What do you think?
Rate this book
The Weird Side Daily στο Σκοτάδι
H ανθολογία διηγηµάτων «Στο Σκοτάδι…» αποτελεί τον απαγορευµένο καρπό του δεύτερου λογοτεχνικού διαγωνισµού της ιστοσελίδας «The Weird Side Daily». Το έρεβος εξαπλώνεται σταδιακά και κυριαρχεί µέσα στα δεκαεπτά διηγήµατα που συνθέτουν αυτόν τον τόµο. Στο σκοτάδι ζωντανεύουν οι πιο ενδόµυχες φοβίες και εκείνες οι πτυχές της ανθρώπινης ψυχοσύνθεσης που συχνά θέλουµε να αποκρύψουµε. Αποπροσανατολισµένοι δολοφόνοι, ταξίδια στον κάτω κόσµο, καταπιεσµένες επιθυµίες, φυλακές του σώµατος και της ψυχής και µακάβρια πειράµατα, είναι µονάχα µερικά απ’ όσα θα συναντήσετε στις σελίδες αυτής της συλλογής. Το σίγουρο είναι, ότι η δεύτερη ανθολογία της σειράς «The Weird Side Tales», προσφέρει ένα µοναδικό ταξίδι στα πιο σκοτεινά µονοπάτια του νου και της ψυχής, µε τα αποτελέσµατα να είναι ενίοτε τροµακτικά, µα πάντοτε αλλόκοτα.
- GenresFantasy
278 pages
Published December 1, 2020
18 people want to read
About the author
Petros Koutroumpilas
5 books11 followersPetros Koutroumpilas is a 23-year-old Biology student from Athens, Greece. He is enamored by literature, especially speculative fiction, and has been writing stories since he was 15. Three of his short stories have been published as parts of horror anthologies in Greek. His first book, a mystery novel, was released in 2020 by Pigi Publications. He is also Co-Founder and Chief Reporter of the horror and fantasy webzine, The Weird Side Daily (weirdsides.com) where he has published short stories as well as articles about horror and fantasy literature. His native language is Greek but he is also writing in English. His screenplay, "The Envelope," has received many awards from international film festivals. His first English novel, a vampire thriller titled "Blood Fame," is scheduled to be released in Spring 2023.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 5 of 5 reviews
Read
January 19, 2021Πρώτα πρώτα, ας διευκρινίσω το εξής: δεν βαθμολογώ την ανθολογία, επειδή ορισμένες ιστορίες τις διάβασα κάπως αποσπασματικά. Κι αυτό για τρεις λόγους.
α. Είμαι ο πιο γενναίος άνθρωπος στον κόσμο, γι’ αυτό και το ήξερα ήδη πως δεν υπήρχε περίπτωση να με τρομάξουν (που σημαίνει ότι είμαι τόσο λαγόκαρδη, ώστε παθαίνω συγκοπή πολλές φορές ακόμη και με τον ήχο εκείνης της ξεχασμένης στάλας που σκάει από την βρύση στον νεροχύτη· αν όχι από το «Φως στο Σκοτάδι», σελ. 57, τουλάχιστον από το «Πείραμα του Κυρίου Ρέντμεϊν», σελ. 97, μου είχε πάει το σκατό στην κάλτσα).
β. Ποτέ δεν ξεπέρασα τον φόβο μου για το σκοτάδι, και
γ. Όλοι όσοι συμμετείχαν στην ανθολογία, τόσο οι συντάκτες του περιοδικού όσο και οι διακριθέντες, γράφουν τόσο διαολεμένα καλά, τόσο ζωντανά, που θέλοντας και μη αφοσιώνεσαι εντελώς αυθόρμητα στις ιστορίες, κι αυτό τις κάνει ακόμη πιο ανατριχιαστικές.
Διάβασα, πάντως, λίγη από την αρχή και λίγο από το τέλος όλων των ιστοριών (έτσι έκρινα ποιες θα διαβάσω ολόκληρες και ποιες όχι, με βασικό αίτημα πάνω κάτω το να μην χάσω ολότελα τον ύπνο μου), και ομολογώ με πολλή περηφάνεια ότι είμαι τρομερά τυχερή που στάθηκε και δικό μου κείμενο πλάι σε τόσων ταλαντούχων συγγραφέων, κι ας βλαστήμησα μερικούς τόσο που με φρίκαραν (συγγνώμη, παιδιά, συγγνώμη…). Μου έκανε εντύπωση μάλιστα και το πόσοι ασχοληθήκαμε εν τέλει με το ζήτημα της αϋπνίας (αυτό σημαίνει πως κανείς μας δεν κοιμάται καλά; Έτσι είναι η ενήλικη ζωή;), και το πόσο διαφορετικά την αντιμετώπισε ο καθένας. Όπως και το πόσο διαφορετική είναι στο φινάλε η έννοια του ερέβους για όλους ξεχωριστά, είτε του εσωτερικού είτε του εξωτερικού. Εν πολλοίς, εντυπωσιάστηκα!
