[...] Ο συγγραφέας πλάθει, λοιπόν, πραγματικά περίτεχνα και τους ήρωες του και το πλαίσιο μέσα στο οποίο έδρασαν. Πιστεύω, ότι στην ικανότητα τη συγγραφική, ήρθε αρωγός η γνώση που δίνει η συμμετοχή του στα πραγματικά γεγονότα, που χρησίμεψαν σαν πρώτη ύλη για το πλάσιμο του μύθου. Ο Θόδωρος Αγγελόπουλος, εργάτης, συνδικαλιστής, ΕΑΜίτης, πήρε ενεργά μέρος στην αντίσταση, έζησε το υλικό του βιβλίου του, για το οποίο λέει: "Δεν έκανα άλλο, παρά να λατρεύω τις μνήμες μου. Αν αυτές αγγίξουν την καρδιά και βάνουν σε κίνηση την κρίση και τον προβληματισμό του αναγνώστη, άσχετα αν συμφωνεί ή όχι με το "νομίζω μου", θα θεωρήσω ότι πάει χαλάλι το όποιο κόστος αυτής της προσπάθειας". (από τον πρόλογο του Γιάννη Δράκου)
Γενικά με κούρασε η γλώσσα. Καταλαβαίνω ότι προσπαθεί να περάσει τα βιώματα του όπως και το κλίμα της εποχής, αλλά και πάλι με κούρασε. Στην υπόθεση οκ, έχουμε τα πάντα. Αντάρτες, σαμποτέρ, μαυραγορίτες, πλανεμενους προλετάριους, και λούμπεν προλεταριους. Ωστόσο η εξέλιξη του έργου παίζει στα όρια της γραφικότητας.
Για να πω την αλήθεια μου, το βιβλίο το τσίμπημα από ένα παλαιοβιβλιοπωλείο βιαστικά, βλέποντας το όνομα Θόδωρος Αγγελόπουλος. Αλλά δεν έχω καταφέρει να βγάλω άκρη για το αν πρόκειται για το σκηνοθέτη Αγγελόπουλο