Slechte kunst

by Maxim Februari

Slechte kunst Het boek Slechte kunst bevat de uitgebreide en geannoteerde tekst van de 49ste Huizinga-lezing, die vrijdag 11 december is uitgesproken door Maxim Februari in het Groot Auditorium van het Academiegebouw in Leiden. In verband met de coronacrisis sprak Februari voor een gelimiteerd publiek. Overige geïnteresseerden volgden zijn lezing online via een livestream. In voorgaande jaren werd de Huizing-lezing gehouden in een vaak uitverkochte Pieterskerk in Leiden. Schrijver/columnist Maxim Februari gaat in zijn lezing in op het nieuwe mantra: we hebben kunstenaars en schrijvers nodig. Om de wereld na corona vorm te geven, de klimaatcrisis en het verdelingsvraagstuk op te lossen, toekomstscenario’s op te stellen over identiteit en terrorisme. Kennelijk gaat iedereen er voetstoots van uit dat kunst en literatuur een heilzame bijdrage kunnen leveren, dat ze de mensheid in de goede richting sturen. Maar wat is de goede richting? En hoe weten we dat? En heeft de kunst eigenlijk niets beters te doen? Toegevoegd aan de tekst van de lezing zijn een interview met Maxim Februari, een levensschets van historicus en cultuurfilosoof Johan Huizinga (1872-1945) en een kleine geschiedenis van de Huizinga-lezing. Deze wordt sinds 1972 jaarlijks georganiseerd door de Faculteit der Geesteswetenschappen van de Universiteit Leiden, de Maatschappij der Nederlandse Letterkunde en (vanaf 2014) opinieweekblad EW. Deze paperback bevat een register en telt 72 pagina’s.

72 pages, Paperback

Published December 1, 2020

About the author

Author has previously written as Marjolijn Februari,
M. Februari and Marjolijn Drenth von Februar.

----------

Maxim Februari is schrijver, filosoof en jurist. Hij schreef eerder essays en romans, waaronder De literaire kring (2007) en Ons soort mensen (2011).

Reviews

[Melissa · Rating 4 out of 5]

Een mening waar ik mij volledig bij aan sluit: kunst dient er ook gewoon te kunnen zijn omdat wij als mensen de behoefte hebben om te maken, te dansen, te zingen of te reflecteren. Dat er een ontwikkeling gaande is waarbij ‘de kunstenaar nodig is’ om grote wereldproblematieken op te lossen, lijkt mij het doel (en de realiteit hiervan) voorbij schieten. Daarbij is het principe dat slechte kunst een is die niet aan de ‘norm’ colder schurend: is dat juist niet het doel van de kunstenaar? Deze norm bevragen?
Goed boek wel.