คู่กิเลนค้ำบัลลังก์ เล่ม 4

คู่กิเลนค้ำบัลลังก์ #4

by Meng Xi Shi, เมิ่งซีสือ, ปราณหยก (Translator)

อันอ๋องเฮ่อหรงแสดงจุดยืนชัดเจนว่าไม่ขอเข้ากับฝ่ายใดทั้งสิ้น ไม่ว่าตระกูลขุนนาง ตระกูลใหญ่ หรือตระกูลสามัญชนคนยากจน สงครามภายในระหว่างรัชทายาทกับจี้อ๋องเขาก็ไม่ขอรับรู้อีกต่อไป มุ่งมั่นในเจตจำนง บุกเบิกเส้นทางของตนโดยลำพัง

หากแต่สถานการณ์เหนือคาดกลับเกิดขึ้น ในขณะที่ราชสำนักกำลังอ่อนแออย่างที่สุดนั้นเอง ทูเจวี๋ยตะวันออกและตะวันตกกลับสามารถรวมเป็นหนึ่ง ยกทัพบุกแดนจงหยวน เข่นฆ่าปล้นชิงเข้าใกล้ฉางอันมากขึ้นเรื่อยๆ

ยามนี้ที่ทุกฝ่ายสมควรร่วมแรงร่วมใจ กลับมีใครบางคนดำเนินแผนร้าย
ด้วยเพราะมุ่งหมายในบัลลังก์มังกร! ฤาแผ่นดินและราชวงศ์จะถึงคราวสิ้นสุดในมือของพวกเขาครอบครัวสกุลเฮ่อเสียแล้ว...

558 pages, Paperback

Published December 1, 2020

About the author

Associated Names:
* Meng Xi Shi (English)
* 梦溪石 (Chinese)
* เมิ่งซีสือ (Thai)

Reviews

[Kamons · Rating 5 out of 5]

เล่มสุดท้ายแล้ว เข้มข้นมากๆ แล้วก็สนุกมากๆ ยิ่งช่วงท้ายเล่มมันวางไม่ลงเลยจริงๆ แม้จะรู้สึกว่าช่วงหลังมันเร่งรัดตัดตอนไปหน่อย แต่เรื่องราวของครอบครัวนี้ก็ดำเนินมานานเป็นสิบปีแล้วก็ถึงเวลาจะสรุปเรื่องราวทั้งหมดสักที เราได้เห็นความเปลี่ยนแปลงจากครอบครัวราชนิกูลที่ตกยาก ความพยายามดิ้นรนกลับสู่เมืองหลวง การต่อสู้ในราชสำนัก การแตกหักในครอบครัว จนมาถบทสรุปสุดท้ายของสกุลเฮ่อ เรื่องนี้ให้อะไรหลายๆ อย่างมาก ยกเว้นเรื่องความรัก แต่มันมีเรือผี ที่เป็นเรือบาปด้วย โดยเฉพาะเล่ม 4 เล่มนี้ บทสนทนาของเรือผีมันคือบทพระ-นางจีบกัน บอกรักกันอ่ะคุณ ไม่ว่าจะขอเป็นดาวเคียงจันทร์หรือกระทั่งขอฝังร่วม  แบบโอ้ย..แม่เมิ่งไม่ได้ตั้งใจแต่เจตนาให้คิดแหละจริงๆ

[addie · Rating 5 out of 5]

(4.75/5) สนุกมาก เล่มนี้พลิกแล้วพลิกอีก เต็มไปด้วยการหักเหลี่ยมเฉือนคมไปๆมาๆจนเหมือนอ่านนิยายแนวสามก๊กอะไรทำนองนี้อยู่เลย แต่ก็ยังตัวละครที่มีมิติและอ่านแล้วเอาใจช่วยทำให้ไม่รู้สึกว่ามันหนักเกินไป เสียดายอย่างเดียวคือรู้สึกคนเขียนเขียนสั้นไป น่าจะมีเวลาให้เรื่องได้ค่อยๆคลี่คลาย เฉลยปมให้ครบทุกจุด รวมถึงพูดถึงอนาคตของตัวละครต่างๆ และให้ตัวละครมีเวลาโลดแล่นได้มากกว่านี้ แต่เล่มนี้เป๋นเล่มที่ชอบจริงๆอีกเรื่อง ประทับใจมากๆ คงต้องไปหาซื้อบ๊อกมาเก็บ

