Niezwykły, bogato ilustrowany i pięknie wydany przewodnik po Japonii. Dwoje autorów – podróżnik i dziennikarz Alan Kępski oraz mieszkająca od 20 lat w Japonii, przewodniczka i organizatorka wypraw indywidualnych, Patrycja Yamaguchi opowiadają o przepięknych, niesamowitych miejscach, których próżno by szukać w zwykłych informatorach turystycznych.
„W Azji zawsze czułam się jak w domu”– pisze Patrycja Yamaguchi. - „Japonię pokochałam od pierwszego wejrzenia, ale nie jest to łatwa miłość. Ten kraj ma wiele twarzy. Im dłużej się w nim mieszka, tym bardziej staje się zagadkowy.”
Piękne zdjęcia pobudzą Waszą wyobraźnię. Dzięki inspirującym wywiadom odkryjecie nieznane Wam dziedziny tradycyjnej japońskiej sztuki lub dowiecie się o nich więcej. Zajrzycie m.in. za kulisy teatru Takarazuka, udacie się śladami księżniczki Mononoke, zanurzycie się w gorących źródłach, poznacie stare obrzędy autochtonów z Hokkaido, wczujecie się w atmosferę panującą w małych miasteczkach, ale również niemal usłyszycie gwar tokijskiej ulicy, poczujecie zapach typowych japońskich potraw.
Ale zanim sięgniecie po tę książkę, spróbujcie się zastanowić czy jesteście gotowi spojrzeć na Japonię nie tylko swoimi oczami. Może warto, bo w tak bogatej kulturze zawsze znajdzie się coś, czego jeszcze nie wiemy, a poza tym, jak pisze Alan Kępski:
„Podróżowanie po Japonii daje możliwość spojrzenia na życie z dystansu niezbędnego do samoakceptacji. Obcowanie z kulturą Japonii okazało się dla mnie nauką pokory i szacunku dla tradycji i wytrwałości, a także drogą do duchowej równowagi. Wierzę, że podróż do Japonii zmieni także Wasze życie.”
Pomysł na tę książkę był naprawdę dobry. Alan Kępski i Patrycja Yamaguchi to osoby, których życie prywatne, rodzinne, zawodowe jest związanie z Japonią. "Japonia. Przewodnik osobisty" miał więc być ich subiektywnym spojrzeniem na ten kraj, zestawem ciekawych do odwiedzenia miejsc, opartym na ich osobistym doświadczeniu. Oddano również głos innym osobom związanym z ciekawymi aspektami japońskiej kultury, by opowiedzieli o swoich doświadczeniach.
Gdyby ten element osobisty był silniejszy, książka mogłaby zyskać w oczach osób, które są dobrze obeznane z Japonią. Nikt nie chce, żeby mu opowiadano suche fakty, bo padnie z nudów. Ale gdy ktoś mówi, a w tym przypadku pisze, o swojej pasji, doświadczeniach czy własnej perspektywie, to nawet jeśli opowiada o znanych rzeczach, stają się one nowe i ekscytujące. Autorzy jednak aktywnie próbują, wbrew obranemu tytułowi, zabić wszelką indywidualność, więc w sumie przewodnik ten jest ogromem suchych faktów, z których od czasu do czasu można wyłuskać jakąś ciekawostkę.
Myślę, że możecie sprawdzić tę pozycję, jeśli chcecie mieć zebrane w jednym miejscu kluczowe informacje o danych regionach. Niewątpliwie wywiady są też dużym plusem, bo autorom udało się porozmawiać z ciekawymi rozmówcami i dzięki temu poruszyć bardziej niszowe tematy. I ja znalazłam dla siebie nowe treści, choć z znakomitej większości ludzie bardzo dobrze obeznani z Japonią mogą pozostać niezaskoczeni.
Piękna książka. Podani w niej bohaterowie pokazują Japonię niby jaką znamy, ale też bardzo osobistą jej wizję. Tradycyjną, przyzimną, blisko ludzi - to najbardziej mi się w niej podobało.
Książka próbująca łączyć osobiste doświadczenia z elementami przewodnika kulturowego. Wyróżnia się przede wszystkim wizualnie. Fotografie są zachwycające i stanowią jeden z największych atutów książki. Fragmenty poświęcone recyklingowi kimon czy miotełkom do herbaty są zdecydowanie warte uwagi. To momenty, w których głos twórców brzmi autentycznie, a ich fascynacja kulturą materialną Japonii naprawdę angażuje czytelnika. Niestety, poza tymi wartościowymi rozdziałami wiele treści wypada dość przeciętnie. Ogólne informacje o Japonii, choć poprawne, często są powierzchowne i niewyróżniające się na tle innych, bardziej profesjonalnych przewodników. Wiele tematów potraktowano zbyt skrótowo, a niektóre rozdziały sprawiają wrażenie przypadkowo zestawionych notatek, pozbawionych wyraźnej struktury. To raczej kolaż impresji niż spójna opowieść o kraju. Dla początkującego czytelnika książka może być inspirującym wstępem do dalszego poznawania Japonii, zwłaszcza jeśli podejdzie do niej jak do albumu z komentarzem. To ładna książka z kilkoma błyskami pasji, ale niekoniecznie obowiązkowa pozycja na półce każdego japonofila.