What do you think?
Rate this book
De fontein, maak wijze keuzes
Vergroot je systemische bewustzijn en laat het jezelf goed gaan in je leven.
Hardcover
First published November 1, 2016
853 people are currently reading
3478 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 241 reviews
December 30, 2020
Vind je in dit boek inzichten over waardoor je bent zoals je bent en waardoor de relatie met jezelf, anderen en je familie zo is als die is? Waarschijnlijk wel.
Zijn alle adviezen van deze schrijfster het opvolgen waard? Nee.
Ten eerste is dit geen harde wetenschap, maar een theorie, een manier van kijken bij het omgaan met de uitdagingen die we tegenkomen. Voor veel 'normale' situaties met alle menselijke complicaties zal de in dit boek uitgezette visie kunnen helpen, maar ik zet grote vraagtekens bij de toepasbaarheid ervan in (zwaar) traumatische situaties en denk dat het in die gevallen niet aan te raden is zelf met dit boek te gaan knutselen, aangezien de schrijfster wel heel veel verantwoordelijkheid op de schouders van jou, het kind van je ouders, legt, terwijl er talloze situaties zijn waarin je dat van een mens niet kunt vragen en waarin ik van mening ben dat het niet verantwoord is. Het mag dan heel dapper zijn als iemand zijn traumatische verleden kan aanvaarden en zijn ouders kan vergeven door te zien dat zij in wezen ook slachtoffer zijn in het systeem en zijn rol als kind weer in te nemen, maar vanuit mijn werk ben ik bekend met dusdanig ernstige situaties dat je dat écht niet kunt vragen. Daar haak ik af.
Zo gaat de schrijfster als een confronterende coach te werk bij de klacht dat het kind, de lezer dus, niet door de ouders gezien zou worden, met de vraag: Zie jij je ouders eigenlijk wel écht? Misschien is dat bij een huis-tuin-en-keuken relatie met de gebruikelijke strubbelingen een prima aanpak om je plek in het systeem in te nemen. Maar in dit boek mis ik nuance en een vangnet voor diegenen wiens relatieverstoringen het gebruikelijke ver overstijgen. Dat kan een goede coach prima als die 'live' bij een client is zodat hij ziet wat het triggert en de client indien nodig terug op zijn pootjes kan helpen. In een boek vind ik het niet handig.
En nog even terugkomend op de theorie; het ligt voor de hand dat wij van onze voorouders veel hebben 'geërfd'. Onze ouders zijn immers ook weer het product van de relatie met hun ouders en grootouders en zij op hun beurt ook weer, enz. Het kan inderdaad verhelderend zijn om de grote lijnen te bekijken omdat daar inzichten uit kunnen komen,. Maar deze theorie trekt het familiesysteem wel héél erg ver door wat je in de regionen van het navelstaren kan brengen. Misschien leuk voor mensen die dat graag doen, maar voor wie iets concreets wil aanpakken en een oplossing zoekt, veel teveel ballast. En de theorie wordt er niet aannemelijker door.
Tot slot mis ik in dit boek praktische oefeningen. Het is in die zin het zoveelste zelfhulpboek. De mond vol van hoe het zou moeten, maar juist het "hoe dan?" weglaten. Er staan wel wat opmerkingen in over 'hoe' het dan zou moeten, maar het wordt weinig concreet. Voor zo'n dikke pil over dit onderwerp had ik verwacht dat er praktische (schrijf) opdrachten in zouden staan om de lezer op weg te helpen in zijn/haar proces. De literatuurvermelding is ook weinig indrukwekkend.
Kortom: zit je met een trauma? Zoek dan iets anders en zoek het liefst een GOEDE therapeut of coach. Zit je gewoon niet lekker in je vel en vermoed je een oorzaak in de relatie tot je ouders/familie, dan is dit best een interessant boek waar je vast wel nieuwe inzichten in zult vinden.
Zijn alle adviezen van deze schrijfster het opvolgen waard? Nee.
Ten eerste is dit geen harde wetenschap, maar een theorie, een manier van kijken bij het omgaan met de uitdagingen die we tegenkomen. Voor veel 'normale' situaties met alle menselijke complicaties zal de in dit boek uitgezette visie kunnen helpen, maar ik zet grote vraagtekens bij de toepasbaarheid ervan in (zwaar) traumatische situaties en denk dat het in die gevallen niet aan te raden is zelf met dit boek te gaan knutselen, aangezien de schrijfster wel heel veel verantwoordelijkheid op de schouders van jou, het kind van je ouders, legt, terwijl er talloze situaties zijn waarin je dat van een mens niet kunt vragen en waarin ik van mening ben dat het niet verantwoord is. Het mag dan heel dapper zijn als iemand zijn traumatische verleden kan aanvaarden en zijn ouders kan vergeven door te zien dat zij in wezen ook slachtoffer zijn in het systeem en zijn rol als kind weer in te nemen, maar vanuit mijn werk ben ik bekend met dusdanig ernstige situaties dat je dat écht niet kunt vragen. Daar haak ik af.