[หลังอ่านของน้ำฝน · Rating 5 out of 5]

สนุกมาก!! สนุกแบบวางไม่ลง เล่มนี้เป็นการขมวดปมได้ลงตัว ตัวละครมีมิติ มีที่มา และมีที่ลงพร้อมจุดจบที่เหมาะสม
เนื้อหาไม่แผ่งเลยสักเล่ม ยิ่งเล่มนี้ยิ่งดุเดือด ปาดน้ำตากับมิตรภาพของพี่น้อง
ชอบที่นักเขียนไม่ได้ชูโรงตัวละครเองจนเกินไป มีมิติ มีการทำพลาด มีผิดใจ มีโต้เถียงและมีให้ปรับความเข้าใจ ไม่ถนอมตัวละคร ตัดได้ตัด เป็นนิยายที่สนุกเรื่องหนึ่งเลยจริงๆ

นิยายมิตรภาพลูกผู้ชายที่ไม่เหลือทางให้สายนอร์มอลเนี่ย ทำเอายุบยิบในใจจัง

หลังอ่านเพิ่มเติม: https://wp.me/p6yYEv-Mm

[Cherry Sawanya Munkongsujarit · Rating 5 out of 5]

เล่ม 4 พิมพ์ครั้งที่ 1 : ธันวาคม 2563
โปรยปกหลังเล่ม 4 :
อันอ๋องเฮ่อหรงแสดงจุดยืนชัดเจนว่าไม่ขอเข้ากับฝ่ายใดทั้งสิ้น
ไม่ว่าตระกูลขุนนาง ตระกูลใหญ่ หรือตระกูลสามัญชนคนยากจน
สงครามภายในระหว่างรัชทายาทกับจี้อ๋องเขาก็ไม่ขอรับรู้อีกต่อไป
มุ่งมั่นในเจตจำนง บุกเบิกเส้นทางของตนโดยลำพัง
หากแต่สถานการณ์เหนือคาดกลับเกิดขึ้น
ในขณะที่ราชสำนักกำลังอ่อนแออย่างที่สุดนั้นเอง
ทูเจวี๋ยตะวันออกและตะวันตกกลับสามารถรวมเป็นหนึ่ง
ยกทัพบุกแดนจงหยวน เข่นฆ่าปล้นชิงเข้าใกล้ฉางอันมากขึ้นเรื่อยๆ
ยามนี้ที่ทุกฝ่ายสมควรร่วมแรงร่วมใจ กลับมีใครบางคนดำเนินแผนร้าย
ด้วยเพราะมุ่งหมายในบัลลังก์มังกร!
ฤาแผ่นดินและราชวงศ์จะถึงคราวสิ้นสุดในมือของพวกเขาครอบครัวสกุลเฮ่อเสียแล้ว...

