What do you think?
Rate this book
Drakenhart
In Dremséa werkt Durégo Eron eraan om drakenridder te worden, een titel die hem de kans geeft om zijn familie trots te maken en zijn verleden achter zich te laten. Als hij bijna zijn titel krijgt, wordt Ydrá, de dochter van de stadsheer, ontvoerd. Om haar vrij te krijgen zal Durégo een reeks opdrachten moeten voltooien. Hij doet zijn best, al krijgt hij steeds meer het idee dat er een achterliggende reden is voor Ydrá's gevangenneming. Haar ontvoerder kent geheimen die zelfs voor Durégo onbekend waren.
Om Ydrá te redden zal Durégo deel moeten nemen aan een spel waarvan hij de regels niet kent. Een spel waarin hij net zo gevangen lijkt als de drekar die hij wil bevrijden.
Om Ydrá te redden zal Durégo deel moeten nemen aan een spel waarvan hij de regels niet kent. Een spel waarin hij net zo gevangen lijkt als de drekar die hij wil bevrijden.
- GenresFantasy
327 pages, Paperback
Published January 1, 2020
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 16 of 16 reviews
January 29, 2021
Recensie ook te vinden op mijn blog
In ‘Drakenhart’ van Nanouk Kira volgen we Durégo, een drakenridden die in enorme hoop problemen wordt gegooid wanneer hij Ydrá, dochter van de stadsheer, probeert te redden. ‘Drakenhart’ is een verhaal dat focust op manipulatie en duistere familiegeheimen, die Durégo steeds meer laten twijfelen aan zijn vader en aan zichzelf.
Plot en pacing
Hoewel ‘Drakenhart’ zeker en vast geen slecht boek was, denk ik toch dat er meer in dit boek zat dan eruit is gehaald. Het grootste probleem was voor mij het tempo van het boek. Soms bleven personages hoofdstukken lang rond het punt draaien, of namen ze gewoon een enorme omweg om bij een bepaalde conclusie uit te komen.
Daarnaast waren Durégo’s gedachten all over the place. Het ene moment is hij trouw aan zijn vader, het andere moment twijfelt hij heel erg, het volgende moment ziet hij in dat zijn vader liegt – om hem dan zonder duidelijke reden toch weer zijn onvoorwaardelijke vertrouwen te geven. Het vertrouwen dat Durégo aan zijn vader geeft is hier het duidelijkste voorbeeld van, maar er zijn meerdere momenten in het boek waarin personages evolutie lijken te maken in hun gedachten, om dan weer zonder duidelijke reden in een regressie te vallen. Als de evolutie trager was gelopen, met set-backs op logische momenten, dan zou het een veel logischer en intrigerender boek zijn geweest.
Dat gezegd zijnde ligt de focus van de eerste helft van het boek ook wat verkeerd in mijn ogen. Om Ydrá te kunnen bevrijden, legt Róbin (degene die Ydrá vasthoudt) Durégo drie taken op. Als hij die volbrengt, mag hij Ydrá weer meenemen. Een groot deel van het boek focust zich dus op deze taken, maar eigenlijk zijn ze nogal nutteloos. Het belangrijkste wat tijdens deze taken gebeurt, is dat Róbin Durégo probeert te manipuleren, dus het zou fijn zijn geweest als er iets meer tijd was besteed aan die manipulatie. Nu kwam de manipulatie namelijk niet altijd even goed over, en de enige reden waarom ik überhaupt wist dat Durégo gemanipuleerd werd, is omdat hij het zelf een aantal keer zowat letterlijk zegt. Aangezien ik de passages waarin de personages met elkaar praten de interessantste vond, en niet zozeer de passages waarin er epische actiescènes waren, vind ik het jammer dat daar niet meer op gefocust werd.
Het tweede deel van het boek focust zich meer op de interacties tussen de personages. Hier voelt het alsof het plot ook eindelijk in beweging komt (waar de taken eerder voelden alsof ze het plot ophielden). Ik heb meer genoten van dit deel van het boek en hoewel ik denk dat het nog meer gestroomlijnd had kunnen worden, vond ik sommige scènes echt interessant.
In het boek zitten ook héél erg vaak flashbacks. De meeste hiervan voegen niets toe, houden het verhaal op, en brengen info over die wij als lezer al mee hadden gekregen.
Ten slotte wil ik ook even zeggen dat de familiale intrige soms wat zwak voelde. Ik weet niet omdat het komt doordat de reveals gewoon niet zo heel indrukwekkend waren, of doordat ze niet helemaal goed getimet waren en daardoor hun kracht verloren.
Kort samengevat vind ik dus dat het plot nogal tegengehouden wordt door scènes die makkelijk te schrappen waren. Soms voelt het alsof het verhaal gedurende meerdere hoofdstukken niet vooruit ging, omdat de focus wat verkeerd lag.
Personages
Op zich zijn Durégo en Róbin heel interessante personages, daarom dat ik zo graag meer focus had willen zien op Róbins manipulatie en hun interacties met elkaar. Durégo en Róbin hebben allebei een verleden, dat hen heeft gevormd tot de personen die ze nu zijn.
Het enige probleem dat ik had met Durégo is dat hij soms onnodig haatvol was. Dit is zeker een character flaw die het personage interessant kan maken, maar doorheen het boek wordt deze flaw van hem niet uitgedaagd en leert hij ook niet om zijn haat los te laten en zichzelf vergevingsgezind op te stellen. Zijn haat wordt ook bijna nooit als iets negatiefs neergezet. Kleine spoiler:
Als we naar de andere personages kijken, zijn Ydró en Gróvar (voor de kleine rol die hij speelt) de enige personages die ik echt interessant vond. Voor de rest waren er gewoon té veel personages, waardoor ze niet alleen allemaal erg onderontwikkeld aanvoelden, maar waardoor ze allemaal ook gewoon moeilijk van elkaar te onderscheiden waren. In de proloog en de eerste twee hoofdstukken alleen al worden er meer dan 10 personages met naam genoemd, waardoor het heel erg verwarrend werd en ik geen idee had wie wie nu ook weer precies was.
Een klein dingetje dat me nog is opgevallen, is dat de personages soms zeer zelfbewust leken (vooral Róbin en Durégo).
Hoewel de belangrijkste personages er dus zeker wel stonden, denk ik dat er ook meer ruimte was geweest voor nog meer diepgang en had het verhaal er ook zeker baat bij gehad als er minder personages waren geweest.
Varia
Soms waren er ook kleine dingen die me niet helemaal logisch leken. Grotere spoilers:
Daarnaast wil ik wel even vermelden dat Nanouk Kira een heel vlotte en engagerende schrijfstijl heeft. De worldbuilding was ook heel goed gedaan, het voelde als een wereld die echt zou kunnen bestaan.
Conclusie
‘Drakenhart’ is een ambitieus boek, dat veel goede en leuke ideeën heeft. Helaas is de uitwerking niet altijd even goed: de focus ligt op sommige plekken verkeerd en het verhaal komt over het algemeen vrij moeilijk vooruit, ondanks het feit dat Nanouk Kira’s schrijfstijl vlot is en ze zeker een paar heel interessante personages heeft weten te creëren.
In ‘Drakenhart’ van Nanouk Kira volgen we Durégo, een drakenridden die in enorme hoop problemen wordt gegooid wanneer hij Ydrá, dochter van de stadsheer, probeert te redden. ‘Drakenhart’ is een verhaal dat focust op manipulatie en duistere familiegeheimen, die Durégo steeds meer laten twijfelen aan zijn vader en aan zichzelf.
Plot en pacing
Hoewel ‘Drakenhart’ zeker en vast geen slecht boek was, denk ik toch dat er meer in dit boek zat dan eruit is gehaald. Het grootste probleem was voor mij het tempo van het boek. Soms bleven personages hoofdstukken lang rond het punt draaien, of namen ze gewoon een enorme omweg om bij een bepaalde conclusie uit te komen.
Daarnaast waren Durégo’s gedachten all over the place. Het ene moment is hij trouw aan zijn vader, het andere moment twijfelt hij heel erg, het volgende moment ziet hij in dat zijn vader liegt – om hem dan zonder duidelijke reden toch weer zijn onvoorwaardelijke vertrouwen te geven. Het vertrouwen dat Durégo aan zijn vader geeft is hier het duidelijkste voorbeeld van, maar er zijn meerdere momenten in het boek waarin personages evolutie lijken te maken in hun gedachten, om dan weer zonder duidelijke reden in een regressie te vallen. Als de evolutie trager was gelopen, met set-backs op logische momenten, dan zou het een veel logischer en intrigerender boek zijn geweest.
Dat gezegd zijnde ligt de focus van de eerste helft van het boek ook wat verkeerd in mijn ogen. Om Ydrá te kunnen bevrijden, legt Róbin (degene die Ydrá vasthoudt) Durégo drie taken op. Als hij die volbrengt, mag hij Ydrá weer meenemen. Een groot deel van het boek focust zich dus op deze taken, maar eigenlijk zijn ze nogal nutteloos. Het belangrijkste wat tijdens deze taken gebeurt, is dat Róbin Durégo probeert te manipuleren, dus het zou fijn zijn geweest als er iets meer tijd was besteed aan die manipulatie. Nu kwam de manipulatie namelijk niet altijd even goed over, en de enige reden waarom ik überhaupt wist dat Durégo gemanipuleerd werd, is omdat hij het zelf een aantal keer zowat letterlijk zegt. Aangezien ik de passages waarin de personages met elkaar praten de interessantste vond, en niet zozeer de passages waarin er epische actiescènes waren, vind ik het jammer dat daar niet meer op gefocust werd.
