Elke dag is ‘de rechtsstaat’ op allerlei manieren in het nieuws. In de Urgendadiscussie werd geregeld naar voren gebracht dat de rechter de macht naar zich toe had getrokken. Politici verweten rechters dat ze op hun stoel waren gaan zitten. Al die stemmen geven een veelkleurig beeld. Maar wat houdt een democratische rechtsstaat eigenlijk in? En wat is de rol van de rechter? Dat zou iedereen in grote lijnen moeten weten. Geert Corstens en Reindert Kuiper beschrijven levendig en uiterst toegankelijk hoe de rechtsstaat in de praktijk werkt, hoe de macht in de rechtsstaat niet gegrepen, maar gedeeld wordt. Aan de hand van concrete voorbeelden maken ze dat duidelijk. Niet alleen Urgenda, de Filipijnse ‘war on drugs’ en SyRI, maar ook het vrouwenkiesrecht (SGP), Srebrenica, de Amerikaanse rassenstrijd, Kennedy en Obama, Mussolini en Berlusconi, Hongarije, Polen en Turkije, Napoleon, peepshows en andere zaken passeren de revue. Wat is er moeilijk aan de vraag of een pedofielenvereniging verboden moet worden? En waarom is het geen grap als Berlusconi de rechterlijke macht de ‘kanker van de samenleving’ noemt of rechters in de brexitprocedure in landelijke media als ‘enemies of the people’ worden weggezet? Op deze en vele andere vragen geeft dit boek antwoord. Geert Corstens is voormalig president van de Hoge Raad. Reindert Kuiper is raadsheer in het Gerechtshof Amsterdam.
Dit is boek is aan te raden voor iedereen die onbekend is met het concept Trias politica. Het zou een goed boek zijn voor de leeslijst op de middelbare school bij maatschappijleer of maatschappijwetenschappen. Maar voor mij was de meeste informatie reeds bekend door politicologische studies. Interessante casussen om te lezen, maar niet meer dan dat.
Ik zelf studeer rechten en criminologie, waardoor veel informatie in het boek mij al bekend was. Desalniettemin was het nog steeds erg interessant om te lezen! Mocht je kennis in de rechtsstaat en het recht niet al te groot zijn, dan is het zeker een aanrader! Voor mensen met een al grotere kennis hierin, zal de meeste informatie niet nieuw zijn en al reeds bekend.