เล่ม 4 :
คนที่เฮ่อหรงรอคือ องค์หญิงเจินติ้ง ที่หลินเหมี่ยวไปรับที่นอกด่าน ในที่สุดก็มาถึงอย่างปลอดภัย ตอนนี้ทั้งคู่ต้องเตรียมตัวเข้าฉางอันกันก่อน เพื่อชิงรายงานก่อนไม่ให้ราชสำนักปฏิเสธความรับผิดชอบ เมื่อเดินทางใกล้ถึงฉางอัน การลอบวางยาพิษ การลอบฆ่าก็มีมากขึ้นเพราะเฮ่อหรงล่วงเกินคนไว้เป็นจำนวนมาก ทั้งหมดเร่งเดินทางเข้าฉางอัน
เฮ่อหรงโดนจักรพรรดิจยาโย่วว่ากล่าว แต่ก็ไม่ยอมรับผิด ไม่ขอโทษ ที่สบายใจคือได้เจอเฮ่อจั้น เฮ่อหรงมีคำพูดเดียวคือรีบกลับหลิ่งหนาน ส่วนที่บอกกับเฮ่อซิ่วคืออย่าคบหากับหลี่ควนมากเกินไป ก่อนกลับหลิงโจวเฮ่อหรงได้บอกกับจักรพรรดิเรื่องให้ระวังทูเจวี๋ย องค์หญิงเจินติ้งก็เตือนคำพูดเดียวกัน และยังมีจดหมายจากเฉินเวยแม่ทัพที่รักษาการณ์อยู่ที่กานโจวอีกด้วย
ตอนนี้เมืองหลวงน้ำขุนเกินไป อยู่ไปก็ไม่มีความสุข กลับหลิงโจวยังต้องเร่งฝึกกองทัพ ฝูเนี่ยนข่านเจ้าเล่ห์เพทุบายไม่เหมือนข่านทูเจวี๋ยทั่วไป เพราะทุกคนเอาแต่คิดว่าจะปล้นจงหยวนยังไง แต่ฝูเนี่ยนข่านกลับกำราบคนในเผ่า ควบรวมทูเจวี๋ยตะวันตกและตะวันออกเป็นหนึ่งเดียว ตอนนี้ต่างก็คิดว่าจะบุกกานโจวที่อุดมสมบูรณ์ กลับบุกอวิ๋นโจวจนราบ ทิ้งไว้เพียงเศษซากที่เหลือเพราะปล้นสะดมไปหมดแล้ว ในราชสำนักเฮ่อจั้นถูกใช้เป็นเครื่องมือ เพราะพอขอออกศึก เฮ่อซิ่วก็ขอออกศึกตามทำให้รัชทายาทร้อนรน คิดว่าตัวเองไม่มีผลงานทางทหาร ทำให้อยากสร้างผลงานใครก็ทัดทานไม่ได้ ในที่สุดก็ได้นำทัพมาที่อวิ๋นโจว ที่คิดว่าฝูเนี่ยนข่านคงไม่บุกซ้ำที่เดิม แต่ใครจะรู้ว่านั้นคือแผนของฝูเนี่ยนข่าน ที่ร่วมมือกับไส้ศึกลอบส่งข่าวความเคลื่อนไหวในราชสำนัก รัชทายาทติดกับ เฮ่อหรงคิดได้ก็สายเกินไป ส่งจดหมายไปเมืองหลวงก็ไม่ทันการแล้ว
รัชทายาทเสียทีฝูเนี่ยนข่าน ทูเจวี๋ยรุกคืบเข้ามาในจงหยวน จักรพรรดิอ่อนแอ หลงเชื่อคนง่าย เฮ่อซิ่วที่ตอนแรกคิดจะถอนตัวไปยังดินแดนศักดินาของตัวเองก็โดนหลี่ควนปั่นหัวให้อยู่ต่อ ตอนนี้ก็ขอออกศึกอีกครั้ง จักรพรรดิย่อมไม่ยอม และยังคิดว่าใครที่เป็นไส้ศึก เป็นเฮ่อซิ่ว เฮ่อหรงหรือใคร อัครเมหสีบอกจักรพรรดิให้คิดถึงหลี่ควนและจางซงด้วย
เฮ่อหรงอยากจะไปช่วยแม่ทัพเฉินเวยแต่พวกเซวียถานยับยั้งไว้ ผ่านไปสามวันเฮ่อหรงคิดได้ เบนเข็มไปช่วยกานโจวที่โดนเซียวอวี้เข้าตีเมืองเพราะรู้ว่าแม่ทัพเฉินเวยไม่อยู่ เฮ่อหรงสามารถช่วยรักษากานโจวเอาไว้ได้
เรื่องราวทั้งหมดเป็นเพราะมีไส้ศึกอยู่ในราชสำนัก มีคนคอยส่งข่าวให้ฝูเนี่ยนข่านรู้ว่าควรบุกที่ไหน เมื่อไหร่ คนนั้นก็คือคนที่เฮ่อหรงระแวงนั่นเอง