Het tweede deel van het boek focust zich meer op de interacties tussen de personages. Hier voelt het alsof het plot ook eindelijk in beweging komt (waar de taken eerder voelden alsof ze het plot ophielden). Ik heb meer genoten van dit deel van het boek en hoewel ik denk dat het nog meer gestroomlijnd had kunnen worden, vond ik sommige scènes echt interessant.
In het boek zitten ook héél erg vaak flashbacks. De meeste hiervan voegen niets toe, houden het verhaal op, en brengen info over die wij als lezer al mee hadden gekregen.
Ten slotte wil ik ook even zeggen dat de familiale intrige soms wat zwak voelde. Ik weet niet omdat het komt doordat de reveals gewoon niet zo heel indrukwekkend waren, of doordat ze niet helemaal goed getimet waren en daardoor hun kracht verloren.
Kort samengevat vind ik dus dat het plot nogal tegengehouden wordt door scènes die makkelijk te schrappen waren. Soms voelt het alsof het verhaal gedurende meerdere hoofdstukken niet vooruit ging, omdat de focus wat verkeerd lag.
Personages
Op zich zijn Durégo en Róbin heel interessante personages, daarom dat ik zo graag meer focus had willen zien op Róbins manipulatie en hun interacties met elkaar. Durégo en Róbin hebben allebei een verleden, dat hen heeft gevormd tot de personen die ze nu zijn.
Het enige probleem dat ik had met Durégo is dat hij soms onnodig haatvol was. Dit is zeker een character flaw die het personage interessant kan maken, maar doorheen het boek wordt deze flaw van hem niet uitgedaagd en leert hij ook niet om zijn haat los te laten en zichzelf vergevingsgezind op te stellen. Zijn haat wordt ook bijna nooit als iets negatiefs neergezet. Kleine spoiler:
Als we naar de andere personages kijken, zijn Ydró en Gróvar (voor de kleine rol die hij speelt) de enige personages die ik echt interessant vond. Voor de rest waren er gewoon té veel personages, waardoor ze niet alleen allemaal erg onderontwikkeld aanvoelden, maar waardoor ze allemaal ook gewoon moeilijk van elkaar te onderscheiden waren. In de proloog en de eerste twee hoofdstukken alleen al worden er meer dan 10 personages met naam genoemd, waardoor het heel erg verwarrend werd en ik geen idee had wie wie nu ook weer precies was.
Een klein dingetje dat me nog is opgevallen, is dat de personages soms zeer zelfbewust leken (vooral Róbin en Durégo).
Hoewel de belangrijkste personages er dus zeker wel stonden, denk ik dat er ook meer ruimte was geweest voor nog meer diepgang en had het verhaal er ook zeker baat bij gehad als er minder personages waren geweest.
Varia
Soms waren er ook kleine dingen die me niet helemaal logisch leken. Grotere spoilers:
Daarnaast wil ik wel even vermelden dat Nanouk Kira een heel vlotte en engagerende schrijfstijl heeft. De worldbuilding was ook heel goed gedaan, het voelde als een wereld die echt zou kunnen bestaan.
Conclusie
‘Drakenhart’ is een ambitieus boek, dat veel goede en leuke ideeën heeft. Helaas is de uitwerking niet altijd even goed: de focus ligt op sommige plekken verkeerd en het verhaal komt over het algemeen vrij moeilijk vooruit, ondanks het feit dat Nanouk Kira’s schrijfstijl vlot is en ze zeker een paar heel interessante personages heeft weten te creëren.
January 30, 2021
Al met al heb ik genoten van Drakenhart. Hoewel het in eerste instantie wat moeilijk was om in het verhaal te geraken, was dit na een aantal hoofdstukken precies andersom. Want toen kon ik Drakenhart juist moeilijk wegleggen. Daarnaast is ook de groei van de schrijfstijl van Nanouk Kira prachtig om te zien en kan ik niet wachten op het vervolg! --> Vanaf 2 februari is de hele recensie te lezen op mijn blog: www.elinebooks.com
January 3, 2021
3,5 ster
Het debuut van Nanouk vertelt het verhaal van vriendschap, familiebanden, het behalen van eer, slinkse spelletjes, en het ontrafelen van geheimen.
Het begin van het boek was wat verwarrend. In snel tempo werden veel personages voorgesteld en voor mij persoonlijk ging dat (de manier waarop) iets te vlug. De 'rust' keert vanaf hoofdstuk 6 terug; de verhaallijn (het doel) wordt duidelijker en de pionnen staan op hun plaats.
Vanaf dan pakt het verhaal me echt vast. De belangrijkste personages drijven boven en langzamerhand wordt onthuld waarom Durégo zo beïnvloedbaar is en zich haast onmogelijk uit de klauwen van het 'spel' dat met hem gespeeld wordt, kan losmaken.
Ik voelde de groei van de auteur in het verhaal naarmate het boek vorderde, de vertelwijze en de dialogen werden soepeler en natuurlijker. Dat belooft wat voor deel 2!
Het debuut van Nanouk vertelt het verhaal van vriendschap, familiebanden, het behalen van eer, slinkse spelletjes, en het ontrafelen van geheimen.
Het begin van het boek was wat verwarrend. In snel tempo werden veel personages voorgesteld en voor mij persoonlijk ging dat (de manier waarop) iets te vlug. De 'rust' keert vanaf hoofdstuk 6 terug; de verhaallijn (het doel) wordt duidelijker en de pionnen staan op hun plaats.
Vanaf dan pakt het verhaal me echt vast. De belangrijkste personages drijven boven en langzamerhand wordt onthuld waarom Durégo zo beïnvloedbaar is en zich haast onmogelijk uit de klauwen van het 'spel' dat met hem gespeeld wordt, kan losmaken.
Ik voelde de groei van de auteur in het verhaal naarmate het boek vorderde, de vertelwijze en de dialogen werden soepeler en natuurlijker. Dat belooft wat voor deel 2!
August 7, 2023
Almost DNF'ed it at one point, because there are a lot of things that could've been done so much better and I almost gave up - but the wifi was out and so I read on because the book is short. The characters and plotlines are lacking, but I think the worldbuilding was okay and the pace picked up towards the ending, until it almost got me interested! I also really wanted to discover what the deal was between protagonist and antagonist - if you know, you know. (I discovered nothing important, well, yes, but not significant in the way I was looking). Since I expected nothing, I am not really that dissapointed and almost a bit suprised. There is one piece of text that is double, that should be fixed, it comes off very amateurish and this book deserves better- same as the lay-out and the pages. I think the cover is pretty cool - but it looks like it wants to aim for adult readers (?) but the book and characters are very YA. I think I will recommend this for my pupils, I did not like it that much, but I think the book is quick, thrilling towards the ending and contains interesting topics, such as the father-son dynamic. I think my fantasy-reading pupils might like this book and I do think it is accessible!
February 12, 2021
Drakenhart was het eerste boek dat ik dit jaar las en het was echt een perfect begin.
Het is precies het soort boek dat ik heel gaaf vind; realistische personages, een geweldige villain, en de WORLDBUILDING. Deze recensie is dan ook per ongeluk in een soort fan-rant verandert maar dat klopt erg bij hoe ontieglijk ik van het boek heb kunnen genieten. Het heeft wel een paar spoilers, hoewel ik getracht heb het vaag te houden.
Het boek gaat over een drakenridder, Durégo, wiens beste vriendin ontvoerd wordt. Hij moet dan een series opdrachten uitvoeren en komt dan achter bepaalde geheimen.. Dit is het echt even heel kort gezegd, maar het plot is ook heel gaaf. Er is bijvoorbeeld de spanning van dat je wel door hebt dat er meer aan de hand is maar je weet steeds niet precies wat er nou achter de ontvoering en alles zit.
Plot is meestal niet het ding waardoor ik boeken fantastisch vind, dus ik ga het niet verder over het plot hebben. Ik ga het over de dingen waar ik zelf het meest enthousiast over ben, hebben. Dit zijn personages en worldbuilding. De personages zijn zo gaaf in Drakenhart. Durégo is echt door mij geadopteerd ofzo haha. Hij is ook heel realistisch, want hij reageert vaak niet handig op mensen zeg maar. Dat ben ik ook echt, meest relateerbare ding ooit. En wat ik heel interessant aan hem vind, is dat hij een stuk gevoeliger is dan je eerst zou verwachten. En hij is alsnog echt een strijder, die eer en dapperheid heel belangrijk vind. Hij voelt gewoon complex en realistisch aan en dat is heel gaaf.
Er is éen personage dat de spotlicht steelt in dit boek. Durégo is een heel gaaf personage en op psychologisch vlak gebeuren er allerlei dingen (vooral bij een van de opdrachten, wat dan ook mijn favoriete scéne uit het boek is). En hij voelt ook dingen die voor mij heel relateerbaar waren. Maar toch steelt Róbin de show wel denk ik. Ik wil geen spoilers geven maar wow. Róbin is intens complex en houdt je heel erg op het verkeerde been. Durégo zelf ervaart ook steeds dat hij en Róbin in veel dingen op elkaar lijken en er ontwikkelt zich toch erg een band daar? Maar tegelijkertijd weet je met Róbin nooit precies wat er aan de hand is en wat voor spel hij nou speelt… Dus daardoor is er ook steeds veel spanning omdat je dan weer medelijden met Róbin hebt of net zoals Durégo hem eigenlijk echt mag.. terwijl een andere scéne dan weer ervoor zorgt dat je niet helemaal weet wat je van Róbin’s reacties op bepaalde dingen vind. En de laatste scéne tussen Ydrá, de beste vriendin van Durégo, en Durégo zelf, zorgde er uiteindelijk voor dat ik Róbin’s keel wel door kon snijden haha. En tegelijkertijd is Róbin echt vermakelijk gewoon, en zet hij je aan het denken. Hij is echt heel goed geschreven.
