What do you think?
Rate this book
Il guardiano
Il guardiano è un libro di suspence, quel tipo di suspence alla Hitchcock e David Lynch, e ispirato a grandi classici come Il deserto dei tartari di Dino Buzzati.
Harry e Michel sono due guardiani responsabili della sicurezza in un condominio di lusso. Vivono nel seminterrato, non lasciano mai il loro posto, di tanto in tanto qualcuno consegna loro nuove provviste. Nessun segno di vita è percepibile all'esterno ma i loro sospetti che il mondo sia stato flagellato da un terribile disastro o da una guerra nucleare prendono forza quando i residenti iniziano ad andarsene. Completamente isolati, vivono in condizioni austere continuando però ad adempiere ai loro compiti con disciplina militare: glielo chiede l’Organizzazione per cui lavorano. Un giorno, un corteo di auto abbandona l'edificio, lasciando i due uomini nel dubbio. C'è ancora qualche abitante da proteggere? Poi arriva un terzo guardiano che interrompe definitivamente la loro esistenza segnata fino a quel momento dalla noia e dalla cieca obbedienza, e il mondo intero sembra crollare. Con una scrittura essenziale e di una precisione chirurgica Peter Terrin racconta la discesa agli inferi di due uomini in un mondo assurdo e spersonalizzato, lasciandoci con il fiato sospeso fino all'ultima pagina e stimolando di continuo le nostre riflessioni sulla paranoia e la violenza del mondo contemporaneo.
Harry e Michel sono due guardiani responsabili della sicurezza in un condominio di lusso. Vivono nel seminterrato, non lasciano mai il loro posto, di tanto in tanto qualcuno consegna loro nuove provviste. Nessun segno di vita è percepibile all'esterno ma i loro sospetti che il mondo sia stato flagellato da un terribile disastro o da una guerra nucleare prendono forza quando i residenti iniziano ad andarsene. Completamente isolati, vivono in condizioni austere continuando però ad adempiere ai loro compiti con disciplina militare: glielo chiede l’Organizzazione per cui lavorano. Un giorno, un corteo di auto abbandona l'edificio, lasciando i due uomini nel dubbio. C'è ancora qualche abitante da proteggere? Poi arriva un terzo guardiano che interrompe definitivamente la loro esistenza segnata fino a quel momento dalla noia e dalla cieca obbedienza, e il mondo intero sembra crollare. Con una scrittura essenziale e di una precisione chirurgica Peter Terrin racconta la discesa agli inferi di due uomini in un mondo assurdo e spersonalizzato, lasciandoci con il fiato sospeso fino all'ultima pagina e stimolando di continuo le nostre riflessioni sulla paranoia e la violenza del mondo contemporaneo.
288 pages, Paperback
First published August 8, 2009
16 people are currently reading
590 people want to read
About the author
Peter Terrin
20 books101 followersPeter Terrin is een Vlaamse schrijver.
Peter Terrin in de Nederlandstalige Wikipedia
Peter Terrin bij "Schrijversgewijs"
Peter Terrin bij Uitgeverij De Arbeiderspers
Peter Terrin is a Flemish writer.
Peter Terrin in de Nederlandstalige Wikipedia
Peter Terrin bij "Schrijversgewijs"
Peter Terrin bij Uitgeverij De Arbeiderspers
Peter Terrin is a Flemish writer.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 113 reviews
April 1, 2016
Es una obra maestra. Y como tal, no le podía faltar su doble lectura. Todo lo que aquí se contiene puede ser interpretado en clave alegórica. Entre líneas hay también reflexiones sobre la sumisión al poder, la banalidad del mal, la xenofobia, la manipulación de las masas, el miedo a lo extraño, y tantas otras características de nuestra decadente sociedad occidental. No pueden no leerlo.
Reseña completa: http://www.libros-prohibidos.com/pete...
Reseña completa: http://www.libros-prohibidos.com/pete...
November 21, 2018
Ietwat vreemd. Ietwat luguber. En zelfs wat beangstigend hier en daar. In De bewaker geeft Peter Terrin antwoord op de vraag: wat zou er gebeuren als het appartementengebouw uit klassieker High Rise van de ene op de andere dag leeg zou komen te staan?
De twee bewakers op de kelderverdieping tasten in het duister. Letterlijk en figuurlijk. Waar zijn alle bewoners naartoe? Wat is er aan de hand in de stad? En zullen ze nog bevoorraad worden? Een knap staaltje vertelwerk, dat hier en daar toch wat moeilijk leest.
Mijn complete recensie lees je op Oog op de Toekomst.
De twee bewakers op de kelderverdieping tasten in het duister. Letterlijk en figuurlijk. Waar zijn alle bewoners naartoe? Wat is er aan de hand in de stad? En zullen ze nog bevoorraad worden? Een knap staaltje vertelwerk, dat hier en daar toch wat moeilijk leest.
Mijn complete recensie lees je op Oog op de Toekomst.
December 17, 2022
Dos vigilantes cuidan la entrada a la cochera, único acceso a un edificio de lujo. Afuera, aparentemente ha ocurrido alguna catástrofe.
Pero ellos no pueden comunicarse, ni con los residentes, ni con la Organización; y los días van pasando.
Una novela claustrofóbica, que atrapa e impregna el ánimo; recomiendo tratar de leerla de un tirón, porque el temor puede impedir retomarla.
Peter Terrin (1968) nació y vive en la región de Flandes, en Bélgica, y su lengua, el flamenco es una variación del holandés.
Pero ellos no pueden comunicarse, ni con los residentes, ni con la Organización; y los días van pasando.
Una novela claustrofóbica, que atrapa e impregna el ánimo; recomiendo tratar de leerla de un tirón, porque el temor puede impedir retomarla.
Peter Terrin (1968) nació y vive en la región de Flandes, en Bélgica, y su lengua, el flamenco es una variación del holandés.
July 17, 2022
Peter Terrin heeft een goeie pen. Dat weten we.
We vertellen graag hoe de openingspassage van Monte Carlo de mooiste bladzijden bevat die ooit in het Nederlands taalgebied zijn geschreven.
Over naar De bewaker, Terrin's doorbraakroman, bekroond met de Europese Literatuurprijs en in maar liefst 16 talen gepubliceerd.
Michel & Harry bewaken een flatgebouw voor de superrijken en kwijten zich plichtsbewust van hun taak. Hun wereld reikt niet verder dan de ondergrondse parkeergarage waar de enige in- en uitgang zich bevindt en hun dagelijkse routine voeren ze minutieus uit.
Afstompend en bevreemdend: Peter Terrin overmant de lezer onmiddellijk met ongemak en sleurt hem mee in de beklemmende sfeer van de betonnen kelderruimte. Waarom komt de bevoorrading niet op tijd? Wat speelt er zich in de buitenwereld af? Is het oorlog? Zijn de bewakers vergeten? Waarom zijn de bewoners één voor één vertrokken?
De sfeer wordt steeds grimmiger en de bewakers verliezen elke houvast.
Terrin beschrijft in korte, droge hoofdstukken hoe de bewakers zich steeds verder in hun eigen gedachtegang verliezen en de grip op zichzelf en de realiteit - wat die ook moge zijn - steeds meer verliezen.
Bevreemdend, ontwrichtend, angstaanjagend en goed geschreven.
Graag gelezen, maar helemaal overtuigd zijn we niet: we ervaarden iets teveel afstand tijdens het lezen en vragen ons af of de plot er eigenlijk één was.
We vertellen graag hoe de openingspassage van Monte Carlo de mooiste bladzijden bevat die ooit in het Nederlands taalgebied zijn geschreven.
Over naar De bewaker, Terrin's doorbraakroman, bekroond met de Europese Literatuurprijs en in maar liefst 16 talen gepubliceerd.
Michel & Harry bewaken een flatgebouw voor de superrijken en kwijten zich plichtsbewust van hun taak. Hun wereld reikt niet verder dan de ondergrondse parkeergarage waar de enige in- en uitgang zich bevindt en hun dagelijkse routine voeren ze minutieus uit.
Afstompend en bevreemdend: Peter Terrin overmant de lezer onmiddellijk met ongemak en sleurt hem mee in de beklemmende sfeer van de betonnen kelderruimte. Waarom komt de bevoorrading niet op tijd? Wat speelt er zich in de buitenwereld af? Is het oorlog? Zijn de bewakers vergeten? Waarom zijn de bewoners één voor één vertrokken?
De sfeer wordt steeds grimmiger en de bewakers verliezen elke houvast.
Terrin beschrijft in korte, droge hoofdstukken hoe de bewakers zich steeds verder in hun eigen gedachtegang verliezen en de grip op zichzelf en de realiteit - wat die ook moge zijn - steeds meer verliezen.
Bevreemdend, ontwrichtend, angstaanjagend en goed geschreven.
Graag gelezen, maar helemaal overtuigd zijn we niet: we ervaarden iets teveel afstand tijdens het lezen en vragen ons af of de plot er eigenlijk één was.
January 9, 2018
If you are looking for a nice plot driven novel or one with rich characterization then this is not the book for you. Ostensibly it is the story of two security guards in an exclusive apartment complex who are isolated from the outside world. However it is ambiguous enough for the reader to fill in their own story. Although that may be frustrating to some readers, I rather liked that aspect.
March 3, 2024
Terrin schrijft boeken die Oscarwaardige films kunnen opleveren
Ik las dit boek van Peter Terrin uit 2009 met tussenpozen uit. Met deze roman won hij de EU-Literatuurprijs, en prijkte hij ermee op de shortlist van de Libris Literatuurprijs. Dat Terrin al lang een groot schrijver is, is bij deze bewezen.
