Αν εξαιρέσουμε δύο στιγμιότυπα, ένα στο οποίο τον παρακολουθούμε να πλένει τα χέρια του κι ένα άλλο στο οποίο με εμμονή παρατηρεί ένα κόκκινο κουβάρι που ξετυλίγεται μπροστά στα μάτια του, για τον πάστορα Βογκ δεν γνωρίζουμε και πολλά πολλά.
Ο πάστορας Βογκ δεν είναι Ήρωας,
δεν είναι Χαρακτήρας,
δεν είναι Τύπος.
Ας περιοριστούμε και ας πούμε μόνο ότι ο πάστορας Βογκ είναι -ίσως- μια Σκιά που περνάει για κάποια δευτερόλεπτα μέσα από τη ζωή δεκατριών διαφορετικών Όντων: μιας νεκρής τραγουδίστριας, ενός μπάτλερ, ενός σχεδιαστή Ρούχων, ενός ζωυφίου, ενός μπέμπη, του Αλέξη Γρηγορόπουλου και διαφόρων άλλων.
Το πρώτο βιβλίο της χρονιάς που διάβασα και το ομορφότερο. Αυτές οι ιστορίες έχουν μέσα τους αλήθεια, μια σουρεαλιστική αλήθεια, μια υπεραληθεία και άρα την μόνη Αλήθεια. Λογοτεχνία.
Το βιβλίο αυτό παρότι φαινομενικά είναι μια συλλογή διηγημάτων τα οποία συνδέονται χαλαρά μεταξύ τους μέσω της διακριτικής -ή και όχι-παρουσίας του του αινιγματικού πάστορα Βογκ, στην πραγματικότητα είναι ένα μεγάλο σουρεαλιστικό πεζοποίημα σε 15 μέρη. Με πραγματικά εύστοχες παρατηρήσεις και ευφάνταστες λοξές εικόνες σε κάποια σημεία, την ίδια στιγμή έχει μεγαλύτερες δόσεις παραλόγου από όσο θα μου επέτρεπε να το απολαύσω περισσότερο· διαβάζοντάς το ένιωθα σαν να πρέπει να περάσω ένα ορμητικό ρέμα πηδώντας, με λιγότερη ή περισσότερη ασφάλεια, από πέτρα σε πέτρα, αλλά, τελικά, τις πιο πολλές φορές να μην καταφέρνω να φτάσω απέναντι. Σίγουρα ενδιαφέρουσα η γραφή του Τσεκούρα, αλλά όχι ακριβώς αυτό που προσωπικά ψάχνω στην πεζογραφία.