De verdwenene

by Lot Vekemans

Een radeloze moeder stuurt haar onhandelbare zestienjarige zoon voor een tijdje naar Canada, naar zijn geëmigreerde oom Simon, het buitenbeentje van de familie. Simon heeft met tegenzin toegestemd, en al snel blijkt de nieuwe huisgenoot zijn zo gekoesterde zelfstandigheid wel erg in het geding te brengen.

Om van het gezeur van de verveelde puber af te zijn, stemt Simon in met een dagtrip naar de Rocky Mountains. Daar ontmoeten ze twee enthousiaste bergwandelaars, vader en zoon. Die nemen de jongen mee op een day tour, terwijl Simon in het toeristische bergplaatsen achterblijft. De drie wandelaars komen met grote verhalen terug en willen de twee dagen daarna ‘écht’ de bergen in. De volgende ochtend is het trio spoorloos, ze hebben uitgecheckt zonder een bericht achter te laten.

Genres: Fiction, Thriller

251 pages, Paperback

First published January 1, 2021

Reviews

[Bart · Rating 3 out of 5]

3,0⭐️

[Anna · Rating 4 out of 5]

Der Verschwundene von Lot Vekemans war eine Überraschung für mich. Ich hatte das Buch schon vor einiger Zeit lesen wollen, und deswegen eine Vorstellung davon, worum es gehen würde. Über NetGalley wurde mir nun freundlicher Weise ein Leseexemplar zur Verfügung gestellt - und es war alles anders.

Zuerst hatte ich Probleme, in das Buch hinein zu kommen. Die ersten Seiten lesen sich zäh, der Stil (vielleicht auch die Übersetzung?) war spröde und unzugänglich. Die Person, die mir auf den Seiten begegnete, versprach wenig Unterhaltung. Doch je länger ich las, desto größer wurde der Sog der Handlung. Der Protagonist Simon, ein Mann mittleren Alters, der schon vor Jahrzehnten nach Kanada ausgewandert ist und dort ein geordnetes, eintöniges und halbgewollt einsames Leben führt, bekommt mit kurzer Vorwarnung und wenig Lust Besuch von seinem 16-Jährigen Neffen, den er nur "den Jungen" nennt. Der hat, wie wir feststellen, Probleme zu Hause, und soll nun wieder auf die gerade Bahn kommen. Unklar ist allerdings, wie das in Kanada passieren und was er dort eigentlich den ganzen Tag machen soll. Und so gibt es, in enervierender nicht- oder wenig-Kommunikation, fast nur Schweigen, Missverständnisse und Konflikte.

Den Neffen interessiert eigentlich nichts, nicht die neue Stadt, nicht der Onkel, vielleicht ein bisschen der Job den Simon ihm bei einer Freundin besorgt. Doch eines will er unbedingt: In die Rocky Mountains. Blöd nur, dass Simon eine Beinwunde hat, und deswegen nicht wandern kann. Nach einigem hin- und her fahren sie aber doch ein Wochenende hin - und damit verändert sich die Dynamik zwischen dem Jungen und seinem Onkel erneut. Denn dort treffen sie einen Mann mit Sohn, der kann, was Simon nicht kann, und nach einem großen Streit sind der Junge und die zwei Unbekannten wie vom Erdboden verschwunden.

Simon ist ein schwieriger Charakter, eingefahren, inflexibel; selbst in Gesprächen mit der Polizei und der Mutter des Jungen ist sein Verhalten schwer zu verstehen. Wir erfahren einiges über die Familiengeschichte, über alte Wunden und was es heißt, sich von der Welt zu isolieren. Nicht alles funktioniert immer - eine Romanze, beispielsweise, scheint doch etwas arg konstruiert - aber vieles funktioniert sehr oft. Die Autorin beobachtet genau, und hat keine Angst davor, uns mit fragwürdigen Entscheidungen ihres Protagonisten zu konfrontieren, Ich konnte das Buch nicht aus der Hand legen, und habe dabei ein differenziertes Verständnis für die unterschiedlichen Charaktere gewonnen. Spannend, intelligent und ungewöhnlich - auf jeden Fall eine Empfehlung.