Υ.Γ. Υπόσχομαι πως δεν είμαι τεσσάρων χρονών (αν και, ποιος ξέρει, το φοβητσιάρικο κομμάτι μου μπορεί και να είναι…).
Υ.Γ.2. Όσοι διακριθέντες διαβάσουν αυτή την κριτική και το έργο τους δεν περιέχει φαντάσματα, ας αφήσουν παρακαλώ ένα σχόλιο καλού κακού, για να είμαι βέβαιη πως δεν προσπέρασα την ιστορία τους απλώς και μόνο επειδή ερμήνευσα εσφαλμένα τα πρώτα vibes που έλαβα από τα κείμενά τους. (Κι εδώ υπόσχομαι ξανά ότι δεν είμαι τεσσάρων ετών).
α. Είμαι ο πιο γενναίος άνθρωπος στον κόσμο, γι’ αυτό και το ήξερα ήδη πως δεν υπήρχε περίπτωση να με τρομάξουν (που σημαίνει ότι είμαι τόσο λαγόκαρδη, ώστε παθαίνω συγκοπή πολλές φορές ακόμη και με τον ήχο εκείνης της ξεχασμένης στάλας που σκάει από την βρύση στον νεροχύτη· αν όχι από το «Φως στο Σκοτάδι», σελ. 57, τουλάχιστον από το «Πείραμα του Κυρίου Ρέντμεϊν», σελ. 97, μου είχε πάει το σκατό στην κάλτσα).
β. Ποτέ δεν ξεπέρασα τον φόβο μου για το σκοτάδι, και
γ. Όλοι όσοι συμμετείχαν στην ανθολογία, τόσο οι συντάκτες του περιοδικού όσο και οι διακριθέντες, γράφουν τόσο διαολεμένα καλά, τόσο ζωντανά, που θέλοντας και μη αφοσιώνεσαι εντελώς αυθόρμητα στις ιστορίες, κι αυτό τις κάνει ακόμη πιο ανατριχιαστικές.
Διάβασα, πάντως, λίγη από την αρχή και λίγο από το τέλος όλων των ιστοριών (έτσι έκρινα ποιες θα διαβάσω ολόκληρες και ποιες όχι, με βασικό αίτημα πάνω κάτω το να μην χάσω ολότελα τον ύπνο μου), και ομολογώ με πολλή περηφάνεια ότι είμαι τρομερά τυχερή που στάθηκε και δικό μου κείμενο πλάι σε τόσων ταλαντούχων συγγραφέων, κι ας βλαστήμησα μερικούς τόσο που με φρίκαραν (συγγνώμη, παιδιά, συγγνώμη…). Μου έκανε εντύπωση μάλιστα και το πόσοι ασχοληθήκαμε εν τέλει με το ζήτημα της αϋπνίας (αυτό σημαίνει πως κανείς μας δεν κοιμάται καλά; Έτσι είναι η ενήλικη ζωή;), και το πόσο διαφορετικά την αντιμετώπισε ο καθένας. Όπως και το πόσο διαφορετική είναι στο φινάλε η έννοια του ερέβους για όλους ξεχωριστά, είτε του εσωτερικού είτε του εξωτερικού. Εν πολλοίς, εντυπωσιάστηκα!
Υ.Γ. Υπόσχομαι πως δεν είμαι τεσσάρων χρονών (αν και, ποιος ξέρει, το φοβητσιάρικο κομμάτι μου μπορεί και να είναι…).
Υ.Γ.2. Όσοι διακριθέντες διαβάσουν αυτή την κριτική και το έργο τους δεν περιέχει φαντάσματα, ας αφήσουν παρακαλώ ένα σχόλιο καλού κακού, για να είμαι βέβαιη πως δεν προσπέρασα την ιστορία τους απλώς και μόνο επειδή ερμήνευσα εσφαλμένα τα πρώτα vibes που έλαβα από τα κείμενά τους. (Κι εδώ υπόσχομαι ξανά ότι δεν είμαι τεσσάρων ετών).
Read
June 12, 2021Μια αξιότιμη προσπάθεια που αξίζει την προσοχή σας! (κάποιες σκέψεις για την ανθολογία ‘’Σκοτάδι’’ από τους Weird Side Daily)
Το weird side daily είναι το πάθος μίας ομάδας τεσσάρων παιδιών που αρθρογραφούν και κοινοποιούν σαν μανιακοί στο φβ για το περίεργο και το μεταφυσικό. Ο όγκος της δουλειάς τους είναι ισάξιος του πάθους τους και συνεχώς έχουν εξωτερικούς συντελεστές που προσθέτουν σε αυτή την όμορφη προσπάθεια που κάνουν. Μόλις έμαθα για τον διαγωνισμό τους, θέλησα πάρα πολύ να συμμετέχω, δίχως όμως να ελπίζω σε πολλά.
