Gedichten over de liefde - maar niet alleen over de liefde. Over het hier en nu, over een kamer, een ochtend, een hand, over woorden en hoe ontoereikend die zijn kunnen wanneer je wil zeggen waar het om gaat. Ik mag je.Nee. Ik mag je niet.Ik moet je. Dat bedoel ik.Ik heb je lief.Nee. Heb ik nietIk word je lief. Dat voel ik.
De boeken, het toneel en de gedichten van Bart Moeyaert zijn sinds zijn debuut in 1983 door lezers van alle leeftijden ontdekt, wat hem een aparte plek geeft binnen de Nederlandstalige literatuur. Tot de meest bekende titels behoren ‘Het is de liefde die we niet begrijpen’, ‘Broere’, ‘Tegenwoordig heet iedereen Sorry’, ‘Morris’, ‘Atman!’ en ‘Een ander leven’. Hij publiceerde drie dichtbundels: ‘Verzamel de liefde’, ‘Gedichten voor gelukkige mensen’ en ‘Helium’.
Tot 1995 was Moeyaert eindredacteur van een magazine voor jongeren, daarna werd hij fulltime schrijver. Zijn werk is vaak bekroond, zowel in binnen- als buitenland, o.a. met de Vlaamse Cultuurprijs (de huidige Ultima), de Boekenleeuw, de Zilveren Griffel, de Woutertje Pieterse Prijs, de Gouden Uil, de Deutsche Jugendliteraturpreis, en de Norske Oversetterpremien. In 2019 won hij de internationale Astrid Lindgren Memorial Award (https://alma.se/en/laureates/2019-bar...). In 2002, 2012, 2020 en 2024 eindigde hij op shortlist voor de internationale Hans Christian Andersen Award.
Zijn werk verscheen tot hiertoe in achtentwintig talen. In 2014 werd Moeyaert aangesteld als artistiek intendant van het project Gastland Vlaanderen en Nederland op de Frankfurter Buchmesse 2016. Van 2000 tot 2021 was Bart Moeyaert hoofddocent Schrijven aan de afstudeerrichting Woord in Antwerpen. In 2019 verliet hij Antwerpen, de stad waar hij in 2006 en 2007 Stadsdichter was, en verhuisde naar de bossen en de rust van Heide, Kalmthout.
Sinds ik met je wakker word als in een la die leeg is op ons tweeën na, is wat er morgen komt ondergeschikt aan wat vandaag al is begonnen. We gaan met een bepaalde logica eerst af hoe wij vandaag weer samenhangen. Dit is jouw been, dit is mijn rug, mag ik hem nu van jou terug, en wat ik verder zou verlangen is dat we opstaan, en ons leven vanaf hier hervatten, met jou dan naast mijn hart onder mijn arm - ik hou je tot vanavond warm, totdat je slaapt en daarna wakker wordt als in een la, leeg op ons tweeën na.
*Verzamel de liefde is a Dutch poetry book so it is only natural to write my review in Dutch*
Het is geen geheim dat ik in het leven sta als een hopeloze romanticus, en Verzamel de liefde door Bart Moeyaert draagt daar alleen maar aan bij. Met telkens heel simpele woorden slaagt hij erin elk gedicht een creatieve draai te geven. Niet alle gedichten konden mijn hartje veroveren; sommigen lieten me maar wat onverschillig.
Toch gaf Bart Moeyaert me een aantal gedichten om verliefd op te worden: Klein, Dapper, Hinkellied, Siberië, U, Lepeltje en Een hand. En toch zit mijn hart momenteel vol met liefde, met name liefde voor poëzie.
Een hand
Laat ons met een hand beginnen, we voegen er een dag aan toe, een volzin met een naam erin die we op slag vergeten, tenzij het anders gaat en we snel weten dat we niet voorbijgaand zijn, de kans is klein, want bij het tellen van mijn vrienden heb ik altijd vingers over, en daarom: laat ons met een hand beginnen, we voegen er een dag aan toe, en als het is zoals het meestal is, gaan we iets galants verzinnen, tot ziens, ik moet eens verder, het was me een genoegen.
Woorden die zich als een warm deken rond mij wikkelden, om een pagina later als een koude herfstbui op m’n naakte huid te druppelen. En nu zit ik hier: verliefd, voldaan en hongerig tegelijk.
Enkele favorieten:
♥️ Zo kwijt als dood mag je niet gaan.
♥️ Dan zie je bijgevolg in alle tinten wit niet dat er sneeuw of room en soms verdriet in zit.
♥️ Ik wil je altijd blijven vinden, als het aan mij ligt altijd liever.
♥️ en huid heeft een geheugen. Jij blijft mijn hals, mijn navel, mijn holte van mijn knie voor altijd bij.
Speciaal voor de Verbeelding Book Challenge las ik nog eens wat poëzie. Mooi, ja, maar daarmee heb ik ook alles gezegd wat ik kan zeggen. Misschien ook: ik denk dat ik nooit een poëziemeisje zal worden.
'Van alles wat ik schreef zijn dit het minste woorden. En tel ze na, het zijn er nog te veel: zelf hou ik van mijn mond vol tanden, het aaien van dit blad, de woordenschat van mijn twee handen, het stokken van mijn adem als ik zeg dat ik je hier niet kan vertellen wie of wat ik voor je ben, omdat papier me in de weg zit, en ik het juiste woord niet ken.'