Zo gaat de schrijfster als een confronterende coach te werk bij de klacht dat het kind, de lezer dus, niet door de ouders gezien zou worden, met de vraag: Zie jij je ouders eigenlijk wel écht? Misschien is dat bij een huis-tuin-en-keuken relatie met de gebruikelijke strubbelingen een prima aanpak om je plek in het systeem in te nemen. Maar in dit boek mis ik nuance en een vangnet voor diegenen wiens relatieverstoringen het gebruikelijke ver overstijgen. Dat kan een goede coach prima als die 'live' bij een client is zodat hij ziet wat het triggert en de client indien nodig terug op zijn pootjes kan helpen. In een boek vind ik het niet handig.
En nog even terugkomend op de theorie; het ligt voor de hand dat wij van onze voorouders veel hebben 'geërfd'. Onze ouders zijn immers ook weer het product van de relatie met hun ouders en grootouders en zij op hun beurt ook weer, enz. Het kan inderdaad verhelderend zijn om de grote lijnen te bekijken omdat daar inzichten uit kunnen komen,. Maar deze theorie trekt het familiesysteem wel héél erg ver door wat je in de regionen van het navelstaren kan brengen. Misschien leuk voor mensen die dat graag doen, maar voor wie iets concreets wil aanpakken en een oplossing zoekt, veel teveel ballast. En de theorie wordt er niet aannemelijker door.
Tot slot mis ik in dit boek praktische oefeningen. Het is in die zin het zoveelste zelfhulpboek. De mond vol van hoe het zou moeten, maar juist het "hoe dan?" weglaten. Er staan wel wat opmerkingen in over 'hoe' het dan zou moeten, maar het wordt weinig concreet. Voor zo'n dikke pil over dit onderwerp had ik verwacht dat er praktische (schrijf) opdrachten in zouden staan om de lezer op weg te helpen in zijn/haar proces. De literatuurvermelding is ook weinig indrukwekkend.
Kortom: zit je met een trauma? Zoek dan iets anders en zoek het liefst een GOEDE therapeut of coach. Zit je gewoon niet lekker in je vel en vermoed je een oorzaak in de relatie tot je ouders/familie, dan is dit best een interessant boek waar je vast wel nieuwe inzichten in zult vinden.
February 6, 2021
Heb dit af en toe met irritatie gelezen, om de herhaling, soms onwetenschappelijke basis en omdat er niet wordt beantwoord aan de vraag hoe je sommige zaken dan moet toepassen. Toch geeft het soms ook wel inzichten in je systeem: hoe je je verhoudt tot je familie en hoe dat soms doorspeelt in andere relaties. Pittig boekenclubgesprekje wordt dit. Of niet.
November 20, 2019
Dit boek haalde soms echt het bloed onder mijn nagels vandaan.
December 5, 2021
1,5 stars.
After hearing my friend and mom talk about this book for months (they refer to it as their bible) I finally finished it. And wow... what a disappointment. It really wasn't my cup of tea. The book went on and on about the same subjects. I think the fountain is a great metaphor but didn't need 300 pages worth of explaining. The book also really misses nuance. And a lot of chapters were for a really specific target audience.
Long story short. The fountain metaphor is great. But the book is way way way too long.
After hearing my friend and mom talk about this book for months (they refer to it as their bible) I finally finished it. And wow... what a disappointment. It really wasn't my cup of tea. The book went on and on about the same subjects. I think the fountain is a great metaphor but didn't need 300 pages worth of explaining. The book also really misses nuance. And a lot of chapters were for a really specific target audience.
Long story short. The fountain metaphor is great. But the book is way way way too long.
August 5, 2024
Ik vond dit boek een misser. Achterhaalde ideeën over hoe gezinnen en relaties eruit moeten zien, een besliste en beschuldigende toon zonder enige onderbouwing en veel onnodige herhaling.
Als je zelf nuance toebrengt, vind je hier en daar misschien wat moois.
Als je zelf nuance toebrengt, vind je hier en daar misschien wat moois.
