What do you think?
Rate this book
Decolonize That!
Decolonize Hipsters
Few urban critters are more reviled than the hipster. They are notoriously difficult to define, and yet we know one when we see one. No wonder: they were among the global cultural phenomena that ushered in the 21st century. They have become a bulwark of mainstream culture, cultural commodity, status, butt of all jokes and ready-made meme.
But frightening as it is to imagine, for more than a century hipsters have been lurking among us. Defined by their appearances and the cloud of meaning attached to them—the cool vanguard of gentrification, the personification of capitalism with a conscience—hipsters are all looks, and these looks are a visual timeline to America’s past and present.
Underlining this timeline is the pattern of American popular culture’s love/hate/theft relationship with Black culture. Yet the pattern of recycling has reached a chilling point: the 21st century hipster made all possible past fads into new trends, including and especially the old uncool. In Decolonize Hipsters, Grégory Pierrot gives us a field guide to the phenomenon, a symptom and vanguard of the wave of aggressive white supremacist sentiment now oozing from around the globe.
“Ever since Norman Mailer styled himself as a "White Negro" and Anatole Broyard passed as a white jazz fan, the hipster has been a subject of fascination in cultural criticism, a symbol of the love and theft at the heart of American popular culture. Grégory Pierrot's fiercely illuminating short book dissects the political complacency and racial delusions of hipsterism, but it does so with a verve, swagger and irreverence. Pierrot provides us not only an anatomy of hipsterism's past, but a vision of its possible future. ” —Adam Shatz, editor of Prophets Outcast
But frightening as it is to imagine, for more than a century hipsters have been lurking among us. Defined by their appearances and the cloud of meaning attached to them—the cool vanguard of gentrification, the personification of capitalism with a conscience—hipsters are all looks, and these looks are a visual timeline to America’s past and present.
Underlining this timeline is the pattern of American popular culture’s love/hate/theft relationship with Black culture. Yet the pattern of recycling has reached a chilling point: the 21st century hipster made all possible past fads into new trends, including and especially the old uncool. In Decolonize Hipsters, Grégory Pierrot gives us a field guide to the phenomenon, a symptom and vanguard of the wave of aggressive white supremacist sentiment now oozing from around the globe.
“Ever since Norman Mailer styled himself as a "White Negro" and Anatole Broyard passed as a white jazz fan, the hipster has been a subject of fascination in cultural criticism, a symbol of the love and theft at the heart of American popular culture. Grégory Pierrot's fiercely illuminating short book dissects the political complacency and racial delusions of hipsterism, but it does so with a verve, swagger and irreverence. Pierrot provides us not only an anatomy of hipsterism's past, but a vision of its possible future. ” —Adam Shatz, editor of Prophets Outcast
150 pages, Paperback
First published January 1, 2021
16 people are currently reading
390 people want to read
About the author
Gregory Pierrot
11 books8 followersI study cultural genealogies and cultural networks across the Black Atlantic.
I am Associate Professor in the Department of English at the University of Connecticut at Stamford. Prior to this, I was Visiting Assistant Professor at Bucknell University. I earned a PhD in English at The Pennsylvania State University (M.A., Paris-IV Sorbonne).
I am Associate Professor in the Department of English at the University of Connecticut at Stamford. Prior to this, I was Visiting Assistant Professor at Bucknell University. I earned a PhD in English at The Pennsylvania State University (M.A., Paris-IV Sorbonne).
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 27 of 27 reviews
September 11, 2023
Yοu know the type: άνδρες με πληθωρικά μούσια ορθόδοξου πατριάρχη, λουλουδοειδή πολυχρωμα τατουάζ (προαιρετικά) γιατι ειναι και σκληρός αλλά και ευαισθητουλης, "vintage" αισθητική επιπέδου τηλεοπτικης διαφημισης 90s, φωτογραφίες του ορίζοντα ή του αστικού τοπίου με ασπρόμαυρα φίλτρα, πού και πού κανένα βιβλιάκι για να ψαρώνει καμιά από τις φεμινίστριες γκόμενες που μισούν υποτίθεται την πατριαρχία, αλλά παρόλα αυτά στο πρόσωπό τους φαίνεται να την λατρεύουν με μια μύχια αφοσιωση ανούσιας και ρηχής καρδουλίασης, φωτό προφίλ η φατσάρα τους με τα μακριά γένια, το κούρεμα χιτλερικής νεολαίας, και το διοπτροφόρο ευαίσθητο αγελαδίσιο βλέμμα δύο εγκεφαλικών κυττάρων υπό κάποιο χρωματιστό φίλτρο να κοιτάζει κάπως αλληθωρα τον φακό ή δήθεν αφηρημένα στο πλαι και βουαλά: ιδού ο χίπστερ του 21ου αιώνα.
Δηλωνει περηφανα πως ειναι "καλλιτεχνης", και πιθανον μέλος κάποιας αφανούς μπάντας που περιμένει να ανακαλυφθεί στα 30+ του. Ισως μάλιστα να εχει γραψει και ο ιδιος κανενα βιβλιακι, καποια κάκιστη μικρη νουβελα ή μια ποιητικη συλλογη με στιχους φρικτοτερους και απο στιχους του Φοιβου σε χιτ της Βανδη. Σας βομβαρδίζει με "καλλιτεχνικες" σελφι του ή, αν είναι άσχημος, με δήθεν ψαγμένες φωτογραφιες απο λεωφορεία, παλια κτίρια, μνημεία, αδεσποτα και γενικα καθετί που εχει την ατυχια να βρεθει στο διαβα του. Ποσταρει κακογραμμενα βλακώδη κειμενακια επί παντός επιστητού, γεματα αερολογιες και βερμπαλισμους που ξεπατικωσε απο τη σχολη χωρις καμια πρωτοτυπη δικη του σκεψη, που εχουν την αξιωση να ειναι "βαθυστοχαστα".
Παρά την πλουσια γενειάδα, ομως, ο συγκεκριμένος τύπος δεν είναι ανατολίτης, αντιθετως, δηλωνει υπέρ της ισότητας και ακτιβιστης, παρολη την έκδηλη αντιφατικοτητα αυτων των προσδιορισμων με τις ιδιοτητες του. Αλλα αυτος είναι ο λευκός χίπστερ: ενας υποτίθεται "ψαγμένος"cis αστός που προσπαθεί απελπισμένα να ξεχωρίσει (να ποιοι είναι εντέλει οι ξεχωριστές χιονονιφάδες) και για αυτό υιοθετεί κάθε στοιχείο, παλιό ή νέο και οικειοποιειται αυθαίρετα την κουλτουρα των περιθωριακών προσπαθώντας να αναδειχτεί και θεωρώντας πως αυτο το κανει με *στυλ*.
Ποναει για τις ταξικες διαφορες με *στυλ*, νοιαζεται για τις φυσικες καταστροφες με *στυλ*, διαδηλωνει βγάζοντας σελφι με *στυλ*.
Εντέλει, αυτό που καταφέρνει είναι να κάνει κάθε επιμέρους ρεύμα απελπιστικά μέινστριμ και να το αλλοιώσει. Από τη τζαζ μέχρι τη μπιμποπ, από την πανκ μέχρι τις επιλογές ρουχισμού, ο χίπστερ έχει ξεπατικώσει όσα στοιχεία μειονοτήτων και μαυρης κουλτουρας θα μπορούσαν να στρέψουν τα βλέμματα πάνω του. Για αυτο και είναι ένας μοντέρνος περήφανος αποικιοκρατης, άξιος συνεχιστής των αιμοβόρων προγόνων του.
Το ισχυροτερο ομως σημειο της ταυτότητάς του ειναι ενα: καπιταλισμος. Ο χίπστερ, παρόλο που δηλώνει περηφανα αναρχικός, αριστερός και καπηλεύεται κάθε ειδους ιδεολογία που θα βρεθει στο διαβα του και που μπορει να καταστησει το πακέτο του ελκυστικοτερο, είναι πάνω από όλα ένα ον καταναλωτικό.
Βρίσκει ψυχική αγαλλίαση στις μάρκες, αντιλαμβανεται τις αγοραστικες του επιλογες ως μορφη τεχνης και γίνεται ευχαρίστως μέρος του σόσιαλ μίντια καταναλωτισμού, μετατρέποντας τη ζωή του σε μια ροή "καλαίσθητης" αφήγησης, την οποία μας κάνει τη χάρη να μας την προσφέρει: πού τρώει, πού βγαίνει, τι φοράει, τι απόψεις έχει ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΝΤΑ, πόσο κοινωνικά ευαίσθητος είναι μέσα από ποστ που δεν έχουν κανένα αντίκτυπο στους κοινωνικούς αγώνες, πόσο φιλόζωος είναι (χωρίς να έχει βοηθήσει ποτέ στη ζωή του ένα αδέσποτο, αλλά τι πειράζει αφού κάνει λάικ) και γενικά ένας LOOK AT ME, WORSHIP ME, BASK IN MY GLORY τύπος που πιστεύει ότι είναι ξεχωριστός ενώ είναι ένα πανομοιότυπο βιομηχανικό προϊόν ακόμα και σε ειδοποιά στοιχεία ταυτότητας, όπως η αντίληψη της τέχνης, τα βιβλία που διαβάζει και οι ταινίες που παρακολουθεί.