Die tussenpozen liggen niet zozeer aan het boek, dat heeft vooral te maken met wat tussen de oren zit bij mij. Maar verder over ‘De bewaker’. Die bewakers zijn legio in het boek. Zo zijn er de twee bewakers die we in het begin van het boek leren kennen, de ik-persoon Michel die zijn verhaal vertelt en zijn collega en maat Harry. Zij bewaken de parking in de kelderverdieping van een hoog luxueus appartementencomplex van “de elite” in naam van “de organisatie”, en waar zich de enige toegang tot de appartementen bevindt. Zij wachten op hun beurt op aflossing van een bewaker of zelfs meerdere die hen zouden vervangen, want ze zijn in tijden al niet meer in daglicht geweest. Harry is ervan overtuigd dat die vervanging er snel zal komen. Harry is er ook van overtuigd dat hun lot slechts een test is om uiteindelijk zelf tot bij “de elite” te kunnen behoren. Maar dan duurt hun lot ook wel heel lang.
En waartegen verdedigen ze het flatgebouw eigenlijk? Tegen een nieuwe oorlog die al is uitgebroken, nog moet uitbreken of er nooit echt zal komen? Op een dag vertrekken alle flatbewoners op één na. Het plaagt hen dat ze geen enkele weet hebben waarom dit het geval is, en wat er buiten echt aan de hand is. Alle contact met de buitenwereld hebben ze verloren. Na een tijdje schakelen ze zelfs alle kunstlicht uit in hun ondergrondse onderkomen, en worden ze zo goed als nachtdieren die geen nacht meer van dag kunnen onderscheiden.
En dan komt die derde bewaker er toch ineens, zelfs nadat hun bevoorradingen sterk zijn verminderd en ze er vooraf geen enkel bericht over hebben gekregen. De man zelf kan of wil hen er zelf ook niets over vertellen. Michel wil hem nog wegwijs maken doorheen hun ondergrondse verblijfplaats en hun gewoonten, maar daartegenover neemt Harry zijn komst niet zomaar aan en neemt hij zijn laatste collega “onder zijn hoede” om hem ertoe te dwingen meer te vertellen. Het laatste licht gaat dan uit bij deze twee hoofdpersonages, en zo stappen we samen met hen een absurdere visioenenwereld binnen. Wat er dan met hén echt gebeurd en wat Michel en bij uitbreiding zijn collega ernaast gaan hallucineren, blijft naar goede gewoonte bij Terrin eerder mysterieus. Ze gaan ook samen nog op zoek naar die laatste bewoner die ook nog ergens in het complex woont.
Al bij al is dit weer een sterk geschreven mysterieus boek van Terrin, waarin de verbetenheid van de twee bewakers om hun taak tot het einde toe te volbrengen, uiteindelijk doorslaat en tot een aantal vreemde toestanden leidt. Met vervreemding, beklemming en dreigingen alomtegenwoordig. En neemt hun taak in die volgehouden isolatie eindelijk ooit een einde?
En als je dit pas in 2024 leest, en je de film ‘All of us strangers’ van de Engelse regisseur Andrew Heigh net hebt gezien, doet die film je zelfs best wat aan dit boek denken, al was het maar vanwege het compleet geïsoleerde flatgebouw en de totale vervreemding van de respectieve personages. Maar nee, die film blijkt dan weer gebaseerd te zijn op het boek ‘Strangers’ van de Japanse schrijver en scenarioschrijver Taichi Yamada. En zo blijf je aan associaties denken, en nieuwe boektitels vinden. Maar om op die link even verder te gaan, is er al eens een filmregisseur op gekomen om een boek van Terrin, die ook fotograaf is geweest en als de beste in scènes kan schrijven die je zo voor je kan zien, te verfilmen? Dat zou zeker ook de moeite zijn!
Ik las dit boek van Peter Terrin uit 2009 met tussenpozen uit. Met deze roman won hij de EU-Literatuurprijs, en prijkte hij ermee op de shortlist van de Libris Literatuurprijs. Dat Terrin al lang een groot schrijver is, is bij deze bewezen.
Die tussenpozen liggen niet zozeer aan het boek, dat heeft vooral te maken met wat tussen de oren zit bij mij. Maar verder over ‘De bewaker’. Die bewakers zijn legio in het boek. Zo zijn er de twee bewakers die we in het begin van het boek leren kennen, de ik-persoon Michel die zijn verhaal vertelt en zijn collega en maat Harry. Zij bewaken de parking in de kelderverdieping van een hoog luxueus appartementencomplex van “de elite” in naam van “de organisatie”, en waar zich de enige toegang tot de appartementen bevindt. Zij wachten op hun beurt op aflossing van een bewaker of zelfs meerdere die hen zouden vervangen, want ze zijn in tijden al niet meer in daglicht geweest. Harry is ervan overtuigd dat die vervanging er snel zal komen. Harry is er ook van overtuigd dat hun lot slechts een test is om uiteindelijk zelf tot bij “de elite” te kunnen behoren. Maar dan duurt hun lot ook wel heel lang.
En waartegen verdedigen ze het flatgebouw eigenlijk? Tegen een nieuwe oorlog die al is uitgebroken, nog moet uitbreken of er nooit echt zal komen? Op een dag vertrekken alle flatbewoners op één na. Het plaagt hen dat ze geen enkele weet hebben waarom dit het geval is, en wat er buiten echt aan de hand is. Alle contact met de buitenwereld hebben ze verloren. Na een tijdje schakelen ze zelfs alle kunstlicht uit in hun ondergrondse onderkomen, en worden ze zo goed als nachtdieren die geen nacht meer van dag kunnen onderscheiden.
En dan komt die derde bewaker er toch ineens, zelfs nadat hun bevoorradingen sterk zijn verminderd en ze er vooraf geen enkel bericht over hebben gekregen. De man zelf kan of wil hen er zelf ook niets over vertellen. Michel wil hem nog wegwijs maken doorheen hun ondergrondse verblijfplaats en hun gewoonten, maar daartegenover neemt Harry zijn komst niet zomaar aan en neemt hij zijn laatste collega “onder zijn hoede” om hem ertoe te dwingen meer te vertellen. Het laatste licht gaat dan uit bij deze twee hoofdpersonages, en zo stappen we samen met hen een absurdere visioenenwereld binnen. Wat er dan met hén echt gebeurd en wat Michel en bij uitbreiding zijn collega ernaast gaan hallucineren, blijft naar goede gewoonte bij Terrin eerder mysterieus. Ze gaan ook samen nog op zoek naar die laatste bewoner die ook nog ergens in het complex woont.
Al bij al is dit weer een sterk geschreven mysterieus boek van Terrin, waarin de verbetenheid van de twee bewakers om hun taak tot het einde toe te volbrengen, uiteindelijk doorslaat en tot een aantal vreemde toestanden leidt. Met vervreemding, beklemming en dreigingen alomtegenwoordig. En neemt hun taak in die volgehouden isolatie eindelijk ooit een einde?
En als je dit pas in 2024 leest, en je de film ‘All of us strangers’ van de Engelse regisseur Andrew Heigh net hebt gezien, doet die film je zelfs best wat aan dit boek denken, al was het maar vanwege het compleet geïsoleerde flatgebouw en de totale vervreemding van de respectieve personages. Maar nee, die film blijkt dan weer gebaseerd te zijn op het boek ‘Strangers’ van de Japanse schrijver en scenarioschrijver Taichi Yamada. En zo blijf je aan associaties denken, en nieuwe boektitels vinden. Maar om op die link even verder te gaan, is er al eens een filmregisseur op gekomen om een boek van Terrin, die ook fotograaf is geweest en als de beste in scènes kan schrijven die je zo voor je kan zien, te verfilmen? Dat zou zeker ook de moeite zijn!
May 20, 2012
I read a sample of this probably two, two-and-a-half years ago, and have been waiting for the English translation to be completed ever since. It's a very strange book set in some country at some unspecified future date, and is narrated by a guard for an unspecified company who, along with his colleague, are protecting the basement of a (nearly) abandoned luxury apartment building.
It's nearly abandoned because approximately 18 months before the start of the novel, all but one resident--along with all their servants, cooks, etc.--suddenly up and left. There's a bit of speculation as to what caused the mass exodus (nuclear war? conflict of another sort? environmental disaster?), but that's all secondary to the effect the routine of guarding this abandoned space has on Michael (the narrator) and Harry (the other guard).
For unspecified reasons, the company continues sending them supplies, but on a very erratic schedule, with certain company rules (uniform, procedure) being violated. Harry and Michael still can't figure out what's going on, although Harry comes to believe that they are being tested, that they're about to become "elite" guards outside some rich person's villa as long as they don't screw this up.
Beckett's specter haunts the first third of this book, although the conversations aren't quite as abstract, or the humor and rooted in bleak acceptance. The pace (and paranoia) picks up incredibly when a third guard arrives--why trust him? he might be a spy, he might be trying to get to the last remaining resident!--which triggers some sick shit and a quest to find (and protect) the last living being in the apartment complex.
The ending of this book is very fragmented and confusing in a way that is greatly satisfying to me, but will likely frustrate the shit out of a lot of readers. I think I need to read the whole book a couple more times to even adequately convey my interpretation of the last 20 pages--and to me, that's a mark of a solid book.
It's nearly abandoned because approximately 18 months before the start of the novel, all but one resident--along with all their servants, cooks, etc.--suddenly up and left. There's a bit of speculation as to what caused the mass exodus (nuclear war? conflict of another sort? environmental disaster?), but that's all secondary to the effect the routine of guarding this abandoned space has on Michael (the narrator) and Harry (the other guard).