Όταν έμαθα ότι το διηγηματάκι μου ήταν μέσα στα διακριθέντα, όχι μόνο ενθουσιάστηκα από την έκπληξη, μα ανυπομονούσα να δω και τις απόπειρες των άλλων με το θέμα που μας είχε δοθεί.
Πέρασαν κάμποσοι μήνες και το έκανα, οπότε ιδού η επίγευσις:
Στη Σκιά των Κεράτων: πολύ ωραίο και δυνατό εναρκτήριο κείμενο. Θα ήθελα λίγες παραπάνω λεπτομέρειες στο μακελειό αλλά δεν με πείραξε. Το μόνο που μου κλώτσησε κάπως ήταν η αναφορά σε ‘’δαίμονες της μεσοποταμίας’’ στο γράμμα ενός λούμπεν ατόμου που δεν μας έχει δείξει σημάδια τέτοιου υπόβαθρου. Πέρα από αυτό, όλο στην πένα!
Tenebrae-Το σκοτάδι του Σύμπαντος: ενώ και η γλώσσα και ο ρυθμός ήταν πολύ ωραία, ένιωσα ότι έκλεισε απότομα. Αυτό θα έλεγε για νουβέλα ή μυθιστόρημα. Πέρα από το τέλος που με χάλασε, κλισέδιασε αρκετά, μέχρι την μέση το απολάμβανα τρομερά, η ατμόσφαιρα ήταν υπέροχη.
Κάτω από το δέντρο: τρία στα τρία μέχρι στιγμής! Πραγματικά η πένα των αρθρογράφων της σελίδας είναι πολύ δυνατή! Χάθηκα στην κατασκήνωση της ιστορίας και στο εφιαλτικό μπαλαμούτι. Τρομερό.
Το φως στο σκοτάδι: ο ταξιδιώτης του ουρανού του Λόντον συναντά το Μανιτού του Μάστερτον στον Βράχο του Αλκατράζ, δίχως τον Κέητζ. Ήταν οκ, δεν με ξετρέλανε. Όμορφη χρήση γλώσσας πάντως!
Το χάρισμα: Πολύ δυνατό. Και σαν ιδέα και σαν εκτέλεσε και κάθε σκηνή ήτανε στην πένα. Η εξήγηση στο τέλος το έκανε ακόμα πιο τραγικό. Κάθε χάρισμα είναι τελικά και κατάρα; Όλα ήταν πραγματικά τέλεια, ‘’το έβενος’’ μου κλώτσησε τρομερά (ή ο έβενος ή το έρεβος ρε παιδιά), μα δεν φταίει ο συγγραφέας αλλά ο επιμελητής, οπότε αμελητέο.
Το πείραμα του κυρίου Ρεντμέιν: πολύ ωραία ιστοριούλα κι αυτή με τον συγγραφέα να έχει κάνει πολύ δυνατή έρευνα και να μην θέλει να κομπάσει ή να δείξει την έρευνά του. Τι εννοώ; Οι πληροφορίες έρρεαν φυσικά, δίχως να σκαλώνει το κείμενο και δίχως να παρεμποδίζει την αναγνωστική απόλαυση. Ένα προβληματάκι είχα μόνο: ήταν πέντε ετών και υπέθεσε ότι αυτό που είδε ήταν απλά ένα παιχνίδι του ματιού; Όσο άι κιου και να έχεις το παιδί, παραμένει παιδί. Αυτό μόνο με χάλασε λίγο.
Αδέσποτα σκυλιά: ήθελα εδώ και πολύ καιρό να διαβάσω την δεσποινίδα Λάβαρη, μα την περίοδο που έμαθα για το βιβλίο της, κυκλοφορούσε κι ένα άλλο βιβλίο με ακριβώς το ίδιο εξώφυλλο και επέλεξα εκείνο. Η ώρα της θα έρθει όμως, καθώς από την μικρή γεύση που πήρα ενθουσιάστηκα. Πέραν του ότι η θεματική του κειμένου είχε να κάνει με αϋπνίες και κλειδωμένες αναμνήσεις (μια μικρή ταύτιση την ένιωσα, γκουχ γκουχ, δες επόμενο κείμενο στην ανθολογία) ο συμβολισμός με τα αδέσποτα ήταν πολύ μπροστά. Μπορώ να υποθέσω ότι ίσως να τράβηξε μία μικρή έμπνευση από τον Ζόφο της Ρόουλινγκ, μα η κατάληξη ήταν εντελώς απρόβλεπτη και όμορφη. Αναμένω να ξεκινήσω το κυνήγι τώρα…
Cogitatio genus papio: δεν τον ξέρω τον κύριο. Δεν τον πολυπάω κιόλας. Επόμενο!
Ο τελευταίος πίνακας: σοκ! Θα μπορούσε να είναι γκεστ ψυχοπλάνης!!! Μου θύμισε λίγο το επεισόδιο με τον Τιμ Ροθ από τις Ιστορίες από την Κρύπτη και λίγο Ντόριαν Γκρέυ, μα γνωρίζοντας ένα δύο πράματα για τρελαμένους ζωγράφους και δαίμονες, το χάρηκα τρομερά. Εύγε!
