What do you think?
Rate this book
Νεκρός Νικ: Απέθαντοι μπελάδες
Τι, πέθανες και τώρα όλα καλά;
Αν σε έθαψαν στο Κοιμητήρι του Ρεπανιδιού, οι μπελάδες σου μόλις ξεκίνησαν. Γιατί εκεί τώρα κάνει κουμάντο ο άρχοντας Κορβίνος, ένας φριχτός βρικόλακας που έχει επιβάλει ένα σωρό απαγορεύσεις στους απέθαντους και έχει αποφασίσει να βάλει στο χέρι και τους ζωντανούς. Ευτυχώς πάντα υπάρχουν γενναία παιδιά έτοιμα να πάνε κόντρα σε κάθε τύραννο - και σε τούτο τον κόσμο και στον άλλο...
Αν σε έθαψαν στο Κοιμητήρι του Ρεπανιδιού, οι μπελάδες σου μόλις ξεκίνησαν. Γιατί εκεί τώρα κάνει κουμάντο ο άρχοντας Κορβίνος, ένας φριχτός βρικόλακας που έχει επιβάλει ένα σωρό απαγορεύσεις στους απέθαντους και έχει αποφασίσει να βάλει στο χέρι και τους ζωντανούς. Ευτυχώς πάντα υπάρχουν γενναία παιδιά έτοιμα να πάνε κόντρα σε κάθε τύραννο - και σε τούτο τον κόσμο και στον άλλο...
160 pages, Paperback
Published November 1, 2020
7 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 5 of 5 reviews
October 13, 2022
Σκοτεινή ιστορία, τσεκ!
Χιούμορ, τσεκ!
Αισθητική Tim Burton, τσεκ!
Το γιατί με τράβηξε αυτό το βιβλίο, νομίζω είναι εμφανές. Πάμε όμως λίγο να μιλήσουμε και για την υπόθεση.
Η ιστορία λοιπόν, εξελίσσεται στο Κοιμητήριο του Ρεπανιδιού, ένα κοιμητήριο που έχει την εξής ιδιοτροπία: οι νεκροί του, δεν είναι εντελώς νεκροί! Βγαίνουν από τα φέρετρα τους τα βράδια και τριγυρνάνε ανάμεσα στους τάφους, κάνοντας ένα σωρό διασκεδαστικές δραστηριότητες.
Αντίθετος με όλα αυτά όμως, είναι ο Κορβίνος, ένας βρικόλακας που εδώ και πολλούς αιώνες, είναι ο κυρίαρχος του νεκροταφείου. Μισεί οτιδήποτε σύγχρονο και οτιδήποτε φέρνει χαρά. Επίσης, είμαι 100% σίγουρη ότι είναι εμπνευσμένος από τον Κατακουζηνό.
Μια μέρα, βλέποντας τα νεκρά παιδιά να παίζουν, του ήρθε μια ιδέα. Να καταστρώσει ένα σχέδιο ώστε να επεκτείνει την κυριαρχία του και στους ζωντανούς, να τους κάνει να θυμηθούν τους νεκρούς τους και τι σημαίνει σεβασμός.
Συνεργοί του σε όλο αυτό, είναι μια μάγισσα, τα ποντίκια και τα σκιάχτρα του νεκροταφείου αλλά και η τοπική εξουσία του Ρεπανιδιού.
Όταν λοιπόν το σχέδιό του μπαίνει σε εφαρμογή, είναι στο χέρι του Νεκρού Νικ και της παρέας του να βρουν τρόπο να τον σταματήσουν και να επαναφέρουν το Ρεπανίδι στην πρώτη του κατάσταση.
Προχωρώντας λοιπόν στις σκέψεις μου όσο αφορά το βιβλίο...
Θα ξεκινήσω από τα θετικά. Είναι σίγουρα μια πρωτότυπη ιστορία, ειδικά για τα ελληνικά δεδομένα όπου σπάνια βλέπουμε Έλληνες δημιουργούς να γράφουν τρομακτικές ιστορίες που απευθύνονται σε παιδιά. Ακόμα, η ιστορία σίγουρα κυλά εύκολα και αυτό οφείλεται στη γλαφυρότητα της γραφής που έχει άφθονες δόσεις χιούμορ. Τέλος, μπορώ να πω ότι υπέπεσαν στην αντίληψή μου κάποια στοιχεία που εγώ προσωπικά θα τα ερμηνεύσω ως πολύ θετικά μηνύματα. Για παράδειγμα, τη διαφθορά της εξουσίας, αφού τα "μεγάλα κεφάλια" του τόπου, επιλέγουν να συνεργαστούν με τον Κορβίνο. Ή την αντίσταση σε οτιδήποτε επιθυμεί την υποδούλωσή μας, όσο "μικροί" και να είμαστε, όπως τα παιδιά του Ρεπανιδιού, νεκρά και ζωντανά.