July 29, 2025
Eindelijk heb ik de Fontein uitgelezen; volgens mij heb ik er een jaar over gedaan. De metafoor van de fontein is pakkend en ik moet overduidelijk mijn beide ouders weer boven mij in de familiefontein plaatsen om 'alles weer goed te laten stromen'. Tot hier alles helder. Er wordt vervolgens echter wél heel duidelijk uitgelegd op welke van de drie manieren je waarschijnlijk bent opgestegen, maar níet hoe je dan weer naar beneden kan gaan. Daarbij moest ik mij door allerlei hoofdstukken aan herhaling heenworstelen, iets wat ik vaker irritant vind aan zelfhulpboeken, maar hier wist ik aan het eind niet veel meer dan na het begin. Voor de geïnteresseerden; je kan na hoofdstuk 4 stoppen met lezen, dan heb je al genoeg van de essentie te pakken. Misschien toch maar een keer zo'n familieopstelling uitproberen, want misschien is dit wel niet in theorie te vatten, wat je ook kan zien aan de geraadpleegde bronnen.
January 18, 2023
Actually came back to change my rating to 1 star. While I think the concept behind this book is very interesting, this narrative is too black and white & preachy for me. As someone who has a ‘non standard’ family situation the conclusions in this book simply didn’t feel right to me. The author makes it seem like you will be lost in the world and won’t find happiness in a million years if you don’t fix the flow of your fountain. Also there were no practical tools given to the reader as to how someone should actually claim their rightful spot in the fountain. Can someone also tell the author that just highlighting random sentences as ‘inspiring quotes’ in font size 30 does not add value to the reader? Who actually reads these? Also this book is like 3 times the length it should be.
March 15, 2020
Wat een fijn boek om inzicht te krijgen in de grote invloed die het familiesysteem van een individu heeft op zijn/haar leven. Door dit boek zie ik dat veel patronen die terugkeren in mijn leven direct te koppelen zijn aan hoe ik mij verhoud tot mijn moeder, mijn vader, mijn opa en oma en ga zo maar door. Ook fijn dat dit boek handvatten geeft om die patronen te doorbreken en dat blijkt eigenlijk eenvoudiger dan verwacht :).
December 25, 2020
Interesting topic on the important influence of your family setting on your own character and outlook on life. However, the book is rather oracle-like and tries to explain a lot (almost everything!) with a single theory. What's more, this theory is postulated without convincing explanations, evidence or support. As such, I find this book superficial, repetitive, naive, and even a touch dangerous for those who may over-believe in this theory
April 3, 2023
Geen nuance of onderbouwing, veel herhaling, stereotype beelden man/vrouw moeder/vader.. Sta ook niet achter de theorie. Alleen wat kleine inzichten aan over gehouden over de impact van je familiesysteem. Toch uitgelezen, met name omdat waarom ik nieuwsgierig was of er toch iets kwam gezien het al zo lang in de bestsellerlijsten staat.
August 9, 2022
+ een aantal dingen die Van Steijn aanhaalt, resoneerden wel bij me. Dualiteit bijvoorbeeld, en hoe moeilijk het kan zijn om bv liefde te ontvangen (terwijl dat wel heel belangrijk is). Ook het idee dat je gaat compenseren - of ‘opstijgen in de fontein’ zoals de schrijfster het noemt - omdat je in je leven iets tekort bent gekomen, spreekt me wel aan.
+ ik ben het zeker niet met alles eens dat ze schrijft, maar ik heb door dit boek wel weer een andere manier om mijn eigen leven en verleden te bekijken
+ Van Steijn is heel standvastig in haar methode en zegt ook eerlijk: dit is wat ik in mijn praktijk ervaar, al is er geen wetenschappelijk bewijs voor.
- op sommige punten vind ik haar bijna misogyn schrijven. Ik kan me voorstellen dat vrouwen het grootste publiek vormen voor dit boek en om dan soms een opmerking te plaatsen, bijna terzijde, wat vrouwen beter kunnen doen of laten… het voelt niet helemaal oké voor mij.
- het vertrouwen van Van Steijn in de lotsbeschikking van mensen, doet bijna stoïcijns aan. Voor mij voelt dit onrealistisch. Er bestaat ook zoiets als erkenning voor de zaken die je zijn aangedaan, waar je zelf geen invloed op hebt gehad. En nee, gedane zaken nemen geen keer, maar het maakt nogal wat uit of De Ander inziet wat niet is gegeven/gedaan.
- wat ik maar wil zeggen: puur de veronderstelling dat ouders altijd alles geven wat ze kúnnen geven, vind ik een naïeve voorstelling van zaken. Natuurlijk hebben we als kind verdraaid weinig te eisen van onze opvoeders, maar tussen te veeleisend zijn en enorm tekort zijn gekomen als kind, zit zo’n groot grijs gebied dat het niet helemaal eerlijk voelt hoe Van Steijn je dat oude zeer terzijde wil laten schuiven.
Sidenote: Het zou natuurlijk kunnen dat ik liever mezelf groot maak, in haar termen, dan dat ik bij mezelf blijf. Dat het voor mij een eng idee is om toe te geven aan het bestaan van dit systeem en dat ik het daarom liever afwijs.