For unspecified reasons, the company continues sending them supplies, but on a very erratic schedule, with certain company rules (uniform, procedure) being violated. Harry and Michael still can't figure out what's going on, although Harry comes to believe that they are being tested, that they're about to become "elite" guards outside some rich person's villa as long as they don't screw this up.
Beckett's specter haunts the first third of this book, although the conversations aren't quite as abstract, or the humor and rooted in bleak acceptance. The pace (and paranoia) picks up incredibly when a third guard arrives--why trust him? he might be a spy, he might be trying to get to the last remaining resident!--which triggers some sick shit and a quest to find (and protect) the last living being in the apartment complex.
The ending of this book is very fragmented and confusing in a way that is greatly satisfying to me, but will likely frustrate the shit out of a lot of readers. I think I need to read the whole book a couple more times to even adequately convey my interpretation of the last 20 pages--and to me, that's a mark of a solid book.
August 11, 2017
Quina sensació d'asfíxia la que donen aquests dos vigilants sols en un aparcament subterrani, sense contacte amb el món, rebent una quantitat ínfima, gairebé nul.la, d'informació. Aquesta sensació d'angoixa és més important, si cal, car els protagonistes no semblen adonar-se'n. Viuen en el seu món tancat, on no sabem si hi ha més gent a part ells i un parell de personatges secundaris. Les conseqüències que això té per l'home són increïbles, com es pot veure en el llibre.
El llibre està estructurat en capítols molt curts, més d'un bon centenar, com pinzellades en un quadre impressionista. Mentre la situació no comença a canviar, grosso modo durant el primer terç del llibre, la lectura es fa feixuga, sobre tot per no saber on va a parar tot plegat, però desprès et capta l'atenció fins al final, on el lector queda d'alguna manera confús. Però, és igual, car el menys important és el que pugui succeir, ans al contrari, la confusió mental del vigilant narrador. Lectura recomanable.
Ah! Detall anecdòtic: l'editorial és alternativa i, en lloc del típic copyright, fa una declaració de pseudo-copyleft, dient que, si tens ganes de passar el llibre a un amic, per l'amordedéu, fes-ho.
El llibre està estructurat en capítols molt curts, més d'un bon centenar, com pinzellades en un quadre impressionista. Mentre la situació no comença a canviar, grosso modo durant el primer terç del llibre, la lectura es fa feixuga, sobre tot per no saber on va a parar tot plegat, però desprès et capta l'atenció fins al final, on el lector queda d'alguna manera confús. Però, és igual, car el menys important és el que pugui succeir, ans al contrari, la confusió mental del vigilant narrador. Lectura recomanable.
Ah! Detall anecdòtic: l'editorial és alternativa i, en lloc del típic copyright, fa una declaració de pseudo-copyleft, dient que, si tens ganes de passar el llibre a un amic, per l'amordedéu, fes-ho.
July 26, 2018
De bewaker van Peter Terrin is een psychologische roman die zich gedurende het hele verhaal afspeelt in hetzelfde flatgebouw. Of beter gezegd: de kelder ervan. Hier wonen de twee bewakers die de enige toegang naar de rijkeluisappartementen bewaken. Op een dag vertrekken alle bewoners plotseling, waarom; waarheen; wat nu?
Ondanks de beperkte speelruimte die de schrijver zichzelf geeft, wordt het nergens saai of langdradig. Terrin verstaat de kunst van het subtiel toevoegen van kleine elementen aan het verhaal.
"De bewaker" kreeg de EU-Literatuurprijs en stond op de shortlist van de Libris Literatuur Prijs.
Ondanks de beperkte speelruimte die de schrijver zichzelf geeft, wordt het nergens saai of langdradig. Terrin verstaat de kunst van het subtiel toevoegen van kleine elementen aan het verhaal.
"De bewaker" kreeg de EU-Literatuurprijs en stond op de shortlist van de Libris Literatuur Prijs.
February 20, 2025
Goeie start, maar voor de rest boeide het me niet wat er nog te gebeuren stond. Schrijfstijl is vrij beschrijvend. Wat niet lijkt te passen bij dit verhaal dat amper een plot heeft.
April 17, 2012
Hallucinant verhaal over twee mannen die een verlaten gebouw bewaken. Waarom het gebouw, op één persoon na, verlaten is, weten we niet. Voor wIe ze werken, komen we ook niet te weten. Af en toe worden de mannen bevoorraad maar die persoon behandelen ze als een vijand. Er gebeurt het hele boek lang eigenlijk niets, behalve dan dat er een gebouw wordt bewaakt en toch slaagt de auteur erin de spanning op te bouwen tot die bijna ondraaglijk wordt.
September 10, 2024
És un llibre estrany.
El llibre tracta de dos vigilants, aïllats en l'aparcament d'un edifici de luxe, que esperen l'arribada del seu relleu i de les provisions que els mantenen amb vida. Tenen prohibit comunicar-se amb els residents, i la situació s'agreuja quan observen com tots, excepte un, abandonen l'edifici el mateix dia. La suposició que al món exterior hagi esclatat una catàstrofe, la falta de provisions i la possibilitat que tot sigui una prova per a aconseguir un ascens els portaran al límit de la seva resistència.
L'autor sap transmetre l'angoixa, la soledat, la paranoia que van experimentant els dos tot i que no ho aconsegueix fins quasi la meitat del llibre. La primera meitat és tediosa i no aporta res a la història.
L'hi posem un aprovat. És un llibre correcte sense més ni més.
El llibre tracta de dos vigilants, aïllats en l'aparcament d'un edifici de luxe, que esperen l'arribada del seu relleu i de les provisions que els mantenen amb vida. Tenen prohibit comunicar-se amb els residents, i la situació s'agreuja quan observen com tots, excepte un, abandonen l'edifici el mateix dia. La suposició que al món exterior hagi esclatat una catàstrofe, la falta de provisions i la possibilitat que tot sigui una prova per a aconseguir un ascens els portaran al límit de la seva resistència.
L'autor sap transmetre l'angoixa, la soledat, la paranoia que van experimentant els dos tot i que no ho aconsegueix fins quasi la meitat del llibre. La primera meitat és tediosa i no aporta res a la història.
L'hi posem un aprovat. És un llibre correcte sense més ni més.
May 13, 2025
Novel·la claustrofòbica al passar quasi tota a l'interior d'un garatge. Comença una mica lenta, però es va posant interessant. Com una metàfora de l'alienació laboral i la burocràcia absurda a l'estil kafkià. Si hi entres, t'agradarà.
Un punt negatiu que no depén del llibre és la narració de l'ebiblio amb algunes errades i el to del narrador.
Un punt negatiu que no depén del llibre és la narració de l'ebiblio amb algunes errades i el to del narrador.
July 25, 2022
Dit lijkt mij een sleutelzin in dit boek: “ ‘Si vis pacem, para bellum.’ Indien u vrede wilt, wees dan voorbereid op de oorlog.” De zin lijkt actueler dan ooit nu de inval van Rusland in Oekraïne de vrede in de wereld bedreigt. Niet dat er voorheen vrede in de hele wereld was, oorlog lijkt eerder een constante dan een uitzondering, maar deze oorlog lijkt erop gericht om juist dat deel van de wereld waar vrede een constante leek, opnieuw instabiel en gewelddadig te maken. Tijd zal leren of dat lukt.
Armoede en rijkdom
Ik lees dit boek terwijl ik verblijf bij een familie op de punt van het schiereiland van Sorrento, in Massa Lubrense Termini, één van de uiteinden van Italië en daarmee van Europa. Het leven hier is eenvoudig, op het armoedige af. De mensen hebben andere prioriteiten dan de rijke toeristen die ze huisvesten. De huizen in dit deel van de wereld zijn gebouwd om mensen te beschermen tegen warmte en zon, waar die in het rijke noorden juist zijn gebouwd tegen regen en kou en om te vullen met dure en modieuze spullen. Hier geen grote auto’s; de waarde van een auto wordt hier bepaald door hoe klein en sterk die is, om alle kleine paden en steile kronkelwegen door de bergen te kunnen berijden. Veel eten is hier gratis: vlezige tomaten, courgettes en aubergines groeien in eigen tuin, evenals citroenen. Rucola is een soort onkruid hier en smaakt zelfs een beetje scherp - heerlijk. In zijn algemeenheid leven mensen meer met kwaliteit van leven dan met het materiële. Romantiseer ik? Natuurlijk, want het leven hier is economisch schraal: de teelt van citroenen en olijven is hard werken en resulteert niet in rijkdom. Waarschijnlijk maken daarom veel mensen limoncello van hun citroenen, omdat daar meer toegevoegde waarde in zit. De oudste dochter van dit gezin gaat volgend jaar medicijnen studeren en moet daarvoor helemaal naar Rome of Milaan omdat de faculteit van Napels vol zit. En toch: de mensen zijn hier hartelijk en familiebanden sterk. De limoncello is heerlijk, net als de lokale wijn van Falanghina (wit) en Aglianico (rood) druiven. Het eten hier is eenvoudig en geweldig smaakvol. Een eind verderop langs de kust ligt Positano, een prachtig dorp dat is verworden tot toeristenoord voor rijke Amerikanen: een soort Disney-versie van Italië. De mensen daar, in dat oord gericht op vermaak, zijn veelal onaardig, ongeïnteresseerd en brutaal. Er zijn minstens twee soorten rijkdom en armoede leer ik hier: materieel-economisch en emotioneel-ethisch. Misschien gaat het boek van Terrin hier ook over.
