Λατρεύω την Ζυράννα Ζατέλη. Διαβάζω οτιδήποτε έχει να κάνει με τη ζωή της. Ζηλεύω την υπέροχη παρέα που είχε το 1980, φτωχή και άγνωστη στην Αθήνα, κι έτσι πήρα τα πρόσφατα αυτοβιογραφικά βιβλία των φίλων της από τότε, Γιώργου Ευσταθίου και Γιώργου Παυριανού, μέσα στα οποία της αφιερώνουν από ένα υπέροχο κεφάλαιο (αυτά τα συγκεκριμένα κεφάλαια υπάρχουν και ελεύθερα στο διαδίκτυο).
Το βιβλίο έχει βέβαια κι άλλες προσωπικές ιστορίες από τη ζωή του στιχουργού και φυσικά τις διάβασα όλες. Αν ξεπεράσουμε την αμφίβολη συγγραφική αξία και το αδιανόητο name-dropping που κάνει από διάσημους που συνάντησε, από τον αήμνηστο βασιλιά Κωνσταντίνο μέχρι τη Βανδή και τον Σάκη Ρουβά, ο Παυριανός μάς παίρνει από το χέρι και μας πηγαίνει μια γκλάμουρους βόλτα στην Ελλάδα μεταξύ των ετών 1965 και 2001. Η αριστερή φοιτητική μεταπολίτευση, τα πάρτυ στα 80ς, τα κοριτσίστικα περιοδικά, οι μόδιστροι, οι ραδιοφωνικοί σταθμοί, οι διάσημες τραβεστί, τα μουσικά σχήματα... Συχνότατα αποδομεί τους θρύλους που γνώρισε και παρουσιάζει άσχημες ανθρώπινες πλευρές τους. Ομολογώ πως τους συμπάθησα πολύ λιγότερο διαβάζοντας αυτές τις 24 ιστορίες μα αυτό είναι το ατού του βιβλίου!
Συστήνεται σε όσους θέλουν να μάθουν παραπάνω για το w.c. της Βουγιουκλάκη, τις μπριζόλες της Σακελλαρίου, τις λαιμαργίες του Χατζιδάκι, την ψωνισμένη Μελίνα, την κακιασμένη Σαπφώ, τον ραδιοφωνικό Ταχτσή... Με ταξίδεψε.