+ ik ben het zeker niet met alles eens dat ze schrijft, maar ik heb door dit boek wel weer een andere manier om mijn eigen leven en verleden te bekijken
+ Van Steijn is heel standvastig in haar methode en zegt ook eerlijk: dit is wat ik in mijn praktijk ervaar, al is er geen wetenschappelijk bewijs voor.
- op sommige punten vind ik haar bijna misogyn schrijven. Ik kan me voorstellen dat vrouwen het grootste publiek vormen voor dit boek en om dan soms een opmerking te plaatsen, bijna terzijde, wat vrouwen beter kunnen doen of laten… het voelt niet helemaal oké voor mij.
- het vertrouwen van Van Steijn in de lotsbeschikking van mensen, doet bijna stoïcijns aan. Voor mij voelt dit onrealistisch. Er bestaat ook zoiets als erkenning voor de zaken die je zijn aangedaan, waar je zelf geen invloed op hebt gehad. En nee, gedane zaken nemen geen keer, maar het maakt nogal wat uit of De Ander inziet wat niet is gegeven/gedaan.
- wat ik maar wil zeggen: puur de veronderstelling dat ouders altijd alles geven wat ze kúnnen geven, vind ik een naïeve voorstelling van zaken. Natuurlijk hebben we als kind verdraaid weinig te eisen van onze opvoeders, maar tussen te veeleisend zijn en enorm tekort zijn gekomen als kind, zit zo’n groot grijs gebied dat het niet helemaal eerlijk voelt hoe Van Steijn je dat oude zeer terzijde wil laten schuiven.
Sidenote: Het zou natuurlijk kunnen dat ik liever mezelf groot maak, in haar termen, dan dat ik bij mezelf blijf. Dat het voor mij een eng idee is om toe te geven aan het bestaan van dit systeem en dat ik het daarom liever afwijs.
December 18, 2022
Ergerlijk boek dat mooi uitgegeven is, maar een artikel had moeten zijn. Fluffy en wollig, weinig concreet en vol van herhalingen.
Uitspraken waarvan mijn stresshormonen pieken. Wat te denken van: “Vrouwen die hun moeder (nog niet) helemaal hebben aangenomen, maar hun vader wel, worden later over het algemeen verleidelijker.” Heu?
Ouders hebben altijd het best voor en geven 100% wat ze kunnen geven … Ik zal niet de enige zijn die dit kan tegenspreken, gelardeerd met concrete voorbeelden van bewuste emotionele mishandeling.
Ik volg zeker de verantwoordelijkheid van elke laag in de fontein. De metafoor spreekt tot de verbeelding. Tot daar mijn appreciatie.
Uitspraken waarvan mijn stresshormonen pieken. Wat te denken van: “Vrouwen die hun moeder (nog niet) helemaal hebben aangenomen, maar hun vader wel, worden later over het algemeen verleidelijker.” Heu?
Ouders hebben altijd het best voor en geven 100% wat ze kunnen geven … Ik zal niet de enige zijn die dit kan tegenspreken, gelardeerd met concrete voorbeelden van bewuste emotionele mishandeling.
Ik volg zeker de verantwoordelijkheid van elke laag in de fontein. De metafoor spreekt tot de verbeelding. Tot daar mijn appreciatie.
September 22, 2022
Dit is een boek met een idee; een bepaalde manier van kijken naar hoe je in het leven staat. Sommige inzichten vond ik heel waardevol, maar ik voelde ook veel weerstand bij een hoop aspecten van dit boek.
Ten eerste bevat het heel veel onnodige herhaling en verwijzingen naar wat eerder of later in het boek besproken wordt en op een gegeven moment voelt dat als vulling in plaats van verhelderend of goed gestructureerd. Ik heb het audioboek geluisterd en ik vond het wel wat storend dat de schrijfster best vaak over haar eigen woorden struikelt. Je kunt dat fragment dan toch opnieuw opnemen?
Ik vond het prettig dat het duidelijk werd gemaakt dat het gaat om een zienswijze op basis van ervaring en gehoorde verhalen, en op geen enkele manier in onderzoek of wetenschap gestoeld. Echter, ik stoor me dan wel aan de stelligheid waarmee gesproken wordt over wetmatigheden. Hoe kun je dat nou beweren als je dat niet echt onderzocht hebt? Op die manier vind ik het lastig om adviezen of dingen die als feitelijk worden gesteld serieus te nemen.
