμος για την ευτυχία περνάει μέσα από την αγάπη, η συγγραφέας είναι κάτι παραπάνω από βέβαιη γι΄αυτό, έστω κι αν αυτή είναι ομοφυλοφιλική.

Το βιβλίο αυτό είναι ένα μάθημα για την ίδια τη ζωή, ένα μάθημα από κάποιον που έφτασε κοντά στο κατώφλι του θανάτου, τον Αλέξανδρο, ο οποίος βίωσε όμως τελικά και την επώδυνη απώλεια του δικού του μεγάλου έρωτα. Ένας σωκρατικός ύμνος στην αγάπη, ο απόλυτος έρωτας μεταξύ δύο αρσενικών όπως ίσως συνέβαινε καμιά φορά και στην αρχαία Ελλάδα- οι γνώμες για το θέμα της ομοφυλοφιλίας διίστανται και οι ιστορικοί δεν θα συμφωνήσουν, μάλλον, ποτέ επ' αυτού.

Οι ερωτικές περιγραφές δεν έχουν τίποτε το πρόστυχο, απεναντίας μάλιστα θα καταφέρουν να συγκινήσουν και να λυγίσουν ακόμη και τον αναγνώστη ο οποίος καταδικάζει ανοιχτά την ιδέα της ομοφυλοφιλίας. Ο έρωτας βιώνεται με τρόπο τόσο απόλυτο που ο αναγνώστης δεν σκέφτεται διόλου ή τείνει να ξεχνάει το φύλο των ερωτευμένων και το "αφύσικο" της σχέσης τους.

Ο Πάνος και ο Αλέξανδρος είναι δύο άνθρωποι αρκετά διαφορετικοί μεταξύ τους. Ο Αλέξανδρος κουβαλά δύσκολα παιδικά χρόνια στην πλάτη του και την καταδίκη από την οικογένειά του για τις σεξουαλικές προτιμήσεις του. Κατά συνέπεια είναι άνθρωπος ανασφαλής, χωρίς αυτοπεποίθηση, μα συνάμα τρυφερός, δοτικός και ευαίσθητος. Είναι ο συνεσταλμένος μα και ο ζηλιάρης της σχέσης.

Ο Πάνος, από την άλλη, άνθρωπος διαβασμένος, σπουδαγμένος και επιτυχημένος στη δουλειά του είναι αποφασιστικός και ικανός να επιβάλλει τα θέλω του, αγνοώντας τις συνέπειες. Τελικά, όμως, είναι και εκείνος ο οποίος θα κάνει και τις μεγαλύτερες θυσίες γι' αυτή την ανορθόδοξη σχέση.

Μέσα από την επιστολή του Αλέξανδρου προς τον Πάνο παρουσιάζεται όλη η ιστορία των δύο εραστών, από τη γνωριμία τους και τη συγκατοίκησή τους, μέχρι και τους καβγάδες τους, την κοινωνική κατακραυγή και τις διακυμάνσεις αυτής της περίπλοκης σχέσης, ως το απροσδόκητο και ξαφνικό τέλος της.

Τελικά η αγάπη κρατάει για πάντα ή χάνεται με το θάνατο; Αυτό είναι το καίριο ερώτημα που τίθεται μέσα από αυτό το τόσο τρυφερό και συγκινητικό, συνάμα, ανάγνωσμα. Το μεγάλο ατού του είναι η γλώσσα της συγγραφέως με τη ρυθμική, σχεδόν ποιητική γραφή η οποία περιλαμβάνει και πολλές αποφθεγματικές κρίσεις για την αγάπη, τον έρωτα, τον θάνατο και την απώλεια, κρίσεις που θα μας θυμίσουν τις ρήσεις των αρχαίων Ελλήνων φιλοσόφων.

Θεωρώ πως είναι ένα βιβλίο το οποίο, όποιος επιλέξει να το διαβάσει, θα το θυμάται πάντα με αγάπη και νοσταλγία...

[Panagiota Borsi · Rating 3 out of 5]

3,5⭐
Να μ' αγαπάς
Μια ιστορία αγάπης διαφορετική από όλες τις άλλες .
Με μια γνωριμία που σίγουρα δεν θυμίζει αγάπη
Με διαφορετικούς πρωταγωνιστές.
Ένα ακόμα ελληνικό βιβλίο με ομοφυλόφιλους χαρακτήρας που πραγματικά αγάπησα .
Η συγγραφέας@lia_nikolaou_ με την λυρική γραφή της μας παρουσιάζει την άλλοτε γλυκια και άλλοτε σκληρή ιστορία αγάπης του Πάνου και του Αλέξανδρου .