[Peter]

Lang geleden is de vijftiger Simon naar Canada geëmigreerd. Ver weg van zijn familie, mensen met wie hij zich nooit verbonden heeft gevoeld. Zijn tweelingbroer Ruud werd door iedereen gezien als een betere versie van hem en met zijn ouders en zus heeft hij ook weinig op. In Canada, eerst in Vancouver en - nadat zijn geloof in de medemens daar een volgende deuk had opgelopen - in Calgary is hij een norse man zonder sociaal leven geworden.

Dat verandert als zijn zestienjarige neef een tijdje bij hem komt logeren. Simons zus Hanne wist in Nederland niet meer wat ze met 'm aan moest. Simon zegt toe, maar weet al snel dat hij dat niet had moeten doen: de jongen (hij heet Daan, maar Simon zegt steevast 'de jongen', en Vekemans ook) verveelt zich stierlijk in Simons matig onderhouden appartement. Hij wil maar één ding: naar de 'Rockies'. De Rocky Mountains.

Simon zegt toe, ondanks aanvankelijk verzet. Hij zegt erbij dat ze geen lange bergtochten kunnen maken, omdat hij last van zijn been heeft.

Na een paar dagen in stadjes aan de voet van de Rockies verdwijnt Daan. Ze hebben inmiddels Chris ontmoet, een vader die met zijn twaalfjarige, contactgestoorde zoon Quinn het soort tochten maakt die Daan dolgraag zou maken. Simon staat aarzelend toe dat die twee Daan op sleeptouw nemen, maar begint zich meer en meer te ergeren aan deze Chris. Het komt tot een confrontatie en de volgende dag is de jongen weg. Vermist, verdwenen. Het restant van het boek gaat over de zoektocht en het effect daarvan op Simon en, in iets mindere mate, Hanne en Robbert, de ouders van Daan die halsoverkop naar Canada gevlogen zijn.

Vekemans beschrijft doeltreffend, achteloos precies - en weer niet zo lyrisch of bloemrijk dat het vervelend wordt. Zeggen dat het is 'of je er zelf rondloopt' vind ik altijd vrij overdreven, maar ik kreeg een redelijk idee van hoe het zou zijn om in een Canadees bergdorpje te zijn, op een plek waar ik vóór het lezen van dit boek nog nooit over nagedacht had. Haar dialogen zijn echt, je hoort het de personages zeggen. De kan-mij-het-schelen-toon van Simon, de pubertaal van Daan, de wanhoop van zijn moeder. De hele familiegeschiedenis en de afkeer danwel afgunst van zijn tweelingbroer verklaart Simons karakter goed, al had datwat mij betreft in twee of drie interne monologen minder gemogen.

Af en toe doet De verdwenene zich voor als een spannend boek, om die belofte dan weer in te trekken. Dat is wat vervreemdend. In het middengedeelte wordt de vraag wat er met de jongen gebeurd is steeds prangender. Enkele van de (korte) hoofdstukken eindigen met een bescheiden cliffhanger. Soms laat Vekemans de lezer even in het ongewisse, stelt ze iets uit, vertelt ze eromheen om de spanning nog even vast te houden. Waar is Daan? Leeft hij nog? Waarom lijkt de politie Simon te verdenken? Kunnen wij, als lezers, hem vertrouwen? Kan hij zichzelf vertrouwen? Wat is er met die achtergelaten envelop? En die in het hout gekerfde naam?

Om dan, een paar pagina's later, de lucht er weer uit te laten lopen. Ik denk niet dat ze niet wist hoe ze het spannend moest houden, want ze heeft de touwtjes het hele boek strak in handen. Het is meer alsof ze ermee wil zeggen: kom op, jullie dachten toch niet dat het zó'n boek was?

Het einde is daardoor een beetje een wirwar van verschillende soorten eindes. Anti-climax? Een beetje. Minder geloofwaardig dan de rest van het boek ook. En een iets te geforceerde manier om duidelijk te maken hoe het hele avontuur de mensenschuwe Simon intern veranderd heeft.

[Ellen IJzerman (Prowisorio) · Rating 4 out of 5]

Ietsjes saai, maar vooral niet irritant en duidelijk voorgelezen door de auteur. Prima, eenvoudig, maar ook weinig verrassend, klein verhaal. Mannen en vrouwen net een tikje te stereotiep beschreven, maar niet stereotiep genoeg om ergerlijk te zijn.

3,5 ster, eigenlijk... maar ja, dat kan niet, en daarom maar afgerond naar boven.