De andere personages zijn ook leuk, hoewel Durégo en Róbin voor mij wel de personages zijn. De enige personages die ik niet mag , hoor je ook niet te mogen. Zoals Ydró, die ik echt haatte want hij was zo egoïstisch en irritant. Maar dat is het punt ook dus dat werkt ook gewoon.
Het tweede ding in Drakenhart dat ik zo, zo gaaf vond was de wereld. Er zijn allerlei details die je echt meeslepen in de wereld. Zo is Durégo zelf geen mens, maar een drekar. Hij stamt af van draken en heeft dus schubben en kan vuur spuwen. Het is ook een gaaf detail dat alle drekar schubben hebben, maar op verschillende plekken. Verder zijn er allerlei details zoals mythologische figuren, de namen van de steden en de tattoos die de drekar hebben. Het wekte in mijn hoofd echt een hele dynamische wereld op, waar ik dan ook voluit van genoten heb.
Een verdere manier waarop de worldbuilding echt bijdroeg aan hoe erg ik genoot , is de geschiedenis die Nanouk Kira erin verweeft. Haar wereld heeft ook echt zijn eigen geschiedenis. Zo heeft Róbin het steeds over de Broederoorlog, en op een heel natuurlijke manier. Het voelt niet alsof de lezer even ingelicht moet worden, maar het past bij het personage en het verhaal hoe informatie over deze oorlog terugkomt.
En dan zijn er de draken! Ik wil hier echt duizend uitroeptekens voor neerzetten, maar ik zal me inhouden. De draken in dit verhaal zijn origineel en goed uitgedacht en ZO gaaf. Je hebt dus de voorouders, dat zijn de draken waar de drekar van afstammen geloof ik en die dus een soort ‘goden’ zijn. Dan heb je de rijdraken, waaronder Durégo’s draak valt. En je hebt nog allerlei andere soorten draken, zoals de draak die Durégo tegenkomt in een van zijn opdrachten… We komen ze nog niet allemaal tegen, maar diegene die we tegenkomen zijn echt heel gaaf. De voorouders komen we overigens ook niet tegen, maar ze hebben wel duidelijk een plaats in de drekar cultuur. De draken zijn allemaal anders en ze voelen ergens, ondanks dat het natuurlijk fantasie beesten zijn, realistisch aan. Met dat ze realistisch aanvoelen bedoel ik bijvoorbeeld hoe Durégo zijn draak echt heeft moeten temmen. Het is een wild beest en er wordt keer op keer gewaarschuwd dat je niet zomaar een draak kan bereiden. En het wordt niet alleen gezegd, het wordt ook duidelijk door het verhaal heen. Dat voelt als een heel realistisch detail voor mij, want ja natuurlijk is zo’n draak gevaarlijk. Zelfs paarden moet je ‘temmen’ , draken dan al helemaal. Als je, zoals ik, in draken geïnteresseerd bent, ga je Drakenhart echt een geweldige wereld vinden. Ik vond het echt een
originele manier om draken in het verhaal te betrekken.
Deze recensie is echt een hele fan-rant geworden dus ik zal over het laatste punt niet teveel zeggen. Maar de schrijfstijl vind ik persoonlijk ook echt super. De beschrijvingen slaan soms echt in als een bom en de personages hebben allemaal echt hun eigen stem. Of althans, dat vond ik. Durégo is als vertel personage ook geweldig. Ik heb een paar keer echt stuk gelegen. En tegelijkertijd ben ik ook een paar keer erg stil geweest omdat bepaalde dingen indruk maakten. Ik denk dat de auteur echt goed in staat is om gevoelens van de hoofdpersoon over te brengen, ik voelde me echt alsof ik in Durégo’s hoofd zat. Je werd dus niet alleen in de wereld meegesleurd maar ook in de psyche van Durégo, en de schrijfstijl draagt hier zeker aan mee voor mij.
Drakenhart is dus echt een heel gaaf boek. Het heeft een hele goede uitgewerkte wereld en personages die je echt heel erg aanspreken. De draken in het verhaal zijn (vind ik) erg origineel en cool gedaan. En het plot zorgt er ook voor dat je met spanning zit te lezen. Het begin is wel langzamer dan de rest van het verhaal. Op psychologisch vlak gebeuren er dingen en het is cool dat Durégo opdrachten moet oplossen in plaats van het echt een duidelijk strijd tussen ‘goed’ en ‘kwaad’ is ofzo. Überhaupt was het voor mij wel een thema dat je niet duidelijk ‘goed’ en ‘slecht’ had. Je had echt gewoon mensen. Het enige wat ik jammer vond, is dat het een soort van Middeleeuwse wereld is waarin vrouwen wel beperkt zijn in wat ze kunnen/mogen doen enzovoorts. Hoewel dit niet statisch is want een vrouw weet bijvoorbeeld uiteindelijk drakenridder te worden! Verder kan ik me eigenlijk niet herinneren dat ik iets had wat ik jammer vond ofzo. Vandaar mijn vijf sterren want het is een heel gaaf boek waar ik echt intens genoten van heb. Ik had zelfs een aantal quotes waarvan ik echt edits zou willen maken dus misschien dat ik dat nu wel ga doen. Het tweede boek is nog niet uit dus ik moet toch iets..
Het is precies het soort boek dat ik heel gaaf vind; realistische personages, een geweldige villain, en de WORLDBUILDING. Deze recensie is dan ook per ongeluk in een soort fan-rant verandert maar dat klopt erg bij hoe ontieglijk ik van het boek heb kunnen genieten. Het heeft wel een paar spoilers, hoewel ik getracht heb het vaag te houden.
Het boek gaat over een drakenridder, Durégo, wiens beste vriendin ontvoerd wordt. Hij moet dan een series opdrachten uitvoeren en komt dan achter bepaalde geheimen.. Dit is het echt even heel kort gezegd, maar het plot is ook heel gaaf. Er is bijvoorbeeld de spanning van dat je wel door hebt dat er meer aan de hand is maar je weet steeds niet precies wat er nou achter de ontvoering en alles zit.
Plot is meestal niet het ding waardoor ik boeken fantastisch vind, dus ik ga het niet verder over het plot hebben. Ik ga het over de dingen waar ik zelf het meest enthousiast over ben, hebben. Dit zijn personages en worldbuilding. De personages zijn zo gaaf in Drakenhart. Durégo is echt door mij geadopteerd ofzo haha. Hij is ook heel realistisch, want hij reageert vaak niet handig op mensen zeg maar. Dat ben ik ook echt, meest relateerbare ding ooit. En wat ik heel interessant aan hem vind, is dat hij een stuk gevoeliger is dan je eerst zou verwachten. En hij is alsnog echt een strijder, die eer en dapperheid heel belangrijk vind. Hij voelt gewoon complex en realistisch aan en dat is heel gaaf.
Er is éen personage dat de spotlicht steelt in dit boek. Durégo is een heel gaaf personage en op psychologisch vlak gebeuren er allerlei dingen (vooral bij een van de opdrachten, wat dan ook mijn favoriete scéne uit het boek is). En hij voelt ook dingen die voor mij heel relateerbaar waren. Maar toch steelt Róbin de show wel denk ik. Ik wil geen spoilers geven maar wow. Róbin is intens complex en houdt je heel erg op het verkeerde been. Durégo zelf ervaart ook steeds dat hij en Róbin in veel dingen op elkaar lijken en er ontwikkelt zich toch erg een band daar? Maar tegelijkertijd weet je met Róbin nooit precies wat er aan de hand is en wat voor spel hij nou speelt… Dus daardoor is er ook steeds veel spanning omdat je dan weer medelijden met Róbin hebt of net zoals Durégo hem eigenlijk echt mag.. terwijl een andere scéne dan weer ervoor zorgt dat je niet helemaal weet wat je van Róbin’s reacties op bepaalde dingen vind. En de laatste scéne tussen Ydrá, de beste vriendin van Durégo, en Durégo zelf, zorgde er uiteindelijk voor dat ik Róbin’s keel wel door kon snijden haha. En tegelijkertijd is Róbin echt vermakelijk gewoon, en zet hij je aan het denken. Hij is echt heel goed geschreven.
De andere personages zijn ook leuk, hoewel Durégo en Róbin voor mij wel de personages zijn. De enige personages die ik niet mag , hoor je ook niet te mogen. Zoals Ydró, die ik echt haatte want hij was zo egoïstisch en irritant. Maar dat is het punt ook dus dat werkt ook gewoon.
Het tweede ding in Drakenhart dat ik zo, zo gaaf vond was de wereld. Er zijn allerlei details die je echt meeslepen in de wereld. Zo is Durégo zelf geen mens, maar een drekar. Hij stamt af van draken en heeft dus schubben en kan vuur spuwen. Het is ook een gaaf detail dat alle drekar schubben hebben, maar op verschillende plekken. Verder zijn er allerlei details zoals mythologische figuren, de namen van de steden en de tattoos die de drekar hebben. Het wekte in mijn hoofd echt een hele dynamische wereld op, waar ik dan ook voluit van genoten heb.
