Of zo'n experiment anderen valt aan te raden? Absoluut. Natuurbescherming is een idee dat moet worden verdedigd en een praktijk die moet worden geleefd. Wanneer je een 'echte' natuurervaring op wilt doen, kun je die zoeken in de Gobiwoestijn, de bossen van Canada, of de tropische wouden van Papoea. Maar Koen Arts maakt het zichzelf moeilijker. Hij blijft thuis en gaat samen met zijn vrouw een experiment aan om te onderzoeken of ze in hun eigen omgeving, en als onderdeel van het dagelijks bestaan, wildheid kunnen vinden. Ze besluiten om 365 nachten buiten te slapen, en in ieder seizoen tenminste vijftig procent van de tijd buiten door te brengen. Wild Jaar is een virtuoos geschreven verslag van wat evenzeer een wild als sociaal jaar werd. Koen Arts volgt zijn groene wortels naar jeugdherinneringen in het bos, klooft hout met familie en vrienden, en gaat na hoe hij zich verhoudt tot natuur in een sterk gecultiveerd land. Ondertussen komt het jaar door een tragische gebeurtenis in familiekring in gevaar. Zijn vrouw en hij worden geconfronteerd met de vraag hoe belangrijk natuurervaring nu eigenlijk is, en tegen welke prijs hun experiment moet worden doorleefd. Koen Arts is docent aan Wageningen Universiteit. Hij onderzoekt de relatie tussen mens en natuur, en werkte onder andere in Brazilië, Schotland en India. Ook zet hij zich met een eigen bedrijf en andere initiatieven in voor de promotie van elementaire natuurvaardigheid
Koen Arts en zijn vrouw Gina gaan een jaar lang buiten slapen en streven om meer dan 50% van de tijd (dus 12 uur per dag) buiten te zijn. En dat in Nederland.
Het is hun doel niet om zich van de maatschappij en het werk- en sociale leven af te wenden. Geen backpacking trip waar jaren voor gespaard is om nu eens even "echt te kunnen leven" en alles tijdelijk achter te laten. Integendeel, alles gaat door en gedurende het boek maken we kennis met allerhande familie, vrienden, collega's en -- dieren!
Wat ik bijzonder vind aan dit boek is dat het geen hoogdravende zoektocht is naar "het wilde" of "de echte natuur". Koen en Gina zijn in een constante onderhandelingen met elkaar, hun omgeving en hun verplichtingen. Zij maken de regels en bediscussiëren en betwijfelen deze. De definitie van Wild Jaar komt geleidelijk tot stand.
Als lezer word je meegenomen op een ontdekkingsreis door Nederland met een jong koppel dat zich op een nieuwe manier tot de natuur wil verhouden.
Dit geeft stof tot nadenken en inspiratie voor experimenten in je eigen leven. Daar houd ik het bij -- ik ga een wandeling maken.
In Wild Jaar vertelt Koen Arts over het experiment dat hij en zijn vrouw Gina aangaan - 365 nachten buiten slapen. Het resulteert in een overkoepelend verhaal over natuurbeleving.
In het eerste hoofdstuk worden op een vermakelijke manier zowel het experiment als de familie voorgesteld. Wild Jaar is óók voornamelijk een familieverhaal.
Mooi aan het boek is dat het de verschillende kanten van natuurbeleving laat zien. Van buiten spelen tot hoe de natuur onder druk staat in Nederland en hoe de natuur wordt behandeld in literatuur. Maar ook hoe natuurbeleving afhangt van onder andere gezondheid en privilege. Zo heeft Gina diabetes, wat spontaan de natuur ingaan niet vanzelfsprekend - of zelfs gevaarlijk - maakt.
Maar hoewel ik het experiment erg sympathiek vind, viel dit boek me nogal tegen. Voornamelijk omdat het boek heel veel zijsprongen heeft. Ik had liever meer gelezen over de ervaring van het buiten leven. Na het lezen van het boek had ik het gevoel dat ik meer wist over Koen's familie dan over de ervaringen en uitdagingen van het experiment zelf.
Daarnaast vind ik het boek zeker niet "virtuoos geschreven". Het leest makkelijk, maar zinnen zoals "... dan spatten onze wilde dromen door een gebrek aan nachtelijke dromen uiteen" en "Het vocht van de baarmoeder is vervangen door het vuur van de liefde." maken mij nogal recalcitrant.
2.5 ster omdat het een prima verhaal is en regelmatig ook vermakelijk. Maar geen boek dat me bijblijft of dat ik actief aan zou raden aan anderen.
Een wilde week: na een weekend op 'wintertocht' in de Ardennen (7u stappen per dag aan een tempo waarvan je je kan afvragen waarom) zette mijn lief het kamperen op zolder verder. Noodgedwongen, want de natuur haalde ons in. De wildheid van 'het coronabeestje' legt alle vormen van cultuur en beschaving aan banden in dit huis. Het lezen van wild jaar kon er niet beter bij gepast hebben. Al ben ik blij dat de quarantaine van de zolderbewoner zondag is afgelopen en zo ook onze wilde week. Ieder seizoen een uitdaging is al wild genoeg.
Ontzettend eerlijk. Eerlijk over wat niet aan de verwachting voldoet. Tegelijkertijd ook heel academisch beschouwt, die "edele wilde". Het nodigt in ieder geval uit om zelf ook zoiets te gaan proberen, omdat het laat zien wat er allemaal mogelijk is met wat creativiteit. Juist door alle hobbels die er waren om het hele jaar buiten te slapen wordt het realistisch en lijkt het ineens niet meer zo onmogelijk.
Mooi eerlijk verhaal over een jaar lang buiten slapen en minstens 50% van de tijd buiten doorbrengen. Eigenlijk een soort nomadisch leven, in Nederland, in “de moderne maatschappij”. Wat een tof experiment, en mooi dat er zo veel eerlijke bespiegelingen aan te pas komen. Wat is “wild”, wat is “natuur”? Dit alles in een aansprekende en vlotte schrijfstijl. Kers op de taart is (vind ik) dat dit Wilde jaar op zo veel vlakken tot meer verbinding lijkt te hebben geleid: meer verbinding met de ritmes van de natuur, met elkaar, met vrienden en familie, met nog niet eerder ontdekte innerlijke waarheden… Dankbaar dit verhaal te kunnen lezen ;)
Het idee om een jaar lang in de natuur te wonen terwijl het leven doorgaat is leuk, maar het boek gaat meer over zijn hele familie dan daadwerkelijk de natuur en dat is beetje sip