[Anton Segers · Rating 3 out of 5]

Verdienstelijk.
De knorrige en zwaar gefrustreerde protagonist werkt op de zenuwen, maar leert finaal toch uit wat hem overkomt. De ‘jongen’ daarentegen blijft een onduidelijk en onlogisch personage, wat jammer is.
Al bij al blijft het wat oppervlakkig, raakt me te weinig, maar wel vlot en helder verteld.

[Bianca Sandale · Rating 5 out of 5]

I love Lot Vekemans
I Love Wallstein
Perfect combination!
JUST DONT EVER READ KINDLE OR SUPPORT A*****N IN ANY WAY

JEFF BEZOS SHALL NOT HAVE A PENIS SPACE-CRAFT, IF ALL OF US HAVE NONE!!!!!!!!!!

[Jos · Rating 3 out of 5]

Was het nou een Range Rover of een Jeep?

[Josje · Rating 4 out of 5]

‘Meiden houden van jongens die veel lachen, daar gaan ze zelf van lachen. Dat was een les die Ruud hem al op jonge leeftijd had geprobeerd te leren. ‘En als er niets te lachen valt?’ had hij gevraagd. ‘Dan maak je wat te lachen, Simon,’ had Ruud geantwoord. Maar dat bleek geen talent van hem te zijn.’

[Maaike · Rating 3 out of 5]

verhaal van toneelschrijver Lot Vekemans greep me niet meteen, maar ergens halverwege toch. wat ongeloofwaardige wendingen aan het eind van het boek, niet helemaal bij karakters passend.

[Robert Lambregts · Rating 2 out of 5]

Het begin van dit boek was een aangename kennismaking met Lot Vekemans. Ik had echt het gevoel in het verhaal te komen en was ook wel benieuwd waar het heen zou gaan. Maar dan komt er opeens een politieverhoor dat zo onlogisch in elkaar zit en ook zo zinloos lijkt, dat het ergernis opwekt. En dan, de anticlimax. dit verhaal had zo veel meer potentie, dan wat er nu van is gekomen, dat ik me serieus af heb gevraagd waarom het boek eigenlijk geschreven is. Je blijft hopen, en dat zal dan ook wel de kracht zijn van het verhaal, dat er nog iets gaat gebeuren, maar helaas. een kaarsje dat uitdooft en een kleine walm rook achterlaat. Daar moet je het als lezer mee doen. Heel jammer dit.

[Erik Snel · Rating 4 out of 5]

Een mooi boek. Met schijnbaar onbijzondere personages een semi-spannend verhaal schrijven dat toch een pageturner is en ontroerd en schuurt, dat is wel knap. Haar beschouwing en beschrijving van mensen is prachtig en in heldere, secure en eenvoudige taal geschreven. Ik heb het met heel veel plezier gelezen. En dat terwijl het eigenlijk ook een treurig boek is over de beperkingen van het leven van de meeste mensen. Dat lijkt een bescheiden stellingname maar het leidt tot een overtuigend boek.

[JannieTr · Rating 4 out of 5]

Lot Vekemans (Oss, 1965) genoot na haar studie Sociale Geografie een opleiding aan de schrijversvakschool ’t Colofon in Amsterdam. Sinds 1995 schrijft ze toneelteksten en is als toneelschrijver een internationale ster. Haar werk is in tweeëntwintig talen vertaald en in meer dan vijfendertig landen opgevoerd, van China tot de Verenigde Staten en van Duitsland tot Uruguay. Ze ontving meerdere prijzen voor haar toneelwerk. Haar debuutroman Een bruidsjurk uit Warschau (2012) ontving een nominatie voor de Anton Wachterprijs en is in meerdere talen vertaald. De verdwenene is haar tweede roman.

Het verhaal

Een radeloze moeder stuurt haar onhandelbare zestienjarige zoon voor een tijdje naar zijn geëmigreerde oom Simon, het buitenbeentje van de familie. De vijftigjarige Simon woont al 25 jaar in Canada. Hij heeft met tegenzin toegestemd, en al snel blijkt de nieuwe huisgenoot zijn zo gekoesterde zelfstandigheid wel erg in het nauw te brengen. Om van het gezeur van de verveelde puber af te zijn, stemt Simon in met een dagtrip naar de Rocky Mountains. Daar ontmoeten ze twee enthousiaste bergwandelaars, Chris en zijn zoon. Die nemen de jongen mee op een dagtrip, terwijl Simon in het toeristische bergplaatsje achterblijft. De drie wandelaars komen met grote verhalen terug en willen de twee dagen daarna ‘écht’ de bergen in. De volgende ochtend is het trio spoorloos, ze hebben uitgecheckt zonder een bericht achter te laten. Net als in haar toneelstukken geeft Lot Vekemans in haar tweede roman een inkijk in de donkere kamers van de menselijke ziel, door op zoek te gaan naar de verborgen drijfveren achter ons dagelijks doen en laten.