To δοκίμιο του Πιερρό είναι αρκετά χαώδες θεματικά, παρόλα αυτά θίγει, επιγραμματικά, πολλά σημαντικά στοιχεία για την κατανόηση της συγκεκριμενης υποκουλτούρας που διέπει τις μέινστριμ (αλλά υποτίθεται περιθωριακές) τάσεις του σήμερα. Ο συγγραφέας αντλεί το κυρίως υλικό του από τη μελέτη του Mark Greif, What was the Hipster: A sociological investigation, αν και δεν καταφέρνει να το δομήσει επιτυχώς γραμμικά και συχνά στα κεφάλαιά του πηδά από το ένα θέμα στο άλλο.
Στο τελευταίο κεφάλαιο θίγει για λίγο και το κομμάτι του ΜΚΔ αλλά με πολύ βιαστικό τρόπο, καθώς φάινεται να μην έκανε περαιτέρω έρευνα με άλλους τίτλους, εκτός του βιβλίου του Greif που γράφτηκε το 2010 και συνεπώς δεν είχε πλήρη συνείδηση του πώς επηρεάζει το φαινόμενο η συμμετοχή στα ΜΚΔ.
Παρόλα αυτά, τα τέσσερα συνοπτικά κεφάλαια είναι πλούσια σε πληροφορίες και σου δίνουν το έναυσμα να εντρυφήσεις σε επιμέρους βιβλιογραφία για όσα επιγραμματικά αναφέρονται.
Η έκδοση των Αντιπόδων είναι, ωστόσο, για ακόμα μία φορά απογοητευτικά λειψή. Ξεκινάω από το ότι το βιβλίο, ξανά, δεν διέθετε πρόλογο ή επίλογο, πέραν της εισαγωγής που βρίσκει κανείς και στην αγγλική έκδοση (χωρίς την εισαγωγή του αρχικού εκδότη που δίνει αρκετές πληροφορίες)
Δεν αναφέρεται πουθενά, πέρα από μια μικρή σημείωση στο βιογραφικό του συγγραφέα κάνοντας λόγω για "διαδικτυακές εκπομπές" πως το Decolonize that! είναι σειρά βιβλίων και podcast (συγκεκριμένα οι υπόλοιποι, εξίσου ενδιαφέροντες τίτλοι, διαφορετικών συγγραφέων, είναι Decolonize Drag, Decolonize Multicultularism, Decolinze Self-Care, Decolonize Environmentalism, Decolonize Journalism και Decolinize Museums).
Το μεγαλύτερο αρνητικό όμως είναι η μετάφραση. Πολύ πρόχειρη και αρκετά αλλοπρόσαλλη στις επιλογές κάποιων μεταφραστικών όρων. Δεν υπερβάλλω λέγοντας πως μου ήταν σε αρκετά χωρία ευκολότερο να διαβάσω το δοκίμιο στα αγγλικά, παρά στα ελληνικά. Το διάβασα έχοντας παράλληλα και την γερμανική και την αγγλική έκδοση και διαπίστωσα πως αρκετές από τις ελληνικές μεταφραστικές επιλογές μπερδεύουν εντέλει το κείμενο.
Συνοπτικά αναφέρω μερικά παραδείγματα:
Αs their old digs became a hub for luxury condos and hip bars: "καθώς οι παλιές χαμότρυπες συγκέντρωναν πια πολυτελή συγκροτήματα κατοικιών και φασέικα μπαρ"
Η επιλογή να μεταφραστεί το hip bar με τον νεολογισμό "φασέικο" δεν έχει καμία λογική και δεν είναι και ορθή νοηματικά. Το hip bar εννοείται στο κείμενο ως μέρος που επιλέγουν οι χίπστερς, δεν ξέρω από πού συνάγεται το συμπέρασμα πως αποτελούν bars όπου κυριαρχεί η "φασέικη" αντίληψη. Για όλα τα μέρη δεν θα μπορούσαμε γενικόλογα να το πούμε αυτό; Πώς αιτιάζεται η επιλογή ενός slang όρου που δεν έχει καλά καλά καθιερωθεί στα ελληνικά; Στο γερμανικό κείμενο αποδίδεται μεν ως hippen αλλα ειναι ευκόλως εννοούμενο πως εννοείται το χιπστερικό και όχι απαραίτητα το μπαρ όπου γίνεται μπαλαμούτι, αλλά, πολύ ξεκαθαρα, το "τρέντυ" μέρος. Σε άλλο σημείο του ελληνικού κειμένου ωστόσο, το hip παραμένει αμετάφραστο γεγονός που συνηγορεί πως η αρχική επιλογή του όρου "φασέικο" έγινε για ακατανόητους λόγους μετατροπής του κειμένου σε μια ιδιότυπη νεοελληνική αργκό. Ο Πιερρό χρησιμοποιεί μεν απλή γλώσσα, αλλά πχ το "Look at that fucking hipster" (χωρίς θαυμαστικό, που αναφέρεται σε ομότιτλο μπλογκ στο Tumblr και παράλληλα μας εισάγει στο πρώτο κεφάλαιο περιγράφοντάς μας έναν τυπικό χίπστερ) γίνεται αναιτια "Κοιτάξτε ρε τον κωλοχιπστερά".
Στη συνέχεια, το tousled undercut κούρεμα μεταφράζεται ως "το ατημέλητο κούρεμά του, τα μαλλιά ξυρισμένα στο πλάι" ενώ σε άλλο σημείο του βιβλίου το undercut παραμένει αμετάφραστο (όπως κατά τη γνώμη μου θα έπρεπε να μείνει εξαρχής αφού δηλώνει ένα συγκεκριμένο κούρεμα, και το tousled αναφέρεται ακριβώς σε αυτό: ξυρισμένο κεφάλι με μακριά κορυφή, χωρίς όμως να είναι ατημέλητο [ίσως το νόημα θα σωζόταν αν ο μεταφραστής επέλεγε να πει "επιμελώς ατημέλητο].
Παρόμοια σύγχυση συμβαίνει και με τον όρο fashy που σε κάποια χωρία μένει αμετάφραστος και σε άλλα μεταφράζεται ως "φασιστικό", κάτι που δεν είναι ακριβές αφού, παρόλο που εννοείται το "φασιστικο", αποτελει συντομογραφία, ενω στην αγγλική είναι επίτηδες συγκεχυμένο ορθογραφικά με το fashion, ώστε να υποκρύπτεται η φασιστική χροιά του και να αναδεικνύεται ο υποτίθεται ειρωνικός χαρακτήρας του. Με την ελληνική μετάφραση χάνεται αυτό το διττό σημαινόμενο.
Αν λοιπόν κάποιος έχει την ευχερεια να διαβάσει όλο το κειμενο στο πρωτότυπο, προτείνω να προτιμήσει χωρίς δεύτερη σκέψη την αγγλική έκδοση.
Δηλωνει περηφανα πως ειναι "καλλιτεχνης", και πιθανον μέλος κάποιας αφανούς μπάντας που περιμένει να ανακαλυφθεί στα 30+ του. Ισως μάλιστα να εχει γραψει και ο ιδιος κανενα βιβλιακι, καποια κάκιστη μικρη νουβελα ή μια ποιητικη συλλογη με στιχους φρικτοτερους και απο στιχους του Φοιβου σε χιτ της Βανδη. Σας βομβαρδίζει με "καλλιτεχνικες" σελφι του ή, αν είναι άσχημος, με δήθεν ψαγμένες φωτογραφιες απο λεωφορεία, παλια κτίρια, μνημεία, αδεσποτα και γενικα καθετί που εχει την ατυχια να βρεθει στο διαβα του. Ποσταρει κακογραμμενα βλακώδη κειμενακια επί παντός επιστητού, γεματα αερολογιες και βερμπαλισμους που ξεπατικωσε απο τη σχολη χωρις καμια πρωτοτυπη δικη του σκεψη, που εχουν την αξιωση να ειναι "βαθυστοχαστα".
Παρά την πλουσια γενειάδα, ομως, ο συγκεκριμένος τύπος δεν είναι ανατολίτης, αντιθετως, δηλωνει υπέρ της ισότητας και ακτιβιστης, παρολη την έκδηλη αντιφατικοτητα αυτων των προσδιορισμων με τις ιδιοτητες του. Αλλα αυτος είναι ο λευκός χίπστερ: ενας υποτίθεται "ψαγμένος"cis αστός που προσπαθεί απελπισμένα να ξεχωρίσει (να ποιοι είναι εντέλει οι ξεχωριστές χιονονιφάδες) και για αυτό υιοθετεί κάθε στοιχείο, παλιό ή νέο και οικειοποιειται αυθαίρετα την κουλτουρα των περιθωριακών προσπαθώντας να αναδειχτεί και θεωρώντας πως αυτο το κανει με *στυλ*.
Ποναει για τις ταξικες διαφορες με *στυλ*, νοιαζεται για τις φυσικες καταστροφες με *στυλ*, διαδηλωνει βγάζοντας σελφι με *στυλ*.