Met deze kritische houding las ik een heel aantal aspecten waar ik niet van overtuigd was of waarvan ik denk dat er ook alternatieve verklaringen mogelijk zijn. Zo begrijp ik nog steeds niet waarom niet verwerkte miskramen van voorouders deel uit zouden maken van mijn familiesysteem. Het stuk over onbewuste identificatie vind ik nogal ongeloofwaardig. Ik zal wel te rationeel zijn. Die uitspraak 'wil je het begrijpen of wil je gelukkig zijn' waarmee de kous af zou moeten zijn irriteerde me nogal; ik ben niet zo gediend van dat esoterische. Daarnaast ontbrak mijns inziens een bespreking van aangeleerd gedrag, voorbeelden die je wel of niet hebt gehad van je ouders/verzorgers, en inzicht in gedragingen die wel of niet maatschappelijk geaccepteerd zijn of wel of niet wenselijk in de sociale kring waarin je leeft en wat dat voor invloed heeft op je plek in de fontein en alles wat daarbij zou horen. Daarnaast heb je nogal weinig aan dit boek als je niet door je biologische ouders bent opgevoed en de rollen die toebedeeld worden aan mannen en vrouwen, vaders en moeders vond ik bijzonder ouderwets.
Toch bevat het boek ook veel waardevolle inzichten. Ik herken mezelf terug in het opgestegen zijn doordat ik onbewust verantwoordelijkheden op me heb genomen die niet bij mij horen en dat het belangrijk is die los te laten en wel de verantwoordelijkheden te dragen die wèl bij mij horen. Veel van wat genoemd werd als consequenties van het opstijgen was confronterend en het geschetste beeld van wat er kan gebeuren als je afdaalt behoorlijk hoopgevend (hoewel dat hele 'er kunnen wonderen gebeuren' daar dan weer afbreuk aan deed - ik hou het graag realistisch). De bespreking over primaire en secundaire emoties vond ik ook zeer herkenbaar.
Zo vind ik het boek uiteindelijk wel aan te raden, zeker als je een moeizame relatie hebt met (een van) je ouders; of als je moeite hebt met grenzen; of steeds teleurgesteld wordt door de mensen om je heen; of als je keer op keer patronen herhaalt die je wil doorbreken; of als je geen idee hebt waarom je doet zoals je doet. Haal er vooral uit wat voor jou zinnig is.
Ten eerste bevat het heel veel onnodige herhaling en verwijzingen naar wat eerder of later in het boek besproken wordt en op een gegeven moment voelt dat als vulling in plaats van verhelderend of goed gestructureerd. Ik heb het audioboek geluisterd en ik vond het wel wat storend dat de schrijfster best vaak over haar eigen woorden struikelt. Je kunt dat fragment dan toch opnieuw opnemen?
Ik vond het prettig dat het duidelijk werd gemaakt dat het gaat om een zienswijze op basis van ervaring en gehoorde verhalen, en op geen enkele manier in onderzoek of wetenschap gestoeld. Echter, ik stoor me dan wel aan de stelligheid waarmee gesproken wordt over wetmatigheden. Hoe kun je dat nou beweren als je dat niet echt onderzocht hebt? Op die manier vind ik het lastig om adviezen of dingen die als feitelijk worden gesteld serieus te nemen.
Met deze kritische houding las ik een heel aantal aspecten waar ik niet van overtuigd was of waarvan ik denk dat er ook alternatieve verklaringen mogelijk zijn. Zo begrijp ik nog steeds niet waarom niet verwerkte miskramen van voorouders deel uit zouden maken van mijn familiesysteem. Het stuk over onbewuste identificatie vind ik nogal ongeloofwaardig. Ik zal wel te rationeel zijn. Die uitspraak 'wil je het begrijpen of wil je gelukkig zijn' waarmee de kous af zou moeten zijn irriteerde me nogal; ik ben niet zo gediend van dat esoterische. Daarnaast ontbrak mijns inziens een bespreking van aangeleerd gedrag, voorbeelden die je wel of niet hebt gehad van je ouders/verzorgers, en inzicht in gedragingen die wel of niet maatschappelijk geaccepteerd zijn of wel of niet wenselijk in de sociale kring waarin je leeft en wat dat voor invloed heeft op je plek in de fontein en alles wat daarbij zou horen. Daarnaast heb je nogal weinig aan dit boek als je niet door je biologische ouders bent opgevoed en de rollen die toebedeeld worden aan mannen en vrouwen, vaders en moeders vond ik bijzonder ouderwets.
Toch bevat het boek ook veel waardevolle inzichten. Ik herken mezelf terug in het opgestegen zijn doordat ik onbewust verantwoordelijkheden op me heb genomen die niet bij mij horen en dat het belangrijk is die los te laten en wel de verantwoordelijkheden te dragen die wèl bij mij horen. Veel van wat genoemd werd als consequenties van het opstijgen was confronterend en het geschetste beeld van wat er kan gebeuren als je afdaalt behoorlijk hoopgevend (hoewel dat hele 'er kunnen wonderen gebeuren' daar dan weer afbreuk aan deed - ik hou het graag realistisch). De bespreking over primaire en secundaire emoties vond ik ook zeer herkenbaar.