Roman i.p.v. toneelstuk

Waarom schrijft een succesvolle toneelschrijver een roman, zou je denken. Wie De verdwenene leest, begrijpt dat al snel: het thema waar het in dit verhaal om draait, is niet gemakkelijk te vangen in een toneelopvoering. De gedachtenwereld en gevoelens waar de hoofdpersoon Simon mee worstelt, maken een groot deel uit van het vertelde verhaal. Daarbij speelt het zich op veel verschillende plekken af. Een film zou wel iets kunnen zijn, d.w.z. met acteurs die goed zijn in het woordeloos overbrengen van de opgekropte emoties en onderlinge wrijvingen. Maar er een roman van maken is zonder meer de juiste keus geweest om het thema optimaal uit te kunnen werken: de zoektocht van Simon naar zichzelf.

Wie is De Verdwenene?

Hoewel het verhaal in eerste instantie een spannend relaas lijkt over de zoektocht naar een verdwenen puber, wordt langzamerhand duidelijk dat Simon erg met zichzelf in de knoop zit. De aanwezigheid van de jongen (hij heet Daan, maar Simon heeft het steeds over "de jongen") irriteert Simon aanvankelijk mateloos. De jongen reageert daar recalcitrant op. De relatie staat op scherp, voor beiden.

Eenmaal in De Rocky Mountains gaat Simon steeds meer naar zijn eigen rol kijken. Hij herkent dingen in het gedrag van Daan, observeert hoe de jongen reageert op de veel spontanere Chris. En ziet hoe diens schuchtere zoontje geen aandacht krijgt van zijn vader, omdat die zich liever met de enthousiaste Daan bezig houdt. Terugkijkend op zijn leven begint hij zich te realiseren dat zijn gedrag dat van anderen mede bepaald heeft en dat zijn leven ook anders had kunnen verlopen.

De verdwijning van Daan brengt heel wat spanning en chaos met zich mee, maar ook een omslag voor Simon. De manier waarop Lana, een politieagente, met hem omgaat, maakt hem vriendelijker en hij begint te begrijpen dat vluchten, contacten uit de weg gaan en je altijd de mindere en slachtoffer voelen, averechts werkt als je gelukkige relaties op wilt bouwen.

Het is spannend of Daan uiteindelijk levend gevonden zal worden, maar belangrijker blijkt: Simon vindt zichzelf terug. "Hij was er weer", luidt de laatste zin van de roman. En dat slaat op Simon.

Schrijfstijl

Lot Vekemans heeft een vlotte schrijfstijl met heldere, bondige zinnen. Ze laat genoeg aan de verbeelding over, waardoor ze de spanning in het verhaal moeiteloos vasthoudt. Haar dialogen zijn natuurlijk, ook de innerlijke stem van Simon. Onopvallend werkt ze naar de bewustwording van Simon toe. Een geslaagde tweede roman.

Deze recensie verscheen eerder op mijn blog:
https://mijnboekenkast.blogspot.com/2...

[André · Rating 4 out of 5]

Door André Oyen

op 13/08/2021
Lot Vekemans ging na haar opleiding aan de schrijversvakschool in Amsterdam “aan het werk als toneelschrijfster, wat haar geen onverdienstelijke carrière voortbracht. In 2012 werd haar debuutroman Een bruidsjurk in Warschau uitgebracht. Dit leverde haar een nominatie voor de Anton Wachterprijs op en het boek werd in meerde talen vertaald. De verdwenene is haar tweede roman. De verdwenene is haar tweede roman. Centraal in dit werk staat Simon.