Μεταλλαγμένα δίπολα: μου θύμισε το fly by nights του Λάμλι. Ενδιαφέρουσα ατμόσφαιρα μα δεν με τρέλανε ιδιαίτερα. Ίσως αν τοποθετούταν σε ελληνικό περιβάλλον, αλλά και πάλι.
Όταν ήρθε το σκοτάδι: όπως άνωθεν με την Λάβαρη και τον Μελανούρη, μου άρεσε πολύ η τοποθέτηση των δύο θεματικά ίδιων διηγημάτων το ένα μετά το άλλο. Απειλητικό και πρωτότυπο. Μου θύμισε λιγάκι το Ιστορία Χωρίς Τέλος του Μιχαήλ Έντε. Η επανάληψη της πρότασης ‘’την χ φορά που ήρθε το σκοτάδι’’ όσο με χάλασε, άλλο τόσο την εκτίμησα σαν επωδός. Απλά στον μικρό όγκο κειμένου, με κούρασε λίγο σαν επανάληψη.
Οι καταραμένες γαλέρες: μέσα στον παλμό της εποχής, μου θύμισε την παράνοια επί κόβιντ εποχής καθώς κι ένα διήγημα από τον Γιώργο Δάμτσιο από το πρώτο μεταλλικό κεφάλαιο. Ευανάγνωστο, ενδιαφέρον.
Εκατό χρόνια σκοτάδι: με την μία ο νους μου πήγε στο βιβλίο του Μάρκες. Καμία σχέση όμως. Εκτίμησα δεόντως το αρχαιοελληνικό πλαίσιο και την τοποθέτηση της δράσης στον κάτω κόσμο (είμαι τρελαμένος με αυτές τις θεματικές και αυτό τον καιρό δουλεύω και κάτι αντίστοιχο). Πολύ όμορφη χρήση της γλώσσας και πολύ ωραία εξήγηση του τίτλου στο τέλος. Απολαυστικότατο.
Η παράσταση του Λούντβιχ Σαρλ: σχεδόν παρόμοιο σε δομή με τον Ρεντμέιν. Να με συγχωρήσει ο συγγραφέας, μα δεν μου κίνησε τόσο πολύ το ενδιαφέρον. Ίσως να ήταν λάθος της επιλογής στην συλλογή. Αδιάφορο.
Το μαύρο σάβανο της μαμάς πανούκλας: με ενθουσίασε η τοποθεσία, η εποχή, οι περιγραφές και η γλώσσα του συγγραφέα. Ξεχωριστό και ενδιαφέρον. Μπράβο.
Alma asesina – Δολοφόνος ψυχή: μου θύμισε τον Γιώργο Πρέκα και τα διηγήματά του. Ωραίο.
Το τελευταίο σπίρτο: αν και ο δραματικός ενεστώτας είχε ένα ενδιαφέρον θα προτιμούσα κάτι πιο καρακαμπούμ για τέλος ή κάτι που αισθητικά και θεματικά να δένει την όλη συλλογή. Έτσι κι έτσι, αλλά μπορεί να έφταιγε και η θέση του. Δεν ξέρω αν θα είχε άλλη ισχύ μέσα μου αν θα ήταν κάπου νωρίτερα στην ανθολογία. Πάλι καλά, το αίσιο τέλος, σε κάνει να κλείνεις το βιβλίο με ένα γλυκόπικρο συναίσθημα.
Το μόνο αρνητικό που έχω εντοπίσει είναι κάποια ομοιογένεια θεματικών και τίτλων, μα αυτό είναι πραγματικά αμελητέο. Αυτό που είναι πραγματικά σοκαριστικό, είναι το πόσο λίγες κριτικές υπάρχουν στο goodreads! Οπότε…
Γνωρίζω ότι ανθολογίες κυκλοφορούν πολλές εκεί έξω, μα μην την παραλείψετε την συγκεκριμένη. Έχει κάποια κείμενα γεμάτα ψυχή και θα περάσετε τέλεια… ειδικά αν το διαβάσετε το βράδυ!
Το weird side daily είναι το πάθος μίας ομάδας τεσσάρων παιδιών που αρθρογραφούν και κοινοποιούν σαν μανιακοί στο φβ για το περίεργο και το μεταφυσικό. Ο όγκος της δουλειάς τους είναι ισάξιος του πάθους τους και συνεχώς έχουν εξωτερικούς συντελεστές που προσθέτουν σε αυτή την όμορφη προσπάθεια που κάνουν. Μόλις έμαθα για τον διαγωνισμό τους, θέλησα πάρα πολύ να συμμετέχω, δίχως όμως να ελπίζω σε πολλά.
