ด้วยรักแห่งอุดมการณ์

by วัฒน์ วรรลยางกูร

วันหนึ่งข้างหน้า และคงไม่ช้า สังคมไทยต้องเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่
ประวัติศาสตร์จะพลิกเปลี่ยน โดยไม่ต้องมาอาศัยนวนิยายรักอิง
ประวัติศาสตร์แบบนวนิยายเรื่องนี้เป็นตัวช่วย
แต่เมื่อวันนั้นยังมาไม่ถึง นวนิยาย 'ด้วยรักแห่งอุดมการณ์' จึงยัง
พอจะมีบทบาทหน้าที่ทางประวัติศาสตร์อยู่บ้าง ในยุคสมัยแห่งการ
หลงลืม และการหลงทิศผิดทางอย่างไม่น่าเชื่อ
- วัฒน์ วรรลยางกูร -

ผมอ่านนวนิยายเรื่องนี้สมัยเรียนอยู่มหาวิทยาลัย หลงรักมัน
เช่นเดียวกับหลงรัก ชื่นชมงานเขียนเล่มอื่นๆ อีกหลายปกของ วัฒน์
วรรลยางกูร อย่างไม่ต้องสงสัย, งานของวัฒน์มีส่วนอย่างยิ่งกับวัยหนุ่ม
ของผม มีอิทธิพลอย่างยิ่งต่อความคิด และการเติบโต
- วรพจน์ พันธุ์พงศ์ -

ชะตากรรมของวัฒน์ วรรลยางกูร ในวัย 24 ปีที่เขาเริ่มคิดพล็อต
'ด้วยรักแห่งอุดมการณ์' ยังคงมีชะตากรรมเดียวกันกับวัฒน์ วรรลยางกูร
ในวัย 63 ปี และซ้อนทับอย่างสนิทแนบเนียนกับชะตากรรมของ
พิน บางพูด ตัวละครหลักของ 'ด้วยรักแห่งอุดมการณ์' ที่เขาสร้างสรรค์
ขึ้นมาเมื่อเกือบ 4 ทศวรรษที่ผ่านมา
ประเทศชาติแบบไหนที่บีบคั้นกดดันให้นักคิด นักเขียน
ปัญญาชนต้องหลบลี้หนีภัยการเมือง?
- ธีร์ อันมัย -

345 pages, Paperback

Published March 1, 2018

Reviews

[Pimori · Rating 5 out of 5]

เป็นนิยายรักที่ทั้งขมทั้งหวานไปในคราวเดียวกัน ขวยเขินไปกับความรักของหนุ่มสาว ความรักที่เดินทางไปพร้อมกับอุดมการณ์ที่แรงกล้าของทั้งสอง ขมไปกับช่วงเวลาหนึ่งของประวัติศาสตร์ชาติไทยที่ผู้มีอำนาจช่างโหดร้ายกับผู้คนบริสุทธิ์จนไม่สามารถบรรยายออกมาได้ ช่วงท้ายๆของเรื่องที่กล่าวถึงเหตุการณ์ในวัน14ตุลานั้น ขณะที่อ่านสิ่งเดียวที่นึกวนอยู่ในหัวคือเหล่าตำรวจ ทหารที่สาดกระสุนใส่นักศึกษาในวันนั้นจะมีสักแวบในความคิดไหมว่าตนกำลังทำลายผู้บริสุทธิ์อยู่ จะมีความคิดสักเสี้ยวหนึ่งไหมว่าผู้ที่ชุมนุมในวันนั้นเป็นเพียงนักศึกษาที่ไม่มีอาวุธ เป็นลูกที่รักของคนในครอบครัว เป็นประชาชนที่ตนควรจะปกป้อง แต่กลับสาดกระสุนใส่ผู้คนเหล่านั้นแทน มันช่างน่าหดหู่และสิ้นหวังเราไม่สามารถจินตนาการได้เลยว่าในขณะนั้นนักศึกษาเหล่านั้นต้องเจ็บปวดเพียงใดที่สูญเสียเพื่อนไปในเหตุการณ์นั้น และน่าหดหู่ใจยิ่งกว่าคือประเทศเรายังวนเวียนอยู่ที่เดิม ไม่มีประชาธิปไตยแบบเต็มใบตามที่หวัง ผู้มีอำนาจยังหาทางเอารัดเอาเปรียนคนชนชั้นล่างอยู่เสมอ ผู้คนไม่ได้มีชีวิตที่ดีขึ้นกว่าเดิม วันที่คิดว่าผู้คนจะตาสว่างสุดท้ายกลับวกกลับมาทีเดิม ช่างน่าหดหู่ แต่ถึงอย่างนั้นเราก็ยังต้องสู้ต่อไป

[van1998 · Rating 5 out of 5]

ศิลปะไม่ควรรับใช้การเมือง เพราะศิลปะนั้นสูงส่ง ไม่ใช่ทุกคนที่จะมีพรสวรรค์ศิลปะได้ และการที่คุณบังคับให้เอาเรื่องปฏิวัติฆ่าๆฟันๆกันใส่ลงไปในศิลปะ มันไม่จรรโลงใจ มันบังคับอิสระทางความคิดของศิลปิน
แล้วศิลปินไม่กินข้าวหรอ? คนในสังคมเขาเดือดร้อน แต่ตัวเองจะอยู่ในโลกส่วนตัวอันสูงส่ง โดยไม่มีความรับผิดชอบต่อสังคมเลยหรือ?

ปลาใหญ่กินปลาเล็กไปเรื่อยๆ มันเป็นสัจธรรม แล้วมันจะมีไหมปลาที่ไม่ถูกใครกิน?

ถ้าจะตัดสินใจก็ต้องพร้อมเผชิญทั้งความหวานชื่นและขมขื่น