Hij woont al een kwarteeuw in Canada. Simon is een man van weinig woorden die voor de kost boorpijpen slijpt en een leven onder de radar leidt. Tot zijn zus Hanne hem vraagt een tijdje op haar onbeheersbare zoon Daan te passen. Even weg uit Nederland, waar hij aan de drugs zit en de volstrekt verkeerde kant dreigt op te gaan, zal hem goed doen. Dus vangt Simon de jongen op, zij het niet van harte, omdat met Daan zijn familiegeschiedenis meekomt, en dus ook Simons jarenlange vete met zijn tweelingbroer Ruud, die jingles maakt voor Duitse reclames, wat Simon maar niets vindt.
Simon is een vrij nukkige man die van orde en ritme in zijn leven houdt. Zijn neef brengt onrust in dat leven. Want Simon weet niet hoe hij met Daan om moet gaan, maar hij besluit hem een plezier te doen en met hem een uitje naar de Rocky Mountains te maken. Daar aangekomen verdwijnt de jongen echter plotseling. Daans ouders komen halsoverkop naar Calgary gevlogen, en prompt laaien oude familievetes weer op. Het psychologische portret dat de auteur (1965) van Simon schetst is interessant, en Daans verdwijning zorgt voor veel spanning,. Vekemans beschrijft het allemaal in een zelfverzekerde en nuchtere taal. Geen zinnetjes van vijf woorden zoals die al te vaak in Nederlandse boeken worden gehanteerd, en ook geen frasen van een halve pagina, maar wel to-the-point-beschrijvingen van landschappen en mensen, en dialogen die zo uit het leven weggelopen lijken. Ze gaat naar de essentie zonder die tot een stel botten uit te kleden en weet daarbij bijzonder overtuigend de Canadese setting te vatten. En de stilte natuurlijk, die wapitiherten het bos en schuchtere zielen de tent uitlokt. Centraal staat niet de verdwenen Daan, maar wel de achterblijvende Simon. Hoe Daan uiteindelijk weer boven water komt, lijkt Vekemans niet direct zorgen te baren. Wat haar interesseert is hoe families werken, hoe ver familiebanden opgerekt kunnen worden voor ze knappen en hoeveel ze uiteindelijk waard zijn. Je broers en zussen raak je nooit kwijt, realiseer je je tijdens het lezen van De verdwenene , hoe graag je dat ook zou willen. Meer zelfs: soms zit je verwikkeld in een eindeloze cyclus, die generatie na generatie herhaald wordt. De vete tussen Simon en Ruud is immers geen alleenstaand geval, zoals Hanne opmerkt .De conflicten die oplaaien in dit mooie boekzijn interessant, maar juist hetgeen niet wordt uitgesproken zorgt voor een aantrekkelijke en licht beklemmende sfeer.

open in nieuw venster
Je mening aanpassen

[Dunja Brala · Rating 4 out of 5]

Simon lebt ein zurückgezogenes und einsames Leben. Er ist von Holland nach Kanada ausgewandert und hat den Kontakt zu seiner Familie auf ein Minimum begrenzt. Er hadert mit seiner Mutter seinem eineiigen Zwillingsbruder und auch zu seiner Schwester hat er kein herzliches Verhältnis. Seit ihn eine lästige Verletzung am Bein quält hat er sogar seine beiden Hunde weggegeben. Er fühlt sich nur in seinem isolierten Leben zu Hause und kann sich sein Scheitern auf vielen Ebenen nicht verzeihen.
Eines Tages bittet ihn seine Schwester, ihren 17-jährigen Sohn eine Zeit lang zu beherbergen. „Der Junge“, wie Daan ab hier weitestgehend genannt wird, ist auch kein Ausbund von Fröhlichkeit. Eins weiß er aber, er möchte in die Rocky Mountains. Simon erfüllt ihm diesem Wunsch nach langem Bitten, und dort lernen beide Chris und seinen kleinen Sohn Quinn kennen . Chris hat sofort einen Draht zu Daan und nimmt ihn ganz für sich ein. Er bietet an, mit ihm Wanderungen zu unternehmen, und Simon willigt dem schweigend zu. Nach einem Streit verschwindet der Junge spurlos und verursacht damit eine groß angelegte Suchaktion. Auch Chris und der kleine Quinn sind nicht mehr da. Wie hängt das zusammen?