Een verdere manier waarop de worldbuilding echt bijdroeg aan hoe erg ik genoot , is de geschiedenis die Nanouk Kira erin verweeft. Haar wereld heeft ook echt zijn eigen geschiedenis. Zo heeft Róbin het steeds over de Broederoorlog, en op een heel natuurlijke manier. Het voelt niet alsof de lezer even ingelicht moet worden, maar het past bij het personage en het verhaal hoe informatie over deze oorlog terugkomt.
En dan zijn er de draken! Ik wil hier echt duizend uitroeptekens voor neerzetten, maar ik zal me inhouden. De draken in dit verhaal zijn origineel en goed uitgedacht en ZO gaaf. Je hebt dus de voorouders, dat zijn de draken waar de drekar van afstammen geloof ik en die dus een soort ‘goden’ zijn. Dan heb je de rijdraken, waaronder Durégo’s draak valt. En je hebt nog allerlei andere soorten draken, zoals de draak die Durégo tegenkomt in een van zijn opdrachten… We komen ze nog niet allemaal tegen, maar diegene die we tegenkomen zijn echt heel gaaf. De voorouders komen we overigens ook niet tegen, maar ze hebben wel duidelijk een plaats in de drekar cultuur. De draken zijn allemaal anders en ze voelen ergens, ondanks dat het natuurlijk fantasie beesten zijn, realistisch aan. Met dat ze realistisch aanvoelen bedoel ik bijvoorbeeld hoe Durégo zijn draak echt heeft moeten temmen. Het is een wild beest en er wordt keer op keer gewaarschuwd dat je niet zomaar een draak kan bereiden. En het wordt niet alleen gezegd, het wordt ook duidelijk door het verhaal heen. Dat voelt als een heel realistisch detail voor mij, want ja natuurlijk is zo’n draak gevaarlijk. Zelfs paarden moet je ‘temmen’ , draken dan al helemaal. Als je, zoals ik, in draken geïnteresseerd bent, ga je Drakenhart echt een geweldige wereld vinden. Ik vond het echt een
originele manier om draken in het verhaal te betrekken.
Deze recensie is echt een hele fan-rant geworden dus ik zal over het laatste punt niet teveel zeggen. Maar de schrijfstijl vind ik persoonlijk ook echt super. De beschrijvingen slaan soms echt in als een bom en de personages hebben allemaal echt hun eigen stem. Of althans, dat vond ik. Durégo is als vertel personage ook geweldig. Ik heb een paar keer echt stuk gelegen. En tegelijkertijd ben ik ook een paar keer erg stil geweest omdat bepaalde dingen indruk maakten. Ik denk dat de auteur echt goed in staat is om gevoelens van de hoofdpersoon over te brengen, ik voelde me echt alsof ik in Durégo’s hoofd zat. Je werd dus niet alleen in de wereld meegesleurd maar ook in de psyche van Durégo, en de schrijfstijl draagt hier zeker aan mee voor mij.
Drakenhart is dus echt een heel gaaf boek. Het heeft een hele goede uitgewerkte wereld en personages die je echt heel erg aanspreken. De draken in het verhaal zijn (vind ik) erg origineel en cool gedaan. En het plot zorgt er ook voor dat je met spanning zit te lezen. Het begin is wel langzamer dan de rest van het verhaal. Op psychologisch vlak gebeuren er dingen en het is cool dat Durégo opdrachten moet oplossen in plaats van het echt een duidelijk strijd tussen ‘goed’ en ‘kwaad’ is ofzo. Überhaupt was het voor mij wel een thema dat je niet duidelijk ‘goed’ en ‘slecht’ had. Je had echt gewoon mensen. Het enige wat ik jammer vond, is dat het een soort van Middeleeuwse wereld is waarin vrouwen wel beperkt zijn in wat ze kunnen/mogen doen enzovoorts. Hoewel dit niet statisch is want een vrouw weet bijvoorbeeld uiteindelijk drakenridder te worden! Verder kan ik me eigenlijk niet herinneren dat ik iets had wat ik jammer vond ofzo. Vandaar mijn vijf sterren want het is een heel gaaf boek waar ik echt intens genoten van heb. Ik had zelfs een aantal quotes waarvan ik echt edits zou willen maken dus misschien dat ik dat nu wel ga doen. Het tweede boek is nog niet uit dus ik moet toch iets..
July 9, 2021
Toen Nanouk aan mij vroeg of ik haar boek Drakenhart wilde recenseren, was ik al gelijk enthousiast. Ik ben namelijk een hele grote fan van draken. Echter was dit boek niet zo fantasy-achtig als ik had gehoopt. Nanouk had dit al van tevoren gezegd, maar ik denk dat dit boek zoveel meer potentie had dan dat het nu heeft laten zien.
Het tempo van het boek lag voor mij iets te laag. Er werden vaak gespreken gevoerd die geen toevoeging hadden, en er werden flashbacks getoond die ook niet echt iets toevoegden aan het verhaal. Natuurlijk was het duidelijk dat het boek vooral focuste op het vertrouwen en misleiden van de personages, maar dat zorgde er dus wel voor dat het op sommige momenten een beetje saai werd. Ook de gedachten van Durego waren soms niet helemaal duidelijk. Het was niet duidelijk aan wiens kant hij stond, wie hij vertrouwde en wat zijn plan was.
Ook vond ik de namen een beetje verwarrend aan het begin. Het was mij niet helemaal duidelijk wanneer je een bepaalde naam kreeg. Later werd me wel duidelijk dat dit er vanaf hing waar je vandaan kwam, maar dat was pas vrij laat in het boek.
De tweede helft van het boek was een stuk beter dan de eerste helft. Er kwam wat meer tempo in, er gebeurde wat meer en er waren zelfs wat kleine plottwists.
De meeste personages zijn niet echt verder ontwikkeld door het boek heen. Vooral Durego heeft eigenlijk niet echt een groei doorgemaakt, wat wel heel goed mogelijk was geweest aangezien hij op een grote missie is geweest en daar best wat heeft geleerd. Hij heeft weinig aan zijn gedrag verandert, en dat was soms wel een beetje jammer.
Over het algemeen vond ik het eerste gedeelte dus een beetje langzaam, maar het tweede deel was prima. In het tweede deel heb ik ook echt wel van het verhaald genoten, maar het eerste deel zorgde er wel voor dat ik niet zo snel las en niet zo geinvesteerd was in het verhaal als ik normaal zou doen.
Het tempo van het boek lag voor mij iets te laag. Er werden vaak gespreken gevoerd die geen toevoeging hadden, en er werden flashbacks getoond die ook niet echt iets toevoegden aan het verhaal. Natuurlijk was het duidelijk dat het boek vooral focuste op het vertrouwen en misleiden van de personages, maar dat zorgde er dus wel voor dat het op sommige momenten een beetje saai werd. Ook de gedachten van Durego waren soms niet helemaal duidelijk. Het was niet duidelijk aan wiens kant hij stond, wie hij vertrouwde en wat zijn plan was.
Ook vond ik de namen een beetje verwarrend aan het begin. Het was mij niet helemaal duidelijk wanneer je een bepaalde naam kreeg. Later werd me wel duidelijk dat dit er vanaf hing waar je vandaan kwam, maar dat was pas vrij laat in het boek.
De tweede helft van het boek was een stuk beter dan de eerste helft. Er kwam wat meer tempo in, er gebeurde wat meer en er waren zelfs wat kleine plottwists.
De meeste personages zijn niet echt verder ontwikkeld door het boek heen. Vooral Durego heeft eigenlijk niet echt een groei doorgemaakt, wat wel heel goed mogelijk was geweest aangezien hij op een grote missie is geweest en daar best wat heeft geleerd. Hij heeft weinig aan zijn gedrag verandert, en dat was soms wel een beetje jammer.
Over het algemeen vond ik het eerste gedeelte dus een beetje langzaam, maar het tweede deel was prima. In het tweede deel heb ik ook echt wel van het verhaald genoten, maar het eerste deel zorgde er wel voor dat ik niet zo snel las en niet zo geinvesteerd was in het verhaal als ik normaal zou doen.
May 15, 2022
(gewonnen boek).
Het verhaal is best leuk en verwacht je niet snel bij de titel (positief voor mij) . Het gaat over drakenridders waarbij de draken in ieder geval in dit boek en kleine rol hebben. De opbouw van jouw deze wereld doet denken aan een ridder roman, maar dan heb je draken in plaats van paarden. De insteek is de ontwikkeling van de hoofdpersoon waarbij het erop lijkt dat zijn leven anders in elkaar zit dan dat hij tot nu toe heeft geloofd.
Er zijn een paar punten (vooral kwestie van smaak) wat ik wat minder fijn vond aan het boek. Het verhaal wordt op punten waar het al wat minder snel verloopt onderbroken door flashbacks. Ze passen in het verhaal, maar vind het zelf niet fijn lezen. Daarnaast vind ik het eigenlijk wel irritant dat bijna elke naam een accent teken erin heeft staan. Aan het eind van het boek zit een cliffhanger. Op zich leuk, want dan heb je nog een boek dat je kan gaan lezen, maar een cliffhanger midden in een actie is iets wat ik niet waardeer.
Verder een aantal schoonheidsfoutjes: en paar zinnen die niet kloppen en in een van de laatste hoofdstukken worden ineens een aantal alinea's verdubbeld.
Voor nu 3 sterren, maar aangezien mijn interesse in het boek gedurende het lezen is gegroeid, ben ik wel benieuwd naar het vervolg en sluit ik niet uit dat ik daar positiever over ga worden.
