Henriëtte Pimentel was bewaarschoolhoudster en werd aan het begin van de twintigste eeuw directrice van de Amsterdamse fröbelschool Cornelia. Haar carrière stond in het teken van kinderzorg en in haar vrije tijd toonde ze zich maatschappelijk en politiek betrokken bij de vrouwenbeweging. Na een onrustige periode met verschillende banen in het kinderwerk, werd ze in 1926 directrice van de Vereeniging Zuigelingen-Inrichting en Kinderhuis in de Plantage Middenlaan te Amsterdam, in de volksmond ook wel 'de crèche' genoemd. Ze initieerde nog datzelfde jaar een interne opleiding voor kinderverzorgsters die internationale faam zou verwerven. Toen ze de pensioengerechtigde leeftijd bijna had bereikt, brak de Tweede Wereldoorlog uit. Met dezelfde overgave waarmee ze haar hele leven al voor kinderen had gezorgd, werd ze een van de sleutelfiguren in het heldhaftige plan waarmee zo'n zeshonderd joodse kinderen uit de crèche gered konden worden. Zichzelf bracht ze daarbij niet in veiligheid. Op basis van intensief onderzoek en vele interviews hebben de auteurs van Wacht maar de heldhaftige, gedreven en vooruitstrevende Henriëtte Pimentel zo compleet mogelijk in beeld willen brengen, met aandacht voor de tijdgeest, alsmede voor de geschiedenis van de crèche.
Ik las dit boek in het kader van mijn leesclub over biografieën. Zeer matig geschreven en bij vlagen zelfs saai verhaal vol opsommingen over een bijzondere vrouw. Deze Henriette Pimentel komt als persoon eigenlijk totaal niet uit de verf. In die zin is het ook meer een eerbetoon zoals de ondertitel ook zegt dan een volwaardige biografie. Zo ontbreekt bijvoorbeeld een beeld van het ouderlijk gezin van Henriette. Natuurlijk werden de schrijvers gehinderd door het gebrek aan meer persoonlijke historische bronnen. Dat verklaart veel maar niet de slordigheid en vaak onlogische volgorde van het boek, met name deel 1 waarin het visionaire van deze vrouw meer centraal staat dan haar latere rol in de tweede wereldoorlog. Het deel over de oorlog, geschreven door Frank Hemminga steekt wel enigszins gunstig af bij de stijl en opbouw van deel 1 van Esther Shaya. Daar zit ook de grootste dramatiek, het redden van honderden joodse kinderen uit de handen van de Duitsers. Af en toe is het ronduit beklemmend. Daar volgt toch wel uit wat een bijzondere en heldhaftige vrouw deze Henriette moet zijn geweest. Terecht dat zij nu dit eerbetoon krijgt maar voor mijn gevoel had zij een beter geschreven boek verdiend.