Wir haben es hier nicht mit einem Thriller zu tun, sondern mit einem spannend angelegten Roman über eine Familie, die, wenn sie über einander redet, negative Formen wählt. Niemand ist wirklich richtig sympathisch. Alle strugglen mit irgendeinem Problem und niemand reflektiert sich selber. Würde man endlich mal über die kritischen Gefühle reden, würde es allen sehr schnell sehr viel besser gehen aber das tut man in dieser Familie nicht. Simon ist da besonders hartnäckig drin. Er verweigert sogar der kanadischen Polizei wichtige Details, ohne für mich ersichtlichen Grund. Das führt ihn noch mehr in eine Isolation und macht ihn sogar zum Verdächtigen.
Der Plot ist sehr spannend aufgebaut . Bröckchenweise bekommen wir Informationen über Ursachen, Folgen und Familienzwiste. Es liegt ein düsteres nebeligen Gefühl über der ganzen Geschichte. Dabei passt die spätherbstliche Landschaft der Rocky Mountains, kurz vor dem ersten Schneefall, genau zu den Emotionen der Beteiligten. Alle sind eisig, steif und fühlen sich unwohl.
Die Zerrissenheit eines Pubertierenden einhergehend mit „sich nicht verstehen“ von Erwachsenen und heranwachsenden wird richtig gut beschrieben. Wie ein Strohhalm greift er nach der jovial-aufdringlichen Freundlichkeit von Chris und als Leser*in hat man sofort den Eindruck, dass das nicht gut ist. Auch dass beklemmende Gefühl der Erwachsenen, die auf der Suche nach dem Verschwundenen sind, hat sich trüb-kalt in mein Herz gefressen.
Wie die Geschichte ausgeht und ob der Junge gefunden wird, müsst ihr selber lesen. Ich spreche auf jeden Fall eine Leseempfehlung aus, wenn mich auch die mangelnden kommunikativen Skills ein wenig gestört haben. Aber genau die sind das Hauptthema des Romans

[Buchdoktor · Rating 5 out of 5]

Simon war vor 25 Jahren aus den Niederlanden nach Kanada ausgewandert, als er die Streitereien in seiner Familie satt hatte. Mit einem Zwillingsbruder geschlagen, der offenbar nur existierte, um Simons Unfähigkeit bloßzustellen, zog er auch in seinem Leben als Auswanderer stets den Schwarzen Peter. Nach diversen Brüchen und Umzügen kommt Simon offenbar besser ohne andere Menschen klar. Mit über 50 muss er sich damit abfinden, dass er wegen einer schlecht heilenden Verletzung weniger körperliche Arbeit leisten kann und sein Verdienst kaum zum Leben reichen wird. Als seine Schwester Hanne ihren Sohn Daan zu Simon nach Calgary schicken will, weil sie seine Eskapaden nicht mehr erträgt, nimmt Simon das wie so vieles hin. „Der Junge“ hat keinen Plan, was er bei seinem Onkel tun und erreichen soll, und Simon hat mit seiner Schwester nicht über die Ziele dieser Erlebnispädagogik gesprochen. Praktikum, Ehrenamt, für 16-Jährige wird es doch eine Beschäftigung geben, selbst wenn sie offiziell nicht arbeiten dürfen. Simon arbeitet in drei Jobs, an sieben Tagen der Woche; „der Junge“ hängt derweil herum.

Daan dagegen weiß was er will, in die Rocky Mountains. Wanderschuhe und den gepackten Tourenrucksack hat er aus den Niederlanden schon mitgebracht. Simon hatte mit den Rockies nie etwas im Sinn. Würde man ihn fragen, wovon er träumt, wäre das ein Blick auf den Hafen von Vancouver. Als er sich doch zum gemeinsamen Ausflug in die Berge durchringt (weit zu fahren und teurer Eintritt in den Jasper-Nationalpark), lernen er und „der Junge“ einen Vater mit einem behindert wirkenden Sohn kennen. Jeder mit einem Funken Verstand würde diesen Chris als Aufschneider erkennen und ihm nicht über den Weg trauen. Erst recht nicht in einem Revier, indem es Bären und Pumas gibt und in das Menschen zu Besuch kommen dürfen, wenn sie sich der Natur anpassen. U. a. weil Simon sich für die Rockies nicht interessiert, wird er wie gewohnt zur leichten Beute. Als Chris und sein Sohn überstürzt abreisen und „der Junge“ nicht aufzufinden ist, muss Simon zur kanadischen Polizei, um eine Vermisstenmeldung aufzugeben …

Mit pointiertem Zynismus beschreibt Lot Vekemans, wie Simons Familie sich in dem beredtem Schweigen umkreist, das erst zu Daans Verschwinden führte. Als Leser wartet man darauf, dass der Ausflug in die Rockies schief geht. Ungefährlich ist die Idylle nicht – und Simon ist alles andere als das Unschuldslamm, das er nach außen zeigt.

