Mam na imię nie mam

by Katarzyna Michalczak

Ktoś przed nimi ucieka i zarazem goni je z bronią. Bohaterki tej książki bardzo tego kogoś chcą. Pewien mroczny trubadur pojawia się i znika, tuptusie są odrzucane, tak trudno znaleźć spełnienie w miłości czy to do kobiet, czy do mężczyzn. A nad wszystkim ponuro zwiesza się widmo przemocowego tatusia. Czy można się definiować poprzez brak? A może poszukiwanie tożsamości to tylko pretekst, by nie żyć

200 pages, Paperback

First published March 17, 2021

Reviews

[Paya · Rating 3 out of 5]

3,5 Podobały mi się te opowiadania, bardzo dobre językowo, bardzo odpowiadał mi styl autorki. Niektóre wykreowane światy nieco mniej do mnie przemawiały, najmniej chyba przewijający się w niektórych opowiadaniach ten sam bohater, ale opowiadania stanowiące oddzielną całość bardzo mnie poruszyły. To zbiór przejmujących, czasem nieco niepokojących historii głównie o kobietach, które na różne sposoby wychodzą z przemocowych relacji, zarówno rodzinnych jak i miłosnych, o tym jak ta przemoc czy agresja ciągną się za nimi, jak sobie z nimi radzą, raz lepiej raz gorzej. Bardzo współczesne. I fajna jest przypadkowa queerowość, która pojawia się w opowiadaniach. Ta queerowość po prostu jest, nie stanowi jednej cechy, jaką posiada dany bohater, bardzo to odświeżające przeczytać książkę, gdzie nieheteronormatywność się pojawia jako coś, czego ludzie doświadczają, i co stanowi po prostu jeden z licznych elementów ich życia.

[Chłopaki Czytają · Rating 2 out of 5]

Zmęczyłem. Straszne nudy.

[Tree high · Rating 3 out of 5]

Przyciągnął mnie tytuł. To zbiór opowiadań. Po pierwszym chciałam odłożyć, ale poczytałam o samej Autorce (rocznik 81) i wróciłam. Na szczęście, bo kolejne mnie już pochłonęły!

Mimo że ostatnie historie znów były dość nużące, wspólna bohaterka dla paru opowieści - ale nie tylko ona - zostaje ze mną na dłużej.

Ktoś napisał, że dużo tu Polski be, o której nie chce już czytać. To prawda, ale ja wybrałam ją do lektury, bo samotność, odrzucenie czy niezrozumienie, opisane w odpowiedni sposób, nigdy nie przestaną interesować mnie jako tematy. A Katarzyna Michalczak koncentruje się przede wszystkim na bolesnej rzeczywistości braku miłości: ze strony rodziców, mężczyzny, dzieci, przyjaciół i ewidentnie wie, o czym pisze.

Imię książki nie oszukało - ma na imię nie mam.

PS Może te mniej interesujące przeczytam po raz drugi.

[Aleksandra · Rating 1 out of 5]

Kupiłam ze względu na okładkę. Po około 80 stronach było już bardzo nudno, ponownie rok pozniej próbowałam powrócić do czytania niestety bez skutku, nadal jest nijaka…

[Patrycja Pączkowska · Rating 3 out of 5]

Mija czas, zanim nauczysz się własnego języka. Nie jest ważne, ile tego czasu upłynie ; ważne, że świecą gwiazdy i księżyc. Kluczowe, żeby nie bać się tego, co piękne. Nie szydzić z punktów na niebie.

[21c21c · Rating 3 out of 5]

opowiadania bardzo chaotyczne i nudnawe, plusem jest że czyta się szybko. bardzo depresyjne. ze wszystkimi bohaterami jest coś nie tak, każdy ma jakąś traumę z dzieciństwa, która jest wciąż nieprzepracowana i czytamy o tym jak ludzie nie radzą sobie z życiem. sentymentalne, nostalgiczne ale i przygnębiające o tej polsce o której ja czytać już nie chcę. proste i krótkie zdania, czasem słowa oddzielowe od siebie kropkami, czasem próby naśladowania języka mówionego. bardzo mnie zmęczyła ta książka. chyba nic nie zapadnie mi w pamięć na dłuższą metę.
2.5/5

[Ala]

okej, może czytam za dużo, może w tym przypadku wybitnie się nad tym nie skupiłam
ale nic z tego nie pamiętam

[Wodzik · Rating 3 out of 5]

Przeciętne, chaotyczne, bez fajerwerków. W czasach gdy Polska nowelistyka przeżywa renesans taki zbiór nie ma szans na zaistnienie w świadomości czytelnika.