Aantekeningen voor mezelf gemaakt - één grote spoiler!
Allegorie over oorlog en vrede
Ik lees dit boek als een Kafkaëske allegorie over oorlog en vrede, maar de vraag is wel welke oorlog en vrede? Of een Beckett-eske allegorie. Of één à la J.G. Ballard. Kafka vanwege de absurde setting en overgave van de twee hoofdpersonen aan ‘de organisatie’. Beckett omdat dit boek doet denken aan de mannen die in vuilnisbakken wonend wachten op Godot die niet komt. Ballard omdat de setting doet denken aan het gebouw in High Rise, met hoe hoger hoe rijker en bovenin de architect. Terrin heeft in dit boek de wereld teruggebracht tot een gebouw waarin rijke mensen wonen (“de elite”). De appartementen zijn voorzien van vijfsterren-service als in een hotel. Dus bediening, bewaking, koks, chauffeurs, hoveniers etc. Over de elite krijgen we nauwelijks iets te horen, de handeling gaat vooral over het eentonige leven van de twee bewakers van de garageboxen voor de luxe auto’s in de kelder, tevens de enige ingang tot het gebouw. De bewakers bewaken de elite, maar wie bewaakt de bewakers? “In deze wereld zijn we (de twee bewakers, red.) voor elkaar de enige zekerheid die we hebben.” De bewakers moeten zichzelf zien te redden. Op een dag vertrekken alle bewoners, op één na; vanaf dan is de taak van de twee mannen nog absurder dan voorheen.
Perspectief
De twee bewakers hebben geen enkel perspectief op verbetering van hun leven. Zelf denken ze doordat ze altijd braaf doen wat van hen verwacht wordt, dat ze wegens grote trouw op korte termijn zullen worden gepromoveerd naar de bovenwereld - als lezer denk je dat het juist vanwege die trouw is dat dat nooit zal gebeuren. Is er dan toch verzet en geweld nodig om onderdrukte mensen een beter leven te geven? De mannen worden regelmatig vanuit de buitenwereld bevoorraad. In een episode blijft die bevoorrading lang uit en leiden de mannen honger. Als de bevoorrader alsnog verschijnt zegt die dat de mannen blij mogen zijn dat hij ze nog iets brengt.
Procedures
De mannen léven niet maar voeren procedures uit. Eén van hen bakt dagelijks brood: “Ik heb in de juiste verhouding ingrediënten samengevoegd en de machine ingeschakeld; het is de vraag of ik hiermee kan beweren dat ik brood heb gebakken. Soms lijkt het me onvoldoende. Iets ontbreekt.” De mannen lijken te hebben geleerd dit machinaal uitgevoerde leven te omarmen alsof ze nooit anders hebben gewild. Staan de mannen in de kelder voor dat deel van de wereld die de rijkdom van de mensen in de westerse geïndustrialiseerde samenlevingen faciliteren? De landen die we wel eens ‘derde wereld’ noemen? (Nb de ‘tweede wereld’ refereert aan de communistische landen, juist landen die momenteel proberen om de machts- en economische verhoudingen in de wereld in hun voordeel overhoop te halen).
Welke oorlog?
Af en toe geeft Terrin een inkijkje in het leven van de rijke mensen in de woontoren en er buiten. Het lijkt alsof die net zoals de bewakers in de kelder niet veel meer doen dan vaste patronen herhalen, alleen dan met veel meer comfort vanzelfsprekend. De elite lijkt met niets te willen worden gestoord: “(…) zolang het zijn werkzaamheden niet in het gedrang bracht en het vertrouwen niet werd beschaamd.” De woontoren lijkt te staan in een gebied dat is getroffen door een virus. De twee mannen weten van niets; informatie over de buitenwereld bereikt hen niet. “Zoals sommigen hebben voorspeld, doemt een nieuw soort oorlog op, gemakshalve de Nieuwe Oorlog genaamd. Een oorlog waarvan niemand weet of hij werkelijk bestaat, nog moet beginnen of reeds in alle hevigheid is uitgebroken. (…) Precies dit jaagt iedereen op de vlucht: de vijand is onbekend.” In deze constellatie zijn de twee mannen in de kelder vergeten. Dit soort passages laten je als lezer alle ruimte om te projecteren wat Terrin zou kunnen bedoelen: de oorlog van de tweede en/of derde wereld met de eerste? De oorlog van de dierenvirussen zoals Sars, Ebola, vogelgriep, varkenspest en Covid met de mensheid? De oorlog van het rechts-extremistische populisme of het extreem linkse woke met de gematigde beschaving? Klassenstrijd? Strijd van het individu tegen waanzin? Zelfs antisemitisme komt even langs, als één van de twee bewakers dagdroomt over het molesteren van een joodse rijke in het gebouw boven hem.
Bewaker
Op een willekeurige dag verschijnt een derde bewaker, door “de organisatie” gestuurd. De man heeft geen opdracht, geen verleden, geen idee wat hij voorheen bewaakte, hij deed alleen wat hem werd gevraagd en stelde geen vragen, net zoals de twee mannen in de kelder. De komst van nummer drie mondt uit in een drama. Eén van de twee vertrouwt nummer drie niet, sluit hem op en martelt hem om hem aan het praten te krijgen; maar er komt niets want er is geen verhaal. Nummer drie overlijdt. De derde bewaker is zwart. De agressieve andere spreekt vol afschuwelijk dedain over zwarte mensen. Racisme zou ook een thema van dit boek kunnen zijn. Dat het boek ‘De bewaker’ heet en niet ‘De bewakers’, verwijst mogelijk naar de derde bewaker, de nieuweling, de indringer, de vreemdeling. Of naar de bewaker-verteller, - we weten het niet.
Isolement
Het boek valt ook te lezen als een relaas over isolement en eenzaamheid. Door de uitzichtloze eenzaamheid verzinnen de mannen hun eigen werkelijkheid wat ertoe leidt dat je als lezer denkt dat ze gek worden. Op het eind van het boek heeft één van de twee een korte ontmoeting met de laatst overgebleven bewoner, een ‘gewoon iemand’. Kunnen we daaruit het verschil afleiden tussen de bewaker (gek) en de bewoner (normaal)? Opnieuw: we weten het niet; Terrin laat het allemaal in het midden.
Armoede en rijkdom
Ik lees dit boek terwijl ik verblijf bij een familie op de punt van het schiereiland van Sorrento, in Massa Lubrense Termini, één van de uiteinden van Italië en daarmee van Europa. Het leven hier is eenvoudig, op het armoedige af. De mensen hebben andere prioriteiten dan de rijke toeristen die ze huisvesten. De huizen in dit deel van de wereld zijn gebouwd om mensen te beschermen tegen warmte en zon, waar die in het rijke noorden juist zijn gebouwd tegen regen en kou en om te vullen met dure en modieuze spullen. Hier geen grote auto’s; de waarde van een auto wordt hier bepaald door hoe klein en sterk die is, om alle kleine paden en steile kronkelwegen door de bergen te kunnen berijden. Veel eten is hier gratis: vlezige tomaten, courgettes en aubergines groeien in eigen tuin, evenals citroenen. Rucola is een soort onkruid hier en smaakt zelfs een beetje scherp - heerlijk. In zijn algemeenheid leven mensen meer met kwaliteit van leven dan met het materiële. Romantiseer ik? Natuurlijk, want het leven hier is economisch schraal: de teelt van citroenen en olijven is hard werken en resulteert niet in rijkdom. Waarschijnlijk maken daarom veel mensen limoncello van hun citroenen, omdat daar meer toegevoegde waarde in zit. De oudste dochter van dit gezin gaat volgend jaar medicijnen studeren en moet daarvoor helemaal naar Rome of Milaan omdat de faculteit van Napels vol zit. En toch: de mensen zijn hier hartelijk en familiebanden sterk. De limoncello is heerlijk, net als de lokale wijn van Falanghina (wit) en Aglianico (rood) druiven. Het eten hier is eenvoudig en geweldig smaakvol. Een eind verderop langs de kust ligt Positano, een prachtig dorp dat is verworden tot toeristenoord voor rijke Amerikanen: een soort Disney-versie van Italië. De mensen daar, in dat oord gericht op vermaak, zijn veelal onaardig, ongeïnteresseerd en brutaal. Er zijn minstens twee soorten rijkdom en armoede leer ik hier: materieel-economisch en emotioneel-ethisch. Misschien gaat het boek van Terrin hier ook over.
Aantekeningen voor mezelf gemaakt - één grote spoiler!
Allegorie over oorlog en vrede
Ik lees dit boek als een Kafkaëske allegorie over oorlog en vrede, maar de vraag is wel welke oorlog en vrede? Of een Beckett-eske allegorie. Of één à la J.G. Ballard. Kafka vanwege de absurde setting en overgave van de twee hoofdpersonen aan ‘de organisatie’. Beckett omdat dit boek doet denken aan de mannen die in vuilnisbakken wonend wachten op Godot die niet komt. Ballard omdat de setting doet denken aan het gebouw in High Rise, met hoe hoger hoe rijker en bovenin de architect. Terrin heeft in dit boek de wereld teruggebracht tot een gebouw waarin rijke mensen wonen (“de elite”). De appartementen zijn voorzien van vijfsterren-service als in een hotel. Dus bediening, bewaking, koks, chauffeurs, hoveniers etc. Over de elite krijgen we nauwelijks iets te horen, de handeling gaat vooral over het eentonige leven van de twee bewakers van de garageboxen voor de luxe auto’s in de kelder, tevens de enige ingang tot het gebouw. De bewakers bewaken de elite, maar wie bewaakt de bewakers? “In deze wereld zijn we (de twee bewakers, red.) voor elkaar de enige zekerheid die we hebben.” De bewakers moeten zichzelf zien te redden. Op een dag vertrekken alle bewoners, op één na; vanaf dan is de taak van de twee mannen nog absurder dan voorheen.