Όταν έμαθα ότι το διηγηματάκι μου ήταν μέσα στα διακριθέντα, όχι μόνο ενθουσιάστηκα από την έκπληξη, μα ανυπομονούσα να δω και τις απόπειρες των άλλων με το θέμα που μας είχε δοθεί.
Πέρασαν κάμποσοι μήνες και το έκανα, οπότε ιδού η επίγευσις:
Στη Σκιά των Κεράτων: πολύ ωραίο και δυνατό εναρκτήριο κείμενο. Θα ήθελα λίγες παραπάνω λεπτομέρειες στο μακελειό αλλά δεν με πείραξε. Το μόνο που μου κλώτσησε κάπως ήταν η αναφορά σε ‘’δαίμονες της μεσοποταμίας’’ στο γράμμα ενός λούμπεν ατόμου που δεν μας έχει δείξει σημάδια τέτοιου υπόβαθρου. Πέρα από αυτό, όλο στην πένα!
Tenebrae-Το σκοτάδι του Σύμπαντος: ενώ και η γλώσσα και ο ρυθμός ήταν πολύ ωραία, ένιωσα ότι έκλεισε απότομα. Αυτό θα έλεγε για νουβέλα ή μυθιστόρημα. Πέρα από το τέλος που με χάλασε, κλισέδιασε αρκετά, μέχρι την μέση το απολάμβανα τρομερά, η ατμόσφαιρα ήταν υπέροχη.
Κάτω από το δέντρο: τρία στα τρία μέχρι στιγμής! Πραγματικά η πένα των αρθρογράφων της σελίδας είναι πολύ δυνατή! Χάθηκα στην κατασκήνωση της ιστορίας και στο εφιαλτικό μπαλαμούτι. Τρομερό.
Το φως στο σκοτάδι: ο ταξιδιώτης του ουρανού του Λόντον συναντά το Μανιτού του Μάστερτον στον Βράχο του Αλκατράζ, δίχως τον Κέητζ. Ήταν οκ, δεν με ξετρέλανε. Όμορφη χρήση γλώσσας πάντως!
Το χάρισμα: Πολύ δυνατό. Και σαν ιδέα και σαν εκτέλεσε και κάθε σκηνή ήτανε στην πένα. Η εξήγηση στο τέλος το έκανε ακόμα πιο τραγικό. Κάθε χάρισμα είναι τελικά και κατάρα; Όλα ήταν πραγματικά τέλεια, ‘’το έβενος’’ μου κλώτσησε τρομερά (ή ο έβενος ή το έρεβος ρε παιδιά), μα δεν φταίει ο συγγραφέας αλλά ο επιμελητής, οπότε αμελητέο.
Το πείραμα του κυρίου Ρεντμέιν: πολύ ωραία ιστοριούλα κι αυτή με τον συγγραφέα να έχει κάνει πολύ δυνατή έρευνα και να μην θέλει να κομπάσει ή να δείξει την έρευνά του. Τι εννοώ; Οι πληροφορίες έρρεαν φυσικά, δίχως να σκαλώνει το κείμενο και δίχως να παρεμποδίζει την αναγνωστική απόλαυση. Ένα προβληματάκι είχα μόνο: ήταν πέντε ετών και υπέθεσε ότι αυτό που είδε ήταν απλά ένα παιχνίδι του ματιού; Όσο άι κιου και να έχεις το παιδί, παραμένει παιδί. Αυτό μόνο με χάλασε λίγο.
Αδέσποτα σκυλιά: ήθελα εδώ και πολύ καιρό να διαβάσω την δεσποινίδα Λάβαρη, μα την περίοδο που έμαθα για το βιβλίο της, κυκλοφορούσε κι ένα άλλο βιβλίο με ακριβώς το ίδιο εξώφυλλο και επέλεξα εκείνο. Η ώρα της θα έρθει όμως, καθώς από την μικρή γεύση που πήρα ενθουσιάστηκα. Πέραν του ότι η θεματική του κειμένου είχε να κάνει με αϋπνίες και κλειδωμένες αναμνήσεις (μια μικρή ταύτιση την ένιωσα, γκουχ γκουχ, δες επόμενο κείμενο στην ανθολογία) ο συμβολισμός με τα αδέσποτα ήταν πολύ μπροστά. Μπορώ να υποθέσω ότι ίσως να τράβηξε μία μικρή έμπνευση από τον Ζόφο της Ρόουλινγκ, μα η κατάληξη ήταν εντελώς απρόβλεπτη και όμορφη. Αναμένω να ξεκινήσω το κυνήγι τώρα…
Cogitatio genus papio: δεν τον ξέρω τον κύριο. Δεν τον πολυπάω κιόλας. Επόμενο!
Ο τελευταίος πίνακας: σοκ! Θα μπορούσε να είναι γκεστ ψυχοπλάνης!!! Μου θύμισε λίγο το επεισόδιο με τον Τιμ Ροθ από τις Ιστορίες από την Κρύπτη και λίγο Ντόριαν Γκρέυ, μα γνωρίζοντας ένα δύο πράματα για τρελαμένους ζωγράφους και δαίμονες, το χάρηκα τρομερά. Εύγε!