[rena · Rating 4 out of 5]

Πως να βάλω σε λεξεις αυτό που με έκανε να νιώσω αυτό το βιβλίο τελειώνοντας το;

Στο βιβλίο βλεπουμε την σχέση του Πάνου και του Αλεξάνδρου με εξονυχιστικό τρόπο. Το πως γνωρίστηκαν,πως ήρθαν πιο κοντά και δέθηκαν μέχρι να γίνουν ένα,το παρελθόν του Αλεξ κυρίως,τις τρυφερές στιγμές που μοιράστηκαν καθώς επίσης και όλες τις αμφιβολίες και τους σκοτεινούς φόβους που ενέχει μια τόσο δυνατή σχέση,ένα τόσο ισχυρό δέσιμο.


Μια υπέροχη ιστορία αγάπης όχι όμως και υγιής. Ο Αλέξανδρος έχει ένα σκοτεινό και βαρύ παρελθόν που τον συντροφεύει ακόμη και όταν τα χέρια του Πάνου προσπαθούν όσο καλύτερα μπορούν να τον προστατέψουν και να του θυμίσουν ποσό αγαπητός είναι. Ανασφάλειες,πόνος,φόβος και ατέλειωτες σκέψεις είναι η μόνιμη συντροφιά του πρωταγωνιστή μας ακόμα και όταν όλα κυλούν όμορφα και ομαλά μεταξύ εκείνου και του συντρόφου του. Έχει «πιαστεί» από τον Πανό σαν να είναι η σανίδα σωτηρίας του προκειμένου να επιβιώσει από τα άγρια κύματα που πολλές φορές ο ίδιος προκαλεί. Μια σχέση σαν αυτή αποτελεί ευχή και κατάρα για εμένα. Ευχή γιατί πραγματικά διαβάζοντας τα γράμματα του Αλεξ μπορούμε να νιώσουμε την αγάπη μεταξύ των δυο πρωταγωνιστών,γινόμαστε μάρτυρες μιας σπουδαίας αγάπης που όλοι μας κάποια στιγμή έχουμε έστω και υποσυνείδητα επιζητήσει. Κατάρα γιατί η ισχύς συναισθημάτων σαν αυτών σε κυριεύουν και σε πνίγουν,σε βγάζουν εκτός ελέγχου και πολλές φορές σε κάνουν άλλον άνθρωπο.

Νιώθω,παρόλα αυτά,τυχερή που είχα την τύχη να διαβάσω την ιστορία αυτών των δυο. Τόσο λυτρωτική,τόσο υπέροχη,τόσο επώδυνη. Μερικές φορές ένιωθα ότι διάβαζα κάτι που δεν έπρεπε,δεν μου ανήκε,δεν είχα δικαίωμα να διαβάσω τόσο προσωπικές και σημαντικές στιγμές αναπόλησης και εσωτερικού μονολόγου. Τόσο όμορφα γραμμένο ήταν αυτό το βιβλίο και τόσο όμορφα στημένη η ιστορία του Αλεξ και του Πάνου.

Το «Να μ’αγαπας» αποτελεί το πρώτο βιβλίο της συγγραφέας και δεν μπορούσα να το πιστέψω. Τόσο ταλέντο,τόσο βάθος σε όσα έγραφε,τόσο όμορφα ποιητική γραφή που με έκανε να υπογραμμίζω διαρκώς όμορφες εκφράσεις γιατί δεν ήθελα να ξεχαστούν μέσα στις σελίδες.
Τελος,υπήρχαν πολλες αναφορες στις δυσκολιες που αντιμετωπίζει ενα γκευ άτομο οσον αφορά την αποδοχή που έχει ανάγκη να δεχθεί από τον περίγυρο του αλλά και από τον ίδιο του τον εαυτό,κάτι που πάντα πονάει να διαβαζεις αλλά πάντα είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι υπάρχει στις καρδιες τόσων ατόμων και τα ταλαιπωρεί ώστε να μην ξεχνάμε να δείχνουμε λίγη καλοσύνη και υποστήριξη παραπάνω.

Υπέροχο βιβλίο που μου έσπασε την καρδιά και με έκανε να κλάψω αλλά δεν θα το άλλαζα για κανεναν λόγο <3

[Bookworm · Rating 2 out of 5]

Ενώ η συγγραφέας μπορεί να είναι συμπαθής, το βιβλίο της όχι, ρομαντικοποιεί αρκετές τοξικές συμπεριφορές που υπάρχουν ανάμεσα στη γκέι κοινότητα.Δυστυχώς η γραφή του βιβλίου είναι απλοϊκή, αρκετά ερασιτεχνική, αρκετά γλυκανάλατη.Ο πρωταγωνιστικός ήρωας ένα άτομο δίχως έρμαιο καταστάσεων, περιμένει απο άλλους να τον «πλάσουν».Η μελοδραματικότητα του βιβλίου κουράζει απο τις πρώτες σελίδες.