Όσο αφορά τα αρνητικά, ή τα λιγότερο θετικά, θα ξεκινήσω λέγοντας κάτι που ενδεχομένως να επιφέρουν κάποιες αντιδράσεις. Θεωρώ ότι οι δημιουργοί σκεφτήκανε ποιο θα ήθελαν να είναι το masterplan του κακού τους και μετά... το ψιλοπαράτησαν.
Για εμένα, αυτό είναι εμφανές στο ότι όσο εξελίσσεται η ιστορία, τόσο λιγότερο νόημα βγάζει το σχέδιο του Κορβίνου. Αρχικά θέλει να κάνει τους ζωντανούς να θυμηθούν τους νεκρούς τους και να τον δεχθούν ως τον ηγέτη τους. Εντάξει μέχρι εκεί. Όταν διατάζει την απαγωγή ενός παιδιού, το οποίο σκοπεύει μετά να επιστρέψει και κατηγορεί την αρπαγή του στον Νεκρό Νικ και την παρέα του, εκεί χάθηκα λίγο.
Δεν ξέρω πως να το περιγράψω καλύτερα όλο αυτό. Το σχέδιό του μού θυμίζει ελαφρά τα σχέδια της Ύζμα από το "Ο Αυτοκράτορας Έχει Κέφια" που ήταν πάντα λίγο ανόητα και περίπλοκα χωρίς λόγο, σαν μέρος του αστείου φυσικά.
Γενικά, θεωρώ πως ο περισσότερος κόπος, δεν πήγε στην ανάπτυξη της υπόθεσης και των χαρακτήρων, αλλά στους διαλόγους, την εμφάνιση και τις συνήθειες των ηρώων. Σαν να είχαν ένα προσωπικό στοίχημα οι δημιουργοί, πόσο πιο ιδιαίτερους μπορούσαν να τους κάνουν; Πόσο πιο αλέγκρο μπορούσε να γίνει ο διάλογος;
Για παράδειγμα, φανταστείτε, ο βοηθός του κακού, είναι ένας Κύπριος κάβουρας, τα ποντίκια του νεκροταφείου, είναι σαν τους μάγκες του προηγούμενου αιώνα, ο νεκροθάφτης περιγράφει συνταγές μαγειρέματος για μπαγιάτικα γαριδάκια κι άλλα πολλά παραδείγματα που αν κάτσω να τα γράψω όλα, θα μού χρειαστούν δύο μέρες.
Αυτό λοιπόν θεωρώ ότι όσο ενδιαφέρον και να έκανε το βιβλίο σε πρώτη φάση, σε δεύτερο επίπεδο, αφαιρεί κάτι από τη σωστή δόμηση των ηρώων και της ιστορίας.
Τέλος, οφείλω να ομολογήσω ότι παρότι το όνομά του αναφέρεται στον τίτλο, ο Νικ δεν εμφανίζεται στην ιστορία τόσο όσο θα περίμενε κάποιος από τον πρωταγωνιστή. Βέβαια το καταλαβαίνω κάπως αυτό, διότι από ένα σημείο και μετά, ο αριθμός των χαρακτήρων που είναι παρόντες, φτάνει τον αριθμό των χαρακτήρων της 1ης σεζόν του Game of Thrones. Αυτό που δεν καταλαβαίνω, είναι γιατί η τελική του αναμέτρηση με τον Κορβίνο, έπρεπε να είναι τόσο αδιάφορη. Από εκεί που περιμέναμε μονομαχία, ο Νικ οριακά του λέει να πάει σπίτι του.
Α, και πριν μου πείτε "Μην το διαβάζεις τόσο 'κριτικά' απευθύνεται σε μικρότερα παιδιά" θα ήθελα να επισημάνω πως δεν θεωρώ το ότι κάτι που απευθύνεται σε κοινό ηλικιακά μικρότερο, σημαίνει πως δεν χρειάζεται να είναι επίσης σωστά δομημένο. Για εμένα, όλες οι ιστορίες, ανεξαρτήτως του ηλικιακού κοινού στο οποίο απευθύνονται, έχουν κάτι να πουν.