Εντέλει, αυτό που καταφέρνει είναι να κάνει κάθε επιμέρους ρεύμα απελπιστικά μέινστριμ και να το αλλοιώσει. Από τη τζαζ μέχρι τη μπιμποπ, από την πανκ μέχρι τις επιλογές ρουχισμού, ο χίπστερ έχει ξεπατικώσει όσα στοιχεία μειονοτήτων και μαυρης κουλτουρας θα μπορούσαν να στρέψουν τα βλέμματα πάνω του. Για αυτο και είναι ένας μοντέρνος περήφανος αποικιοκρατης, άξιος συνεχιστής των αιμοβόρων προγόνων του.
Το ισχυροτερο ομως σημειο της ταυτότητάς του ειναι ενα: καπιταλισμος. Ο χίπστερ, παρόλο που δηλώνει περηφανα αναρχικός, αριστερός και καπηλεύεται κάθε ειδους ιδεολογία που θα βρεθει στο διαβα του και που μπορει να καταστησει το πακέτο του ελκυστικοτερο, είναι πάνω από όλα ένα ον καταναλωτικό.
Βρίσκει ψυχική αγαλλίαση στις μάρκες, αντιλαμβανεται τις αγοραστικες του επιλογες ως μορφη τεχνης και γίνεται ευχαρίστως μέρος του σόσιαλ μίντια καταναλωτισμού, μετατρέποντας τη ζωή του σε μια ροή "καλαίσθητης" αφήγησης, την οποία μας κάνει τη χάρη να μας την προσφέρει: πού τρώει, πού βγαίνει, τι φοράει, τι απόψεις έχει ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΝΤΑ, πόσο κοινωνικά ευαίσθητος είναι μέσα από ποστ που δεν έχουν κανένα αντίκτυπο στους κοινωνικούς αγώνες, πόσο φιλόζωος είναι (χωρίς να έχει βοηθήσει ποτέ στη ζωή του ένα αδέσποτο, αλλά τι πειράζει αφού κάνει λάικ) και γενικά ένας LOOK AT ME, WORSHIP ME, BASK IN MY GLORY τύπος που πιστεύει ότι είναι ξεχωριστός ενώ είναι ένα πανομοιότυπο βιομηχανικό προϊόν ακόμα και σε ειδοποιά στοιχεία ταυτότητας, όπως η αντίληψη της τέχνης, τα βιβλία που διαβάζει και οι ταινίες που παρακολουθεί.
To δοκίμιο του Πιερρό είναι αρκετά χαώδες θεματικά, παρόλα αυτά θίγει, επιγραμματικά, πολλά σημαντικά στοιχεία για την κατανόηση της συγκεκριμενης υποκουλτούρας που διέπει τις μέινστριμ (αλλά υποτίθεται περιθωριακές) τάσεις του σήμερα. Ο συγγραφέας αντλεί το κυρίως υλικό του από τη μελέτη του Mark Greif, What was the Hipster: A sociological investigation, αν και δεν καταφέρνει να το δομήσει επιτυχώς γραμμικά και συχνά στα κεφάλαιά του πηδά από το ένα θέμα στο άλλο.
Στο τελευταίο κεφάλαιο θίγει για λίγο και το κομμάτι του ΜΚΔ αλλά με πολύ βιαστικό τρόπο, καθώς φάινεται να μην έκανε περαιτέρω έρευνα με άλλους τίτλους, εκτός του βιβλίου του Greif που γράφτηκε το 2010 και συνεπώς δεν είχε πλήρη συνείδηση του πώς επηρεάζει το φαινόμενο η συμμετοχή στα ΜΚΔ.
Παρόλα αυτά, τα τέσσερα συνοπτικά κεφάλαια είναι πλούσια σε πληροφορίες και σου δίνουν το έναυσμα να εντρυφήσεις σε επιμέρους βιβλιογραφία για όσα επιγραμματικά αναφέρονται.
Η έκδοση των Αντιπόδων είναι, ωστόσο, για ακόμα μία φορά απογοητευτικά λειψή. Ξεκινάω από το ότι το βιβλίο, ξανά, δεν διέθετε πρόλογο ή επίλογο, πέραν της εισαγωγής που βρίσκει κανείς και στην αγγλική έκδοση (χωρίς την εισαγωγή του αρχικού εκδότη που δίνει αρκετές πληροφορίες)
Δεν αναφέρεται πουθενά, πέρα από μια μικρή σημείωση στο βιογραφικό του συγγραφέα κάνοντας λόγω για "διαδικτυακές εκπομπές" πως το Decolonize that! είναι σειρά βιβλίων και podcast (συγκεκριμένα οι υπόλοιποι, εξίσου ενδιαφέροντες τίτλοι, διαφορετικών συγγραφέων, είναι Decolonize Drag, Decolonize Multicultularism, Decolinze Self-Care, Decolonize Environmentalism, Decolonize Journalism και Decolinize Museums).
Το μεγαλύτερο αρνητικό όμως είναι η μετάφραση. Πολύ πρόχειρη και αρκετά αλλοπρόσαλλη στις επιλογές κάποιων μεταφραστικών όρων. Δεν υπερβάλλω λέγοντας πως μου ήταν σε αρκετά χωρία ευκολότερο να διαβάσω το δοκίμιο στα αγγλικά, παρά στα ελληνικά. Το διάβασα έχοντας παράλληλα και την γερμανική και την αγγλική έκδοση και διαπίστωσα πως αρκετές από τις ελληνικές μεταφραστικές επιλογές μπερδεύουν εντέλει το κείμενο.
Συνοπτικά αναφέρω μερικά παραδείγματα:
Αs their old digs became a hub for luxury condos and hip bars: "καθώς οι παλιές χαμότρυπες συγκέντρωναν πια πολυτελή συγκροτήματα κατοικιών και φασέικα μπαρ"
Η επιλογή να μεταφραστεί το hip bar με τον νεολογισμό "φασέικο" δεν έχει καμία λογική και δεν είναι και ορθή νοηματικά. Το hip bar εννοείται στο κείμενο ως μέρος που επιλέγουν οι χίπστερς, δεν ξέρω από πού συνάγεται το συμπέρασμα πως αποτελούν bars όπου κυριαρχεί η "φασέικη" αντίληψη. Για όλα τα μέρη δεν θα μπορούσαμε γενικόλογα να το πούμε αυτό; Πώς αιτιάζεται η επιλογή ενός slang όρου που δεν έχει καλά καλά καθιερωθεί στα ελληνικά; Στο γερμανικό κείμενο αποδίδεται μεν ως hippen αλλα ειναι ευκόλως εννοούμενο πως εννοείται το χιπστερικό και όχι απαραίτητα το μπαρ όπου γίνεται μπαλαμούτι, αλλά, πολύ ξεκαθαρα, το "τρέντυ" μέρος. Σε άλλο σημείο του ελληνικού κειμένου ωστόσο, το hip παραμένει αμετάφραστο γεγονός που συνηγορεί πως η αρχική επιλογή του όρου "φασέικο" έγινε για ακατανόητους λόγους μετατροπής του κειμένου σε μια ιδιότυπη νεοελληνική αργκό. Ο Πιερρό χρησιμοποιεί μεν απλή γλώσσα, αλλά πχ το "Look at that fucking hipster" (χωρίς θαυμαστικό, που αναφέρεται σε ομότιτλο μπλογκ στο Tumblr και παράλληλα μας εισάγει στο πρώτο κεφάλαιο περιγράφοντάς μας έναν τυπικό χίπστερ) γίνεται αναιτια "Κοιτάξτε ρε τον κωλοχιπστερά".
Στη συνέχεια, το tousled undercut κούρεμα μεταφράζεται ως "το ατημέλητο κούρεμά του, τα μαλλιά ξυρισμένα στο πλάι" ενώ σε άλλο σημείο του βιβλίου το undercut παραμένει αμετάφραστο (όπως κατά τη γνώμη μου θα έπρεπε να μείνει εξαρχής αφού δηλώνει ένα συγκεκριμένο κούρεμα, και το tousled αναφέρεται ακριβώς σε αυτό: ξυρισμένο κεφάλι με μακριά κορυφή, χωρίς όμως να είναι ατημέλητο [ίσως το νόημα θα σωζόταν αν ο μεταφραστής επέλεγε να πει "επιμελώς ατημέλητο].
Παρόμοια σύγχυση συμβαίνει και με τον όρο fashy που σε κάποια χωρία μένει αμετάφραστος και σε άλλα μεταφράζεται ως "φασιστικό", κάτι που δεν είναι ακριβές αφού, παρόλο που εννοείται το "φασιστικο", αποτελει συντομογραφία, ενω στην αγγλική είναι επίτηδες συγκεχυμένο ορθογραφικά με το fashion, ώστε να υποκρύπτεται η φασιστική χροιά του και να αναδεικνύεται ο υποτίθεται ειρωνικός χαρακτήρας του. Με την ελληνική μετάφραση χάνεται αυτό το διττό σημαινόμενο.
Αν λοιπόν κάποιος έχει την ευχερεια να διαβάσει όλο το κειμενο στο πρωτότυπο, προτείνω να προτιμήσει χωρίς δεύτερη σκέψη την αγγλική έκδοση.
December 14, 2023
Η γνωριμία με τον Γκρέγκορι Πιερρό ήρθε μέσα από τον Αποικιοκράτη Χίπστερ, μια ενδιαφέρουσα, κοινωνική έρευνα δοκιμιακού τύπου, που ως εμπειρία μου ανέβασε το white guilt σε καινούρια ύψη.
