Claustralië is een utopische vertelling volgens alle regelen der kunst – klassiek van vorm, maar met een humoristische ondertoon en toegespitst op maatschappelijke en culturele vragen van deze tijd. De beschrijving van Claustralië is in elk geval boeiend en vermakelijk, en het onverwachte slot plaatst de vertelling in een verrassend perspectief.
Een boekje dat ik jaren geleden eens in een kringloopwinkel meegristte op basis van de leuke titel. Ergens wel amusant als pastiche van Thomas More's "Utopia", maar de utopie die hier betoogd wordt is, zonder er verder veel woorden aan vuil te maken, conservatieve en reactionaire nonsens. In Bejczy's beschrijving van de universiteit op Claustralië worden de geschriften van professoren pas gepubliceerd na hun dood, en dat enkel indien ze waardig bevonden worden om deel uit te maken van de universiteitsbibliotheek. Zoniet belanden ze bij het oud papier. Pech voor Bejczy, maar zelfs in mijn bescheiden eigen bibliotheekje is er geen plaats meer voor deze rommel, dus gaat het boekje recht naar de papierslag.