Ολόκληρο το έργο του πολυβραβευμένου λογοτέχνη σε δύο πολυτελείς τόμους-κόσμημα για κάθε βιβλιοθήκη. Ο πρώτος τόμος περιλαμβάνει τα εξής: ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΕΛΠΙΣ, ΣΗΜΑ ΚΙΝΔΥΝΟΥ, ΑΡΝΟΥΜΑΙ, ΤΟ ΛΑΘΟΣ.
Ο Αντώνης Σαμαράκης (en: Antonis Samarakis) του Ευριπίδη και της Ανδριανής γεννήθηκε στην Αθήνα, όπου σπούδασε νομικά (1937-1941). Από το 1935 ως το 1963 εργάστηκε στο Υπουργείο Εργασίας, θέση από την οποία παραιτήθηκε με την επιβολή της δικτατορίας του Μεταξά και στην οποία επέστρεψε το 1945. Συμμετείχε ως εκπρόσωπος της χώρας μας σε διεθνείς συναντήσεις για θέματα εργασιακά και μεταναστευτικά. Το 1963 παντρεύτηκε την Ελένη Κουρεμπανά. Την περίοδο 1968-1969 ηγήθηκε αποστολής εμπειρογνωμοσύνης στις χώρες της Αφρικής μετά από ανάθεση της Διεθνούς Ομάδας Εργασίας. Ως εκπρόσωπος της Ουνέσκο ταξίδεψε στην Αιθιοπία και δραστηριοποιήθηκε με άρθρα του για τη διεθνή κινητοποίηση υπέρ της επίλυσης των προβλημάτων των κατοίκων της χώρας. Στη λογοτεχνία πρωτοεμφανίστηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1930 ως ποιητής από τις στήλες των περιοδικών "Παιδικός κόσμος" και "Διάπλασις των Παίδων". Ακολούθησαν δημοσιεύσεις του στις σελίδες της "Νέας Εστίας" και άλλων περιοδικών, όπως το "Ξεκίνημα", και τα "Νεοελληνικά Γράμματα". Συνεργάστηκε επίσης με το περιοδικό "Ακτίνες" μετά τον πόλεμο του 1940. Το 1954 εκδόθηκε η πρώτη του συλλογή διηγημάτων με τίτλο Ζητείται ελπίς. Ακολούθησαν πέντε ακόμη βιβλία του, τα οποία γνώρισαν πολλές επανεκδόσεις και μεταφράσεις σε ξένες γλώσσες. Τιμήθηκε με το κρατικό βραβείο διηγήματος (1962 για το "Αρνούμαι"), το Βραβείο των Δώδεκα - Έπαθλο Κώστα Ουράνη (1966 για "Το λάθος"), το Μέγα Βραβείο Αστυνομικής Λογοτεχνίας στη Γαλλία (1970 για "Το λάθος"). Τιμήθηκε επίσης για τη συνολική προσφορά του από τη διοργάνωση Europalia (1982) και με το Σταυρό του Ιππότη των Γραμμάτων και των Τεχνών (1995). Μετά τη μεταπολίτευση δημοσίευσε κείμενα κοινωνικού και πολιτικού περιεχομένου στον ημερήσιο και περιοδικό Τύπο. Διηγήματά του έγιναν σενάρια για κινηματογραφικές ταινίες. Ταινία έγινε επίσης "Το λάθος" από τον Peter Fleischmann. Η πεζογραφία του Αντώνη Σαμαράκη τοποθετείται στο χώρο της κοινωνικής καταγγελίας. Μέσα από τα έργα του προβάλλει έντονη η αγωνία για την πορεία του σύγχρονου κόσμου, η κοινωνική συνείδηση και η ανθρωπιστική κοσμοθεωρία του συγγραφέα. Η γλώσσα του είναι απλή, χωρίς επιτηδευμένο ύφος, ξεχωρίζει κυρίως για την πυκνότητα των νοημάτων. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν η ευρηματι
Το 2020 ανακηρύχθηκε από το Υπουργείο Πολιτισμού ως Έτος Αντώνη Σαμαράκη. Ένα έτος που αν και τα προβλήματα που θίγονται στα έργα του μεγάλου συγγραφέα θα έπρεπε να βρίσκονται κλεισμένα στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας, εκείνα βρίσκονται ακόμα εδώ, το ίδιο δυνατά, το ίδιο επίπονα, το ίδιο δύσκολα να τ' αντιμετωπίσει κανείς, καθιστώντας τον Σαμαράκη όχι απλά έναν μεγάλο και σπουδαίο συγγραφέα, αλλά έναν άκρως διαχρονικό συγγραφέα, το έργο του οποίου παραμένει πάντα επίκαιρο, όπου κι αν βρεθούμε, όσος καιρός κι αν περάσει.
Ο πολυβραβευμένος λογοτέχνης ποτέ του δεν είχε σκοπό τα κείμενά του να είναι ευχάριστα για τον αναγνώστη, αλλά να τον φέρουν αντιμέτωπο με το πιο σκληρό πρόσωπο της ζωής, αλλά και με τον ίδιο του τον εαυτό, τολμώντας να φέρει κάθε τι άσχημο στην επιφάνεια, κραυγάζοντας για την αλλαγή που κάθε ένα απ' αυτά απαιτεί προκειμένου η κοινωνία να βελτιωθεί -και όχι να φτάσει στο ιδανικό, αλλά τουλάχιστον στο ανθρώπινο-, εστιάζοντας πάνω απ' όλα στις ανθρώπινες αξίες, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.
Πρωτοδιάβασα Σαμαράκη στο Γυμνάσιο, κι αν και δεν είχα ούτε την ηλικία ούτε την πείρα για να τον κατανοήσω απόλυτα, τα διηγήματά του κατάφεραν να με ταράξουν και να είναι από τα πρώτα εκείνα αναγνώσματα που με προκάλεσαν να δω τον κόσμο αλλιώς, μέσα από μια άλλη οπτική, σαν να μου είχε μόλις μεταλαμπαδευτεί μια γνώση και μια σοφία που στα χέρια μου ήταν το αν θα την αξιοποιήσω ή όχι, αν θα τολμήσω να μιλήσω ή αν θα χαθώ σε ατέρμονες σιωπές, μέσα στις οποίες θα με έπνιγαν όσες σκέψεις δεν μπόρεσαν να γίνουν λόγια και ν' αποκτήσουν τη δική τους φωνή.
Μετά την επανέκδοση όλων του των έργων, και λίγο πριν τη δύση της χρονιάς που μόλις έφυγε, οι εκδόσεις επανακυκλοφόρησαν ολόκληρο το έργο του Αντώνη Σαμαράκη σε δύο πολυτελείς τόμους-κόσμημα που δεν πρέπει να λείπουν από καμία βιβλιοθήκη και που θα κληροδοτηθούν από γενιά σε γενιά ως κάτι πολύτιμο. Ο πρώτος τόμος περιλαμβάνει τα: Ζητείται ελπίς, Σήμα κινδύνου, Αρνούμαι, Το λάθος και ο δεύτερος τόμος περιλαμβάνει τα: Το διαβατήριο, Η κόντρα, 1919-, Εν ονόματι, Ποιήματα.
Εξαιρετικός, όπως και ο δεύτερος, ο πρώτος τόμος με τα άπαντα πεζά και ποιητικά του Αντώνη Σαμαράκη, ο οποίος δε χρειάζεται συστάσεις. Αξίζουν να βρίσκονται σε κάθε βιβλιοθήκη!