Σε κάποια σημεία υπήρξε αποκαλυπτικός και πάντα με χιούμορ, βέβαια, θυμίζει περισσότερο ομιλία, αλλά κάποιος ελαφρά εξοικειωμένος με το περιεχόμενο μπορεί να καταλάβει τι εννοεί ο Πιερρό.
Αυτό που λειτούργησε χαοτικά για εμένα ήταν το να μιλάμε για τον ίδιο χίπστερ χρονικά, αυτόν του 21ου αιώνα, αλλά σ�� διαφορετικές χώρες και ηπείρους. Δεν νομίζω πως είναι μια έννοια που σημαίνει το ίδιο εδώ και στην Αμερική, έτσι μέσα μου αυτό παραμένει κάτι αγεφύρωτο. Όπως και να έχει, είναι ένα χρήσιμο βιβλίο που ��νατρέχει στις γενεαλογικές ρίζες ενός όρου και καλύπτει ένα φάσμα (όπως τουλάχιστον το διαμορφώνει ο Πιερρό), από την Καραϊβική του 18ου στο blackface, τον φασισμό, τις επιπόλαιες μιμήσεις τις βρετανικής πανκ, μέχρι και την εκμετάλλευση των μειονοτήτων από influencers.
Ποιος είναι ο χίπστερ; Ο Πιερρό κάνει λόγο για την άμορφη ανθρώπινη φούσκα, την ντεμοντέ αισθητική πολαρόιντ φωτογραφιών, την gap, τις φόρμες adidas, τα πολυτελή καταστήματα μεταχειρισμένων, την ρετρομανία και την αγάπη για το παλιομοδίτικο, τους λευκούς που μιμήθηκαν τους αφροαμερικάνους που λάτρευαν την μπίμποπ και τις χορευτικούς φιγούρες των παππούδων και γιαγιάδων μας, δηλαδή το κουλ πριν γινει κουλ, και τους χιπ λευκούς που το κυνηγούν παριστάνοντας τους απένταρους μποέμ με μια μόνιμη έκφραση δεικτικού, αιχμηρού σαρκασμού.
Δουλοκτήτες έλεγχαν τη μόδα και τη κουλτούρα που δημιουργήθηκε από τους μαύρους ενάντια των υλικών περιορισμών και δημιούργησαν την ιερή αισθητική του ανήκειν, την οποία ο λευκός ήρθε να οικειοποιηθεί, ως συνήθως, όπως οι ευκατάστατοι οικειοποιούνται την αισθητική της εργατικής τάξης, κάνοντας μόδα την έλξη για την κουλτούρα του φτωχού.
«Προκειμένου να συγκροτήσουν τη φυλή, οι δουλοκτήτες ένιωθαν ότι έπρεπε να ελέγχουν τη μόδα. Εννοείται πως τίποτα δεν πήγε σύμφωνα με το σχέδιο: πάντα υπήρχαν τρόποι να ακολουθεί κανείς το νόμο κατά γράμμα ενώ τον αμφισβητεί. Παρόλο που οι δουλοκτήτες έκαναν το προφανές, παρέχοντας οι ίδιοι ρούχα στους σκάβους και απαγορεύοντας τους να τα προμηθεύονται μόνοι τους, εκείνοι κατάφεραν να αναπτύξουν μοναδικά στυλ και μόδες εντός και εναντίον των υλικών περιορισμών που τους είχαν επιβληθεί. Οι μαύρες γυναίκες μετέτρεψαν το «τιγιόν» - το ύφασμα που εξαναγκάζονταν να φορούν στο κεφάλι- σε τέχνη και μυστική γλώσσα».
Σε κάποια σημεία υπήρξε αποκαλυπτικός και πάντα με χιούμορ, βέβαια, θυμίζει περισσότερο ομιλία, αλλά κάποιος ελαφρά εξοικειωμένος με το περιεχόμενο μπορεί να καταλάβει τι εννοεί ο Πιερρό.
Αυτό που λειτούργησε χαοτικά για εμένα ήταν το να μιλάμε για τον ίδιο χίπστερ χρονικά, αυτόν του 21ου αιώνα, αλλά σ�� διαφορετικές χώρες και ηπείρους. Δεν νομίζω πως είναι μια έννοια που σημαίνει το ίδιο εδώ και στην Αμερική, έτσι μέσα μου αυτό παραμένει κάτι αγεφύρωτο. Όπως και να έχει, είναι ένα χρήσιμο βιβλίο που ��νατρέχει στις γενεαλογικές ρίζες ενός όρου και καλύπτει ένα φάσμα (όπως τουλάχιστον το διαμορφώνει ο Πιερρό), από την Καραϊβική του 18ου στο blackface, τον φασισμό, τις επιπόλαιες μιμήσεις τις βρετανικής πανκ, μέχρι και την εκμετάλλευση των μειονοτήτων από influencers.
Ποιος είναι ο χίπστερ; Ο Πιερρό κάνει λόγο για την άμορφη ανθρώπινη φούσκα, την ντεμοντέ αισθητική πολαρόιντ φωτογραφιών, την gap, τις φόρμες adidas, τα πολυτελή καταστήματα μεταχειρισμένων, την ρετρομανία και την αγάπη για το παλιομοδίτικο, τους λευκούς που μιμήθηκαν τους αφροαμερικάνους που λάτρευαν την μπίμποπ και τις χορευτικούς φιγούρες των παππούδων και γιαγιάδων μας, δηλαδή το κουλ πριν γινει κουλ, και τους χιπ λευκούς που το κυνηγούν παριστάνοντας τους απένταρους μποέμ με μια μόνιμη έκφραση δεικτικού, αιχμηρού σαρκασμού.
Δουλοκτήτες έλεγχαν τη μόδα και τη κουλτούρα που δημιουργήθηκε από τους μαύρους ενάντια των υλικών περιορισμών και δημιούργησαν την ιερή αισθητική του ανήκειν, την οποία ο λευκός ήρθε να οικειοποιηθεί, ως συνήθως, όπως οι ευκατάστατοι οικειοποιούνται την αισθητική της εργατικής τάξης, κάνοντας μόδα την έλξη για την κουλτούρα του φτωχού.
«Προκειμένου να συγκροτήσουν τη φυλή, οι δουλοκτήτες ένιωθαν ότι έπρεπε να ελέγχουν τη μόδα. Εννοείται πως τίποτα δεν πήγε σύμφωνα με το σχέδιο: πάντα υπήρχαν τρόποι να ακολουθεί κανείς το νόμο κατά γράμμα ενώ τον αμφισβητεί. Παρόλο που οι δουλοκτήτες έκαναν το προφανές, παρέχοντας οι ίδιοι ρούχα στους σκάβους και απαγορεύοντας τους να τα προμηθεύονται μόνοι τους, εκείνοι κατάφεραν να αναπτύξουν μοναδικά στυλ και μόδες εντός και εναντίον των υλικών περιορισμών που τους είχαν επιβληθεί. Οι μαύρες γυναίκες μετέτρεψαν το «τιγιόν» - το ύφασμα που εξαναγκάζονταν να φορούν στο κεφάλι- σε τέχνη και μυστική γλώσσα».
September 12, 2023
Ο χιστερισμός κατώτατο στάδιο του...φασισμού;
Στην μικρή μελέτη του Gregory Pierrot, μπορεί κάποιος να βρει το παραπάνω ερώτημα (ελαφρώς παραποιημένο), να περιτριγυρίζει στο κεφάλι του, καθώς ο συγγραφέας προσπαθεί να παρουσιάσει μια ανατομία του όρου 'χίπστερ', όπως τον έχουμε συνηθίσει στις μέρες μας.
Στην ευρωπαική πραγματικότητα, ο παραπάνω όρος είναι αρκετά πρόσφατος, αλλά όπως μας ενημερώνει ο Pierrot, στις ΗΠΑ το φαινόμενο 'χίπστερ' έχει ρίζες που βαθαίνουν στο χρόνο. Ο Pierrot προχωρά σε μια εκτενή ανάλυση της γενεαλογίας των χίπστερς και της διαμόρφωσης των σύγχρονων εκφράσεων του με έναν πολύ γρήγορο ρυθμό, οδηγώντας πολλές φορές τον αναγνώστη απο τη μια να παρασύρεται στο ξεδίπλωση των επιχειρημάτων του συγγραφέα και απο την άλλη να χάνεται μέσα σε αυτή την ρητορική ορμή. Η δική μου εντύπωση ήταν πως το βιβλίο έμοιαζε περισσότερο να αποτελεί μια εκπομπή podcast που έγινε βιβλίο παρά μια αυτούσια μελέτη πάνω στο θέμα.