Zo vind ik het boek uiteindelijk wel aan te raden, zeker als je een moeizame relatie hebt met (een van) je ouders; of als je moeite hebt met grenzen; of steeds teleurgesteld wordt door de mensen om je heen; of als je keer op keer patronen herhaalt die je wil doorbreken; of als je geen idee hebt waarom je doet zoals je doet. Haal er vooral uit wat voor jou zinnig is.
March 6, 2020
Ieder boek wat ik in de afgelopen 30 jaar heb gelezen om aan mijn persoonlijke ontwikkeling te werken heeft wel iets me gedaan, het ene wat meer dan het andere uiteraard. Dit is zo'n boek wat ik een ieder aanraadt om te gaan lezen omdat het zo confronterend en voor mij daarom zo waar is(!). Alles wat nog scheef stond in mijn leven, in mijn fontein, hoop ik door dit boek recht te kunnen zetten, juist omdat ik me er nu bewust van ben wat scheef stond/staat en hoe ontwrichtend dat altijd gewerkt heeft.
De metafoor van de fontein is zo treffend, daar kan een ieder zich wel iets bij voorstellen.
Ik moet daarbij ook denken aan een zin uit het boek van Paul de Blot's Business spiritualiteit: Spiritualiteit stroomt altijd van boven naar beneden. Nooit andersom.
Lezen dit boek!
De metafoor van de fontein is zo treffend, daar kan een ieder zich wel iets bij voorstellen.
Ik moet daarbij ook denken aan een zin uit het boek van Paul de Blot's Business spiritualiteit: Spiritualiteit stroomt altijd van boven naar beneden. Nooit andersom.
Lezen dit boek!
August 16, 2021
Niet gebaseerd op wetenschappelijk onderzoek. Komt vaak wat arbitrair op me over. Soms ook nogal stereotyperend t.a.v. man/vrouw, vader/moeder. Hierdoor kon ik er niet zo veel mee. Wel zaten er wat boodschappen in die me wellicht bij blijven.
August 22, 2024
Een mooi boek waarbij ik als hoofdboodschap eruit haal dat acceptatie de sleutel is naar geluk, en dat je je ouders in hun waarde moet laten en hun eigen keuzes laten maken.
Op sommige punten dwaal ik af. Ze stelt dat mensen die geen of nauwelijks een rol hebben gespeeld in je leven, ook een (prominente plek!) in jouw fontein hebben. Ze noemt daarbij iedereen waarmee je ooit seks hebt gehad, miskramen, abortussen, biologische ouders, ook als je die nooit gekend hebt. Dat schuurt bij mij. Ik vind het lastig om te begrijpen dat een andere ouder/verzorger niet die plek kan innemen en dat de band tussen levende broers/zussen niet anders is dan met een broer/zus die nooit heeft bestaan.
Misschien dat ik iets anders kijk naar de bron en verbinding dan de schrijfster.
Op sommige punten dwaal ik af. Ze stelt dat mensen die geen of nauwelijks een rol hebben gespeeld in je leven, ook een (prominente plek!) in jouw fontein hebben. Ze noemt daarbij iedereen waarmee je ooit seks hebt gehad, miskramen, abortussen, biologische ouders, ook als je die nooit gekend hebt. Dat schuurt bij mij. Ik vind het lastig om te begrijpen dat een andere ouder/verzorger niet die plek kan innemen en dat de band tussen levende broers/zussen niet anders is dan met een broer/zus die nooit heeft bestaan.
Misschien dat ik iets anders kijk naar de bron en verbinding dan de schrijfster.
September 6, 2024
2,5 sterren. Aan begonnen jaren terug en nu wat doorgebladerd en klaar mee. Goeie metafoor die fontein en ik vind het zeker een mooie manier om naar het familiesysteem te kijken, maar t boek is echt te lang en Els is echt te stellig naar mijn smaak. Ik denk dat je al vrij ver in je proces moet zijn om hier echt iets aan te hebben. Mensen die nog instabiel zijn of enorm zware trauma's hebben meegemaakt zou het denk ik flink tegen de borst stoten, want Els gelooft in het lot en daar moet je dan maar in meegaan (dus, jammer dat dat jou is gebeurd, maar zo is t nou eenmaal en zo heeft het moeten zijn). Voor slachtoffers van een zwaar traumatische opvoeding lijkt me dat moeilijk te verkroppen (hoewel ik ook wel snap dat het niet helpt om het altijd mee te blijven zeulen en mee te blijven zitten, maar daar is meer voor nodig dan ineens zeggen: oh yoh, dit is t lot). Het boek heeft me een beetje geholpen, maar er zijn betere boeken over dit onderwerp.