Perspectief
De twee bewakers hebben geen enkel perspectief op verbetering van hun leven. Zelf denken ze doordat ze altijd braaf doen wat van hen verwacht wordt, dat ze wegens grote trouw op korte termijn zullen worden gepromoveerd naar de bovenwereld - als lezer denk je dat het juist vanwege die trouw is dat dat nooit zal gebeuren. Is er dan toch verzet en geweld nodig om onderdrukte mensen een beter leven te geven? De mannen worden regelmatig vanuit de buitenwereld bevoorraad. In een episode blijft die bevoorrading lang uit en leiden de mannen honger. Als de bevoorrader alsnog verschijnt zegt die dat de mannen blij mogen zijn dat hij ze nog iets brengt.
Procedures
De mannen léven niet maar voeren procedures uit. Eén van hen bakt dagelijks brood: “Ik heb in de juiste verhouding ingrediënten samengevoegd en de machine ingeschakeld; het is de vraag of ik hiermee kan beweren dat ik brood heb gebakken. Soms lijkt het me onvoldoende. Iets ontbreekt.” De mannen lijken te hebben geleerd dit machinaal uitgevoerde leven te omarmen alsof ze nooit anders hebben gewild. Staan de mannen in de kelder voor dat deel van de wereld die de rijkdom van de mensen in de westerse geïndustrialiseerde samenlevingen faciliteren? De landen die we wel eens ‘derde wereld’ noemen? (Nb de ‘tweede wereld’ refereert aan de communistische landen, juist landen die momenteel proberen om de machts- en economische verhoudingen in de wereld in hun voordeel overhoop te halen).
Welke oorlog?
Af en toe geeft Terrin een inkijkje in het leven van de rijke mensen in de woontoren en er buiten. Het lijkt alsof die net zoals de bewakers in de kelder niet veel meer doen dan vaste patronen herhalen, alleen dan met veel meer comfort vanzelfsprekend. De elite lijkt met niets te willen worden gestoord: “(…) zolang het zijn werkzaamheden niet in het gedrang bracht en het vertrouwen niet werd beschaamd.” De woontoren lijkt te staan in een gebied dat is getroffen door een virus. De twee mannen weten van niets; informatie over de buitenwereld bereikt hen niet. “Zoals sommigen hebben voorspeld, doemt een nieuw soort oorlog op, gemakshalve de Nieuwe Oorlog genaamd. Een oorlog waarvan niemand weet of hij werkelijk bestaat, nog moet beginnen of reeds in alle hevigheid is uitgebroken. (…) Precies dit jaagt iedereen op de vlucht: de vijand is onbekend.” In deze constellatie zijn de twee mannen in de kelder vergeten. Dit soort passages laten je als lezer alle ruimte om te projecteren wat Terrin zou kunnen bedoelen: de oorlog van de tweede en/of derde wereld met de eerste? De oorlog van de dierenvirussen zoals Sars, Ebola, vogelgriep, varkenspest en Covid met de mensheid? De oorlog van het rechts-extremistische populisme of het extreem linkse woke met de gematigde beschaving? Klassenstrijd? Strijd van het individu tegen waanzin? Zelfs antisemitisme komt even langs, als één van de twee bewakers dagdroomt over het molesteren van een joodse rijke in het gebouw boven hem.
Bewaker
Op een willekeurige dag verschijnt een derde bewaker, door “de organisatie” gestuurd. De man heeft geen opdracht, geen verleden, geen idee wat hij voorheen bewaakte, hij deed alleen wat hem werd gevraagd en stelde geen vragen, net zoals de twee mannen in de kelder. De komst van nummer drie mondt uit in een drama. Eén van de twee vertrouwt nummer drie niet, sluit hem op en martelt hem om hem aan het praten te krijgen; maar er komt niets want er is geen verhaal. Nummer drie overlijdt. De derde bewaker is zwart. De agressieve andere spreekt vol afschuwelijk dedain over zwarte mensen. Racisme zou ook een thema van dit boek kunnen zijn. Dat het boek ‘De bewaker’ heet en niet ‘De bewakers’, verwijst mogelijk naar de derde bewaker, de nieuweling, de indringer, de vreemdeling. Of naar de bewaker-verteller, - we weten het niet.
Isolement
Het boek valt ook te lezen als een relaas over isolement en eenzaamheid. Door de uitzichtloze eenzaamheid verzinnen de mannen hun eigen werkelijkheid wat ertoe leidt dat je als lezer denkt dat ze gek worden. Op het eind van het boek heeft één van de twee een korte ontmoeting met de laatst overgebleven bewoner, een ‘gewoon iemand’. Kunnen we daaruit het verschil afleiden tussen de bewaker (gek) en de bewoner (normaal)? Opnieuw: we weten het niet; Terrin laat het allemaal in het midden.
October 17, 2016
This is a fantastic book that looks into many areas of the human mind at the same time. Written in spare prose that reflects both the setting and the lack of information the guards have about the outside world, the novel is truly a literary and storytelling triumph.
I received a copy from the publisher so that I could write a review of the translation, and was riveted by the work. I haven't heard about this author before but the concept was interesting. While I expected a dystopian style read, what I found was much more nuanced and stylistic than the usual novels in this genre.
The guard who takes the lead in the narrative is not the leader inside the two-person squad. That choice from the author opened up this story to telling a subtle yet powerful story about confinement, control, voluntary subjugation, and the dynamics of human relationships in personal and organizational terms. The same elements can be read on an extended level that touches on elements we're experiencing in different developed cultures today.
All these elements unfold in tiny ways that are no less powerful for the gradual movements involved. Some readers have responded to this work with confusion, claiming that they either didn't understand the work or that later events were not supported throughout. I disagree. This novel reveals itself to readers who pay attention. For those who want more from a dystopian story than the usual justice-is-served or all-are-doomed endings, The Guard is the one to read.
If you enjoy stories that explore the good and bad of control, check out Beloved: A Sensual Noir Thriller.
I received a copy from the publisher so that I could write a review of the translation, and was riveted by the work. I haven't heard about this author before but the concept was interesting. While I expected a dystopian style read, what I found was much more nuanced and stylistic than the usual novels in this genre.
The guard who takes the lead in the narrative is not the leader inside the two-person squad. That choice from the author opened up this story to telling a subtle yet powerful story about confinement, control, voluntary subjugation, and the dynamics of human relationships in personal and organizational terms. The same elements can be read on an extended level that touches on elements we're experiencing in different developed cultures today.
All these elements unfold in tiny ways that are no less powerful for the gradual movements involved. Some readers have responded to this work with confusion, claiming that they either didn't understand the work or that later events were not supported throughout. I disagree. This novel reveals itself to readers who pay attention. For those who want more from a dystopian story than the usual justice-is-served or all-are-doomed endings, The Guard is the one to read.
If you enjoy stories that explore the good and bad of control, check out Beloved: A Sensual Noir Thriller.
March 17, 2014
Politieke allegorieën zijn over het algemeen niet mijn meug. Nochtans slaagde Terrin erin mij te boeien, zij het niet tot het eind. De werkelijkheidszin sijpelt hier en daar binnen, maar Terrin laat de teugels soms te veel vieren. Een kortere roman was wellicht nog beter geworden. De eerste 111 bladzijden vond ik quasi perfect. Roman voor fijnproevers (er staan werkelijk prachtige zinnen in, getuigen van een volleerd vakmanschap), die doet denken aan het absurde existentialisme van Godot en co.
February 24, 2018
Ein Genre-Mix-Roman, der Klaustrophobie und Paranoia auf die Lesecouch bringt
Michel und Henry bewachen im Auftrag der Organisation eine Tiefgarage eines Luxuswohnblocks. Ihre Arbeitstage sind eintönig und an Gewohnheiten orientiert. Ihr Leben findet vollständig untertage statt, denn raus kommen sie nie. Ihr Gebiet endet am Garagentor. Ein einziger Schlitz im Tor lässt Michel in die Außenwelt lugen. Mehr wissen sie von außen nicht.
Doch meistern Michel und Harry dieses Leben gut. Normalerweise würde man vermuten, dass eine solche Isolation zu Wahnsinn führt. Doch Gewohnheit ist stärker. Michel weiß, wie viele Schritte bis zum Fahrstuhl sind, wie viele Schritte bis zum Garagenplatz 24 sind und wie die Welt da draußen vor dem Garagentor riecht.
Nun könnte man annehmen, dass diese Gewohnheiten langweilig zu lesen seien. Sind sie nicht. Dieser unterirdische Arbeits- und Wohnstil ist derart befremdlich, dass alleine dieses Setting den Leser lange bei der Stange hält. Außerdem fragt sich der Leser ebenso wie die Wachmänner, was da draußen wohl passiert sein könnte. Denn eines Tages reist ein Bewohner nach dem anderen ab. Alle bis auf einen verlassen an einem einzigen Tag das Apartmenthaus. Irgendwas muss passiert sein. Da draußen. Ahnungslos halten sie weiterhin die Stellung wie befohlen und an ihren Gewohnheiten fest.
Der Leser hat, wie Michel und Henry, keine Ahnung, ob die Welt vor dem Tor überhaupt noch existiert. Ob Menschen durch die Straßen gehen oder ob ein Atomangriff die ganze Welt draußen zerstört hat.