Μεταλλαγμένα δίπολα: μου θύμισε το fly by nights του Λάμλι. Ενδιαφέρουσα ατμόσφαιρα μα δεν με τρέλανε ιδιαίτερα. Ίσως αν τοποθετούταν σε ελληνικό περιβάλλον, αλλά και πάλι.
Όταν ήρθε το σκοτάδι: όπως άνωθεν με την Λάβαρη και τον Μελανούρη, μου άρεσε πολύ η τοποθέτηση των δύο θεματικά ίδιων διηγημάτων το ένα μετά το άλλο. Απειλητικό και πρωτότυπο. Μου θύμισε λιγάκι το Ιστορία Χωρίς Τέλος του Μιχαήλ Έντε. Η επανάληψη της πρότασης ‘’την χ φορά που ήρθε το σκοτάδι’’ όσο με χάλασε, άλλο τόσο την εκτίμησα σαν επωδός. Απλά στον μικρό όγκο κειμένου, με κούρασε λίγο σαν επανάληψη.
Οι καταραμένες γαλέρες: μέσα στον παλμό της εποχής, μου θύμισε την παράνοια επί κόβιντ εποχής καθώς κι ένα διήγημα από τον Γιώργο Δάμτσιο από το πρώτο μεταλλικό κεφάλαιο. Ευανάγνωστο, ενδιαφέρον.
Εκατό χρόνια σκοτάδι: με την μία ο νους μου πήγε στο βιβλίο του Μάρκες. Καμία σχέση όμως. Εκτίμησα δεόντως το αρχαιοελληνικό πλαίσιο και την τοποθέτηση της δράσης στον κάτω κόσμο (είμαι τρελαμένος με αυτές τις θεματικές και αυτό τον καιρό δουλεύω και κάτι αντίστοιχο). Πολύ όμορφη χρήση της γλώσσας και πολύ ωραία εξήγηση του τίτλου στο τέλος. Απολαυστικότατο.
Η παράσταση του Λούντβιχ Σαρλ: σχεδόν παρόμοιο σε δομή με τον Ρεντμέιν. Να με συγχωρήσει ο συγγραφέας, μα δεν μου κίνησε τόσο πολύ το ενδιαφέρον. Ίσως να ήταν λάθος της επιλογής στην συλλογή. Αδιάφορο.
Το μαύρο σάβανο της μαμάς πανούκλας: με ενθουσίασε η τοποθεσία, η εποχή, οι περιγραφές και η γλώσσα του συγγραφέα. Ξεχωριστό και ενδιαφέρον. Μπράβο.
Alma asesina – Δολοφόνος ψυχή: μου θύμισε τον Γιώργο Πρέκα και τα διηγήματά του. Ωραίο.
Το τελευταίο σπίρτο: αν και ο δραματικός ενεστώτας είχε ένα ενδιαφέρον θα προτιμούσα κάτι πιο καρακαμπούμ για τέλος ή κάτι που αισθητικά και θεματικά να δένει την όλη συλλογή. Έτσι κι έτσι, αλλά μπορεί να έφταιγε και η θέση του. Δεν ξέρω αν θα είχε άλλη ισχύ μέσα μου αν θα ήταν κάπου νωρίτερα στην ανθολογία. Πάλι καλά, το αίσιο τέλος, σε κάνει να κλείνεις το βιβλίο με ένα γλυκόπικρο συναίσθημα.
Το μόνο αρνητικό που έχω εντοπίσει είναι κάποια ομοιογένεια θεματικών και τίτλων, μα αυτό είναι πραγματικά αμελητέο. Αυτό που είναι πραγματικά σοκαριστικό, είναι το πόσο λίγες κριτικές υπάρχουν στο goodreads! Οπότε…
Γνωρίζω ότι ανθολογίες κυκλοφορούν πολλές εκεί έξω, μα μην την παραλείψετε την συγκεκριμένη. Έχει κάποια κείμενα γεμάτα ψυχή και θα περάσετε τέλεια… ειδικά αν το διαβάσετε το βράδυ!
July 28, 2021
Εξαιρετικές προσπάθειες για να περιγραφεί ο αρχέγονος τρόμος που προξενεί η άβυσσος και η έννοιά της στο ανθρώπινο είδος απο την χαραυγή του χρόνου.
Η ιστορία που μου κέντρισε περισσότερο το ενδιαφέρον ήταν η "Παρασταση του ��ουντβιχ Σαρλ" , καθώς η ιδέα του σκοταδιού που ελλοχεύει πίσω απο κάθε θεατρική σκηνή, κάθε ζωντανή έκφανση τέχνης, απειλώντας την ίδια την πραγματικότητα αλλά και την τέχνη με απομύζηση, ήταν πολύ καλή έμπνευση.