[Ελένη Παυλοπούλου · Rating 1 out of 5]

Κουραστικό με ακατάσχετο μελοδραματικό τόνο, με μόνη φροντίδα να ηρωοποιεί και να εξιδανικεύει την γκέι κοινότητα. Αφελές και απευθύνεται μόνο για αναγνώστες του συγκεκριμένου κοινού.

[Ελευθερία Στεφάνου · Rating 1 out of 5]

Έχοντας καταφέρει με εξαιρετικά υπομονετική προσπάθεια να διαβάσω ολόκληρο αυτό το γονατογραφημένο "πόνημα", ειλικρινά αισθάνομαι θλίψη για όσους από ιδεολογικό καθήκον ή υπαρξιακή απόγνωση θα υποβάλλουν τον εαυτό τους στην ανάγνωση μιας τόσο κακογραμμένης ιστορίας. Αν μέχρι στιγμής έχουμε δει αρκετά βιβλία-άρλεκιν του είδους να υποκαθιστούν την ποιότητα με πολιτικώς ορθές ψαλμωδίες περί των γκέι, το Να μ'αγαπάς της Λίας(?) Νικολάου δεν μπαίνει καν στον κόπο να κρατήσει τα προσχήματα.

Κατά την παιδαριωδώς απλή και τετριμμένη του πλοκή απαιτείται από τον αναγνώστη να αποδεχτεί τις οποιεσδήποτε αποκλίσεις από το φυσιολογικό ως ηρωικές ή σπουδαίες και αποδίδεται ταυτόχρονα κάθε ελάττωμα ή δυσκολία που αντιμετωπίζουν οι πρωταγνιστές στην "άδικη κοινωνία" εν είδει αποδιοπομπαίου τράγου. Αυτό, αν μη τι άλλο, καθιστά το εν λόγω βιβλίο εγχειρίδιο ανευθυνότητας και ιδεολογικής τύφλωσης, αλλά και ενδεικτικό μιας νοσηρής νοοτροπίας που μόνο πόνο και αδιέξοδα μπορεί να γεννήσει στους θιασώτες της.

Οι δε χαρακτήρες του, Αλέξανδρος και Πάνος, είναι τόσο αναμενόμενοι και κενοί όσο δυο παλιοκαιρισμένα κούτσουρα που καταντάει φαιδρό το πως η συγγραφέας κατάφερε να επικολλήσει πάνω τους τόσους κιτς ποιητικούς πλαγιαρισμούς και τόσες πομπώδεις ψευτοφιλοσοφίες σε σημείο να μην βγαίνει κανένα απολύτως ηθικό νόημα πέρα από μια βαρετή πλοκή και ένα μάταιο τελείωμα, χωρίς λογική και κάτι να μένει στον αναγνώστη!

Βλέπωντας το όλο εγχείριμα κάπως πιο μακροσκοπικά, μπορεί κανείς να καταλάβει πως ο μοναδικός σκοπός αυτού του μηδενικής λογοτεχνικής αξίας βιβλίου είναι να παρουσιάσει το αφύσικο ως φυσιολογικό. Πέρα όμως από την ιδεολογική αγκύλωση που μπορεί να οδηγεί κάποιον σε κάτι τέτοιο, δεν προσφέρονται στον αναγνώστη ούτε ποιοτικοί χαρακτήρες ικανοί να μείνουν στο μυαλό έστω και για λίγο, ούτε ποιοτική πλοκή - μάλιστα ένας εναλλακτικός τίτλος που θα του ταίριαζε είναι Το Κηδειόχαρτο Ενός Γκέι - ούτε καν κάποιο νόημα, κάτι στο οποίο να συντείνει όλη αυτή η σοσιοπαθής αδολεσχία.

Εν κατακλείδει, παρά τις όποιες δυσκολίες μπορεί να αντιμετωπίσει ένας άνθρωπος (ομοφυλόφιλων και καλοπληρωμένων ακτιβιστριών συμπεριλαμβανομένων), τίποτα ιδιαίτερο ή θετικό δεν προκύπτει από το να προσπαθείς να παθολογικοποιήσεις τους άλλους. Η 'συγγραφέας' θα πρέπει να προσπαθήσει να διαβάσει τους κλασικούς και τους μεγάλους λογοτέχνες εάν επιθυμεί ποτέ της να γράψει κάτι το οποίο διαβάζεται καλύτερα από αφίσα του δρόμου και οι Αλεξανδροπάνοι θα πρέπει αφενός να συνέλθουν και να σταματήσουν να κατηγορούν τους άλλους για την κατάντια τους.