لوسی ماد مونتگمری که آنی در گرین گیبلز و بسیاری از رمان های دیگرش درسراسر دنیا محبوب هستند وخواننده دارند، در بیشتر سالهای عمرش خاطره نویسی می کرد. در واقع از سال 1889 که چهارده ساله بود نوشتن خاطراتش را آغاز کرد و تا اندکی پیش از مرگش ادامه داد. این خاطرات خودانگیخته و بی پرده که با سبکی بی همتا روایت می شوند، هنر داستان سرایی مونتگمری را بیش از رمان هایش آشکار میکنند. این جلد از خاطرات منتخب ال.ام.مونتگمری، سالهای 1895 تا 1910 را شامل می شود یعنی تا یکسال پیش از ازدواج این نویسنده و رفتنش به جزیره ی پرینس ادورد. کتاب یادداشت های شخصی ال.ا. مونتگمری توصیفی است از روزهای مدرسه ی نویسنده، سالهای تحصیلش در کالج و دانشگاه و دوره ای که آموزش معلمی می دید و سال های تدریسش. همچنین توصیفی است از زندگی او با پدر و نامادری اش، عاشقانه هایش با پسر خانواده ای که با آنها زندگی میکرد و دوره ی طولانی و اغلب غم بار مراقبت از مادربزرگش و نحوه انتشار رمان انی در گرین گیبلز. این خاطره ها همه دوستداران کتابهای آنی را مجذوب میکند، اما علت اصلی جذابیت خاطرات مونتگمری این است که شرایطی فراهم می کند تا نه تنها یک تاریخجه ی اجتماعی بی همتا داشته باشیم، بلکه از نزدیک نگاهی به زندگی این نویسنده معروف و محبوب بینداریم.
Lucy Maud Montgomery was a Canadian author whose novels, stories, essays and poems made her one of the most widely read writers in Canadian literary history. Publishing under the name L. M. Montgomery, she achieved international recognition with the novel Anne of Green Gables, released in 1908, which quickly became a bestseller and introduced readers to the imaginative orphan Anne Shirley. The success of the book transformed Montgomery from a schoolteacher and magazine contributor into a celebrated literary figure whose work reached audiences far beyond Canada. Raised on Prince Edward Island, she drew deeply on its landscapes, rural communities, and storytelling traditions, turning the island into the setting for many of her novels. The popularity of Anne of Green Gables led to numerous sequels, including Anne of Avonlea and Anne of the Island, establishing a beloved series that followed Anne from childhood to adulthood. Montgomery continued to write steadily throughout her life, producing twenty novels and more than a thousand short stories poems and essays. Her fiction often centered on young women, personal growth, and the emotional ties between people and place, combining gentle humor with reflections on memory, imagination, and belonging. Although she enjoyed enormous popularity, Montgomery also faced personal difficulties, including long periods of depression and the strain of caring for her husband, a Presbyterian minister who struggled with mental illness. Writing became both a profession and a refuge, allowing her to transform memories of childhood and observation of everyday life into vivid storytelling. In addition to the Anne series, she created other notable works, including the Emily novels and several stand alone stories that explored identity, creativity, and attachment to home. Her books were translated widely and attracted devoted readers around the world, helping shape the international image of Prince Edward Island as a place of pastoral beauty and warm community life. Scholars later studied her extensive journals letters and manuscripts, which revealed the complex inner life behind the cheerful tone of many of her books. By the time of her death in 1942, Montgomery had become one of the most successful and influential authors in Canadian literature. Her stories about imagination, resilience, and the search for belonging continue to inspire readers of all ages, and Anne Shirley remains one of the most recognizable characters in children's fiction. Through generations of readers, Montgomery's work has encouraged appreciation for storytelling, nature, and the emotional richness of ordinary life. Her legacy also includes a vast body of diaries and correspondence that document the challenges faced by a professional woman writer in the early twentieth century. Institutions such as the L. M. Montgomery Institute have continued to examine her influence on literature culture and tourism, particularly on Prince Edward Island, where sites associated with her fiction attract visitors from many countries. Adaptations of Anne of Green Gables for film, television, and theatre have introduced new audiences to her stories, ensuring that her characters remain part of global popular culture. Though critical opinion once dismissed her as merely a writer for children, later scholarship recognized the depth of her themes and the enduring craft of her storytelling. Today she is remembered as a central figure in Canadian literature whose imaginative vision gave voice to the beauty of rural life while celebrating the hopes of young dreamers who search for belonging.