Die Durchbrechung dieser Gewohnheiten wirkt wie eine Erschütterung einer ansonst gut funktionierenden Welt. Und die Gewohnheiten werden weiterhin gestört. Die Vorratslieferung der Organisation kommt später als erwartet. Der Strom fällt nach und nach aus. Und dann taucht auch noch ein dritter Wachmann auf und der Wahnsinn löst die Gewohnheit ab.
Dieses Buch liest sich einerseits durch das Setting beklemmend, andererseits auch geheimnisvoll. Es wird nicht verraten, was da draußen vor sich geht. Es geht um das drinnen. Drinnen in diesem Gebäude, drinnen im Innersten isolierter Menschen, denen die Gewohnheit weggenommen wird. Die es gewohnt sind, sich unterzuordnen und ohne zu hinterfragen, Befehle zu befolgen. Was, wenn niemand mehr da ist, der Befehle gibt? Wenn sie von einer Minute auf die andere auf sich alleine gestellt sind? Ohne zu wissen, was vor sich geht? Das sind die Kernfragen, die dieses Buch aufgreift.
Leider ist das Ende sehr dem Wahnsinn verfallen. Die Geschichte färbt nämlich nicht nur auf die Figuren ab, sondern auch auf den Leser. Am Ende muss man sich selbst die Frage stellen: Was ist echt? Was ist Paranoia? Wo hört die Realität an und wo fängt der Wahnsinn an.
Ein Buch, das einfach und schlicht beginnt und mit Anspruch endet. Man muss wohl den Wahnsinn lieben, um glücklich mit der Geschichte zu werden.
Michel und Henry bewachen im Auftrag der Organisation eine Tiefgarage eines Luxuswohnblocks. Ihre Arbeitstage sind eintönig und an Gewohnheiten orientiert. Ihr Leben findet vollständig untertage statt, denn raus kommen sie nie. Ihr Gebiet endet am Garagentor. Ein einziger Schlitz im Tor lässt Michel in die Außenwelt lugen. Mehr wissen sie von außen nicht.
Doch meistern Michel und Harry dieses Leben gut. Normalerweise würde man vermuten, dass eine solche Isolation zu Wahnsinn führt. Doch Gewohnheit ist stärker. Michel weiß, wie viele Schritte bis zum Fahrstuhl sind, wie viele Schritte bis zum Garagenplatz 24 sind und wie die Welt da draußen vor dem Garagentor riecht.
Nun könnte man annehmen, dass diese Gewohnheiten langweilig zu lesen seien. Sind sie nicht. Dieser unterirdische Arbeits- und Wohnstil ist derart befremdlich, dass alleine dieses Setting den Leser lange bei der Stange hält. Außerdem fragt sich der Leser ebenso wie die Wachmänner, was da draußen wohl passiert sein könnte. Denn eines Tages reist ein Bewohner nach dem anderen ab. Alle bis auf einen verlassen an einem einzigen Tag das Apartmenthaus. Irgendwas muss passiert sein. Da draußen. Ahnungslos halten sie weiterhin die Stellung wie befohlen und an ihren Gewohnheiten fest.
Der Leser hat, wie Michel und Henry, keine Ahnung, ob die Welt vor dem Tor überhaupt noch existiert. Ob Menschen durch die Straßen gehen oder ob ein Atomangriff die ganze Welt draußen zerstört hat.
Die Durchbrechung dieser Gewohnheiten wirkt wie eine Erschütterung einer ansonst gut funktionierenden Welt. Und die Gewohnheiten werden weiterhin gestört. Die Vorratslieferung der Organisation kommt später als erwartet. Der Strom fällt nach und nach aus. Und dann taucht auch noch ein dritter Wachmann auf und der Wahnsinn löst die Gewohnheit ab.
Dieses Buch liest sich einerseits durch das Setting beklemmend, andererseits auch geheimnisvoll. Es wird nicht verraten, was da draußen vor sich geht. Es geht um das drinnen. Drinnen in diesem Gebäude, drinnen im Innersten isolierter Menschen, denen die Gewohnheit weggenommen wird. Die es gewohnt sind, sich unterzuordnen und ohne zu hinterfragen, Befehle zu befolgen. Was, wenn niemand mehr da ist, der Befehle gibt? Wenn sie von einer Minute auf die andere auf sich alleine gestellt sind? Ohne zu wissen, was vor sich geht? Das sind die Kernfragen, die dieses Buch aufgreift.
Leider ist das Ende sehr dem Wahnsinn verfallen. Die Geschichte färbt nämlich nicht nur auf die Figuren ab, sondern auch auf den Leser. Am Ende muss man sich selbst die Frage stellen: Was ist echt? Was ist Paranoia? Wo hört die Realität an und wo fängt der Wahnsinn an.
Ein Buch, das einfach und schlicht beginnt und mit Anspruch endet. Man muss wohl den Wahnsinn lieben, um glücklich mit der Geschichte zu werden.
April 5, 2025
Rimango dove sono, aspettando che Harry si volti e noti la macchia. Un odore strano mi si insinua nel naso, indefinito, stuzzicante, di colpo so che quello è odore di fragola. Adesso che lo so, non riesco a resistere.
Automaticamente mi dirigo verso la macchia.
Sento formicolare le guance e la saliva comincia a salirmi in bocca.
Harry deve avere la mia stessa sensazione.
«Sento odore di fragola.»
«Non perdiamo la calma», dice Harry.
«Prendi il cucchiaio. Ti aspetto, giuro.»
Mentre cammino verso la stanza, cerco di ricordare da quanto tempo siamo qui e da quanto tempo non mangiamo niente di dolce.
Trovo il cucchiaino da caffè, l'unico che abbiamo.
Mi accovaccio di nuovo di fronte a Harry e chiedo: «Come procediamo?» Voglio dire, dobbiamo trasferire la marmellata in un altro barattolo e conservarla per il pane? E quanta ne mangiamo al giorno? Una cucchiaiata, una cucchiaiata ciascuno?
Harry prende con cautela una cucchiaiata di poltiglia e me la porta alle labbra, immagino per compensare quella che si è già goduta leccando il vetro. La mia bocca si spalanca come colpita da una scossa, c'è troppo sapore, devo farne uscire un po; come un cane che ha troppo caldo, ansimo per le fragole e lo zucchero. L'euforia mi sta già cantando nelle vene, e intanto Harry si serve di nuovo.
3 ⭐️ Harry e Michel, due guardiani che non lasciano mai il garage. Quando all’improvviso tutti i residenti lasciano il palazzo pensano che in città sia successo qualcosa di terribile ma loro sono obbligati a rimanere lì per tenere federe all’Organizzazione.
Automaticamente mi dirigo verso la macchia.
Sento formicolare le guance e la saliva comincia a salirmi in bocca.
Harry deve avere la mia stessa sensazione.
«Sento odore di fragola.»
«Non perdiamo la calma», dice Harry.
«Prendi il cucchiaio. Ti aspetto, giuro.»
Mentre cammino verso la stanza, cerco di ricordare da quanto tempo siamo qui e da quanto tempo non mangiamo niente di dolce.
Trovo il cucchiaino da caffè, l'unico che abbiamo.
Mi accovaccio di nuovo di fronte a Harry e chiedo: «Come procediamo?» Voglio dire, dobbiamo trasferire la marmellata in un altro barattolo e conservarla per il pane? E quanta ne mangiamo al giorno? Una cucchiaiata, una cucchiaiata ciascuno?
Harry prende con cautela una cucchiaiata di poltiglia e me la porta alle labbra, immagino per compensare quella che si è già goduta leccando il vetro. La mia bocca si spalanca come colpita da una scossa, c'è troppo sapore, devo farne uscire un po; come un cane che ha troppo caldo, ansimo per le fragole e lo zucchero. L'euforia mi sta già cantando nelle vene, e intanto Harry si serve di nuovo.
3 ⭐️ Harry e Michel, due guardiani che non lasciano mai il garage. Quando all’improvviso tutti i residenti lasciano il palazzo pensano che in città sia successo qualcosa di terribile ma loro sono obbligati a rimanere lì per tenere federe all’Organizzazione.
November 6, 2018
Esta original novela habla de muchas cosas. Habla de sumisión al poder, aceptación de clase, autoengaño, consecuencias psicológicas del aislamiento y la soledad, de desconfianza ante el extraño al grupo (xenofobia)...
Los dos protagonistas son hombres deshechos sin lugar a dudas. Sumisos y obedientes que se mienten a sí mismos con la importancia de su misión y se escudan en la rutina para no perder la cordura. Sueñan con un futuro idílico donde su esfuerzo y su trabajo se vea recompensado al entrar en una élite de dudosa existencia.
Aislados, en ausencia de olores, colores o sabores tienen en la comida su droga sensorial, su única fuente de placer físico.
Es una novela diferente y por tanto valiente. Sin embargo, la primera parte me ha parecido demasiado extensa. Las ensoñaciones del narrador que enlazan con recuerdos o imágenes que le devuelven a un pasado reciente se me han antojado intrascendentes en la mayoría de los casos. No aportan nada a la historia y poco al desarrollo psicológico de Michel. Los personajes y su sumisión extrema me han resultado cada vez menos creíbles a medida que avanzaba en la trama. En la última parte se desprende un poco de ese ritmo lento pero se llega a un desenlace que no cambia mi percepción de los protagonistas.
Creo que esta novela en esencia, habría sido un mejor relato, centrado en la tensión y la soledad. Así habría evitado el decaimiento de ritmo y la pérdida de interés paulatino.
