Dit boek staat al een tijdje in de kast en de afgelopen weken betrapte ik mezelf er steeds vaker op dat ik eigenlijk wel zin had om het boek eindelijk eens op te pakken. Vandaag besloot ik dit eindelijk ook daadwerkelijk te doen. Ik wist niet heel goed wat ik van het boek moest verwachten, maar dat zijn altijd de leukste boeken om op te pakken. Zonder verwachtingen kan je het boek immers het eerlijkst en objectiefst beoordelen.
Helaas wist het boek me niet echt te pakken en dat komt met name omdat de karakters en de onderlinge spanning tussen hen voor mij niet goed uit de verf komt. Wellicht deels omdat de schrijfstijl meer een verslag is van wat er allemaal gebeurd is, dan dat het echt een inkijkje is in wat er door mensen heen gaat terwijl ze samen iets bijzonders, unieks en traumatisch meemaken. En aangezien iets voelen voor mij het belangrijkste doel van lezen is, werkte dat voor mij niet.
Ergens vind ik dat erg jammer, want de wereld die in het boek gecreëerd wordt is heel bijzonder. Met name omdat beide karakters heel anders tegen de wereld aankijken waardoor ze allebei door hun vooroordelen niet heel erg betrouwbare vertellers zijn. Aan het einde van het verhaal weten we dus niet precies wat nu de waarheid is, wie er nu gelijk had en welke van de twee werelden nu de betere of de slechtere van de twee is.
Uiteraard is wel heel duidelijk wat de interessantere wereld van de twee is: De wereld die we nog niet kennen en waar we eigenlijk ook de meeste tijd doorbrengen. Ik vind dit oprecht een wereld waar ongelooflijk goed over is nagedacht en waarvan dus ook heel moeilijk te zeggen is of het nu een wereld is waar je wel of niet zou willen leven. Het is de ultieme utopie/dystopie omdat eigenlijk niet te zeggen is welke van de twee het nu is.
Vooral de setting van het boek was heel erg interessant. De wereld was iets wat ik eigenlijk nog niet eerder gezien heb, en wat bijzonder goed gedaan was, was het feit dat je eigenlijk niet weet wat nou waar is en wat niet. Beide kampen in het boek denken dat ze gelijk hebben, maar wie dat nou daadwerkelijk heeft... groot vraagteken ;).
Bijzondere draai aan de concepten van een anarchistische, geordende maatschappij die draait op computeralgoritmes vs de hiërarchie en chaos die we kennen van onze eigen wereld. Welke van de twee werkt het beste? En wie bepaalt dat? Ook herken ik hier de beroemde stelling uit Orwell's 1984, "Freedom is slavery". De "binnenwereld", waar protocollen het dagelijks leven organiseren, biedt een goed doordachte opzet van een zelfsturende wereld, al blijft het onduidelijk of deze toch nog wordt aangestuurd door een hogere macht.
Twee hoofdpersonen vertellen hun verhaal aan elkaar. Pas aan het einde wordt duidelijk dat zij dit pas achteraf doen. De overdaad aan innerlijke monoloog maakt het verhaal soms erg traag en lijkt soms meer op de overdenkingen van de auteur. Veel verklaringen worden pas aan het einde uitgelegd, wat jammer is; ik had best iets meer de wereld gaandeweg willen ontdekken.
Dit verhaal biedt wel een interessante verkenning van het één vs het ander en onze eeuwige drang naar het scheppen van orde in chaos en onze zoektocht naar wat we "normaal" vinden.