『هو النور』 دیشب قرار بر این بود که ریویویی طولانی بنویسم اما حالا فقط میتوانم بگویم که مونتگمری عزیزم، کاش فقط میشد یک بار بغلت کنم. کاش میشد یک بغل کتاب بهت هدیه بدهم و همانطور که داستانهایت مرهمی برای من بودند، من نیز یک بار برای تو مرهمی هر چند کوچک باشم. _سهشنبه ۳۰ خرداد ۱۴۰۱
اشکهام اجازه نمیدن زیاد بنویسم. چقدر تنها و غمگین و دلشکسته بودی لوسی عزیزم. حالا برام باورکردنی نیست در چه شرایط تاریک و پراضطرابی آنی رو خلق کردی. چقدر دوستت دارم و دلم میخواست میتونستم در زمان سفر کنم تا دوستهای مکاتبهای باشیم.
یکی از باارزش ترین کتابهایی که تو عمرم خوندم. خیلی خیلی باهاش ارتباط برقرار کردم و به شدت شباهتهایی که با احساسات کسی که صد سال پیش زندگی میکرد،تحت تاثیر قرار گرفتم. خیلی بیشتر از قبل با مونتگمری احساس همزادپنداری میکنم.چقدر خوبه که دفترخاطراتشون هست.
باورم نمیشه تموم شد :))) و حالا باید به انتظار بشینم برای نوشته بعدی که ترجمه بشه. من با نوشتهها و کلمات مونتگمری روی کاغذ به معنی واقعی کلمه زندگی کردم 🙂🤍🤝🏿
ماد عزیزم، چقدر بهت احساس نزدیکی میکنم.چقدر دردهات رو میفهمم و چقدر قلمت رو دوست دارم. کاش در زمانه ی ما زندگی میکردی تا تنهایی ات رو پرکنم و خروار خروار کتاب برات بیارم تا هی مجبور نباشی کتابهای قدیمی ات رو بازخوانی کنی .
4.9/5 اون یک دهم امتیازی که کسر کردم بخاطر این نبود که ضعفی توی نگارشش باشه. مادِ عزیزم، همیشه و هرزمانی من رو با شیوایی، زیبایی و اعجاب انگیز بودن قلمش غافلگیر کرده. دلیل اصلی اون کسر امتیاز کوچیک این بود که با خاطرات سنین نوجوونی ماد ارتباط نمیگرفتم(کاملا عذاب وجدان دارم. آخه دختر، مگه ماد خاطراتش رو به قصد چاپ شدن مینوشت؟ مگه زندگی یه نفر باید به میل تو باشه؟). در جواب به سوال توی پرانتز باید بگم احتمالا قلبم، احساسات ماد بالغ و بزرگسال رو بیشتر درک میکرده که نسبت به اوایل کتاب چنین حسی داشتم. خوندن کتاب های سرگذشت، همیشه کار راحتی نیست. ممکنه اذیتتون کنه و نذاره سریع پیش برین. اما خاطره خوانی، کاملا متفاوته. اگه به طور جدی بخوام از نویسنده و مجموعهای اسم ببرم که من رو وارد دنیای کتاب خوندن کرده، من تمام این لطف رو مدیون مونتگمری و هشت جلدی آن شرلی هستم. ماد، ذاتا قصه گو بود به نظرم؛ قصه گویی که حتا خوندن خاطرات روزانهاش مثل خوندن یه رمان هیجان داشت(همه ما، رمان خودمون رو داریم^^). گاهی اوقات احساس میکردم ماد خود منم، صحرایی که صد و بیست یا سی سال پیش زندگی میکرد. نمیتونم علاقه و عمق عشقی که به مونتگمری دارم رو توی کلمه ها بریزم. فقط همینقدر بگم که قدم زدن بین صفحات کتاب، چنان بینشی بهم داد که هر کدوم از اون یادداشتها به صورت عینی بین کتابهایی که نوشته بود برام واضح و روشن میشد. انگار که توی یه جاده با کلی تیر چراغ برق خاموش باشم، هر قدمی که میرم جلو و یه قسمت از زندگی ماد رو از بین صفحات داستانهاش بیرون میکشم، اون چراغ به حالت روشن در میاد. نمیدونم چی باید بنویسم. اما میدونم که اگه غرق دنیای ماد و داستانهای قشنگش باشین، خوندن این دفترچه خاطرات میتونه مثل گشت و گذار توی بهشت باشه براتون. متاسفانه کتاب نسخه کامل خاطرات نیست و گزیدهای از نسخه اصلیه. اما با این حال بازهم خوندنش خالی از لطف نیست. {دلم میخواد روی پیشونیم بنویسم: لوسی ماد مونتگمری، رول مدل عزیز صحراست و هرجا که میرم به همه نشونش بدم.}
تا ابد بخشی از قلبم متعلق به این کتابه :> یادداشت های کودکی زیاد جذبم نکردن اما هرچقدر که لوسی بزرگ تر و تواناتر در هنر نوشتن میشد به نحوی یادداشت هاش جذاب تر و میشد و موضوعاتی که برای نوشتن انتخاب میکرد خیلی خاص بودن، تا اینکه زیبایی و در نوشته های سال ۱۹۰۰ تا ۱۹۱۰ به اوج خودش رسید. بعد این کتاب فهمیدم تمام شخصیت های زن داستان های مونتگمری نشانی از کودکی و بزرگسالی خودش دارن. میدونم اگه ۱۰ سال دیگه بازش کنم همچنان میتونم به صفحاتش، تک تک کلماتی که زیرشون خط کشیدم و کل های خشک شده میون کتاب عشق بورزم.