January 18, 2023
Systemisch werk vind ik super interessant en kan heel krachtig zijn, dat weet ik vanuit mijn opleiding en als ervaringsdeskundige;) Dit boek vond ik net iets te algemeen en herhalend. Bepaalde specifieke situaties werden wel aangetipt, maar juist voor sommige gevallen was dat veel te beknopt en zou keer op keer benadrukt moeten worden dat het in veel gevallen niet verstandig is om hier alleen met een boekje mee aan de slag te gaan. Professionele hulp is daarbij een stuk veiliger en verstandiger. Maar er staat best een hoop nuttigs in waar mensen met niet al te grote trauma’s prima wat mee kunnen.
July 12, 2025
Een interessant boek over systemisch werken aan de hand van de metafoor van de fontein. Op sommige momenten mooie psychologische inzichten, vooral wanneer het gaat om de invloed die het ‘aannemen’ van je ouders kan hebben op verdere verstandhoudingen in het leven. Op andere momenten dusdanig vergezocht dat ik niet kon aanhaken.
October 17, 2021
Interessante theorie, niet met alles eens.
Ideeën om te onthouden:
- Het idee van primaire emoties op een gebeurtenis (zoals bijv. verdriet na een break-up) die kortdurende en heftig zijn maar wel helend zijn vs. secundaire emoties (zoals bijv. boosheid op de ex-partner na een break-up) die makkelijker te dragen zijn maar langdurend en uiteindelijk niet helend.
- Loslaten wat niet van jou is en aannemen/verantwoordelijkheid nemen/aankijken wat wel van jou is.
Ideeën om te onthouden:
- Het idee van primaire emoties op een gebeurtenis (zoals bijv. verdriet na een break-up) die kortdurende en heftig zijn maar wel helend zijn vs. secundaire emoties (zoals bijv. boosheid op de ex-partner na een break-up) die makkelijker te dragen zijn maar langdurend en uiteindelijk niet helend.
- Loslaten wat niet van jou is en aannemen/verantwoordelijkheid nemen/aankijken wat wel van jou is.
May 14, 2023
Heel sterk qua theorie en uitwerking. Af en toe wel veel van hetzelfde, zeker naar het einde toe. Maar boodschap is duidelijk.
December 30, 2025
Ik wilde dit boek lezen vanwege de zeer goede review van mijn moeder.
Nu zit ik hier met veel, vooral negatieve, emoties.
Hoewel de symboliek achter de fontein erg goed van pas kan komen hoeft de rest van dit boek niet te bestaan. Naar mijn mening zitten er zelfs uitspraken in die erg schadelijk zijn.
Al snel na de eerste hoofdstukken uitleg begint de auteur de spreken over zeer genuanceerde situaties die zeker niet in elk geval van toepassing zijn.
De auteur is hier zelf tot op zekere hoogte ook bewust van, gezien ze na bijna elk voorbeeld het nodig ziet om zichzelf in te dekken met een "in sommige gevallen" of een "misschien".
Het erkennen van nuance is geen slechte praktijk, maar ergens voelt dit erg vaak voorkomend fenomeen alsof het de voorbeelden en metaforen meteen ongedaan maakt.
En dan begint het boek over traumatische onderwerpen te spreken.
Dit zijn situaties die zo vreselijk genuanceerd en gevoelig zijn dat elke uitspraak die ze er over doet meer kwaad dan goed doet, zelfs al is het "gebaseerd op haar eigen observaties".
De methodes die hier beschreven worden zijn sterk verouderd en in meerdere gevallen actief schadelijk.
Mijn gedachten gaan meteen uit naar mensen die geen toegang hebben tot professionele hulp en dan maar een boek als dit kopen.
Zoek alsjeblieft, alsjeblieft professionele hulp bij elke vorm van trauma.
Ik twijfel er niet aan dat "de fontein" als methode mensen van pas kan zijn, maar zoek niet verder in dit boek. Lees de achterkant, of lees de eerste twee hoofdstukken, vind de opstelmethode op de auteur haar website, of praat met je hulpverlener. Zoek hulp, maar het niet hier.
Nu zit ik hier met veel, vooral negatieve, emoties.
Hoewel de symboliek achter de fontein erg goed van pas kan komen hoeft de rest van dit boek niet te bestaan. Naar mijn mening zitten er zelfs uitspraken in die erg schadelijk zijn.
Al snel na de eerste hoofdstukken uitleg begint de auteur de spreken over zeer genuanceerde situaties die zeker niet in elk geval van toepassing zijn.
De auteur is hier zelf tot op zekere hoogte ook bewust van, gezien ze na bijna elk voorbeeld het nodig ziet om zichzelf in te dekken met een "in sommige gevallen" of een "misschien".