[yellowdog · Rating 5 out of 5]

Familiendrama

Simon ist vor Jahren nach Kanada ausgewandert. Jetzt schickt ihm seine Schwester ihren 16jährigen Sohn, der einige Probleme hat. Für den eigenbrötlerischen Simon ist es keine leichte Sache, sich um den verstockten Neffen zu kümmern, zumal er noch durch eine Verletzung am Bein gehandicapt ist. Beziehungsprobleme durchzieht die Familie schon seit langen.
Nach einem Streit verschwindet der Junge spurlos.
Simon fürchtet sogar eine Entführung und schaltet die Polizei ein.
Das Buch ist interessant, sogar spannend. Es ist aber kein Thriller, sondern ein intelligenter Roman um zwischenmenschliche Beziehungen und menschliches Verhalten.

Lot Vekemans ist eine erfahrene Dramatikerin und weiß einen Stoff zu gestalten. Daher ist auch dieser Roman in seiner Gesamtheit so gelungen.

[José Muylaert · Rating 3 out of 5]

De hoofdpersoon van dit boek, Simon, is een wat eenzelvige realist / sombermans, waardoor het wat knorrig leest, goed gedaan. Hij wekt net geen irritatie, maar het voelt wel wat ongemakkelijk. Zoals de hele situatie in het boek dat ook doet. Ik weet niet zo goed wat ik van het verhaal vind, met name van het einde van het boek, maar heb genoten van hoe schrijfstijl en woordkeuze bij Simon passen. Het gaat niet enkel over Simon, meer ook over relaties/hoe je je tot anderen verhoudt, en familie(banden), en hoe verwachtingen daaromtrent vaak schuren met de werkelijkheid.

[Mireille Huigens · Rating 2 out of 5]

Een wat traag geschreven boek over een 16-jarige onhandelbare jongen zonder vaderfiguur in zijn leven. Als Simon (helemaal) dreigt te ontsporen stuurt zijn moeder hem naar haar broer in Canada, Calgary, die niet op de jongen zit te wachten. Na veel zeuren gaan oom en neef een roadtripje de bergen in maken, daar verdwijnt Simon. Zowel Simon als Daan gaan een kleine karakterontwikkeling in.
Het boek heeft als tag 'thriller' maar zo spannend wordt het nergens. Het verhaal is vlot geschreven, maar doordat er weinig gebeurt, leest het traag.

[Lise Delabie · Rating 1 out of 5]

Qua opzet deed dit boek me denken aan 'Manchester by the sea', maar waar de film me raakte tot op het bot, deed het boek me niets. Ik heb me vragen gesteld over het medium: in een film kun je detachment weergeven met kleur en soundtrack; is er zo'n equivalent voor een boek? Naar mijn gevoel vertaalde Vekemans de onthechting van haar hoofdpersonage naar een dorre, registrerende stijl. Voor mij helaas een onoverkomelijk obstakel.

[Pauline Veen · Rating 4 out of 5]

Very good written

[Sylvie · Rating 2 out of 5]

Erg saai boek aangezien het van het perspectief van Simon is en niet de jongen en Simon alleen op een plek blijft.

[Esperanza · Rating 5 out of 5]

Geweldig boek, spannend van a tot z. Ontzettend goed geschreven en heel geloofwaardig. Kon het niet laten liggen tijdens het lezen, in een ruk uitgelezen. Aanrader!

[Monique Goris · Rating 4 out of 5]

Vreemde mengeling tussen typisch Nederlands en ruig Canada, tussen pubers en verlorenen. Mooi boek, wil meer van deze mevrouw lezen

[Jill B · Rating 3 out of 5]

Meh, prima boek. Had in het begin en midden een stijgende lijn en daarna een beetje een teleurstelling. Blijft allemaal wat vaag.

[Maarten · Rating 4 out of 5]

Het is geen thriller, maar had het wel kunnen worden.
Uiteindelijk gaat het niet om de actie

[Henriette · Rating 4 out of 5]

Actueel en boeiend verhaal dat me gevoelsmatig sterk deed denken aan Alma, roman van Judith de Graaf.