Και αυτή η εντύπωση ενισχύθηκε και απο την επιχειρηματολογία του Pierrot που χρησιμοποιεί για τονίσει τους κινδύνους του χιπστερισμού, ένας στόχος που δεν γίνεται ξεκάθαρος όσο περνάνε οι σελίδες, αλλά κατά κάποιο τρόπο υπαινίσσεται. Για τον Pierrot προφανώς και οι χίπστερς αποτελούν ένα ρεύμα (;) με επικίνδυνες συνδηλώσεις: εξευγενισμός αστικών και μη περιοχών (gentrification), στυλιστικές επιλογές αμφιβόλου χαρακτήρα με στόχο να προκαλούν τις κατεστημένες αντιλήψεις, δηθενιά, και ότι άλλο μπορούμε να προσάψουμε στους χίπστερς. Ο συγγραφέας θα προχωρήσει ένα βήμα παραπέρα και θα αναφερθεί και στον συσχετισμό χιπστερισμού-φασισμού, επικεντρώνοντας στο λευκό χίπστερ και τις νοηματοδοτήσεις που έχει λάβει στην μετά-Τραμπ εποχή.
Χωρίς να είμαι εντελώς απορριπτικός απέναντι στην επιχειρηματολογία του (δεν θα μπορούσα άλλωστε, καθώς συμφωνώ σε αρκετά σημεία), πιστεύω πως ο Pierrot προσπαθεί να τραβήξει απο τα μαλλιά κάποια στοιχεία για να τεκμηριώσει το επιχείρημα του, όπως π.χ. το undercut κούρεμα των χίπστερ και η μίμηση των κουρεμάτων της δεκαετίας του 1930, ως κρυφά σημαδία ενός δυνητικού φασισμού στους χίπστερς. Αντιθέτως, σημεία τα οποία επιδέχονταν περισσότερης ανάλυσης αναφέρθηκαν σχεδόν επιδερμικά, όπως για παράδειγμα το πολύ πλούσιο θέμα του gentrification που αναφέρεται σχεδόν στο πόδι. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα, ο Pierrot να πηδάει απο επιχείρημα σε επιχείρημα με σκοπό περισσότερο να εντυπωσιάσει παρά να εμβαθύνει, και παραμένει άγνωστο αν αυτός είναι ο στόχος του η όχι. Το χιούμορ του και τα διάφορα τσιτάτα που αναφέρει μάλλον επιβεβαιώνουν τις προσπάθειες εντυπωσιασμού του συγγραφέα απέναντι στο κοινό του.
Το βιβλίο μπορεί να λειτουργήσει ως μια δυνητικά καλή εισαγωγή στο θέμα των χίπστερς, αλλά μέχρι εκεί. Περαιτέρω ανάγνωση του βιβλίου χρειάζεται μια πιο κριτική ματιά με στόχο να ξεχωρίσει ο αναγνώστης τα καλά απο τα επιπόλαια στοιχεία της επιχειρηματολογίας του Pierrot.
Στην μικρή μελέτη του Gregory Pierrot, μπορεί κάποιος να βρει το παραπάνω ερώτημα (ελαφρώς παραποιημένο), να περιτριγυρίζει στο κεφάλι του, καθώς ο συγγραφέας προσπαθεί να παρουσιάσει μια ανατομία του όρου 'χίπστερ', όπως τον έχουμε συνηθίσει στις μέρες μας.
Στην ευρωπαική πραγματικότητα, ο παραπάνω όρος είναι αρκετά πρόσφατος, αλλά όπως μας ενημερώνει ο Pierrot, στις ΗΠΑ το φαινόμενο 'χίπστερ' έχει ρίζες που βαθαίνουν στο χρόνο. Ο Pierrot προχωρά σε μια εκτενή ανάλυση της γενεαλογίας των χίπστερς και της διαμόρφωσης των σύγχρονων εκφράσεων του με έναν πολύ γρήγορο ρυθμό, οδηγώντας πολλές φορές τον αναγνώστη απο τη μια να παρασύρεται στο ξεδίπλωση των επιχειρημάτων του συγγραφέα και απο την άλλη να χάνεται μέσα σε αυτή την ρητορική ορμή. Η δική μου εντύπωση ήταν πως το βιβλίο έμοιαζε περισσότερο να αποτελεί μια εκπομπή podcast που έγινε βιβλίο παρά μια αυτούσια μελέτη πάνω στο θέμα.
Και αυτή η εντύπωση ενισχύθηκε και απο την επιχειρηματολογία του Pierrot που χρησιμοποιεί για τονίσει τους κινδύνους του χιπστερισμού, ένας στόχος που δεν γίνεται ξεκάθαρος όσο περνάνε οι σελίδες, αλλά κατά κάποιο τρόπο υπαινίσσεται. Για τον Pierrot προφανώς και οι χίπστερς αποτελούν ένα ρεύμα (;) με επικίνδυνες συνδηλώσεις: εξευγενισμός αστικών και μη περιοχών (gentrification), στυλιστικές επιλογές αμφιβόλου χαρακτήρα με στόχο να προκαλούν τις κατεστημένες αντιλήψεις, δηθενιά, και ότι άλλο μπορούμε να προσάψουμε στους χίπστερς. Ο συγγραφέας θα προχωρήσει ένα βήμα παραπέρα και θα αναφερθεί και στον συσχετισμό χιπστερισμού-φασισμού, επικεντρώνοντας στο λευκό χίπστερ και τις νοηματοδοτήσεις που έχει λάβει στην μετά-Τραμπ εποχή.
Χωρίς να είμαι εντελώς απορριπτικός απέναντι στην επιχειρηματολογία του (δεν θα μπορούσα άλλωστε, καθώς συμφωνώ σε αρκετά σημεία), πιστεύω πως ο Pierrot προσπαθεί να τραβήξει απο τα μαλλιά κάποια στοιχεία για να τεκμηριώσει το επιχείρημα του, όπως π.χ. το undercut κούρεμα των χίπστερ και η μίμηση των κουρεμάτων της δεκαετίας του 1930, ως κρυφά σημαδία ενός δυνητικού φασισμού στους χίπστερς. Αντιθέτως, σημεία τα οποία επιδέχονταν περισσότερης ανάλυσης αναφέρθηκαν σχεδόν επιδερμικά, όπως για παράδειγμα το πολύ πλούσιο θέμα του gentrification που αναφέρεται σχεδόν στο πόδι. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα, ο Pierrot να πηδάει απο επιχείρημα σε επιχείρημα με σκοπό περισσότερο να εντυπωσιάσει παρά να εμβαθύνει, και παραμένει άγνωστο αν αυτός είναι ο στόχος του η όχι. Το χιούμορ του και τα διάφορα τσιτάτα που αναφέρει μάλλον επιβεβαιώνουν τις προσπάθειες εντυπωσιασμού του συγγραφέα απέναντι στο κοινό του.
Το βιβλίο μπορεί να λειτουργήσει ως μια δυνητικά καλή εισαγωγή στο θέμα των χίπστερς, αλλά μέχρι εκεί. Περαιτέρω ανάγνωση του βιβλίου χρειάζεται μια πιο κριτική ματιά με στόχο να ξεχωρίσει ο αναγνώστης τα καλά απο τα επιπόλαια στοιχεία της επιχειρηματολογίας του Pierrot.
June 16, 2022
This is mostly "hipsters are colonizers" and very little decolonizing except in the last 4 pages to say, "hm, can it be done? Here's half a page of something mildly promising." And the colonizer part was like, yeah, I've read a lot of critiques of hipsters and colonialism, so not so new. But I guess if you haven't been down that dumb rabbit hole with me, then this could be a quick and erudite recap of all that. But it, like most of those I've read, just still doesn't have anything to say about the problems of self-knowledge and theatricality/ quote-unquote "performativity" so it still hasn't scratched the itch I'm afraid I'm going to have to write myself. Ah well. It doesn't do less, it just doesn't do much new, except mention John Brown on the first and last pages.
December 31, 2023
Ο Gregory Pierrot κάνει κάτι πραγματικά ενδιαφέρον εδώ, δίνοντας την ανατομία του χίπστερ με χιούμορ και άφθονη αργκό. Ο Pierrot αναζητά τις ρίζες του φαινομένου στην Αφρική και την Καραϊβική των περασμένων αιώνων, πολύ πριν τα 1930s και 1940s όπου ανάγονται οι γνωστές πρώτες χρήσεις του όρου και μας ζητά να ξαναδούμε αλλιώς τον χίπστερ και να τον αποαποικιοποιήσουμε.
Όμορφα όλα αυτά, μας τερματίζει και το white guilt και σε ένα μεγάλο μέρος της επιχειρηματολογίας του δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω. Ιδίως η σύνδεση χιπστερισμού με τον καπιταλισμό παρουσιάζεται πολύ εύστοχα. Ωστόσο, υπάρχει μια διάχυτη μονομέρεια στο επιχείρημα, ο Pierrot δεν έχει κανένα πρόβλημα να κάνει χοντρό cherry picking και κάποια πράγματα είναι και τραβηγμένα από τα μαλλιά. Πχ δεν μπορείς να μην σηκώσεις το φρύδι όταν διαβάσεις ότι η μίμηση του undercut κουρέματος από τον χίπστερ του σήμερα δείχνει μια εν δυνάμει συσχέτιση με τον φασισμό. Στο μεταξύ, κάπου εδώ αναφέρεται και ο David Beckham με το δικό του undercut κούρεμα και ο Pierrot μπερδεύει ακόμα περισσότερο τα πράγματα, αφενός γιατί τι πιο μάταιο από το να ψάχνεις για σημειολογία στο κούρεμα κάποιου celebrity (και ειδικά στη φάση που αλλάζει συνέχεια τα μαλλιά του) και αφετέρου μήπως λοιπόν αφού τη μόδα με το undercut την έσπρωξε σημαντικά ο Beckham, ο κόσμος απλά αντέγραφε έναν στυλάτο τύπο που θαύμαζε και τζάμπα ταλαιπωρούμαστε με αναγωγές στα κουρέματα της χιτλερικής νεολαίας; Ειλικρινά μόνο ο Pierrot ξέρει τι ήθελε να πει εδώ και γιατί βάζει τρικλοποδιές στον εαυτό του.