Los dos protagonistas son hombres deshechos sin lugar a dudas. Sumisos y obedientes que se mienten a sí mismos con la importancia de su misión y se escudan en la rutina para no perder la cordura. Sueñan con un futuro idílico donde su esfuerzo y su trabajo se vea recompensado al entrar en una élite de dudosa existencia.
Aislados, en ausencia de olores, colores o sabores tienen en la comida su droga sensorial, su única fuente de placer físico.
Es una novela diferente y por tanto valiente. Sin embargo, la primera parte me ha parecido demasiado extensa. Las ensoñaciones del narrador que enlazan con recuerdos o imágenes que le devuelven a un pasado reciente se me han antojado intrascendentes en la mayoría de los casos. No aportan nada a la historia y poco al desarrollo psicológico de Michel. Los personajes y su sumisión extrema me han resultado cada vez menos creíbles a medida que avanzaba en la trama. En la última parte se desprende un poco de ese ritmo lento pero se llega a un desenlace que no cambia mi percepción de los protagonistas.
Creo que esta novela en esencia, habría sido un mejor relato, centrado en la tensión y la soledad. Así habría evitado el decaimiento de ritmo y la pérdida de interés paulatino.
December 23, 2023
Het is nagenoeg onvoorstelbaar dat een boek waar nauwelijks iets in gebeurt, zo aangrijpend kan zijn. Ik heb eerder een ander boek van deze schrijver gelezen, Post Morten en dat vond ik aardig, maar dit boekt veegt de vloer onder mijn voeten vandaan.
Twee mannen bewaken een kelder van een gebouw voor superrijken, die allemaal binnen één dag vertrekken op één bewoner na. De gesprekken tussen de achterblijvende bewakers die geen idee hebben of en wat er buiten hun kelder gebeurt, deed me regelmatig aan Beckett's Waiting for Godot denken. Als "Godot" dan in dit verhaal aankomt, wordt hij prompt wegens vermeend spionage vermoord en het lijk op lugubere wijze weggewerkt.
Een andere associatie die ik kreeg was bijvoorbeeld Plato's grot. Hoewel deze bewakers de kelder wel zouden kunnen bewaken, worden ze door hun plichtsbesef jegens "De organisatie" en de bewoners beneden gehouden. Wanneer ze eenmaal wel de kelder verlaten is het "licht" duizelingwekkend verblindend. De vertelling wordt hier bijna hallucinatoir. Ik heb zelfs een tijd getwijfeld of er wel echt twee bewakers in de kelder zaten of dat dit hele verhaal een soort van hallucinatie van slechts één persoon was, zeker daar de titel van het boek spreekt van de bewaker in enkelvoud.
De humor in dit boek is inktzwart. Je moet er van houden, maar dat is aan mij wel goed besteed. Ik vond het boek meesterlijk.
Twee mannen bewaken een kelder van een gebouw voor superrijken, die allemaal binnen één dag vertrekken op één bewoner na. De gesprekken tussen de achterblijvende bewakers die geen idee hebben of en wat er buiten hun kelder gebeurt, deed me regelmatig aan Beckett's Waiting for Godot denken. Als "Godot" dan in dit verhaal aankomt, wordt hij prompt wegens vermeend spionage vermoord en het lijk op lugubere wijze weggewerkt.
Een andere associatie die ik kreeg was bijvoorbeeld Plato's grot. Hoewel deze bewakers de kelder wel zouden kunnen bewaken, worden ze door hun plichtsbesef jegens "De organisatie" en de bewoners beneden gehouden. Wanneer ze eenmaal wel de kelder verlaten is het "licht" duizelingwekkend verblindend. De vertelling wordt hier bijna hallucinatoir. Ik heb zelfs een tijd getwijfeld of er wel echt twee bewakers in de kelder zaten of dat dit hele verhaal een soort van hallucinatie van slechts één persoon was, zeker daar de titel van het boek spreekt van de bewaker in enkelvoud.
De humor in dit boek is inktzwart. Je moet er van houden, maar dat is aan mij wel goed besteed. Ik vond het boek meesterlijk.
October 21, 2024
2.5 abr halt nid es 3
February 3, 2015
The Guard by Peter Terrin is translated from the dutch by David Colmer centerting on two security guards, Harry and Michel, who are stationed in a high security apartment building offering hotel-like services to the wealth and the elite. One day the residents, seemingly all but one, leave almost en masse leaving Harry and Michel to their lonely posts. I knew nothing about this novel going in but its jacket flap hinted at something a bit post-apocalyptic so I decided to give it a shot. The story unfolds across numerous short chapters, sometimes less than a couple of a paragraphs, as both Harry and Michel ruminate on their position, on the possibility of promotion, and very rarely on the residents of their strange charge.
The Guard is a novel where not a lot happens. It is the kind of novel that when I was I done I wasn’t quite sure what it was exactly that I had read. Its short chapters and meandering borderline non-existent plot left me wondering if something isn’t lost in translation. I keep wondering if there isn’t some sort of overarching message to the novel that I can’t quite pin my finger on. With the majority of the novel having taken place within the confines of Harry and Michel’s guard post in a concrete parking basement it feels strange to say that when things move away from that setting the novel loses a little steam. Part of the reason behind that is that my own frustration with the novel’s meandering and lack of answers arrived just around the same time as the characters’ own frustration with being stuck in that garage. Unfortunately, Harry and Michel’s escape didn’t really seem to solve the problem for me and the confusing journey up the tower left me feeling more confused than ever.
Terrin’s writing and Colmer’s translation is engaging even during its most mundane moments. In fact the rote nature of Harry and Michel’s day-to-day lives enhances the novels surreal quality particularly when things start to go a little haywire. Truth of the matter is by the time the novel was over I wasn’t entirely sure that Harry existed. I can’t say with any certainty that I’m write but the completely contrary nature of Harry’s and Michel’s personalities reminded me a bit of the dual nature of Tyler Durden/Jack. I’m most certainly wrong in this instance but there is such a dream-like quality towards the latter half of the novel that I can’t be one hundred percent certain. The novel’s conclusion as ultimately unsatisfying though not outright infuriating. The Guard is likely to be a divisive novel for many but one that might be worth look at for readers looking for something a bit off the beaten path.
The Guard is a novel where not a lot happens. It is the kind of novel that when I was I done I wasn’t quite sure what it was exactly that I had read. Its short chapters and meandering borderline non-existent plot left me wondering if something isn’t lost in translation. I keep wondering if there isn’t some sort of overarching message to the novel that I can’t quite pin my finger on. With the majority of the novel having taken place within the confines of Harry and Michel’s guard post in a concrete parking basement it feels strange to say that when things move away from that setting the novel loses a little steam. Part of the reason behind that is that my own frustration with the novel’s meandering and lack of answers arrived just around the same time as the characters’ own frustration with being stuck in that garage. Unfortunately, Harry and Michel’s escape didn’t really seem to solve the problem for me and the confusing journey up the tower left me feeling more confused than ever.
Terrin’s writing and Colmer’s translation is engaging even during its most mundane moments. In fact the rote nature of Harry and Michel’s day-to-day lives enhances the novels surreal quality particularly when things start to go a little haywire. Truth of the matter is by the time the novel was over I wasn’t entirely sure that Harry existed. I can’t say with any certainty that I’m write but the completely contrary nature of Harry’s and Michel’s personalities reminded me a bit of the dual nature of Tyler Durden/Jack. I’m most certainly wrong in this instance but there is such a dream-like quality towards the latter half of the novel that I can’t be one hundred percent certain. The novel’s conclusion as ultimately unsatisfying though not outright infuriating. The Guard is likely to be a divisive novel for many but one that might be worth look at for readers looking for something a bit off the beaten path.
December 16, 2023
I wasn’t sure how I felt about this book when I finished it. It’s very ambiguous, and initially I didn’t like that, but I had to think about why. On reflection, I think it’s because I expected all to become clear, and it didn’t. Normally I don’t mind that, so somehow something must have given me the impression that’s where it was going.
There were bits where I couldn’t suspend my disbelief. People coming into the space from outside, seemingly quite relaxed, but not explaining why service was disrupted... I don’t think that would happen. And I think maybe that’s what made me think that in the end we’d find out all.
I had to read the end twice because it was so unsatisfactory the first time! However, on the second reading, after accepting things weren’t going to be resolved, I read it differently and it made me realise that it was about something else, and then I saw it a different way and enjoyed it much more.
A good short read.
There were bits where I couldn’t suspend my disbelief. People coming into the space from outside, seemingly quite relaxed, but not explaining why service was disrupted... I don’t think that would happen. And I think maybe that’s what made me think that in the end we’d find out all.
I had to read the end twice because it was so unsatisfactory the first time! However, on the second reading, after accepting things weren’t going to be resolved, I read it differently and it made me realise that it was about something else, and then I saw it a different way and enjoyed it much more.
A good short read.
This entire review has been hidden because of spoilers.
June 5, 2015
És una distopia?
Dos vigilants d'un edifici tancats al soterrani sense saber quina és l'amenaça exterior. El món ha canviat i és perillós, allà fora. L'organització per la qual treballen els proveeix de teca però no d'informació.
Mica a mica, el grau de paranoia anirà augmentant fins a convertir-se en un esclat de violència i bogeria.
La novel·la de Peter Tarrin és altament claustrofòbica i malaltissa, fins al punt d'incomodar. A la part final hi predomina la confusió (el punt de vista em ballava constantment i de vegades no sabia qui m'explicava què), però és necessari per reflectir el procés d'embogiment del narrador.
Dos vigilants d'un edifici tancats al soterrani sense saber quina és l'amenaça exterior. El món ha canviat i és perillós, allà fora. L'organització per la qual treballen els proveeix de teca però no d'informació.