Αυτές ήταν οι σκέψεις μου σχετικά με το συγκεκριμένο βιβλίο. Σε γενικές γραμμές ήταν ένα ευχάριστο ανάγνωσμα, αλλά όχι χωρίς ελαττώματα. Νομίζω πως αν υπάρξει συνέχεια, θα ήθελα να τη διαβάσω και αυτή.
Τέλος, θα ήθελα να ευχαριστήσω πολύ τις Εκδόσεις Πατάκη που είχαν την ευγενική καλοσύνη να μου στείλουν ένα αντίτυπο!
If you made it this far congratulations!
'Til next time, take care :) :) :)
Χιούμορ, τσεκ!
Αισθητική Tim Burton, τσεκ!
Το γιατί με τράβηξε αυτό το βιβλίο, νομίζω είναι εμφανές. Πάμε όμως λίγο να μιλήσουμε και για την υπόθεση.
Η ιστορία λοιπόν, εξελίσσεται στο Κοιμητήριο του Ρεπανιδιού, ένα κοιμητήριο που έχει την εξής ιδιοτροπία: οι νεκροί του, δεν είναι εντελώς νεκροί! Βγαίνουν από τα φέρετρα τους τα βράδια και τριγυρνάνε ανάμεσα στους τάφους, κάνοντας ένα σωρό διασκεδαστικές δραστηριότητες.
Αντίθετος με όλα αυτά όμως, είναι ο Κορβίνος, ένας βρικόλακας που εδώ και πολλούς αιώνες, είναι ο κυρίαρχος του νεκροταφείου. Μισεί οτιδήποτε σύγχρονο και οτιδήποτε φέρνει χαρά. Επίσης, είμαι 100% σίγουρη ότι είναι εμπνευσμένος από τον Κατακουζηνό.
Μια μέρα, βλέποντας τα νεκρά παιδιά να παίζουν, του ήρθε μια ιδέα. Να καταστρώσει ένα σχέδιο ώστε να επεκτείνει την κυριαρχία του και στους ζωντανούς, να τους κάνει να θυμηθούν τους νεκρούς τους και τι σημαίνει σεβασμός.
Συνεργοί του σε όλο αυτό, είναι μια μάγισσα, τα ποντίκια και τα σκιάχτρα του νεκροταφείου αλλά και η τοπική εξουσία του Ρεπανιδιού.
Όταν λοιπόν το σχέδιό του μπαίνει σε εφαρμογή, είναι στο χέρι του Νεκρού Νικ και της παρέας του να βρουν τρόπο να τον σταματήσουν και να επαναφέρουν το Ρεπανίδι στην πρώτη του κατάσταση.
Προχωρώντας λοιπόν στις σκέψεις μου όσο αφορά το βιβλίο...
Θα ξεκινήσω από τα θετικά. Είναι σίγουρα μια πρωτότυπη ιστορία, ειδικά για τα ελληνικά δεδομένα όπου σπάνια βλέπουμε Έλληνες δημιουργούς να γράφουν τρομακτικές ιστορίες που απευθύνονται σε παιδιά. Ακόμα, η ιστορία σίγουρα κυλά εύκολα και αυτό οφείλεται στη γλαφυρότητα της γραφής που έχει άφθονες δόσεις χιούμορ. Τέλος, μπορώ να πω ότι υπέπεσαν στην αντίληψή μου κάποια στοιχεία που εγώ προσωπικά θα τα ερμηνεύσω ως πολύ θετικά μηνύματα. Για παράδειγμα, τη διαφθορά της εξουσίας, αφού τα "μεγάλα κεφάλια" του τόπου, επιλέγουν να συνεργαστούν με τον Κορβίνο. Ή την αντίσταση σε οτιδήποτε επιθυμεί την υποδούλωσή μας, όσο "μικροί" και να είμαστε, όπως τα παιδιά του Ρεπανιδιού, νεκρά και ζωντανά.
Όσο αφορά τα αρνητικά, ή τα λιγότερο θετικά, θα ξεκινήσω λέγοντας κάτι που ενδεχομένως να επιφέρουν κάποιες αντιδράσεις. Θεωρώ ότι οι δημιουργοί σκεφτήκανε ποιο θα ήθελαν να είναι το masterplan του κακού τους και μετά... το ψιλοπαράτησαν.