เฮ่อหรงมาช่วยกานโจวทำให้กานโจวปลอดภัยและได้เซียวจ้งมาเป็นขุนศึก บุกตีเหลียงโจวต่อไป ยังไม่ลงใต้
สถานการณ์ทางใต้ จักรพรรดิจยาโย่วโดนขุนนางยุยงจนหนีออกจากเมืองฉางอัน เฮ่อซิ่วจี้อ๋องไม่ยอมไป ขออยู่รักษาเมือง จักรพรรดิจยาโย่วลงใต้เป็นขบวนใหญ่ ทำให้ผู้คนรายทางติดตามไปมากมาย
เฉินเวยที่ไปสกัดทูเจวี๋ยได้ทหารหลายสายมารวมกัน แต่เพราะไม่ใช่คนในบังคับบัญชา ทำให้เกิดความแตกแยก รวมกับการที่จักรพรรดิทิ้งเมืองหลวง ทหารภายในก่อกบฏเปิดประตูเมือง แม่ทัพเฉนพลีชีพในสนามรบ มีกองทหารองครักษ์ฝ่าออกมาได้ รวบรวมคนมุ่งมาหลิงโจวหาเฮ่อหรง
ฝูเนี่ยนข่านบุกถึงฉางอัน เฮ่อซิ่วสลายกองกำลังแต่รวบรวมคนเพื่อลอบฆ่า เมื่อไม่สำเร็จทำได้เพียงตัดแขนของฝูเนี่ยนข่านส่วนตัวเองเสียชีวิตในสนามรบ
หลี่ซุ่ยอันรู้ความจริงทั้งหมดที่หลี่ควนทำ หาวิธีนำความไปบอกต่อพระอัครมเหสีที่กำลังท้องแก่ ทำให้หนีรอดเงื้อมมือของหลี่ควนไปได้ ส่วนจักรพรรดิจยาโย่วสวรรคตก็ยังไม่รู้ว่าตัวเองถูกวางยา ตายได้ยังไง เป็นความเลอะเลือนถึงที่สุด
บ้านเมืองถึงความกลียุค มีกลุ่มคนลุกขึ้นมาตั้งตัวเป็นอ๋อง เฮ่อหรงได้เซียวจ้งเป็นแม่ทัพ ตอนนั้นเองที่จดหมายจากเฮ่อจั้นส่งมาที่ถามเพียงคำว่าทำไมไม่ช่วย พร้อมกับภาพวาดของหลี่ควนและข่าวการสวรรคตของจักรพรรดิและจี้อ๋อง ทำให้เฮ่อหรงถึงกับกระอักเลือดออกมา ทำเอาเหล่าคนติดตามตกใจ
พระอัครมเหสีที่หนีมาได้เพราะหลี่ซุ่ยอัน ต้องคลอดระหว่างทางดีที่เจอเฮ่อสี่และศิษย์น้อง ที่กำลังเดินทางไปหาเฮ่อหรงที่หลิงโจว ทั้งหมดร่วมทางกันไป
เฮ่อจั้นไม่ติดกับหลี่ควน และยังได้เผชิญหน้ากับฝูเนี่ยนข่าน ที่ได้รับสายรายงานจากหลี่ควน จนเกือบเสียที ดีที่ได้เฮ่อหรงมาช่วยเอาไว้ทัน ฝูเนี่ยนข่านถูกเซียวจ้งและเฮ่อจั้นร่วมกันจัดการจนเสียข้อมือขวาไปอีก บาดเจ็บสาหัสแต่หนีไปได้
เฮ่อหรงสั่งให้เซียวจ้งตามไปจัดการและช่วยเหลือทาสที่โดนจับไปกลับมา เฮ่อหรงกับเฮ่อจั้นปรับความเข้าใจกันได้
เฮ่อหรงให้เฮ่อจั้นไปจัดการโจรกบฏหลี่ควนทางใต้ ตัวเองเร่งเดินทางกลับฉางอันไปรวมตัวกับพระอัครมเหสี ระหว่างทางก็ปราบปรามโจร และจัดการเมืองต่างๆให้เป็นระเบียบ
ในที่สุดเฮ่อหรงได้ขึ้นเป็นจักรพรรดิฉุนฮว่า และเพราะได้รับข่าวว่าเฮ่อจั้นบาดเจ็บสาหัสถึงกับเดินทางไปหาด้วยตัวเอง เพื่อดูให้เห็นกับตา
รัชสมัยของจักรพรรดิฉุนฮว่าได้เปลี่ยนแปลงจากเดิม มีความเป็นระเบียบมากมาย คล้ายคลึงกับปฐมกษัตริย์ต้าไหวเลยทีเดียว