Το συγγραφικό και αναγνωστικό κοινό της Ελλάδας έχει ανάγκη απο τέτοιες ανθολογίες, μακάρι να συνεχιστούν.
Η ιστορία που μου κέντρισε περισσότερο το ενδιαφέρον ήταν η "Παρασταση του ��ουντβιχ Σαρλ" , καθώς η ιδέα του σκοταδιού που ελλοχεύει πίσω απο κάθε θεατρική σκηνή, κάθε ζωντανή έκφανση τέχνης, απειλώντας την ίδια την πραγματικότητα αλλά και την τέχνη με απομύζηση, ήταν πολύ καλή έμπνευση.
Το συγγραφικό και αναγνωστικό κοινό της Ελλάδας έχει ανάγκη απο τέτοιες ανθολογίες, μακάρι να συνεχιστούν.
April 14, 2021
Ένα βιβλίο γεμάτο αγωνία, ένταση και... σκοτάδι! Όποιος αγαπάει τη λογοτεχνία τρόμου και μυστηρίου πιστεύω πως θα το λατρέψει!
January 28, 2022
Δυστυχώς, η πλειοψηφία των διηγημάτων σε αυτό το βιβλίο ήταν πολύ απογοητευτική...
Με πολύ μεγάλη διαφορά σε σχέση με τις άλλες, και με σειρά προτίμησης, ξεχώρισα τις εξής:
1) Κάτω από το Δέντρο, του Πέτρου Κουτρουμπίλα: Αν και η γραφή δεν με ενθουσίασε, ήταν απόλυτα ταιριαστή με το περιεχόμενο της ιστορίας, η οποία με την σειρά της ήταν εντυπωσιακή. Κείμενο με παρόμοια πλοκή, ιδέες και δομή, δεν έχω ξαναδιαβάσει. Με λίγη παραπάνω τριβή, ο συγγραφέας θα εξελιχθεί σε διεθνών προδιαγραφών, και θα τον παρακολουθώ με την ελπίδα πως θα μας δώσει κι άλλα τέτοια έργα. Μπράβο!
2) Αδέσποτα Σκυλιά, της Έρσης Λάβαρη: Την γραφή της νεαράς δεσποινίδος την γνώριζα. Κατ' εμέ, η ωραιότερη πέννα της γενιάς της. Ό,τι και να πω για την γραφή της, και πάλι θα την αδικήσω. Το διήγημά της, ωστόσο, αν και ενδιαφέρον, ήταν κάτι που το έχουμε ξαναδεί. Εξαιρετική πέννα, εντυπωσιακή, πραγματικά ξεχωριστή, μα αδύναμη ιστορία. Θα μπορούσε και καλύτερα.
3) Το Πείραμα του Κυρίου Ρέντμεϊν, του Παναγιώτη Ματσίγκα: Πρώτη φορά ήρθα σε επαφή με την πέννα του κυρίου Ματσίγκα, και την βρήκα πολύ δυνατή. Πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία, ό,τι έπρεπε για το θέμα της ανθολογίας, και αρκετά πρωτότυπη σε σύγκριση με ό,τι έχω διαβάσει. Πιστεύω, εντούτοις, πως ο κύριος Ματσίγκας περιορίζεται γράφοντας κείμενα τόσο μικρής έκτασης. Ένα μυθιστόρημα διά χειρός του είμαι βέβαιη πως θα ήταν πραγματικά εντυπωσιακό.
4) Το Χάρισμα, του Νίκου Κατέχη: Πολύ ωραία πέννα, στρωτή και φρέσκια, ωστόσο με ορισμένα ασυγχώρητα σφάλματα στην έκφραση. Το έβενος, για παράδειγμα. Σφάλμα τόσο του φιλολόγου που ανέλαβε την επιμέλεια, όσο και του ίδιου του συγγραφέα. Γνωρίζω, βέβαια, πως ο κύριος Κατέχης είναι ένας πολύ νεαρός δημιουργός, και το ξέρω πως εξελισσόμενος όχι μόνο θα διορθώσει τέτοια λάθη, αλλά θα γίνει μάστορας της ελληνικής γλώσσας-όπως πρέπει, άλλωστε, για να αποκαλείται κανείς συγγραφέας. Άλλο ένα όνομα που θα παρακολουθώ πιστά.
5) Το Φως στο Σκοτάδι, της Αγγελικής Παπανικήτα: Αυτό εδώ κατάφερε να με τρομάξει πραγματικά. Το έναυσμα της συγγραφέως ήταν εντυπωσιακό, όπως και η ιστορία και η πέννα της. Πιστεύω, όμως, πως όπως ο κύριος Ματσίγκας, έτσι κι εκείνη προορίζεται για μεγαλύτερα κείμενα. Δεν παύω βέβαια να είμαι πολύ χαρούμενη που την ανακάλυψα.