Ένα άλλο μειονέκτημα που εντόπισα είναι ότι συχνά τα επιχειρήματα του Pierrot μου έμοιαζαν παραληρητικά, δηλαδή δυσκολεύτηκα να τον παρακολουθήσω και χρειάστηκε να ξαναδιαβάσω κάποια αποσπάσματα περισσότερες φορές. Και δεν είμαι βέβαιη αν αυτό οφείλεται σε αδυναμίες της δομής του δοκιμίου (συχνά ένιωθα ότι ο συγγραφέας γυρνούσε κυκλικά γύρω από το ίδιο επιχείρημα), ή στο ότι παρασύρθηκε ο ίδιος από τη μονομέρεια της οπτικής του. Πάντως το υλικό του βιβλίο χρειαζόταν πιο συστηματική οργάνωση ώστε να επιδιώκεται μια περισσότερο γραμμική αφήγηση αντί να επικρατεί η αίσθηση ενός αχρείαστου μπρος - πίσω.
Γενικά έχει χαβαλέ το βιβλίο, δίνει και αρκετή πληροφόρηση για τη γενεαλογία των χίπστερ και ο Pierrot φαίνεται ωραίος τύπος να βγεις για μπύρες. Αν όμως θέλει κανείς να μελετήσει το φαινόμενο του χιπστερισμού σε βάθος μάλλον θα χρειαστεί κάτι πιο σοβαρό και επιστημονικό.
Όμορφα όλα αυτά, μας τερματίζει και το white guilt και σε ένα μεγάλο μέρος της επιχειρηματολογίας του δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω. Ιδίως η σύνδεση χιπστερισμού με τον καπιταλισμό παρουσιάζεται πολύ εύστοχα. Ωστόσο, υπάρχει μια διάχυτη μονομέρεια στο επιχείρημα, ο Pierrot δεν έχει κανένα πρόβλημα να κάνει χοντρό cherry picking και κάποια πράγματα είναι και τραβηγμένα από τα μαλλιά. Πχ δεν μπορείς να μην σηκώσεις το φρύδι όταν διαβάσεις ότι η μίμηση του undercut κουρέματος από τον χίπστερ του σήμερα δείχνει μια εν δυνάμει συσχέτιση με τον φασισμό. Στο μεταξύ, κάπου εδώ αναφέρεται και ο David Beckham με το δικό του undercut κούρεμα και ο Pierrot μπερδεύει ακόμα περισσότερο τα πράγματα, αφενός γιατί τι πιο μάταιο από το να ψάχνεις για σημειολογία στο κούρεμα κάποιου celebrity (και ειδικά στη φάση που αλλάζει συνέχεια τα μαλλιά του) και αφετέρου μήπως λοιπόν αφού τη μόδα με το undercut την έσπρωξε σημαντικά ο Beckham, ο κόσμος απλά αντέγραφε έναν στυλάτο τύπο που θαύμαζε και τζάμπα ταλαιπωρούμαστε με αναγωγές στα κουρέματα της χιτλερικής νεολαίας; Ειλικρινά μόνο ο Pierrot ξέρει τι ήθελε να πει εδώ και γιατί βάζει τρικλοποδιές στον εαυτό του.
Ένα άλλο μειονέκτημα που εντόπισα είναι ότι συχνά τα επιχειρήματα του Pierrot μου έμοιαζαν παραληρητικά, δηλαδή δυσκολεύτηκα να τον παρακολουθήσω και χρειάστηκε να ξαναδιαβάσω κάποια αποσπάσματα περισσότερες φορές. Και δεν είμαι βέβαιη αν αυτό οφείλεται σε αδυναμίες της δομής του δοκιμίου (συχνά ένιωθα ότι ο συγγραφέας γυρνούσε κυκλικά γύρω από το ίδιο επιχείρημα), ή στο ότι παρασύρθηκε ο ίδιος από τη μονομέρεια της οπτικής του. Πάντως το υλικό του βιβλίο χρειαζόταν πιο συστηματική οργάνωση ώστε να επιδιώκεται μια περισσότερο γραμμική αφήγηση αντί να επικρατεί η αίσθηση ενός αχρείαστου μπρος - πίσω.
Γενικά έχει χαβαλέ το βιβλίο, δίνει και αρκετή πληροφόρηση για τη γενεαλογία των χίπστερ και ο Pierrot φαίνεται ωραίος τύπος να βγεις για μπύρες. Αν όμως θέλει κανείς να μελετήσει το φαινόμενο του χιπστερισμού σε βάθος μάλλον θα χρειαστεί κάτι πιο σοβαρό και επιστημονικό.
December 2, 2024
4* για την ιστορία, 2* για την γραφή. Ο τρόπος γραφής ήταν που με έκανε να αργήσω τόσο πολύ να τελειώσω ένα σχετικά μικρό βιβλίο για ένα ενδιαφέρον θέμα. Είναι σαν μια αγγλική εκπομπή στυλ infowar-Χατζηστεφάνου να έχει μεταφραστεί και εκδοθεί σε βιβλίο (π.χ ατάκες τύπου "άκου να δεις" ως αυτοτελείς προτάσεις). Κακή ροή σε διάφορα σημεία και και προχωράει στο παρόν τόσο πιο ρηχό γίνεται (ενώ ήλπιζα ότι θα εμβαθύνει).
July 7, 2025
άχαστο - διαβάζεται σε δυο μέρες, απλά εγώ τη μια μέρα την έδωσα το 2024 και την άλλη το 2025 - κάποιες φορές με τα non-fiction χρειάζομαι χρόνο να κάνουν sink in 😉
December 28, 2022
Vom eigentlichen Thema her super spannend, aber die Unsetzung war sehr schwach. Habe gefühlt 90 Punkrock-Bandnamen gelesen (historischer Aufriss hin oder her...) und erst auf den letzten 10 Seiten kam die Frage auf "Können wir den Hipster dekolonisieren?". Hätte man deutlich besser schreiben können, denn man könnte vom Thema viel mehr lernen als "Weiße kolonisieren und eignen sich Schwarzes Kultur- und Gedankengut an".
October 13, 2024
Ενα μικρο βιβλιο, με ανεπισημο υφος που ισως θυμιζε λιγο παραπανω αρθρο απ'οτι θα ηθελα. Παρομοιως, συχνα ενιωθα οτι ειτε το αρχικο κειμενο ειτε η μεταφραση ηταν γραμμενα καπως βιαστικα, με ειτε μεγαλο 'ιντερνετικο' στυλακι, είτε φρασεις που δεν διαβαζονται ευκολα στα ελληνικά.
Δεν με ενθουσιασε επισης η λιγο υπερβολικη ταση για αναφορες στην ποπ κουλτουρα, ακομα και αν εν μερει δικαιολογουνται απο το θεμα.
Ενδιαφερον ως θεμα, η ενασχοληση με ρουχα, κουρεματα, μουσικη κλπ. και η ολη συνδεση του χιπστερ με τον αποικιοκρατη, τον 'εξευγενιστη', κλπ.
[...], οι χίπστερ έχουν πείσει τους εαυτούς τους ότι βρίσκονται στην ίδια θέση με τους ανθρώπους των οποίων ο σταδιακός εκτοπισμός κατέ στησε δυνατή την παρουσία τους εκεί. «Αυτοπαρουσιαζονται ως αδύναμοι». Όπως ακριβώς κανείς δεν αναγνωρίζει τον εαυτό του ως χίπστερ, κανείς δεν θεωρεί τον εαυτό του εξευγενιστή. Ο χιπστερισμός υπερ- τονίζει τη μοναδικότητα του ατόμου, σε έναν ελιγμό αντιπερισπασμού απέναντι στον εξευγενισμό και άλλες μορφές αποικιοκρατίας που μπορούν να κατανοηθούν μόνο ως συλλογικές, μαζικές κινήσεις. Μπορεί να είναι κανείς ιδιόρρυθμος, αλλά όταν ανήκει σε μια στρα- τιά από χιλιάδες επίδοξους ιδιόρρυθμους λευκούς της μεσαίας τάξης που μετακομίζουν στην ίδια γειτονιά, θα πρέπει να διερωτηθεί πώς η ατομικότητά του τροφοδοτεί το σύνολο.
Δεν με ενθουσιασε επισης η λιγο υπερβολικη ταση για αναφορες στην ποπ κουλτουρα, ακομα και αν εν μερει δικαιολογουνται απο το θεμα.
Ενδιαφερον ως θεμα, η ενασχοληση με ρουχα, κουρεματα, μουσικη κλπ. και η ολη συνδεση του χιπστερ με τον αποικιοκρατη, τον 'εξευγενιστη', κλπ.