Het verhaal is best leuk en verwacht je niet snel bij de titel (positief voor mij) . Het gaat over drakenridders waarbij de draken in ieder geval in dit boek en kleine rol hebben. De opbouw van jouw deze wereld doet denken aan een ridder roman, maar dan heb je draken in plaats van paarden. De insteek is de ontwikkeling van de hoofdpersoon waarbij het erop lijkt dat zijn leven anders in elkaar zit dan dat hij tot nu toe heeft geloofd.
Er zijn een paar punten (vooral kwestie van smaak) wat ik wat minder fijn vond aan het boek. Het verhaal wordt op punten waar het al wat minder snel verloopt onderbroken door flashbacks. Ze passen in het verhaal, maar vind het zelf niet fijn lezen. Daarnaast vind ik het eigenlijk wel irritant dat bijna elke naam een accent teken erin heeft staan. Aan het eind van het boek zit een cliffhanger. Op zich leuk, want dan heb je nog een boek dat je kan gaan lezen, maar een cliffhanger midden in een actie is iets wat ik niet waardeer.
Verder een aantal schoonheidsfoutjes: en paar zinnen die niet kloppen en in een van de laatste hoofdstukken worden ineens een aantal alinea's verdubbeld.
Voor nu 3 sterren, maar aangezien mijn interesse in het boek gedurende het lezen is gegroeid, ben ik wel benieuwd naar het vervolg en sluit ik niet uit dat ik daar positiever over ga worden.
February 25, 2021
Wat is de ware reden van de opdrachten die Durégo moet uitvoeren?
Durégo, wiens vader stadsheer van Dremsé Miron is, wordt in Dremséa opgeleid tot drakenridder. Om zijn strenge vader hopelijk trots te maken, wil Durégo de afronding van zijn opleiding extra glans geven door ook de drakenvlucht te winnen. Verliezen behoort in de ogen van zijn vader namelijk nooit tot de mogelijkheden.
“Een drakenridder kwam terug met de prijs die hij ging halen of hij kwam niet terug. Een drekar kwam terug met zijn wapens, of als slachtoffer ervan. Zeker de zoons van Dremsé Miron konden niet falen. Zijn familie en zijn stad teleurstellen was nooit een optie geweest.” Nanouk Kira
Nog voor Durégo officieel tot drakenridder kan worden benoemd, wordt Ydrá, de dochter van de stadsheer van Dremséa, ontvoerd. Durégo voelt zich genoodzaakt om Ydrá te zoeken en dan blijkt dat hij, om haar te kunnen redden, een aantal opdrachten moet uitvoeren. Gaandeweg krijgt hij echter steeds meer het gevoel dat er een wreed spelletje met hem wordt gespeeld.
Hoe verder Durégo in dit spel wordt getrokken, hoe meer hij het idee krijgt dat er veel meer achter de ontvoering schuilgaat dan hij nu kan vermoeden. En hoe meer hij te horen krijgt, hoe groter zijn verwarring wordt.
Drakenhart van Nanouk Kira is het eerste deel van de Drakenhart serie. Een avontuurlijke nieuwe serie vol geheimen, manipulatie en slinkse spelletjes.
Wat is het toch fijn als je dubbel wordt verrast door een boek dat soms ineens op je pad komt. Want, niet alleen bevat het veel meer bladzijden dan het formaat van het boek doet vermoeden, diezelfde bladzijden bevatten ook nog eens een ontzettend leuk verhaal.
Nanouk Kira heeft een bijzondere wereld gecreëerd die je graag, samen met de personages in het boek, wil ontdekken. Drakenhart is zeker niet het eerste boek over draken en drakenridders, maar bevat wel voldoende originele elementen om een verrassend verhaal te vormen. De auteur is weggebleven bij herhaling en heeft goed haar eigen paden gecreëerd.
Het verhaal draait vooral om Durégo. Een personage dat niet onmiddellijk in je hart zit, maar daar langzaam inkruipt omdat je hem echt even moet leren kennen. Een gegeven dat ik enorm goed bij het verhaal vindt passen, omdat Durégo daarin anderen altijd een beetje op afstand houdt en vaak zijn echte gevoelens verbergt. De manier waarop hij zich in het verhaal gedraagt, werkt door in hoe je hem als lezer ervaart.
Nanouk Kira heeft een aantal spannende personages neergezet in dit goed uitgedachte avontuur. De aparte namen, de nieuwe termen en de mysterieuze setting zorgen onderweg voor vragen, maar vormen ook een fijn uitgangspunt voor deze boeiende nieuwe serie.
Drakenhart eindigt met een gecombineerde cliffhanger, die je laten hopen dat het tweede deel niet al te lang op zich laat wachten. Voor dit eerste deel krijgt Nanouk Kira 4 sterren van mij.
Deze recensie schreef ik voor, en is terug te vinden op, de blog In de Boekenkast: https://indeboekenkast.com.
Durégo, wiens vader stadsheer van Dremsé Miron is, wordt in Dremséa opgeleid tot drakenridder. Om zijn strenge vader hopelijk trots te maken, wil Durégo de afronding van zijn opleiding extra glans geven door ook de drakenvlucht te winnen. Verliezen behoort in de ogen van zijn vader namelijk nooit tot de mogelijkheden.
“Een drakenridder kwam terug met de prijs die hij ging halen of hij kwam niet terug. Een drekar kwam terug met zijn wapens, of als slachtoffer ervan. Zeker de zoons van Dremsé Miron konden niet falen. Zijn familie en zijn stad teleurstellen was nooit een optie geweest.” Nanouk Kira
Nog voor Durégo officieel tot drakenridder kan worden benoemd, wordt Ydrá, de dochter van de stadsheer van Dremséa, ontvoerd. Durégo voelt zich genoodzaakt om Ydrá te zoeken en dan blijkt dat hij, om haar te kunnen redden, een aantal opdrachten moet uitvoeren. Gaandeweg krijgt hij echter steeds meer het gevoel dat er een wreed spelletje met hem wordt gespeeld.
Hoe verder Durégo in dit spel wordt getrokken, hoe meer hij het idee krijgt dat er veel meer achter de ontvoering schuilgaat dan hij nu kan vermoeden. En hoe meer hij te horen krijgt, hoe groter zijn verwarring wordt.
Drakenhart van Nanouk Kira is het eerste deel van de Drakenhart serie. Een avontuurlijke nieuwe serie vol geheimen, manipulatie en slinkse spelletjes.
Wat is het toch fijn als je dubbel wordt verrast door een boek dat soms ineens op je pad komt. Want, niet alleen bevat het veel meer bladzijden dan het formaat van het boek doet vermoeden, diezelfde bladzijden bevatten ook nog eens een ontzettend leuk verhaal.
Nanouk Kira heeft een bijzondere wereld gecreëerd die je graag, samen met de personages in het boek, wil ontdekken. Drakenhart is zeker niet het eerste boek over draken en drakenridders, maar bevat wel voldoende originele elementen om een verrassend verhaal te vormen. De auteur is weggebleven bij herhaling en heeft goed haar eigen paden gecreëerd.
Het verhaal draait vooral om Durégo. Een personage dat niet onmiddellijk in je hart zit, maar daar langzaam inkruipt omdat je hem echt even moet leren kennen. Een gegeven dat ik enorm goed bij het verhaal vindt passen, omdat Durégo daarin anderen altijd een beetje op afstand houdt en vaak zijn echte gevoelens verbergt. De manier waarop hij zich in het verhaal gedraagt, werkt door in hoe je hem als lezer ervaart.
Nanouk Kira heeft een aantal spannende personages neergezet in dit goed uitgedachte avontuur. De aparte namen, de nieuwe termen en de mysterieuze setting zorgen onderweg voor vragen, maar vormen ook een fijn uitgangspunt voor deze boeiende nieuwe serie.
Drakenhart eindigt met een gecombineerde cliffhanger, die je laten hopen dat het tweede deel niet al te lang op zich laat wachten. Voor dit eerste deel krijgt Nanouk Kira 4 sterren van mij.
Deze recensie schreef ik voor, en is terug te vinden op, de blog In de Boekenkast: https://indeboekenkast.com.
April 8, 2021
Durégo Eron doet er alles aan om drakenridder te worden en zo zijn familie trots te maken maar op het moment dat de titel in het verschiet ligt verdwijnt de dochter van de stadsheer. Al snel blijkt ze te zijn ontvoert en Durégo zou een reeks opdrachten moeten voltooien om haar vrij te krijgen. Maar er blijkt meer achter de opdrachten te liggen dan Durégo in eerste instantie denkt en blijkt hij een spel te spelen waarvan hij de regels niet kent.
Nanouk heeft met Drakenhart een boek geschreven waar je als lezer wel even moeite voor moet doen om in te komen. De eerste hoofdstukken zijn noodzakelijk voor het verhaal maar hebben niet de vlotheid die je later in het verhaal wel vind. Hierdoor kan het in het begin moeilijk zijn om in het verhaal te komen maar als je geduld hebt zul je een bijzonder avontuur beleven na deze eerste hoofdstukken.
Het verhaal, wat vooral draait om de zoektocht van Durégo, heeft sprekende personages die je bijblijven hoe kort ze soms ook maar in het verhaal voorkomen. Uiteraard lezen we vooral veel over Durégo, een karakter wat worstelt met het verleden van zijn familie en zijn best doet om, ondanks zijn jonge leeftijd, alles goed te doen. Nanouk heeft hem op zo’n goede en levendige wijze beschreven dat hij niet alleen meer een karakter in een boek is maar levensecht aanvoelt. Waar je vaak ziet dat vrouwelijke auteurs kiezen voor een vrouwelijk hoofdpersonage is Nanouk er absoluut in geslaagd om een geweldig mannelijk hoofdpersonage neer te zetten wat ook nog eens voelt als een daadwerkelijke jongen en weet ze de gevoelens op een, in mijn ogen, perfecte jongensachtige manier weer te geven.
