Τα είκοσι συνολικά ποιητικά πεζά που θα συναντήσει ο αναγνώστης στέκουν αυτόνομα στο ποιητικό τοπίο της συλλογής που διασταυρώνεται διαρκώς και αλλεπάλληλα με το πεζογραφικό. Δεν αφηγούνται μια κοινή ιστορία αν και όλα κινούνται γύρω από την τροχιά της μοναξιάς, του ζόφου, της καβαφικής ματαιότητας. Η πρόζα και οι αντιποιητικές λέξεις σε κάποια σημεία καταλήγουν πολύ επιτηδευμένα ίσως και κουραστικά.