[...], οι χίπστερ έχουν πείσει τους εαυτούς τους ότι βρίσκονται στην ίδια θέση με τους ανθρώπους των οποίων ο σταδιακός εκτοπισμός κατέ στησε δυνατή την παρουσία τους εκεί. «Αυτοπαρουσιαζονται ως αδύναμοι». Όπως ακριβώς κανείς δεν αναγνωρίζει τον εαυτό του ως χίπστερ, κανείς δεν θεωρεί τον εαυτό του εξευγενιστή. Ο χιπστερισμός υπερ- τονίζει τη μοναδικότητα του ατόμου, σε έναν ελιγμό αντιπερισπασμού απέναντι στον εξευγενισμό και άλλες μορφές αποικιοκρατίας που μπορούν να κατανοηθούν μόνο ως συλλογικές, μαζικές κινήσεις. Μπορεί να είναι κανείς ιδιόρρυθμος, αλλά όταν ανήκει σε μια στρα- τιά από χιλιάδες επίδοξους ιδιόρρυθμους λευκούς της μεσαίας τάξης που μετακομίζουν στην ίδια γειτονιά, θα πρέπει να διερωτηθεί πώς η ατομικότητά του τροφοδοτεί το σύνολο.
January 2, 2024
Κάποια στιγμή στη δεκαετία του '90 συνέβη κάτι περίεργο. Θυμάμαι μέχρι σήμερα έναν φίλο μου που προσπαθούσε να πει στον πατέρα μου να του πουλήσει μία παλιά φόρμα adidas. Ο πατέρας μου είχε φρικάρει: είχε αυτό το καφέ παλιό ρούχο τόσο καιρό ώστε πια το φορούσε για να κάνει δουλειές στον κήπο και δεν μπορούσε να καταλάβει γιατί κάποιος να το θέλει, πόσο μάλλον να θέλει να πληρώσει γι' αυτό. Ούτε εγώ μπορούσα να το εξηγήσω, ασυγκίνητος καθώς ήμουν απέναντι στη σαγήνη της ώχρας. Ο φίλος ωστόσο του έλεγε στα σοβαρά και το αίτημά του μαρτυρούσε μία ανερχόμενη τάση που σύντομα θα οδηγούσε στο να ξεφυτρώνουν παντού πολυτελή καταστήματα μεταχειρισμένων. Αυτό που κάποτε ήταν η επικράτεια των φτωχών και των απένταρων μποέμ μετατρεπόταν όλο και περιστρώσε κάτι cool, στο ενδυματολογικό ισοδύναμο του dj που κυνηγά άγνωστους δίσκους βινυλίου. Είχε εντοπίσει ένα άγνωστο είδος στην άγρια φύση και ήλπιζε να το αρπάξει πριν το μυριστούνε άλλοι. Ένας ακόμη οιωνός: σύντομα, το κυνήγι του cool θα βρισκότανε στην ημερήσια διάταξη.
December 16, 2023
Χαβαλεδιάρικο, σε σημεία πολύ σωστό, αλλά διατηρεί μια εμμονή στην οπτική του γωνία, την οποια δεν στηρίζει με αρκετά ευρείες παραπομπές. Δεν είναι επιστημονικό κείμενο, αλλά προσπαθεί να πείσει ως τέτοιο, πέφτοντας έτσι στις παγίδες που το ίδιο προσπαθεί να καταδείξει. Κατεξοχήν γραμμένο με την οπτική των Ηνωμένων Πολιτειών και των φυλετικών διακρίσεων, εξακολουθεί να μην μπορεί να μου εξηγήσει γιατί το τοστ αβοκάντο στην Κυψέλη συνεχίζει να μου γυρνάει τ' άντερα. Προφανώς όμως είμαι κι εγω θύμα της "λευκότητάς" μου, οπότε δε χρειάζεται να το ψάξουμε παραπάνω, σωστά;
March 25, 2021
Hilariously written and so fkn smart
June 19, 2024
Αν και άνισο, πρόκειται για εξαιρετικά ενδιαφέρον βιβλίο, το οποίο ρίχνει τη (μαύρη) ματιά του πάνω στο φαινόμενο του χιπστερισμού, ένα φαινόμενο που εμπεριέχει και διαχέεται σε διαφορετικά πεδία, είτε αυτά είναι συμπεριφορές και εικόνα, είτε καλλιτεχνική έκφραση, είτε πολιτικές απόψεις. Και εκεί είναι και το πιο ενδιαφέρον εδώ, αφού ο συγγραφέας (καθηγητής πανεπιστημίου στο Κονέκτικατ και τέως πρόεδρος της Εταιρείας Αφροαμερικανικής Λογοτεχνίας και Πολιτισμού) αγγίζει το θέμα από τα κάτω (αν και ως αστός δεν μπορεί να ταυτιστεί 100% απλά και μόνο επειδή ανήκει στη μαύρη φυλή), από το πως «η άνοδος των χίπστερ έφερε μαζί της κύματα εξευγενισμού που, ακολουθώντας παντού το ίδιο μοτίβο, ουσιαστικά εκτόπισαν τις έγχρωμες κοινότητες από τις ιστορικές τους γειτονιές ανεβάζοντας τις τιμές».
Αν αυτό δε μας θυμίζει ήδη κάτι στη δική μας αγαπημένη (και trendy πλέον) γειτονιά, μας το κάνει πενηνταράκια για το πως λειτουργεί η αστική και πολιτισμική αποικιοκρατία αφού “τους άρεσε να παίρνουν σβάρνα τις φτωχογειτονιές, όλο και πιο ευκατάστατοι άνθρωποι οι οποίοι έφεραν μαζί τους την αστική ανάπλαση και την άνοδο των τιμών, που εκτόπισε τόσο τον παραδοσιακό εργατικό πληθυσμό όσο και, κατά ειρωνικό τρόπο, όσους από τους ντόπιους καλλιτέχνες, επιτυχημένους ή όχι, δεν έβγαζαν το νοίκι”
Ναι, χίπστερ είναι πάντα κάποιος άλλος, αλλά μέσα στη μονοχρωμία της cool ομογενοποίησης την πατάμε τελικά όλοι μας, ενώ φοράμε τα vintage πανάκριβα ρούχα μας, πίνοντας το κοκτέιλ με το post rock όνομα σε παρφουμαρισμένα μα παρακμιακά στέκια που σερβίρουν μεζέ με σως αβοκάντο, καθώς αμπελοφιλοσοφούμε εκ του ασφαλούς (για πόσο ακόμα;…) και η τραμπική μεταστροφή έρχεται τελικά ως alt-right έκπληξη (όχι και τόσο).
Ο Πιερρό πιάνει το μπερδεμένο από τη φύση του θέμα από διαφορετικές αφετηρίες (όπως είναι οι αδικίες της μαύρης κοινότητας από την λευκή κυριαρχία) χωρίς όμως να καταλήγει πάντα κάπου. Το θετικό όμως είναι πως το βιβλίο δεν κάνει κοιλιά και εκτίμησα δεόντως τις μουσικές αναφορές (από τους πειραματισμούς των πρώτων jazz μουσικών, το beat κίνημα, το ξέπλυμα των ναζισtικών συμβόλων μέσα από το πανκ και το newwave, την συντηρητική στροφή μέσα neo folk μονοπάτια κτλ) ή/και την κουλτούρα κάποιων περιοχών του πλανήτη όπως το πάντα πιο ανεκτικό Παρίσι.
Αν αυτό δε μας θυμίζει ήδη κάτι στη δική μας αγαπημένη (και trendy πλέον) γειτονιά, μας το κάνει πενηνταράκια για το πως λειτουργεί η αστική και πολιτισμική αποικιοκρατία αφού “τους άρεσε να παίρνουν σβάρνα τις φτωχογειτονιές, όλο και πιο ευκατάστατοι άνθρωποι οι οποίοι έφεραν μαζί τους την αστική ανάπλαση και την άνοδο των τιμών, που εκτόπισε τόσο τον παραδοσιακό εργατικό πληθυσμό όσο και, κατά ειρωνικό τρόπο, όσους από τους ντόπιους καλλιτέχνες, επιτυχημένους ή όχι, δεν έβγαζαν το νοίκι”
Ναι, χίπστερ είναι πάντα κάποιος άλλος, αλλά μέσα στη μονοχρωμία της cool ομογενοποίησης την πατάμε τελικά όλοι μας, ενώ φοράμε τα vintage πανάκριβα ρούχα μας, πίνοντας το κοκτέιλ με το post rock όνομα σε παρφουμαρισμένα μα παρακμιακά στέκια που σερβίρουν μεζέ με σως αβοκάντο, καθώς αμπελοφιλοσοφούμε εκ του ασφαλούς (για πόσο ακόμα;…) και η τραμπική μεταστροφή έρχεται τελικά ως alt-right έκπληξη (όχι και τόσο).
Ο Πιερρό πιάνει το μπερδεμένο από τη φύση του θέμα από διαφορετικές αφετηρίες (όπως είναι οι αδικίες της μαύρης κοινότητας από την λευκή κυριαρχία) χωρίς όμως να καταλήγει πάντα κάπου. Το θετικό όμως είναι πως το βιβλίο δεν κάνει κοιλιά και εκτίμησα δεόντως τις μουσικές αναφορές (από τους πειραματισμούς των πρώτων jazz μουσικών, το beat κίνημα, το ξέπλυμα των ναζισtικών συμβόλων μέσα από το πανκ και το newwave, την συντηρητική στροφή μέσα neo folk μονοπάτια κτλ) ή/και την κουλτούρα κάποιων περιοχών του πλανήτη όπως το πάντα πιο ανεκτικό Παρίσι.