Για εμένα, αυτό είναι εμφανές στο ότι όσο εξελίσσεται η ιστορία, τόσο λιγότερο νόημα βγάζει το σχέδιο του Κορβίνου. Αρχικά θέλει να κάνει τους ζωντανούς να θυμηθούν τους νεκρούς τους και να τον δεχθούν ως τον ηγέτη τους. Εντάξει μέχρι εκεί. Όταν διατάζει την απαγωγή ενός παιδιού, το οποίο σκοπεύει μετά να επιστρέψει και κατηγορεί την αρπαγή του στον Νεκρό Νικ και την παρέα του, εκεί χάθηκα λίγο.
Δεν ξέρω πως να το περιγράψω καλύτερα όλο αυτό. Το σχέδιό του μού θυμίζει ελαφρά τα σχέδια της Ύζμα από το "Ο Αυτοκράτορας Έχει Κέφια" που ήταν πάντα λίγο ανόητα και περίπλοκα χωρίς λόγο, σαν μέρος του αστείου φυσικά.
Γενικά, θεωρώ πως ο περισσότερος κόπος, δεν πήγε στην ανάπτυξη της υπόθεσης και των χαρακτήρων, αλλά στους διαλόγους, την εμφάνιση και τις συνήθειες των ηρώων. Σαν να είχαν ένα προσωπικό στοίχημα οι δημιουργοί, πόσο πιο ιδιαίτερους μπορούσαν να τους κάνουν; Πόσο πιο αλέγκρο μπορούσε να γίνει ο διάλογος;
Για παράδειγμα, φανταστείτε, ο βοηθός του κακού, είναι ένας Κύπριος κάβουρας, τα ποντίκια του νεκροταφείου, είναι σαν τους μάγκες του προηγούμενου αιώνα, ο νεκροθάφτης περιγράφει συνταγές μαγειρέματος για μπαγιάτικα γαριδάκια κι άλλα πολλά παραδείγματα που αν κάτσω να τα γράψω όλα, θα μού χρειαστούν δύο μέρες.
Αυτό λοιπόν θεωρώ ότι όσο ενδιαφέρον και να έκανε το βιβλίο σε πρώτη φάση, σε δεύτερο επίπεδο, αφαιρεί κάτι από τη σωστή δόμηση των ηρώων και της ιστορίας.
Τέλος, οφείλω να ομολογήσω ότι παρότι το όνομά του αναφέρεται στον τίτλο, ο Νικ δεν εμφανίζεται στην ιστορία τόσο όσο θα περίμενε κάποιος από τον πρωταγωνιστή. Βέβαια το καταλαβαίνω κάπως αυτό, διότι από ένα σημείο και μετά, ο αριθμός των χαρακτήρων που είναι παρόντες, φτάνει τον αριθμό των χαρακτήρων της 1ης σεζόν του Game of Thrones. Αυτό που δεν καταλαβαίνω, είναι γιατί η τελική του αναμέτρηση με τον Κορβίνο, έπρεπε να είναι τόσο αδιάφορη. Από εκεί που περιμέναμε μονομαχία, ο Νικ οριακά του λέει να πάει σπίτι του.
Α, και πριν μου πείτε "Μην το διαβάζεις τόσο 'κριτικά' απευθύνεται σε μικρότερα παιδιά" θα ήθελα να επισημάνω πως δεν θεωρώ το ότι κάτι που απευθύνεται σε κοινό ηλικιακά μικρότερο, σημαίνει πως δεν χρειάζεται να είναι επίσης σωστά δομημένο. Για εμένα, όλες οι ιστορίες, ανεξαρτήτως του ηλικιακού κοινού στο οποίο απευθύνονται, έχουν κάτι να πουν.
Αυτές ήταν οι σκέψεις μου σχετικά με το συγκεκριμένο βιβλίο. Σε γενικές γραμμές ήταν ένα ευχάριστο ανάγνωσμα, αλλά όχι χωρίς ελαττώματα. Νομίζω πως αν υπάρξει συνέχεια, θα ήθελα να τη διαβάσω και αυτή.
Τέλος, θα ήθελα να ευχαριστήσω πολύ τις Εκδόσεις Πατάκη που είχαν την ευγενική καλοσύνη να μου στείλουν ένα αντίτυπο!
If you made it this far congratulations!