Het erkennen van nuance is geen slechte praktijk, maar ergens voelt dit erg vaak voorkomend fenomeen alsof het de voorbeelden en metaforen meteen ongedaan maakt.
En dan begint het boek over traumatische onderwerpen te spreken.
Dit zijn situaties die zo vreselijk genuanceerd en gevoelig zijn dat elke uitspraak die ze er over doet meer kwaad dan goed doet, zelfs al is het "gebaseerd op haar eigen observaties".
De methodes die hier beschreven worden zijn sterk verouderd en in meerdere gevallen actief schadelijk.
Mijn gedachten gaan meteen uit naar mensen die geen toegang hebben tot professionele hulp en dan maar een boek als dit kopen.
Zoek alsjeblieft, alsjeblieft professionele hulp bij elke vorm van trauma.
Ik twijfel er niet aan dat "de fontein" als methode mensen van pas kan zijn, maar zoek niet verder in dit boek. Lees de achterkant, of lees de eerste twee hoofdstukken, vind de opstelmethode op de auteur haar website, of praat met je hulpverlener. Zoek hulp, maar het niet hier.
January 2, 2026
Niets voor mij
May 13, 2024
Wow. Dit boek heeft diepe indruk op me gemaakt. Ze schrijft toegankelijk, open en via een soort diepere laag waarbij je voelt dat het klopt. Een aanrader voor iedereen die inzicht wil in hun leven, patronen, familie dynamieken.
April 24, 2025
Erg interessant concept en zet je aan het denken over je eigen familie systeem. Hoe ziet die eruit en sta ik op mijn plek/hoe kom ik daar. Ik denk dat dit boek veel mensen kan helpen, maar richting het einde vond ik het traditionele man/vrouw onderscheid conservatief en generaliserend… terwijl dit in de rest van het boek niet terug kwam
January 21, 2023
Heel bijzonder boek. Thema's uit dit boek wil ik toepassen in mijn leven: je schuld nemen, verantwoordelijkheid nemen voor jezelf, het lot onder ogen zien, balans in geven en ontvangen, de ander echt zien. Te veel om op te noemen. Het is geen 5 omdat het bij tijd en wijle ontzettend vaag is. Vooral de termen onbewuste identificatie en verstrikking gaan voor mij te ver. Dit boek geeft geheid interessante gesprekken. Het is ook geen 5 omdat het nog wel concreter mag hoe je de principes toe kan passen. Als je niet thuis bent in het systemische gedachtengoed is het wel een heel heftig boek. Ik ga het zeker nog herlezen.
September 29, 2019
De fontein heeft me veel waardevolle inzichten gegeven en ik hoop deze machtige kennis nog lang te kunnen gebruiken. Het concept wordt mooi en gestructureerd beschreven, maar soms kan het een beetje een warrige theoretische opsomming worden, wat voor mij moeilijker weg las. Als adoptiekind was het moeilijk om mijn fontein te structureren, omdat ik relatief minder kennis heb over mijn biologische familie, maar het heeft mij erg geholpen om mijn plek gevoelsmatig in te nemen, waardoor ik mij beter en evenwichtiger voel.
August 18, 2025
Wat heb ik niet genoten van het lezen van dit boek. Maar je wilt aan jezelf werken en dan raden een hoop mensen om je heen dit boek aan. Eerst wilde ik schrijven dat dit boek een startpunt kan zijn voor mensen die net zijn begonnen met het “helen” van hun “trauma’s”. Maar door de wollige schrijfstijl en abstracte lessen verwacht ik dat het boek moeilijk toe te passen zal zijn in het dagelijks leven. Zoek hulp van een opgeleid psycholoog of ga langs de huisarts. Of lees het boek “Patronen doorbreken”, wat wel gebaseerd is op wetenschappelijk onderzoek.
January 6, 2022
21% gelezen, ik stop er nu mee. Het begint wel met een aardig basisidee - dat je een bepaalde plek in een gezin/familie hebt en bepaalde relaties tot anderen en dat je uit balans kan raken als je andere plekken probeert op te vullen of in te nemen. Maar er staan ook beweringen/ideeën in die ik heel onlogisch vind of zelfs belachelijk. Zonde van mijn tijd om dit verder te lezen.
September 2, 2023
Prachtige principes die enorm waardevol zijn om inzicht te krijgen in je eigen (familie) systeem. Soms wat wollig taalgebruik, maar dat past ook wel weer bij een metafoor als dit. Ik vraag me voorzichtig af of alle genoemde onderwerpen daadwerkelijk te vergelijken zijn met deze metafoor en systemisch uitgelegd kunnen worden, maar het grootste gedeelte van het boek is zeer inzichtgevend.
Displaying 1 - 30 of 241 reviews