July 29, 2024
As a "former" "Hipster"/ someone who is part of the social/cultural class very much being called in by this book, and as someone very interested in contextualizing culture, I learned a lot about the specific historicization of the problematic threads influencing the hipster subject/positionality. 2021 is an interesting time to write this book, when "hipster" is not really part of the lexicon -- but hey, maybe that's all the more reason, because hyper-internet youth-obsessed capitalism is constantly disappearing context. And of course part of the point of the book is that we need to attend to the myriad ways anti-Blackness manifests and is re-packaged, and capitalism manufactures toxic individualization etc.
From a craft point of view, it's a quick read, but it's dense, and sometimes could feel redundant, while also not fully explaining everything. The author puts on what I received to be a heavily affected voice that was obviously self-consciously bottled-up "hipster-tone" in its quippy wit and ironic droll (the audience is definitely white hipsters) -- and maybe that's the only way one could write this.
From a craft point of view, it's a quick read, but it's dense, and sometimes could feel redundant, while also not fully explaining everything. The author puts on what I received to be a heavily affected voice that was obviously self-consciously bottled-up "hipster-tone" in its quippy wit and ironic droll (the audience is definitely white hipsters) -- and maybe that's the only way one could write this.
October 23, 2024
Ίσως να μπορούσα να βρω αξία σε κάποια από τα ιστορικά στοιχεία που παρουσιάζονται στον Αποικιοκράτη Χίπστερ, αλλά το ύφος του συγγραφέα με απώθησε. Ελιτίστικο και γεμάτο υποτίμηση, το βιβλίο μοιάζει περισσότερο να γράφτηκε για να επιδείξει πνευματική ανωτερότητα παρά για να ανοίξει διάλογο.
Ειλικρινά, αδυνατώ να πιστέψω ότι αυτό το κείμενο γράφτηκε από ακαδημαϊκό. Η έλλειψη συνοχής στην επιχειρηματολογία γύρω από κάθε θεματική ενός κεφαλαίου και τα τραβηγμένα από τα μαλλιά συμπεράσματα με άφησαν να ψάχνω λογική και, δυστυχώς, στο τέλος έχασα το ενδιαφέρον μου να ασχοληθώ με το ίδιο το περιεχόμενο.
Κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης, ένιωθα πως η μετάφραση υστερούσε σε ορισμένα σημεία. Ωστόσο, πρέπει να πω πως το εξώφυλλο ήταν εξαιρετικό, όπως πάντα συμβαίνει με τις εκδόσεις Αντίποδες—τουλάχιστον το βιβλίο είναι όμορφο στην όψη.
Ειλικρινά, αδυνατώ να πιστέψω ότι αυτό το κείμενο γράφτηκε από ακαδημαϊκό. Η έλλειψη συνοχής στην επιχειρηματολογία γύρω από κάθε θεματική ενός κεφαλαίου και τα τραβηγμένα από τα μαλλιά συμπεράσματα με άφησαν να ψάχνω λογική και, δυστυχώς, στο τέλος έχασα το ενδιαφέρον μου να ασχοληθώ με το ίδιο το περιεχόμενο.
Κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης, ένιωθα πως η μετάφραση υστερούσε σε ορισμένα σημεία. Ωστόσο, πρέπει να πω πως το εξώφυλλο ήταν εξαιρετικό, όπως πάντα συμβαίνει με τις εκδόσεις Αντίποδες—τουλάχιστον το βιβλίο είναι όμορφο στην όψη.
November 20, 2024
1. unreadable
2. should’ve been a drunken bar talk of a personal diary/blog post (at most. definitely not a mass published book)
3. rambling stream of consciousness without a coherent thought
4. YOU HAD AN INTERESTING PREMISE THAT COULD’VE GONE IN SO MANY DIRECTIONS (properly focusing on historical parallels to bohemians or beatniks to issue of gentrification) AND YOU. JUST. BUTCHERED IT!!!
5. AND once again UNREADABLE!!! who the fuck writes like that?! fucking incoherent. even if you had any worthwhile thought it got lost in whatever the fuck this word vomit was.
pls somebody else rewrite this.
2. should’ve been a drunken bar talk of a personal diary/blog post (at most. definitely not a mass published book)
3. rambling stream of consciousness without a coherent thought
4. YOU HAD AN INTERESTING PREMISE THAT COULD’VE GONE IN SO MANY DIRECTIONS (properly focusing on historical parallels to bohemians or beatniks to issue of gentrification) AND YOU. JUST. BUTCHERED IT!!!
5. AND once again UNREADABLE!!! who the fuck writes like that?! fucking incoherent. even if you had any worthwhile thought it got lost in whatever the fuck this word vomit was.
pls somebody else rewrite this.
December 24, 2024
Ενδιαφέρον ντιπ-ντάιβ στο χιπστερισμό κυρίως του χθες, θέτοντας βάσεις για αυτό το μορφότυπο ανθρώπου που μας απασχόλησε τις τελευταίες μια-δύο δεκαετίες και το τρώμε ακόμη στη μάπα καθημερινά είτε δια ζώσης, είτε διαδικτυακά (αν όχι το ίδιο, τους χιπστερ 2.0 που λέγονται ινφλουενσερ).
Αν δεν ήταν αυτή χιπστερική κριτική, δεν ξέρω τι άλλο να κάνω. Μισός ταξικό γενικά και ειδικά παιδιά και θα το βρούμε.
ΥΓ. Σχεδόν μη ιστορικό ακόμη βιβλίο, μιας και το Dark ΜAGA session που έχουμε μπροστά μας το λες αναμενόμενο
Αν δεν ήταν αυτή χιπστερική κριτική, δεν ξέρω τι άλλο να κάνω. Μισός ταξικό γενικά και ειδικά παιδιά και θα το βρούμε.
ΥΓ. Σχεδόν μη ιστορικό ακόμη βιβλίο, μιας και το Dark ΜAGA session που έχουμε μπροστά μας το λες αναμενόμενο
June 29, 2023
This is a rambling monologue lacking coherent narrative. Some of the information is accurate because it happened before the author was born and he had to do a little research (although there are no references). The later part of the book dealing with the post 1970s is inaccurate, confusing its timelines, confusing characters, conflating everyone the author doesn't like as 'hipster/fascist/racist.
Best described as a stream of semi conscesness
Best described as a stream of semi conscesness
August 17, 2022
I thoroughly enjoyed this book. I really enjoyed reading Pierrot’s own humor though out the book, “alrighty then”. Ill be honest, I had no idea that punk has ties to nazism....
I also really liked the line, “brick and mortar on the outside and Amazon on the inside”. Honestly, everyone should check this short lil essay out for some history and a good laugh.
I also really liked the line, “brick and mortar on the outside and Amazon on the inside”. Honestly, everyone should check this short lil essay out for some history and a good laugh.
Read
August 6, 2023"Ελευθερώστε τον κώλο και το μυαλό σας θα ακολουθήσει: εκεί θαμμένη βαθιά, κοντά στις ρίζες του χιπεστερισμού, τόσο κοντά που σχεδόν τις αγγίζει, βρίσκεται μια πράξη, κάτι περισσότερο από πόζα, μια στιγμή παρά μια στάση, η στιγμή που το να είσαι χιπ σημαίνει να ξέρεις ποια είναι η φάση, και η φάση είναι η επανάσταση."
December 28, 2023
The book is very insightful and provides a strong introductory historical representation of the hipster as an entity. However, I found the book rather incomplete and epigrammatic as it moves sloppily from one event to another rushing to the point made in the beginning. However, it sets a good basis for further exploration.
What I found really bad was the Greek translation of the book.
What I found really bad was the Greek translation of the book.
January 27, 2024
Lots I really liked about this! Pierrot writes serious content with humor and some top-notch zingers. I wish this had been organized a little differently, either by theme or chronology or something else… sometimes it was hard to stay oriented around the points he was making and stories he was telling.
August 12, 2025
The writer makes a bold claim, that hipsterism is the first wave of fascism, which he tries very sloppily to defend. Some interesting ideas but with huge logical leaps and not very well founded arguments. The writing style is weird - informal and trying too hard to be cool and edgy, which was not my cup of tea. An interesting and easily digested summer book, but not something I would recommend.
Read
September 2, 2022was intrigued by this book because the voice was dry and comedic but ultimately lost interest and didn’t finish
September 28, 2022
Overall, a quick and enjoyable read. I learned a lot about the history of hipsters and its evolution to now.
October 31, 2024
It gives a good idea of what cultural appropriation means. Writing is sometimes unnecessarily complicated bit with a good hint of irony
Read
July 28, 2025"το κεντρικό χαρακτηριστικό της νοοτροπίας του εξευγενισμού είναι η αντικατάσταση κάθε σύνθετης πραγματικότητας με μια απλουστευτική".
Displaying 1 - 27 of 27 reviews