'Til next time, take care :) :) :)
July 28, 2021
Ένα καταπληκτικό βιβλίο για όλες τις ηλικίες που συνδυάζει εκπληκτικά μια όμορφη ιστορία με το αβίαστο χιούμορ. Ιδανικό για να ξεκινήσει ένα παιδί να διαβάζει λίγο μεγαλύτερα βιβλία.
Ο Βρικόλακας Κορβίνος θέλει να κατακτήσει τον κόσμο, ξεκινώντας από το Ρεπανίδι το σχέδιο του θα είχε πετύχει αν δεν υπήρχαν ο Νεκρός Νικ και οι φίλοι του (επίσης νεκροί, ως επί το πλείστον - διότι θα πρέπει να ξέρετε πως οι "κάτοικοι" του νεκροταφείου του Ρεπανιδίου ζωντανεύουν κάθε βράδυ).
Ένα βιβλίο που μέσα από την ιστορία ουσιαστικά δείχνει πως ο θάνατος (ίσως) δεν είναι το τέλος, αλλά μια νέα αρχή.
Ένα διαφορετικό ανάγνωσμα, από αυτά που σπάνια συναντά κανείς γραμμένα από Έλληνες συγγραφείς με αποτέλεσμα να γυρίζεις κάθε λίγο να τσεκάρεις τα ονόματα στο εξώφυλλο.
Το εξώφυλλο δε - καθώς και κάποια μικροσκιτσάκια εντός, είναι πραγματικά το κάτι άλλο και κάνουν το βιβλίο να "φωνάζει" διάβασε με!
Και εννοείται πως αυτό θα προτείνω κι εγώ, να το διαβάσετε!
Σημ. 1: λάτρεψα λίγο περισσότερο τον μικρό Δημοσθένη
Σημ. 2: θέλουμε κι άλλη περιπέτεια!
Ο Βρικόλακας Κορβίνος θέλει να κατακτήσει τον κόσμο, ξεκινώντας από το Ρεπανίδι το σχέδιο του θα είχε πετύχει αν δεν υπήρχαν ο Νεκρός Νικ και οι φίλοι του (επίσης νεκροί, ως επί το πλείστον - διότι θα πρέπει να ξέρετε πως οι "κάτοικοι" του νεκροταφείου του Ρεπανιδίου ζωντανεύουν κάθε βράδυ).
Ένα βιβλίο που μέσα από την ιστορία ουσιαστικά δείχνει πως ο θάνατος (ίσως) δεν είναι το τέλος, αλλά μια νέα αρχή.
Ένα διαφορετικό ανάγνωσμα, από αυτά που σπάνια συναντά κανείς γραμμένα από Έλληνες συγγραφείς με αποτέλεσμα να γυρίζεις κάθε λίγο να τσεκάρεις τα ονόματα στο εξώφυλλο.
Το εξώφυλλο δε - καθώς και κάποια μικροσκιτσάκια εντός, είναι πραγματικά το κάτι άλλο και κάνουν το βιβλίο να "φωνάζει" διάβασε με!
Και εννοείται πως αυτό θα προτείνω κι εγώ, να το διαβάσετε!
Σημ. 1: λάτρεψα λίγο περισσότερο τον μικρό Δημοσθένη
Σημ. 2: θέλουμε κι άλλη περιπέτεια!
December 27, 2020
Είναι τέλειοοοο!!!🤩 Παιδιά διαβάστε το!!Ρεπανιδιώτες σας λατρεύω!!!🤗❤️😅🤣
December 26, 2020
Αυτό το βιβλίο τα σπάει! Δεν έχει σημασία που κατά το ήμισυ το έχω γράψει εγώ. Πιστέψτε με! Το βιβλίο αυτό είναι το καλύτερο πράγμα μετά το μπέικον. Και αυτό λέει πολλά.
Το διάβασα και, τι να σας πω, κυριολεκτικά ΠΕΘΑΝΑ απ' τα γέλια.
Αυτή η κριτική έρχεται απ' το υπερπέραν.
Το διάβασα και, τι να σας πω, κυριολεκτικά ΠΕΘΑΝΑ απ' τα γέλια.
Αυτή η κριτική έρχεται απ' το υπερπέραν.
January 9, 2021
Εξαιρετικό βιβλίο , ιδανικό για εφήβους αλλά και μεγαλύτερους (μιας και οι συνεχείς retro αναφορές θα σας θυμίσουν πράγματα)...Έχει ωραία στρωτή γραφή που κρατά το ενδιαφέρον του αναγνώστη και μια ιστορία που συναρπάζει...
Displaying 1 - 5 of 5 reviews