Salvatore Quasimodo: Και σουρουπώνει αμέσως Θρήνος καλογεράκου μιας εικόνας Τη μέρα μου της εγκαρτέρησης Μεταμόρφωση σε λειψανοθήκη αγίου Δος μου τη μέρα μου Καθρέφτης Χρώμα της βροχής και του σιδήρου Μιλάνο, Αύγουστος 1943 Χιόνι Θρήνος για το Νότο Σε εχθρό ποιητή Τώρα που ξημερώνει
Cesare Pavese: Ανοχή Πατρότητα Το πρωινό αστέρι Αφέλεια Οδυσσέας
Mario Luzi: Η ταχυδρομική άμαξα Καπηλειό
Eugenio Montale: Επιταχυνόμενο Στη Liuba που φεύγει
Umberto Saba: Οδυσσέας
Pier Paolo Pasolini: Ο θρήνος του εκσκαφέα
Clemente Rebora: Όλο και πιο μακριά Χρόνος
David Maria Turoldo: Άνθρωπε του καιρού μου Η χαρά του τραγουδιού Κύριέ μου Ευχαριστώ Κύριε Ο ουρανός δεν φείδεται κανενός Και Συ ξέρεις ποιος δαίμονας Αλλ' αυτός ο Θεός σου Σ' άλλους τα θεϊκά παιγνίδια Και καγχάζουμε Αδέλφια μου Μια απόκριση ποτέ Εγώ προσβάλλω ακόμα και το θάνατό σου Στο δρόμο Ω θάνατε, θα επιθυμούσα Έλεγχος συνειδήσεως Όλοι στο θέατρο Χιόνι όμοιο με έριο Και τραγουδώ Προοίμιό μου στο Πάσχα Ο χρόνος και το αιώνιο
Early nostalgic works of Italian poet Salvatore Quasimodo contrast with his later socially concerned poetry; he won the Nobel Prize of 1959 for literature.
He won "for his lyrical poetry, which with classical fire expresses the tragic experience of life in our own times."