خوندن این کتاب خیلی بهم چسبید. البته بسیار هم غمانگیز بود خصوصا نیمهی دوم کتاب. با این حال، نیمهی دوم کتاب رو بیشتر دوست داشتم. با وجود غمی که داشت ولی قلم مونتگمری پختهتر و تجربیاتش عمیقتر میشد. خیلی لذت بردم. البته کتاب رو، خصوصا اواخرش رو باید زمانی که حال روحیتون خوبه بخونید :)
یکی از شگفتانگیزترین کتابهایی که تابهحال خوندم :) علت شگفتانگیز بودنش اینه که به معنای واقعی کلمه، مجموعهای از «یادداشتهای شخصی»ئه؛ یعنی نویسنده موقعی که این یادداشتها رو مینوشته، اصلاً قصد نداشته که بخواد یه روز منتشرشون کنه. فقطوفقط برای خودش مینوشته، و بنابراین با یک اثر کاملاً صادقانه طرفیم (این مجموعه یادداشت، بعد از مرگ نویسنده منتشر شد). توی این کتاب با یک اتوبیوگرافیِ کاملاً زنده طرفید و همچنین یک اثر تاریخی-اجتماعی در زمان خودش. مراحل دگرگونی شخصیتی نویسنده رو دنبال میکنید و بهخصوص اگه مجموعهی آنیشرلی رو خونده باشید، واقعاً متعجب خواهید شد از اینکه این داستان در چه زمان و چه موقعیتی برای اولین بار خلق شده. خوندنش رو برای علاقهمندان به آثار بانو مونتگمری، کاملاً پیشنهاد میکنم.
در مورد خاطرات کسی نمیشه نظر خوب یا بد داد ولی خوندن کتاب رو دوست داشتم علیرغم تمام احساسات بدی که ازشون حرف زده می شد وناراحتم می کرد. ولی دونستن احساسات و افکار نویسنده ی محبوبم که صد سال پیش زندگی می کرده و پیشرو بودن طرز فکر و فعال بودن ذهنش در مقایسه با خیلی از زنان امروز با وجود دسترسی به این همه اطلاعات غافلگیرم می کرد
لوسی ماد مونتگومری در بیشتر مدت زندگی خود یادداشت شخصی می نوشت. او این یادداشت ها را در سال 1889 هنگامی که چهارده ساله بود شروع کرد و نوشتن آنها را تا کمی قبل از مرگ خود ادامه داد. این یادداشت ها خودجوش و صریح و به دلیل علاقه روایی شان غیرمعمول هستند: نبوغ مونتگومری به عنوان یک داستان نویس به همان اندازه که در رمان هایش دیده می شود در یادداشت هایش نیز کاملا مشهود است. این جلد یادداشت های مربوط به سالهای بین 1889 تا 1910 را در بر می گیرد ، سال های قبل از ازدواج او که با انتشار کتاب "آنی در گرین گیبلز" به اوج خود می رسد. محتوای زندگینامه ای نویسنده ها ، هر طرفدار پر و پاقرص کتاب را فریب خواهد داد. اما یادداشت های مونتگمری از این جهت جالب توجه هستند که تاریخچه اجتماعی منحصر به فردی را ارائه می دهند و باعث می شوند تا خوانندگان بتوانند امتیاز زندگی یک زن قابل توجه را از نزدیک بینند. هر فصل از کتاب به یکی از سال های مابین 1889 تا 1910 اختصتص دارد و یادداشت های همان را پوشش می دهد.
بینظیره من عاشق شخصیتش شدم. کاش سانسور شده نبود و کامل بود. بخاطر اینکه کتاب از نظر حجم و هزینه بصرفه باشه گفته شده که جاهای تکراری و کمتر مهم رو حذف کردن . وی بنظر من خیلی بیشتر حذف شده بود..... ولی با اینحال من خیلی لذت بردم . پیشنهاد میکنم مطالعه کنین