หลังอ่านเล่ม 4 :
เรื่องราวมากมายมาเฉลยเอาในเล่มสุดท้ายและเพราะคำว่าอำนาจ กับตำแหน่งสูงสุด บัลลังก์มังกร ทำให้ครอบครัวที่อบอุ่นช่วยเหลือกันในยามยาก ร่วมทุกข์ได้แต่ไม่อาจร่วมสุขกัน ทำให้ผู้คนเปลี่ยนไป แต่ก็ยังมีส่วนที่จงรักภักดี เชื่อใจกัน เส้นทางต่อสู้ต่างๆมาถึงบทสรุปในเล่มนี้เรียบร้อย ทุกปมได้รับการแก้ไข ลุ้นจนวางไม่ลงตั้งแต่หน้าแรกถึงหน้าสุดท้ายจริงๆค่ะ และยังได้มองเห็นเหตุการณ์ต่างๆที่สะท้อนจากความจริง ว่าถ้าไม่สามัคคี ภายในแก่งแย่ง ภายนอกมีภัยคุกคามบ้านเมืองย่อมล่มสลาย

[orangejasmine · Rating 5 out of 5]

สนุกมาก!!!!! จบแล้วในที่สุด สมบูรณ์แบบในตัวมันเอง เฉลยแล้วว่าใครกิเลน ใครบัลลังก์ เนื้อหาหลักๆ ในเล่มพยายามชี้ให้เห็นสาเหตุว่าทำไมราชสำนักนี้ถึงเกิดปัญหา ทำไมข้าศึกบุกได้ หลักๆ ก็ การแบ่งพรรคแบ่งพวก แก่งแย่งชิงดี แตกคอกันเอง ปั่นกันเอง หักหลังกันเอง บวกจักรพรรดินู้บและมาสเตอร์มายด์โคตรฉลาด เลยออกมาพังเละ

เล่มนี้เน้นหนักไปที่การชิงไหวชิงพริบกันระหว่างเฮ่อหรงและหลี่ควน แบบผลัดกันรุกผลัดกันรับ ความฉลาดเจ้าแผนการของสองคนนี้คือยอม สู้กันสนุกดี แม้ตอนอ่านจะหัวร้อนก็ตาม และการทำศึกใหญ่ของทูเจวี๋ยกับจงหยวน นอกจากนั้นก็มีประเด็นอ่อนไหวในครอบครัวระหว่างน้องสามกับน้องห้าที่น่าจะเป็นสองคนสุดท้ายในโลกแล้วที่จะตีกัน น้องสามถึงขั้นกระอักเลือดเลยทีเดียว ตอนอ่านเราก็แบบ ทำไมน้องห้าพูดแบบนี้ น้องห้าน่าจะเป็นคนที่เข้าใจน้องสามที่สุดสิ ชอบจังหวะการเข้ามาของการทะเลาะกันนี้นะ มันอยู่ในช่วงหน้าสิ่วหน้าขวานแบบสุด แบบทุกอย่างอ่อนไหวไปหมด ทั้งเรื่องครอบครัว เรื่องการเมือง เรื่องการทรยศหักหลัง เพราะปกติสองคนนี้เห็นตรงกันรู้ใจกันมาตลอด ในที่สุดก็ได้เห็นเขาทะเลาะกันบ้าง และด้วยความไบแอสของเรา เราก็เลยเข้าใจในอารมณ์ชั่ววูบตอนเขียนจดหมายของน้องห้าอยู่แหละ ตอนนั้นคงกดดัน เสียใจ ทุกอย่างมันบีบคั้นไปหมด ตัดมาที่ตอนง้อกันก็คือน่ารักแบบ ฮือออออ ฮึบไว้ เขาเป็นพี่น้องกัน 😌

จากเล่มสามที่เราได้เห็นความสามารถของน้องสามที่โคตรจะครบเครื่องสำหรับการเป็นเจ้าแผ่นดิน เล่มนี้เสริมความสามารถเหล่านั้นให้คนสิ้นสงสัยไปอีก ชอบมากๆ คือจิตวิทยาในการเกลี้ยกล่อมคน และเล่มนี้มันมีจังหวะที่เรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวมันตีกันในหัว ทำให้ได้เห็นว่า เออ น้องสามก็คนธรรมดาคนหนึ่ง มันก็จะมีแวบหนึ่งขึ้นมาเหมือนกันที่จะนึกถึงเรื่องส่วนตัวก่อน ก่อนจะรวบรวมสติแล้วกลับเข้าทางที่ควรเลือกควรทำ นอกจากนั้นอีกอย่างที่เป็นตัวเสริมความเก่งของน้องสามคือผู้ช่วยที่โคตรจะดี และเก่ง และซื่อสัตย์ เอาจริงคนพวกนี้เหมือนมาก่อนกาล มองเห็นความสามารถของน้องสามก่อนที่ใครจะรู้ตัวอีก ตาแหลมกันจริงๆ เลือกติดตามถูกคนมาก