6) Cogitatio Genus Papio, του Γιώργου Μπελαούρη: Η γραφή δεν με ενθουσίασε, η φαντασία του κυρίου Μπελαούρη ωστόσο όχι απλώς με κέρδισε, μα με έκανε να τον σέβομαι. Το πιο πρωτότυπο διήγημα της ανθολογίας, μαζί με του κυρίου Κουτρουμπίλα. Ό,τι και να γράψω, θα αδικήσω την ιστορία του με την φλυαρία μου. Άλλο ένα όνομα που θα ψάχνω ανυπόμονα στα ράφια. Εύγε!
Για τις υπόλοιπες, δυστυχώς, δεν έχω κάποιο σχόλιο. Μου ήταν αδιάφορες.
Με πολύ μεγάλη διαφορά σε σχέση με τις άλλες, και με σειρά προτίμησης, ξεχώρισα τις εξής:
1) Κάτω από το Δέντρο, του Πέτρου Κουτρουμπίλα: Αν και η γραφή δεν με ενθουσίασε, ήταν απόλυτα ταιριαστή με το περιεχόμενο της ιστορίας, η οποία με την σειρά της ήταν εντυπωσιακή. Κείμενο με παρόμοια πλοκή, ιδέες και δομή, δεν έχω ξαναδιαβάσει. Με λίγη παραπάνω τριβή, ο συγγραφέας θα εξελιχθεί σε διεθνών προδιαγραφών, και θα τον παρακολουθώ με την ελπίδα πως θα μας δώσει κι άλλα τέτοια έργα. Μπράβο!
2) Αδέσποτα Σκυλιά, της Έρσης Λάβαρη: Την γραφή της νεαράς δεσποινίδος την γνώριζα. Κατ' εμέ, η ωραιότερη πέννα της γενιάς της. Ό,τι και να πω για την γραφή της, και πάλι θα την αδικήσω. Το διήγημά της, ωστόσο, αν και ενδιαφέρον, ήταν κάτι που το έχουμε ξαναδεί. Εξαιρετική πέννα, εντυπωσιακή, πραγματικά ξεχωριστή, μα αδύναμη ιστορία. Θα μπορούσε και καλύτερα.
3) Το Πείραμα του Κυρίου Ρέντμεϊν, του Παναγιώτη Ματσίγκα: Πρώτη φορά ήρθα σε επαφή με την πέννα του κυρίου Ματσίγκα, και την βρήκα πολύ δυνατή. Πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία, ό,τι έπρεπε για το θέμα της ανθολογίας, και αρκετά πρωτότυπη σε σύγκριση με ό,τι έχω διαβάσει. Πιστεύω, εντούτοις, πως ο κύριος Ματσίγκας περιορίζεται γράφοντας κείμενα τόσο μικρής έκτασης. Ένα μυθιστόρημα διά χειρός του είμαι βέβαιη πως θα ήταν πραγματικά εντυπωσιακό.
4) Το Χάρισμα, του Νίκου Κατέχη: Πολύ ωραία πέννα, στρωτή και φρέσκια, ωστόσο με ορισμένα ασυγχώρητα σφάλματα στην έκφραση. Το έβενος, για παράδειγμα. Σφάλμα τόσο του φιλολόγου που ανέλαβε την επιμέλεια, όσο και του ίδιου του συγγραφέα. Γνωρίζω, βέβαια, πως ο κύριος Κατέχης είναι ένας πολύ νεαρός δημιουργός, και το ξέρω πως εξελισσόμενος όχι μόνο θα διορθώσει τέτοια λάθη, αλλά θα γίνει μάστορας της ελληνικής γλώσσας-όπως πρέπει, άλλωστε, για να αποκαλείται κανείς συγγραφέας. Άλλο ένα όνομα που θα παρακολουθώ πιστά.
5) Το Φως στο Σκοτάδι, της Αγγελικής Παπανικήτα: Αυτό εδώ κατάφερε να με τρομάξει πραγματικά. Το έναυσμα της συγγραφέως ήταν εντυπωσιακό, όπως και η ιστορία και η πέννα της. Πιστεύω, όμως, πως όπως ο κύριος Ματσίγκας, έτσι κι εκείνη προορίζεται για μεγαλύτερα κείμενα. Δεν παύω βέβαια να είμαι πολύ χαρούμενη που την ανακάλυψα.
6) Cogitatio Genus Papio, του Γιώργου Μπελαούρη: Η γραφή δεν με ενθουσίασε, η φαντασία του κυρίου Μπελαούρη ωστόσο όχι απλώς με κέρδισε, μα με έκανε να τον σέβομαι. Το πιο πρωτότυπο διήγημα της ανθολογίας, μαζί με του κυρίου Κουτρουμπίλα. Ό,τι και να γράψω, θα αδικήσω την ιστορία του με την φλυαρία μου. Άλλο ένα όνομα που θα ψάχνω ανυπόμονα στα ράφια. Εύγε!
Για τις υπόλοιπες, δυστυχώς, δεν έχω κάποιο σχόλιο. Μου ήταν αδιάφορες.
Displaying 1 - 5 of 5 reviews