“Gróver grinnikte luid en vreugdeloos. ‘Ik wist wel dat je dat zou zeggen. Je voelt je altijd te goed voor ons.’ ‘Ons?’ Durégo keek door de ruimte die op hen en de waard na verlaten was. ‘Soreek je in meervoud omdat ik iemand over het hoofd zie of omdat je hier de ruimte voor twee personen inneemt?’
Nanouk weet door verschillende humoristische opmerkingen de aandacht van de lezer steeds vast te houden en zorgt er hierdoor voor dat er een goede afwisseling is in het boek. Doordat er namelijk veel spanning in het boek zit kan het al snel teveel worden maar juist door er af en toe wat luchtige en grappige momenten tussendoor te gooien is er een goed evenwicht.
Ik moet eerlijk zeggen dat ik wel heb gemerkt dat Drakenhart mij persoonlijk niet helemaal lag en het verhaal me niet bleef trekken als ik het boek had weggelegd maar ik kon wel merken hoeveel moeite Nanouk erin had gestoken en dat er een goed boek uit is gekomen. Ik zal hierdoor ook niet zo snel een tweede deel oppakken maar weet honderd procent zeker dat veel lezers deze mening niet zullen delen en niet kunnen wachten op een volgend deel in de Drakenhart serie.
Nanouk Kira verzon als kind al verschillende verhalen en is de fantasie die ze toen had nooit verloren. In plaats van verhalen uit te spelen richt ze zich nu juist op het schrijven ervan en het is niet gek dat ze vooral in het fantasy genre haar ei kwijt kan.
Nanouk heeft met Drakenhart een boek geschreven waar je als lezer wel even moeite voor moet doen om in te komen. De eerste hoofdstukken zijn noodzakelijk voor het verhaal maar hebben niet de vlotheid die je later in het verhaal wel vind. Hierdoor kan het in het begin moeilijk zijn om in het verhaal te komen maar als je geduld hebt zul je een bijzonder avontuur beleven na deze eerste hoofdstukken.
Het verhaal, wat vooral draait om de zoektocht van Durégo, heeft sprekende personages die je bijblijven hoe kort ze soms ook maar in het verhaal voorkomen. Uiteraard lezen we vooral veel over Durégo, een karakter wat worstelt met het verleden van zijn familie en zijn best doet om, ondanks zijn jonge leeftijd, alles goed te doen. Nanouk heeft hem op zo’n goede en levendige wijze beschreven dat hij niet alleen meer een karakter in een boek is maar levensecht aanvoelt. Waar je vaak ziet dat vrouwelijke auteurs kiezen voor een vrouwelijk hoofdpersonage is Nanouk er absoluut in geslaagd om een geweldig mannelijk hoofdpersonage neer te zetten wat ook nog eens voelt als een daadwerkelijke jongen en weet ze de gevoelens op een, in mijn ogen, perfecte jongensachtige manier weer te geven.
“Gróver grinnikte luid en vreugdeloos. ‘Ik wist wel dat je dat zou zeggen. Je voelt je altijd te goed voor ons.’ ‘Ons?’ Durégo keek door de ruimte die op hen en de waard na verlaten was. ‘Soreek je in meervoud omdat ik iemand over het hoofd zie of omdat je hier de ruimte voor twee personen inneemt?’
Nanouk weet door verschillende humoristische opmerkingen de aandacht van de lezer steeds vast te houden en zorgt er hierdoor voor dat er een goede afwisseling is in het boek. Doordat er namelijk veel spanning in het boek zit kan het al snel teveel worden maar juist door er af en toe wat luchtige en grappige momenten tussendoor te gooien is er een goed evenwicht.
Ik moet eerlijk zeggen dat ik wel heb gemerkt dat Drakenhart mij persoonlijk niet helemaal lag en het verhaal me niet bleef trekken als ik het boek had weggelegd maar ik kon wel merken hoeveel moeite Nanouk erin had gestoken en dat er een goed boek uit is gekomen. Ik zal hierdoor ook niet zo snel een tweede deel oppakken maar weet honderd procent zeker dat veel lezers deze mening niet zullen delen en niet kunnen wachten op een volgend deel in de Drakenhart serie.
Nanouk Kira verzon als kind al verschillende verhalen en is de fantasie die ze toen had nooit verloren. In plaats van verhalen uit te spelen richt ze zich nu juist op het schrijven ervan en het is niet gek dat ze vooral in het fantasy genre haar ei kwijt kan.
October 25, 2021
Drakenhart stond al veel te lang ongelezen op mijn plank! De spartaanse cultuur en de avontuurlijkheid trokken me enorm aan, dus ik ben blij dat ik dit boek eindelijk heb opengeslagen. Waar ik wat meer magie en draken had verwacht, was dit verhaal meer een ontzettend diepgaand familiedrama met spannende twists. Dat had voor mij persoonlijk voor- en nadelen.
Pluspunten:
1. Fijne schrijfstijl! Ontzettend mooie zinnen, maar het had hier en daar wel wat minder complex gemogen van mij. Voorbeeld van zo’n pareltje: “Hoewel het geluid huiveringwekkend menselijk klonk, zou het nooit in staat zijn om woorden te vormen.” Gruwelijk toch?
2. Durégo’s struggle en dilemma wordt heel goed uiteengezet. Hij heeft een interessant en herkenbaar achtergrondverhaal.
3. Gaaf dat de maatschappij is ingericht op drakenrijders. Drekar eten bijvoorbeeld alleen vlees eten van dieren waarvan ze zelf ook prooi zouden kunnen zijn. Geeft mooi de waarde van eer in de cultuur weer.
4. Het is veel unieker dan ‘ik heb magie en ga naar een drakenschool om te leren rijden.’ Drakenhart is minder voorspelbaar dan dat.
5. Róbin is een heel interessant persoon! Goed neergezet, heel sfeervol.
6. Ook met Bélor en zijn gezin heb ik een band opgebouwd. Ze sleepte me mee hun verhaallijn in en lieten me helemaal met ze mee leven.
7. Er zitten een aantal spannende gevechten in.
8. De wakerdraak met zijn rook is echt heel erg gaaf en origineel.
9. Veel lore, maar dit heeft ook een nadeel.
Minpunten:
1. Omdat er zoveel lore, personages en fantasytermen zijn, is het behoorlijk verwarrend af en toe. De fantasynamen van de personages bleven ook niet altijd bij me hangen.
2. Er zat voor mij iets te veel herhaling in dit verhaal, maar misschien pikte ik dingen gewoon snel op. Durégo was vooral in het begin bijvoorbeeld te naïef voor mijn gevoel Wat meer variatie in woordgebruik zou daarnaast fijn zijn.
3. Het middenstuk is voor mij wat traag, omdat ik niet het gevoel heb dat er iets opgebouwd wordt. Misschien komt dat omdat ik behoefte heb aan een plotdriven verhaal en dit wat meer als een characterdriven verhaal voelt. Er zat ook wel veel exposition in trouwens.
4. Ik had graag een betere band met Igur opgebouwd en wat meer waarde aan het zwaard van Fuegor gehecht.
5. Er zaten een aantal elementen in Drakenhart waarvan ik graag had gewild dat ze meer impact hadden gehad. Het lijkt wel alsof minieplotwendingen elkaar in hoog tempo opvolgden op een gegeven moment, waardoor ze hun waarde een beetje verloren.
EN OMG DIE CLIFFHANGER! Op naar Drakenglas denk ik. Mijn volledige review staat binnenkort op Geekish.nl!
Pluspunten:
1. Fijne schrijfstijl! Ontzettend mooie zinnen, maar het had hier en daar wel wat minder complex gemogen van mij. Voorbeeld van zo’n pareltje: “Hoewel het geluid huiveringwekkend menselijk klonk, zou het nooit in staat zijn om woorden te vormen.” Gruwelijk toch?
2. Durégo’s struggle en dilemma wordt heel goed uiteengezet. Hij heeft een interessant en herkenbaar achtergrondverhaal.
3. Gaaf dat de maatschappij is ingericht op drakenrijders. Drekar eten bijvoorbeeld alleen vlees eten van dieren waarvan ze zelf ook prooi zouden kunnen zijn. Geeft mooi de waarde van eer in de cultuur weer.
4. Het is veel unieker dan ‘ik heb magie en ga naar een drakenschool om te leren rijden.’ Drakenhart is minder voorspelbaar dan dat.
5. Róbin is een heel interessant persoon! Goed neergezet, heel sfeervol.
6. Ook met Bélor en zijn gezin heb ik een band opgebouwd. Ze sleepte me mee hun verhaallijn in en lieten me helemaal met ze mee leven.
7. Er zitten een aantal spannende gevechten in.
8. De wakerdraak met zijn rook is echt heel erg gaaf en origineel.
9. Veel lore, maar dit heeft ook een nadeel.
Minpunten:
1. Omdat er zoveel lore, personages en fantasytermen zijn, is het behoorlijk verwarrend af en toe. De fantasynamen van de personages bleven ook niet altijd bij me hangen.
2. Er zat voor mij iets te veel herhaling in dit verhaal, maar misschien pikte ik dingen gewoon snel op. Durégo was vooral in het begin bijvoorbeeld te naïef voor mijn gevoel Wat meer variatie in woordgebruik zou daarnaast fijn zijn.