ส่วนคนอื่นๆ ในครอบครัวก็คือ ไม่รู้จะสงสารหรือสมน้ำหน้าดีเลย ไม่ว่าจะเป็นพ่อ เบอร์1 หูเบาเอย เห็นแกตัวเอย รวมอยู่ที่นี่หมด อ่านไปก็ได้แต่ด่าไปในใจ แต่กับเบอร์สองเราเห็นใจเขาและเข้าใจเขาที่สุดแล้วว่าทำไมถึงถูกหลี่ควนปั่นขึ้นง่าย เพราะก่อนหน้าเขาโดนกดดันมาเยอะจริงๆ อยากทำอะไรก็ไม่ได้ทำ แค่เพราะความระแวงของเบอร์1เท่านั้นเลย จากที่เขาไม่คิดอะไร เลยโดนหลี่ควนหลอกใช้ง่ายๆ เลย สามคนนี้จุดจบก็เลยไม่ดีเท่าไหร่

และเล่มนี้จะขาด game changer อย่างท่านหลวงจีนเบอร์4ไปไม่ได้เลย โผล่มาได้ถูกจังหวะมาก 55555 ถ้าเราอยู่ในตระกูลเฮ่อ เราก็คงเลือกทางเดินแบบท่านเจ้าอาวาสนี่แหละ ไม่ได้จะบวชนะ แค่ขอบาย บ้านนี้วุ่นวายเกินไป

อีกคนที่ไม่ชมไม่ได้เลยคือพระมเหสีกับหลี่ซุ่ยอัน พระมเหสีนี่เป็นคนฉลาดมีไหวพริบมานานแล้ว อย่างที่ผู้เขียนว่าไว้คือ เพราะมีพระมเหสีสถานการณ์ในวังเลยไม่เลวร้ายมาก ส่วนหลี่ซุ่ยอันเล่มนี้เหมือนถูกบังคับโต จากยัยเด็กขี้วีนในวันนั้น เป็นคนที่ช่วยพระมเหสีหนีจากกบฏได้ แถมตอนท้ายขอไปทำงานนอกด่านอีก จะยอมลืมๆ ที่หล่อนเคยไปวีนน้องสามไว้ก็ได้

สรุปปิดท้าย ใครอยากอ่านนิยายการเมืองแบบเข้มข้นมากๆ ชิงไหวชิงพริบกันแบบลุ้นระทึกไม่หยุด ชวนมาอ่านเล่มนี้เลยค่ะ แล้วจะหลงรักเฮ่อหรงเฮ่อจั้นเหมือนเรา น้องสามน้องห้าดีมากจริงๆ

[Makmild · Rating 5 out of 5]

สนุกมากกกกกกกกก เล่มสี่วางไม่ลงตั้งแต่ต้นจนจบเลย มีความผลิกไปผลิกมาตลอดดดด เป็นเรื่องที่ทำให้ใจบาปเพราะจิ้นเรือผิดผี ฮือๆ

ในตอนท้ายมีบทเสริมมาด้วย ซึ่งละมุนใจมาก เพราะตอนท้ายๆ ของเรื่องข้นคลั่กจนอยากกระอักเลือดแทนเฮ่อหรง

เสียดายที่สั้นไป แต่ก็รู้สึกอีกใจว่าจริงๆ ถ้ายาวกว่านี้ก็อาจจะเฝือ(แต่ยาวกว่านี้อีกหน่อยก็ได้นะ โถ ตัวละครน่ารักๆ ที่เป็นตัวประกอบจะได้มีบทเพิ่มหน่อยยยย)

[Giyongchy · Rating 5 out of 5]

สนุกมาก ไม่มีแผ่ว ฟาดฟันกันจนสมองบวมจริงๆ
สำหรับเราถือว่าเรื่องนี้เป็นนิยายที่ครบรสและอ่านได้สนุกสุดของปีนี้เลย ดีมากๆ

[Chaiwat Naktang · Rating 5 out of 5]

สนุกมาก​

[Nattapan · Rating 3 out of 5]

Sad​ but​ reasonable​ enough.​

[Kornrawee · Rating 5 out of 5]

สนุกมากก​ ชอบเล่มนี้ที่สุดแล้ว อยากให้มีตอนพิเศษเยอะๆ