ตอนอ่านมีบางอย่างต้องพูดตรงๆ not my cup of tea ด้วยความหนังสือน่าจะเขียนนานระดับหนึ่ง น่าจะเกือบสิบปีก่อน และเขียนในสังคมที่เชิดชูคนเก่งด้วย ทำให้บางอย่างขัดกับความคิดเราที่โตในยุคนี้ แต่ต้องยอมรับเรื่องหนึ่งคือการสร้างบุคลิกตัวละครของผู้เขียนทำให้เรายอมรับในปัจเจกบุคคลแบบไม่ต้องพยายามเข้าใจก็โอเครับได้ ทำใจกว้างๆ ว่ามันเกิดขึ้นและเป็นไปได้ ยังสมเหตุสมผล บางเรื่องก็ตามสภาพสังคมบางเรื่องก็ทันสมัยมากสลับกันไป
ทั้งๆ ที่เป็นความรักเหมือนกัน แต่คนรักเพศเดียวกันต้องลำบากกว่ามาก และลำบากขึ้นไปอีกในสภาพสังคมแบบนั้น เศร้า ตอนพูดถึง happy together (อะแฮ่ม เราเป็นคอหนัง) ซืออี้บอกว่าฟังดูลามก happy (ความสุข) กับ together (ด้วยกัน) มันลามกยังไงเนี่ย ตอนเปิดดูหนังแล้วบอกอุจาดส่วนตัวเราโกรธมาก (555555) แต่เนื้อบรรยายหลังจากนั้นต้องยอมรับว่า โอเคคคคค๊ ยอมยกโทษให้ก็ได้ good films make your life better นะ
ความเขินอานุภาพแสนเท่ามันเริ่มจากตรงนี้ ตอนกู้กงขับรถมาหาตอนกลางคืนหลังจากแมสเสจคิดถึง ทำลายล้างมากกกกกกกกกกก ถึงจะบอกว่าเพลงประกอบฉากคือหนังหว่อง (ซึ่งหดหู่เหลือเกิน) แต่ตอนอ่านเราฟังเพลง way back into love มันฟินนาเล่สุดๆ สมบูรณ์ งดงาม ยิ่งคำพูดของกู้กงหลังฟังไวโอลีนยิ่งตอกย้ำว่าชีวิตจริงกับการเป็นเกย์ลำบากแค่ไหน พร้อมไหมที่จะจับมือกันยิ่งทำให้ซาบซึ้งขึ้นไปอีก ชอบจริงๆ ชอบที่ผู้เขียนชัดเจนว่าทั้งสองคนเป็นเกย์ awesome!
ปล. มีอีกเรื่องที่อยากพูดถึงเพราะทำให้ตกใจนิดหน่อยคือรสนิยมผู้เขียน น่าจะมาสาย M/S นะเนี่ย ซึ่งไม่ได้เป็นข้อติหรืออะไร แค่เราไม่ทันได้ตั้งตัวมาอ่านเจอเลยช็อคนิดหน่อย เพราะเอาจริงๆ การแสดงออกแบบนี้ค่อนข้างประเจิดประเจ้อระดับหนึ่งแล้วแต่ตัวละครหลักก็ยังลังเลไม่รู้ตัวกันอีกเลยมีเซ็งนิดหน่อย (55555)
This entire review has been hidden because of spoilers.