3. Het middenstuk is voor mij wat traag, omdat ik niet het gevoel heb dat er iets opgebouwd wordt. Misschien komt dat omdat ik behoefte heb aan een plotdriven verhaal en dit wat meer als een characterdriven verhaal voelt. Er zat ook wel veel exposition in trouwens.
4. Ik had graag een betere band met Igur opgebouwd en wat meer waarde aan het zwaard van Fuegor gehecht.
5. Er zaten een aantal elementen in Drakenhart waarvan ik graag had gewild dat ze meer impact hadden gehad. Het lijkt wel alsof minieplotwendingen elkaar in hoog tempo opvolgden op een gegeven moment, waardoor ze hun waarde een beetje verloren.
EN OMG DIE CLIFFHANGER! Op naar Drakenglas denk ik. Mijn volledige review staat binnenkort op Geekish.nl!
February 13, 2021
Ondanks de frisse fantasy-setting is Drakenhart een verhaal dat over ‘menselijke’ interactie gaat, met thema’s als trouw, waarheid, schuld en falen. ‘Menselijke’ hier tussen aanhalingstekens omdat de personages drekar zijn, die in een deels rond draken gecentreerde samenleving leven. De draken in Drakenhart zijn eigenlijk wilde beesten met een ongetemde kern, al zijn ze de rijdieren van de drakenridders – een prettige afwisseling van de bijna-menselijke intelligente wezens die in boeken als Eragon voorkomen.
De hoofdpersoon, drekar Durégo, is ironisch genoeg uitgesproken menselijk, met alle twijfels, emoties en problemen die daarbij horen. Zoals alle personages is hij ‘van vlees en bloed.’ Je zou bijna denken dat de auteur zelf een tienerjongen is geweest, want hij is overtuigend neergezet als zodanig. Hij worstelt met de verwachtingen van de maatschappij en zijn vader en ontdekt een letterlijk overweldigende hoeveelheid geheimen. Veel personages om hem heen zijn geheimzinnig; ondanks dat je steeds meer van ze ziet, blijft het een mysterie wat ze nu precies willen en van plan zijn. De meeste personages zijn treffend neergezet met soms maar een paar woorden.
Het beste aan Drakenhart ligt al besloten in de titel: de drakenwaarden van de drekarmaatschappij. Ze zijn geïntegreerd in al het dagelijks leven, en Durégo is vernoemd naar de waarde Eron. Hij geeft daar uiting aan op een manier die niet in de verwachtingen past van anderen. Ik kan alleen maar hopen dat hij dat in de toekomst zelf kan zien en zichzelf kan erkennen voor wat hij waard is. Iets om naar uit te kijken in de rest van de serie?
Het duurde even voor ik echt in het boek raakte. Het is duidelijk dat het verhaal pas echt begint na een paar hoofdstukken. Maar de aanhoudende lezer krijgt er wel wat voor terug: een veelbelovend begin van een YA-serie. Ik hoop antwoorden te krijgen op alle vragen die ik nog heb na het lezen van het boek...
De hoofdpersoon, drekar Durégo, is ironisch genoeg uitgesproken menselijk, met alle twijfels, emoties en problemen die daarbij horen. Zoals alle personages is hij ‘van vlees en bloed.’ Je zou bijna denken dat de auteur zelf een tienerjongen is geweest, want hij is overtuigend neergezet als zodanig. Hij worstelt met de verwachtingen van de maatschappij en zijn vader en ontdekt een letterlijk overweldigende hoeveelheid geheimen. Veel personages om hem heen zijn geheimzinnig; ondanks dat je steeds meer van ze ziet, blijft het een mysterie wat ze nu precies willen en van plan zijn. De meeste personages zijn treffend neergezet met soms maar een paar woorden.
Het beste aan Drakenhart ligt al besloten in de titel: de drakenwaarden van de drekarmaatschappij. Ze zijn geïntegreerd in al het dagelijks leven, en Durégo is vernoemd naar de waarde Eron. Hij geeft daar uiting aan op een manier die niet in de verwachtingen past van anderen. Ik kan alleen maar hopen dat hij dat in de toekomst zelf kan zien en zichzelf kan erkennen voor wat hij waard is. Iets om naar uit te kijken in de rest van de serie?
Het duurde even voor ik echt in het boek raakte. Het is duidelijk dat het verhaal pas echt begint na een paar hoofdstukken. Maar de aanhoudende lezer krijgt er wel wat voor terug: een veelbelovend begin van een YA-serie. Ik hoop antwoorden te krijgen op alle vragen die ik nog heb na het lezen van het boek...
June 10, 2021
Als je een boek zoekt wat een goede weergaven geeft van conflicten, geen groloficatie maar een echte weergaven is dit een boek voor jou
Het laat goed zien hoe conflicten werken, van familie conflicten tot oorlogen. Hoe je het middenpunt kan zijn van een samenleveing kan zijn maar toch erbuiten staat
Het is een boek wat je vastpakt en niet snel lostlaat, tot lang nadat je de laatste pagina hebt omgeslagen blijft het in je hoofd hangen. Ik zou dit elke nederlandse fantasy liefheber aanraden
Het laat goed zien hoe conflicten werken, van familie conflicten tot oorlogen. Hoe je het middenpunt kan zijn van een samenleveing kan zijn maar toch erbuiten staat
Het is een boek wat je vastpakt en niet snel lostlaat, tot lang nadat je de laatste pagina hebt omgeslagen blijft het in je hoofd hangen. Ik zou dit elke nederlandse fantasy liefheber aanraden
April 30, 2021
Overall a great debut book. From time to time it read a bit chaotic and the characters were flawed, but the story was great and very well thought. With her talents, she is able to sort it out and release many more, great books.
August 17, 2022
Durégo Eron heeft er alles voor over om drakenridder te worden. Een gewaarde positie in Dremséa, hij kan hierdoor zijn verleden achter zich laten en zijn familie met trots weer onder ogen kunnen komen. Maar voordat hij zijn titel in ontvangst kan nemen, wordt een vriendin van hem, Ydrá, de dochter van de stadsheer, ontvoerd. Durégo doet er alles aan om haar te bevrijden, zelfs de gevaarlijke en ondenkbare opdrachten die hij daarvoor zal moeten volbrengen. Maar tijdens het uitvoeren van de opdrachten, krijgt hij het gevoel dat er meer in het spel is om Ydrá te kunnen bevrijden. De ontvoerder lijkt namelijk informatie en geheimen te kennen die alles in Dremséa zouden kunnen veranderen. Zal Durégo de waarheid weten te ontdekken, Ydrá kunnen bevrijden en heelhuids terug naar huis keren?
Het begin van het verhaal is over het algemeen best wel vlot te noemen. Ydrá en Durégo worden al snel geïntroduceerd en er vindt al snel een actievol moment plaats. Dit zorgt ervoor dat je als lezer snel in het verhaal getrokken wordt. Na de race die plaatsvindt, worden er nog meer personages geïntroduceerd. Bijna alle namen bevatten een accent aigu (bijvoorbeeld é) en dit maakt het verhaal niet zozeer onduidelijk, maar eerder onoverzichtelijk. Als er namelijk veel namen in één alinea naar voren komen, en er nog gesproken teksten rondom staan, staan er op één bladzijde heel veel aanhalingstekens en streepjes. Naarmate het verhaal vordert, went dit wel. Vanaf het moment dat Ydrá is ontvoerd, volgen de gebeurtenissen elkaar best snel op. De vaart blijft hierdoor wel in het verhaal. het enige dat de vaart weer wat verminderd, lijken voornamelijk de terugblikken te zijn. Deze vinden soms plaats op vreemde momenten, bijvoorbeeld midden in een gesprek, of tijdens een cruciaal moment. Het voordeel is dat de auteur een herinnering wel vaak introduceert, door te beschrijven dat een bepaalde gebeurtenis of gedachten een herinnering van vroeger oproept.
Het verhaal is voornamelijk vanuit Durégo geschreven, maar niet vanuit ‘ik’, maar vanuit ‘hij’. De auteur heeft dit goed beschreven en door het verhaal heen leer je dit personage daarom steeds beter kennen. De schrijfstijl is wel prettig en dialogen, gebeurtenissen en gedachtegangen worden over het algemeen wel prima afgewisseld. Wel valt het tijdens het lezen soms op dat sommige zinnen eerder spreektaal lijken te zijn dan schrijfstaal. Dit hoeft geen negatieve invloed te hebben op het verhaal, maar hier en daar leek de zinsopbouw wat te stagneren. Als het net anders op papier was gezet, zou het duidelijker zijn geweest en niet 2x gelezen hoeven te worden. Een ander puntje van kritiek wat betreft de schrijfstijl zijn sommige woordkeuzes. Zoals: ‘Hij maakte me complimenten.’ Hiervoor zou ‘Hij gaf me veel complimenten’ wellicht beter zijn. Of: ‘Kan je aan de kant?’ In dit geval lijkt ‘Kun je aan de kant gaan?’ wat mij betreft beter. Dit is ook een kwestie van smaak, dus dat kan per persoon verschillen.