Mijn gedachten gaan uit naar omringd zijn door mede achttienjarigen op een slaapfeestje van toentertijd, het strand van Scheveningen in mijn droombeelden, voorbij razende roze suikerspin wolken en een toekomstig gesprek met m’n moeder aan de ontbijttafel. Siberië en Eeuwigheid zijn ook erg mooi.
Als jongere las ik regelmatig poëzie. Toen ik volwassen werd, heb ik nooit meer een gedichtenbundel door genomen. Ging het leven plots te snel terwijl poëzie vertragend werkt? Of misschien omdat veel poëzie voor volwassenen te complex en bijgevolg te gevoelloos is voor mij? Na meer dan 25 jaar besluit ik opnieuw een dichtbundel te lezen. Ik kies voor een auteur waarvan ik hoop en verwacht dat hij toegankelijke gedichten brengt die voor zich spreken, die weten te raken met weinig woorden, zonder het nodeloos ingewikkeld te willen maken.
Bart Moeyaert stelt niet teleur. Dit is voor mij échte poëzie. Het raakt een gevoelige snaar zonder een volledig verhaal te vertellen. En poëzie vertraagt inderdaad. Maar nu weet ik dit des te meer te appreciëren. Je leest de woorden trager en herleest een gedicht meermaals omdat pas op het einde van het gedicht alles op z'n plaats valt. Door het te herlezen geniet je dubbel. Een enorme meerwaarde in deze jachtige tijd. Poëzie brengt rust. Het geeft tijd om intenser te leven.
Uiteraard kan niet elk gedicht evenveel bekoren. Maar dat hoeft ook niet. Er zijn er meer dan genoeg die mij wel bevallen. Bart Moeyaert heeft de kunst van het dichten in zich.
Ik heb goesting gekregen om me terug wat vaker te wentelen in de schoonheid van poëzie.
Geef me je jas van bont en teddyberen. Leg je arm om me heen en al je winterkleren. Zoen me tot ik warm word. Zoen me tot ik spin. Trek je eigen huid dan uit, stop mij er onder in. Sus me met je hartslag: wij ons wij ons wij ons. Maak van dit veel te grote bed een heel klein fort van dons.
Een hand
Laat ons met een hand beginnen, we voegen er een dag aan toe, een volzin met een naam erin die we op slag vergeten, tenzij het anders gaat en we snel weten dat we niet voorbijgaand zijn, de kans is klein, want bij het tellen van mijn vrienden heb ik altijd vingers over, en daarom: laat ons met een hand beginnen, we voegen er een dag aan toe, en als het is zoals het meestal is, gaan we iets galants verzinnen, tot ziens, ik moet eens verder, het was me een genoegen."
Leuk boekje met een paar mooie gedichten. Mijn favorieten waren Ochtend en Siberië. Over het algemeen vrij begrijpbaar. Ik kon altijd wel een beeld of gevoel eruit krijgen. Enkel Hinkellied begreep ik niet.
Ik ben niet gelovig opgevoed, dus de gedichten waar er naar een geloof gerefereerd werd, deden mij weinig. Ook de gedichten over eenzaamheid, kwamen bij mij niet echt binnen.
Ik denk dat Ochtend mijn favoriet is omdat het een duidelijk beeld is, maar de betekenis/boodschap niet zo duidelijk is. Het geeft mij zin om het nog vaker te lezen. Ik vind het ook prachtig dat het eigenlijk gewoon maar 1 zin is.
Hoewel ik gedichten zoals Betekenis mooi vind, klinkt het voor mij ook een beetje cliché waardoor het bij mij niet veel losmaakt.
Gekocht na een voordracht afgelopen woensdag. Verre van "uit", maar zo werkt poëzie ook niet. Sommige boeken zijn er niet om uit te lezen, maar om af en toe te openen en een deel ervan tot jou te laten komen. Dit is er zo eentje. De start van een nieuwe goodreads-tag "koesterboeken"
Mooie woorden, mooie zinnen, mooi ritme... elke keer opnieuw brengt het iets dat raakt In al zijn schijnbare eenvoud Geen gekunstelde of ingewikkelde zinnen (al kan ik me inbeelden dat wat gedrukt werd verre van versie 1 was) Geen rationeel "begrip" vragend Maar een voelend iets Overgebracht in woorden en zinnen MOOI!
Sommige gedichten kon ik erg smaken, anderen net iets minder. Maar deze staat er bovenuit:
Dit
Van alles wat ik schreef zijn dit het minste woorden. En tel ze na, het zijn er nog te veel: zelf hou ik van mijn mond vol tanden, het aaien van dit blad, de woordenschat van mijn twee handen, het stokken van mijn adem als ik zeg dat ik je hier niet kan vertellen wie of wat ik voor je ben, omdat papier me in de weg zit, en ik het juiste woord niet ken.
“Siberië” kende ik al. De rest was ook de kleine moeite waard. Minieme moeite, want het leest zo licht als een vlindervleugelslag. En toch raakt het. Van ah naar au.
Gedichtendag leek me een goede reden om een bundel uit eigen kast te lezen. Laat je niet misleiden door de titel, want het gaat over meer dan liefde alleen!
Favorieten: Klein, Sterk, Laatste nacht, Kort, U Maar misschien kan dat volgende keer weer helemaal anders zijn.
Bart Moeyaert trekt je met zijn gedichten even een andere wereld in. Met een paar woorden zet hij scherpe observaties neer. Lichtvoetig en diep tegelijk. Mooi!