Jump to ratings and reviews
Rate this book

Каквото казах, нека

Rate this book
Нещата не ни говорят за себе си, казва Копланд, освен за да заявят, че "винаги са били, са и винаги ще бъдат, а с това да кажат относно нас, че сме направени от време". Копланд не въздиша носталгично по изчезналото минало - той е твърде стоически настроен за това, - а изразява просто печал, че светът трябва да е, както е, печал, която е неизбежна част от това да живееш в света и да го обичаш, и да знаеш, че трябва да го оставиш.

Дж. М. Кутси


Основното изискване, което отново и отново предявявам към поезията, е да те накара да помислиш: да, така е!

Моето намерение е да съм актуален задълго, да пиша текстове, които остават валидни при промяната на ситуациите и в различни времена. Това означава в определен смисъл да бъдеш абстрактен, на пръв поглед неясен, а то от своя страна изисква повече от читателя, той трябва да се вглежда повече в себе си, отколкото около себе си. Това е "вътрешна поезия", тя има повече общо с описанието на основните структури на мисленето, чувстването, наблюдението и спомена, отколкото със случващото се с оглед на външните обстоятелства.

Рутхер Копланд

326 pages, Hardcover

Published January 1, 2020

3 people are currently reading
27 people want to read

About the author

Rutger Kopland

58 books14 followers
Rutger Kopland (1934-2012) was de schrijversnaam van de psychiater R.H. van den Hoofdakker. Van den Hoofdakker was hoogleraar aan de Rijksuniversiteit Groningen. Als onderzoeker en behandelaar hield hij zich persoonlijk vooral bezig met de betekenis van de slaap en de biologische klok voor het emotionele leven van zowel gezonde als psychisch gestoorde mensen. Daarbij werkte hij ook als psychotherapeut. Behalve artikelen en hoofdstukken in wetenschappelijke tijdschriften en leerboeken schreef hij ook essays over psychiatrie in de algemene maatschappelijke context. Een aantal van deze stukken werd opgenomen in De mens als speelgoed (1995) en in Twee ambachten (2003).

Als Rutger Kopland publiceerde Van den Hoofdakker veertien gedichtenbundels. Hij debuteerde in 1966 met Onder het vee, zijn meest recente bundel is Toen ik dit zag, die verscheen in het najaar van 2008. Kopland schreef daarnaast literaire essays: Het mechaniek van de ontroering (1995) en Mooi, maar dat is het woord niet (1998). Al jaren behoort Kopland tot de meest gelezen dichters in ons land. Bloemlezingen uit zijn werk verschenen in onder meer in Engeland, Finland, Frankrijk, Ierland, Israel, Italië, Noorwegen, Polen, Zuid-Afrika en de Verenigde Staten; bundels in het Duits en Italiaans zijn in voorbereiding.

In 1999 en in 2001 ontving Van den Hoofdakker / Kopland eredoctoraten van respectievelijk de Universiteit voor Humanistiek en de Rijksuniversiteit Utrecht, in beide gevallen voor de combinatie van zijn verdiensten op wetenschappelijk en literair gebied. In 1988 ontving de dichter de P.C. Hooftprijs voor zijn oeuvre en de VSB Poëzieprijs 1998 voor zijn bundel Tot het ons loslaat.

In 2006 verschenen zijn Verzamelde gedichten ter markering van zijn veertigjarig dichterschap. Ter gelegenheid van zijn vijfenzeventigste verjaardag verscheen het boekje met cd Aan het grensland. Geluiden uit het Noorden 2. In 2008 verscheen zijn recentste bundel Toen ik dit zag. Een nieuwe druk van zijn Verzamelde gedichten waarin ook deze laatste bundel opgenomen werd, verscheen in 2010.

Ratings & Reviews

What do you think?
Rate this book

Friends & Following

Create a free account to discover what your friends think of this book!

Community Reviews

5 stars
14 (70%)
4 stars
3 (15%)
3 stars
2 (10%)
2 stars
1 (5%)
1 star
0 (0%)
Displaying 1 - 4 of 4 reviews
Profile Image for Tsvetelina Mareva.
264 reviews95 followers
December 31, 2020


Поезията е действие - със сигурност - но
тя е също форма на мълчание

мълчанието също е действие
то е говорене за онова което човек
не може да каже

както говориш за виждането
на твоята градина и не е градината това
за което говориш

поезията е вълнуване
Profile Image for Мартин Касабов.
Author 2 books191 followers
February 8, 2024
„Оставането пред пропастта е израз на своеобразна постхристиянска стоическа апатичност: „Не копнея за смъртта. Но копнея за пълен покой и трябва да призная, че това е трудно да се обедини с живота.“
Displaying 1 - 4 of 4 reviews

Can't find what you're looking for?

Get help and learn more about the design.