In de tweede helft van het verhaal, wordt steeds duidelijker dat de overtuigingen waarmee Durégo is opgegroeid, misschien niet allemaal lijken te kloppen. Anderen, voorheen onbekenden voor hem, lijken meer over zijn familie te weten dan hij zelf, maar hier wordt niet echt diep op ingegaan. Er wordt een soort spel gespeeld, zonder dat het precies duidelijk is waar het nou om gaat. Dit is in het begin nog wel mysterieus en roept spanning op. Maar wanneer er tersluikse opmerkingen gemaakt worden, die Durégo niet lijkt te kunnen ontcijferen, maar die ik als lezer meteen doorzie, zorgt dit wel een beetje voor irritatie. Als er dan na vijf hoofdstukken op terug gekomen wordt en Durégo nog steeds niet door heeft waarop gedoeld wordt, maakt het dat ook een beetje ongeloofwaardig. Het verhaal draait voornamelijk om mysterie en geheimen; er wordt veelal in raadsels gesproken. De communicatie tussen personen wanneer iets belangrijks wordt besproken, is niet eenduidig. Ze spreken nooit precies uit wat er uitgesproken zou kunnen worden, om de waarheid nog niet echt te onthullen. Hierdoor duurt het allemaal wel wat lang voordat er een onthulling en daarmee plotwending plaatsvindt.
Aan het eind vindt er wel nog een langverwachte plotwending plaats en die maakt de lezer dan ook weer nieuwsgierig naar het vervolg. Hiermee is Drakenhart een interessant, spannend maar niet volledig sterk YA verhaal waarin familiebanden, geheimen en een vleugje magie centraal staan.
Het begin van het verhaal is over het algemeen best wel vlot te noemen. Ydrá en Durégo worden al snel geïntroduceerd en er vindt al snel een actievol moment plaats. Dit zorgt ervoor dat je als lezer snel in het verhaal getrokken wordt. Na de race die plaatsvindt, worden er nog meer personages geïntroduceerd. Bijna alle namen bevatten een accent aigu (bijvoorbeeld é) en dit maakt het verhaal niet zozeer onduidelijk, maar eerder onoverzichtelijk. Als er namelijk veel namen in één alinea naar voren komen, en er nog gesproken teksten rondom staan, staan er op één bladzijde heel veel aanhalingstekens en streepjes. Naarmate het verhaal vordert, went dit wel. Vanaf het moment dat Ydrá is ontvoerd, volgen de gebeurtenissen elkaar best snel op. De vaart blijft hierdoor wel in het verhaal. het enige dat de vaart weer wat verminderd, lijken voornamelijk de terugblikken te zijn. Deze vinden soms plaats op vreemde momenten, bijvoorbeeld midden in een gesprek, of tijdens een cruciaal moment. Het voordeel is dat de auteur een herinnering wel vaak introduceert, door te beschrijven dat een bepaalde gebeurtenis of gedachten een herinnering van vroeger oproept.
Het verhaal is voornamelijk vanuit Durégo geschreven, maar niet vanuit ‘ik’, maar vanuit ‘hij’. De auteur heeft dit goed beschreven en door het verhaal heen leer je dit personage daarom steeds beter kennen. De schrijfstijl is wel prettig en dialogen, gebeurtenissen en gedachtegangen worden over het algemeen wel prima afgewisseld. Wel valt het tijdens het lezen soms op dat sommige zinnen eerder spreektaal lijken te zijn dan schrijfstaal. Dit hoeft geen negatieve invloed te hebben op het verhaal, maar hier en daar leek de zinsopbouw wat te stagneren. Als het net anders op papier was gezet, zou het duidelijker zijn geweest en niet 2x gelezen hoeven te worden. Een ander puntje van kritiek wat betreft de schrijfstijl zijn sommige woordkeuzes. Zoals: ‘Hij maakte me complimenten.’ Hiervoor zou ‘Hij gaf me veel complimenten’ wellicht beter zijn. Of: ‘Kan je aan de kant?’ In dit geval lijkt ‘Kun je aan de kant gaan?’ wat mij betreft beter. Dit is ook een kwestie van smaak, dus dat kan per persoon verschillen.
In de tweede helft van het verhaal, wordt steeds duidelijker dat de overtuigingen waarmee Durégo is opgegroeid, misschien niet allemaal lijken te kloppen. Anderen, voorheen onbekenden voor hem, lijken meer over zijn familie te weten dan hij zelf, maar hier wordt niet echt diep op ingegaan. Er wordt een soort spel gespeeld, zonder dat het precies duidelijk is waar het nou om gaat. Dit is in het begin nog wel mysterieus en roept spanning op. Maar wanneer er tersluikse opmerkingen gemaakt worden, die Durégo niet lijkt te kunnen ontcijferen, maar die ik als lezer meteen doorzie, zorgt dit wel een beetje voor irritatie. Als er dan na vijf hoofdstukken op terug gekomen wordt en Durégo nog steeds niet door heeft waarop gedoeld wordt, maakt het dat ook een beetje ongeloofwaardig. Het verhaal draait voornamelijk om mysterie en geheimen; er wordt veelal in raadsels gesproken. De communicatie tussen personen wanneer iets belangrijks wordt besproken, is niet eenduidig. Ze spreken nooit precies uit wat er uitgesproken zou kunnen worden, om de waarheid nog niet echt te onthullen. Hierdoor duurt het allemaal wel wat lang voordat er een onthulling en daarmee plotwending plaatsvindt.
Aan het eind vindt er wel nog een langverwachte plotwending plaats en die maakt de lezer dan ook weer nieuwsgierig naar het vervolg. Hiermee is Drakenhart een interessant, spannend maar niet volledig sterk YA verhaal waarin familiebanden, geheimen en een vleugje magie centraal staan.
May 28, 2023
Durégo is in Dremséa om een drakendoder te worden. Dit is namelijk wat zijn familie van hem verwacht. Wanneer hij bijna zijn titel krijgt, wordt de dochter van de stadsheer ontvoerd. Durégo gaat naar haar op zoek, maar hij komt erachter dat het geen gewone ontvoering is. Hij moet een aantal vreemde opdrachten doen om haar vrij te krijgen, maar het voelt voor hem steeds meer alsof hij ook een gevangene is.
Het boek begon redelijk verwarrend. Er worden termen gebruikt, drekar, Eron, … waar ik aan moest wennen, maar die later wel duidelijk werden. Ook zijn de namen van de personages en plaatsen niet de standaard namen, wat het voor mij al moeilijker maakt deze te onthouden. Wel passen deze unieke namen in de wereld die er gecreëerd wordt, want deze wereld is niet de wereld zoals wij het kennen.
Gelukkig was ik na een paar hoofdstukken gewend aan de namen en woorden en kon ik me focussen op de verhaallijn en de wereld. De gecreëerde wereld vond ik heel origineel. Er komen wezens in voor waar ik nog nooit van had gehoord en draken worden hier ook voorgesteld als wilde dieren, niet de schattige of soms menselijke wezens die je regelmatig terugvindt in boeken of films.
Ik was na een aantal hoofdstukken echt mee met het verhaal en wou niet stoppen met lezen. De spanning, actie, de goede menselijke personages en de mysterie waren de reden hiervoor. Helaas had ik het gevoel dat het boek veranderde van verhaal. Het volgt allemaal wel, maar vanaf twee derde van het boek was er veel meer focus op de relatie van Durégo en zijn vader en de spanning die hierbij komt kijken. De echte actie miste ik hier.
Drakenhart is een boek met goed uitgewerkte realistische personages dat je meeneemt naar een nieuwe wereld. Ik wil hier zeker meer over lezen en ben dus benieuwd naar het vervolg.
Het boek begon redelijk verwarrend. Er worden termen gebruikt, drekar, Eron, … waar ik aan moest wennen, maar die later wel duidelijk werden. Ook zijn de namen van de personages en plaatsen niet de standaard namen, wat het voor mij al moeilijker maakt deze te onthouden. Wel passen deze unieke namen in de wereld die er gecreëerd wordt, want deze wereld is niet de wereld zoals wij het kennen.
Gelukkig was ik na een paar hoofdstukken gewend aan de namen en woorden en kon ik me focussen op de verhaallijn en de wereld. De gecreëerde wereld vond ik heel origineel. Er komen wezens in voor waar ik nog nooit van had gehoord en draken worden hier ook voorgesteld als wilde dieren, niet de schattige of soms menselijke wezens die je regelmatig terugvindt in boeken of films.
Ik was na een aantal hoofdstukken echt mee met het verhaal en wou niet stoppen met lezen. De spanning, actie, de goede menselijke personages en de mysterie waren de reden hiervoor. Helaas had ik het gevoel dat het boek veranderde van verhaal. Het volgt allemaal wel, maar vanaf twee derde van het boek was er veel meer focus op de relatie van Durégo en zijn vader en de spanning die hierbij komt kijken. De echte actie miste ik hier.
Drakenhart is een boek met goed uitgewerkte realistische personages dat je meeneemt naar een nieuwe wereld. Ik wil hier zeker meer over lezen en ben dus benieuwd naar het vervolg.
April 5, 2026
Een leuk boek met draken en de conflicten tussen families daaraan verwant. Ik vind het leuk dat het niet per se een romantisch boek is, waardoor een aantal clichés worden vermeden. Tegelijkertijd is het veel politiek en ik merk dat het mij veel moeite kostte om m'n aandacht daarbij te houden - ik vaar niet heel goed op politiek in m'n boeken. Maar, de relatie tussen Róbin en Durégo is heel interessant, en beiden zijn het goed uitgewerkte karakters.
Al met al heb ik het naar m'n zin gehad met dit boek, zelfs al is het niet helemaal mijn ding.
Al met al heb ik het naar m'n zin gehad met dit boek, zelfs al is het niet helemaal mijn ding.
Displaying 1 - 16 of 16 reviews