Mica a mica, el grau de paranoia anirà augmentant fins a convertir-se en un esclat de violència i bogeria.
La novel·la de Peter Tarrin és altament claustrofòbica i malaltissa, fins al punt d'incomodar. A la part final hi predomina la confusió (el punt de vista em ballava constantment i de vegades no sabia qui m'explicava què), però és necessari per reflectir el procés d'embogiment del narrador.
October 18, 2015
El vigilante es un libro brillante y a la vez muy oscuro. Oscuro por el argumento y por esa atmósfera sofocante, donde el water gotea y gotea y la ropa sucia se lava cada día para intentar mantener una vida normal aunque en realidad todo sea raro. Es una historia de individualismo, que pone a cualquier ser humano entre las cuerdas y nos provoca una situación en la que podríamos estar nosotros.
Reseña completa aquí: http://lecturafilia.com/2015/04/03/so...
Reseña completa aquí: http://lecturafilia.com/2015/04/03/so...
July 16, 2022
Una novel·la claustrofòbica i minimalista com res del que havia llegit fins ara. De cap a cap, tot passa dins un espai tancat. Dos personatges. Més endavant són quatre o cinc, però sobretot, dos. Una infinitat de detalls minúsculs, descrits amb absoluta minuciositat. Pareix impossible que l'autor no ho hagi viscut realment.
La traducció de Maria Rosich és excel·lent, amb molt pocs errors que pareix estrany que un corrector no hagi detectat, però que no desmereixen el conjunt.
La traducció de Maria Rosich és excel·lent, amb molt pocs errors que pareix estrany que un corrector no hagi detectat, però que no desmereixen el conjunt.
March 14, 2015
If this is representative of a post-apocalyptic future, just seems like more of the current same to me. Intolerance, pettiness, racism, paranoia, delusional beliefs and behaviors.
What was done to the lone character of color was intolerable.
I really didn't get the satire.
I hate (that's active, and bred of) this read.
What was done to the lone character of color was intolerable.
I really didn't get the satire.
I hate (that's active, and bred of) this read.
August 30, 2016
Sea como fuere es de esos libros que cierras físicamente y abres mentalmente, una novela que yo llamo rumiativa. Una obra que deja frentes abiertos y un espacio a rellenar. Michel escoge y el lector tiene opciones.
March 6, 2022
"Claudia dice que debo reflexionar. En primer lugar, un vigilante tiene que reflexionar. No es como la mayoría de personas, que simplemente están vivas; dice que para un vigilante la mejor defensa es reflexionar. Se empieza por ahí; esa es su principal tarea.".
Michel y su compañero Harry son los guardias de seguridad de un gigantesco edificio de apartamentos de lujo. Su misión es que nada del exterior moleste o ni siquiera interactúe con los adinerados habitantes del bloque. La Corporación que les contrató confía en ellos plenamente. Si pasan esta prueba con éxito, podrán optar a un puesto en el exterior, en alguna de las fantásticas mansiones exteriores de los dueños de los apartamentos, donde podrán pasear por enormes jardines repletos de árboles frutales, el sueño de cualquier vigilante que pasara -como ellos aspiran- a la "élite". Una de las características de su trabajo es la mínima interacción con cualquier otra persona. Ni los dueños de los apartamentos, ni los propios compañeros de La Corporación que les proporcionan los suministros, deben distraer el trabajo y la concentración de su puesto a la pareja de vigilantes, para los que el mundo exterior se reduce a una rendija en la puerta principal a través de la perciben, de vez en cuando, alguna imagen fraccionada, un sonido o un olor.
El problema de aislamiento se acentúa cuando, sin saber la causa, los dos vigilantes ven salir por esa puerta a todos los habitantes del edificio, incluyendo al personal de servicio. A partir de ahí los protagonistas se quedan sin estímulos externos, así que para no perder la capacidad de concentración se enfocan en las interminables rondas, el recuento de los suministros o la munición, la aparición de cualquier nuevo sonido, la idea de que esta es la prueba definitiva para pasar a la "élite" de su trabajo. Ante esta situación insoportablemente opresiva, ambos compañeros siguen ejerciendo su tarea, reflexionando, buscando la posible explicación a la situación en cada mínimo detalle del momento o del pasado, repasando cada frase que oyen o se dicen entre ellos mismos, extrayendo hasta la última migaja las posibles interpretaciones de cada estímulo a su alcance, cayendo, paso a paso, en una obsesión totalmente enfermiza.
Nos propone Terrin un "tour de force" literario al plantear una novela en la que el escenario es gigante, pero inamovible, y la acción casi inexistente. El narrador ha de reconcentrarse en cada detalle, rememorándolo una y otra vez, como si fuera esa lata de comida que Michel y su compañero repasan una y otra vez con un trozo de pan esperando encontrar algún resto de carne, alguna gota de salsa que no hayan consumido aún. A medio camino entre el thriller y una especie de ciencia ficción, los protagonistas viven la opresión que ese gigantesco edificio que les aplasta, en el que, al parecer, aún queda uno de los inquilinos, al que tienen el deber de proteger, como aquellos esclavos que quedaban dentro de las pirámides para vigilar el sueño del faraón muerto. Una novela curiosa como experimento narrativo ¿qué escribes cuando "no pasa nada" que haga avanzar la acción?, muy a tener en cuenta como ejercicio, ya que requiere de un oficio literario muy notable. Supongo que tendrá antecedentes en la literatura, personajes que se ven encerrados en un escenario imperturbable. Como dice el narrador "He quedado reducido a mis ojos, mi nariz y mis orejas; he perdido el rostro, soy un pequeño animal que vive en el centro de esta madriguera oscura y sofocante". Ese aire kafkiano le da un ambiente bastante perturbador, uno de esos libros que solo releería para extraer recursos literarios, uno de esos libros que sólo recomendarías a alguien interesado en ese tipo de literatura tan poco convencional. Yo llegué a este libro por que vi una reseña en el suplemento literario de la librería "La Central", hace ya años. Quizá siga con algo de este escritor, que, desde luego, tiene oficio.
Leído en el e-book.
Michel y su compañero Harry son los guardias de seguridad de un gigantesco edificio de apartamentos de lujo. Su misión es que nada del exterior moleste o ni siquiera interactúe con los adinerados habitantes del bloque. La Corporación que les contrató confía en ellos plenamente. Si pasan esta prueba con éxito, podrán optar a un puesto en el exterior, en alguna de las fantásticas mansiones exteriores de los dueños de los apartamentos, donde podrán pasear por enormes jardines repletos de árboles frutales, el sueño de cualquier vigilante que pasara -como ellos aspiran- a la "élite". Una de las características de su trabajo es la mínima interacción con cualquier otra persona. Ni los dueños de los apartamentos, ni los propios compañeros de La Corporación que les proporcionan los suministros, deben distraer el trabajo y la concentración de su puesto a la pareja de vigilantes, para los que el mundo exterior se reduce a una rendija en la puerta principal a través de la perciben, de vez en cuando, alguna imagen fraccionada, un sonido o un olor.
El problema de aislamiento se acentúa cuando, sin saber la causa, los dos vigilantes ven salir por esa puerta a todos los habitantes del edificio, incluyendo al personal de servicio. A partir de ahí los protagonistas se quedan sin estímulos externos, así que para no perder la capacidad de concentración se enfocan en las interminables rondas, el recuento de los suministros o la munición, la aparición de cualquier nuevo sonido, la idea de que esta es la prueba definitiva para pasar a la "élite" de su trabajo. Ante esta situación insoportablemente opresiva, ambos compañeros siguen ejerciendo su tarea, reflexionando, buscando la posible explicación a la situación en cada mínimo detalle del momento o del pasado, repasando cada frase que oyen o se dicen entre ellos mismos, extrayendo hasta la última migaja las posibles interpretaciones de cada estímulo a su alcance, cayendo, paso a paso, en una obsesión totalmente enfermiza.
Nos propone Terrin un "tour de force" literario al plantear una novela en la que el escenario es gigante, pero inamovible, y la acción casi inexistente. El narrador ha de reconcentrarse en cada detalle, rememorándolo una y otra vez, como si fuera esa lata de comida que Michel y su compañero repasan una y otra vez con un trozo de pan esperando encontrar algún resto de carne, alguna gota de salsa que no hayan consumido aún. A medio camino entre el thriller y una especie de ciencia ficción, los protagonistas viven la opresión que ese gigantesco edificio que les aplasta, en el que, al parecer, aún queda uno de los inquilinos, al que tienen el deber de proteger, como aquellos esclavos que quedaban dentro de las pirámides para vigilar el sueño del faraón muerto. Una novela curiosa como experimento narrativo ¿qué escribes cuando "no pasa nada" que haga avanzar la acción?, muy a tener en cuenta como ejercicio, ya que requiere de un oficio literario muy notable. Supongo que tendrá antecedentes en la literatura, personajes que se ven encerrados en un escenario imperturbable. Como dice el narrador "He quedado reducido a mis ojos, mi nariz y mis orejas; he perdido el rostro, soy un pequeño animal que vive en el centro de esta madriguera oscura y sofocante". Ese aire kafkiano le da un ambiente bastante perturbador, uno de esos libros que solo releería para extraer recursos literarios, uno de esos libros que sólo recomendarías a alguien interesado en ese tipo de literatura tan poco convencional. Yo llegué a este libro por que vi una reseña en el suplemento literario de la librería "La Central", hace ya años. Quizá siga con algo de este escritor, que, desde luego, tiene oficio.
Leído en el e-book.
Displaying 1 - 30 of 113 reviews