Τριάντα πέντε ιστορίες από τρεις διαφορετικές φαντασίες. Ιστορίες με δολοφόνους της διπλανής πόρτας, πολεμιστές με ηθικά διλήμματα και ψυχές στοιχειωμένες από τις επιλογές τους.
[...] Μπήκα τρέχοντας στον διάδρομο. Είχα παραβιάσει, για λιγουλάκι, ένα κόκκινο και παραλίγο να τρακάρω. Κρατούσα το κεφάλι που έσταζε στο πάτωμα. Οι καθαρίστριες με κοιτούσαν με αηδία. Ήμαρτον, πώς κάνουν έτσι; Αφού πάντα καθαρίζω τις ζημιές μου. Μπήκα στο γραφείο. «Καλημέρα, Γιώργο». Ο Γιώργος με κοιτούσε αποσβολωμένος όση ώρα έβγαζα το μπουφάν και τοποθετούσα το κεφάλι δίπλα στο πληκτρολόγιο. «Σόρι που άργησα, δεν ξέρεις τι κίνηση έχει» προσπάθησα να απολογηθώ. [...]
[...] Ο Βασίλης μπήκε στο μπάνιο και γέμισε τη λεκάνη με χλιαρό νερό. Η νεκρή δεν θα κρύωνε, αλλά ο ίδιος ναι. Έπειτα μπήκε στον θάλαμο με το πτώμα και βρήκε τρία-τέσσερα καθαρά πράσινα χειρουργικά πανιά στην ντουλάπα. Είχε δει νεκρούς άπειρες φορές, σε όλες τις φάσεις σήψης. Όμως αυτό εδώ το πτώμα ήταν το πιο φρέσκο που είχε δει από τόσο κοντά. Ούτε τρεις ώρες νεκρή. Έκανε τον σταυρό του και ξεκούμπωσε τη νυχτικιά. [...]
[...] Και η μητρότητα της είχε απαγορεύσει κάθε τάση παραίτησης ή αδυναμίας. Ό,τι και να γινόταν, δεν έπρεπε να παραιτηθεί. Και περπατούσε προσπαθώντας να ξεχαστεί. Βέβαια, κάποιοι έλεγαν ότι ήταν πολύ κοντά στα σύνορα. Τις περισσότερες ώρες του τραγουδούσε, όταν ο δύσβατος δρόμος δεν της έκοβε την ανάσα ή όταν η δίψα δεν της ξέραινε τον λαιμό. Τον ηρεμούσε το τραγούδι της και η φωνή της έδινε και στους άλλους δύναμη. Μερικοί τραγουδούσαν μαζί της, κυρίως όσοι είχαν παιδιά. Η βροχή της έκοψε το τραγούδι απότομα, όπως ξεκίνησε. Δεν προλάβαιναν να προφυλαχτούν. [...]
Όλες οι ιστορίες (και εκείνο το ποιηματάκι!) είναι απίστευτες, καθεμία με τον δικό της τρόπο! Κάποιες είναι σκοτεινές, άλλες τρυφερές, και άλλες θα σε κάνουν να τις σκέφτεσαι για πολύ καιρό αφότου τις διαβάσεις.
Από τα βιβλία που σε συνεπαίρνουν από την πρώτη στιγμή και σου κρατούν ζωντανό το ενδιαφέρον μέχρι την τελευταία σελίδα! Ο τίτλος, τα περιεχόμενα, οι 3 διαφορετικοί συγγραφείς και κυρίως η διαπίστωση της έκτασης του μυαλού και της φαντασίας και τα μονοπάτια που μπορεί να σε οδηγήσουν! Το συστήνω ανεπιφύλακτα!
Οι περισσότερες συλλογές αυτού του είδους είναι πολύ άνισες. Έχουν κάποιες αρκετά καλές ιστορίες και κάποιες κακές. Εδώ δεν συμβαίνει αυτό. Προφανώς η κοινή πορεία την τριών κυριών στα θρανία της συγγραφής έφερε ομοιογένεια και έκανε και να μην υπάρχουν κακές ιστορίες. Υπάρχουν κάποιες που θα στοιχειώνουν τα όνειρα μας, υπάρχουν κάποιες που είναι απλά έξυπνες, αλλά κακές δεν υπάρχουν. Δεν γνωρίζω μήπως θα έπρεπε να θεωρηθεί συλλογικό έργο, ακριβώς λόγω του επιπέδου που κρατάει. Σε κάθε περίπτωση, αναμένουμε με ενδιαφέρον την συνέχεια των εκδοτικών προσπαθειών των τριών συγγραφέων και ελπίζω αυτό το βιβλίο να αποτελέσει έναυσμα για περισσότερα εργαστήρια δημιουργικής γραφής που να έχουν τόσο εντυπωσιακά αποτελέσματα. Κανονικά το βιβλίο είναι για 4,5 αστέρια αλλά λόγω πρώτης προσπάθειας και πως προέκυψε αυτή και επειδή δεν υπάρχει βαθμολόγηση με δεκαδικούς, βάζω 5.
Διάβασα όλο το βιβλίο σε μια μέρα. Υπάρχουν διάφορες ιστορίες που είναι έξυπνες, έχουν υπόσταση και αρέσουν. Υπάρχουν κάποιες που δε με τράβηξαν καθόλου. Κάποιες θα ήθελα να είχαν πιο μεγάλη διάρκεια. Κάποιες να ήταν πιο επεξηγηματικές. Γενικά είναι ένα ενδιαφέρον βιβλίο και ελπίζω το επόμενο τους να περιέχει λιγότερες αλλά πιο αναλυτικές.
Ενδιαφέρον στο σύνολό του, αλλά σε αφήνει λίγο μετέωρο. Θα προτιμούσα κάπως αρτιότερη την αφηγηματική δομή και σαφώς περισσότερη συγγραφική συνοχή, ως προς την έκταση που εκχωρείται κατά περίπτωση. Οπωσδήποτε θα περιμένω κάποιο επόμενο έργο για πιο ασφαλή συμπεράσματα.
Η συλλογή διηγημάτων, Δυο δάχτυλα φορμόλη των Ελένη Μούστου, Γεωργία Συσκάκη και Ελευθερία Τσιχλή που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Οσελότος αποτελεί ένα εξαιρετικό και καλοδουλεμένο πόνημα, καρπός της άψογης συνεργασίας των τριών συγγραφέων. Όπως δηλώνεται ρητά στον πρόλογο του βιβλίου, πρόκειται για λογοτεχνικές ασκήσεις που οι τρεις συγγραφείς θέτουν η μία στην άλλη, αλλά και η κάθε μία στον ίδιο της τον εαυτό, πειραματίζονται, δοκιμάζουν και δοκιμάζονται. Έτσι, το βιβλίο αυτό είναι καρπός των συλλογικών τους προσπαθειών.
Διαβάστε την υπόλοιπη κριτική μου στον κατωτέρω σύνδεσμο: