Ψυχανάλυση και κινηματογράφος: Το παιχνίδι των σκιών

by Vicky Lebeau

Το βιβλίο αυτό αποτελεί μια επισκόπηση του ιστορικού και θεωρητικού διαλόγου μεταξύ κινηματογράφου και ψυχανάλυσης. Η Vicky Lebeau εξετάζει τη μακρά και άνιση ιστορία των εξελίξεων στη σύγχρονη τέχνη, στην επιστήμη και στην τεχνολογία, που είχε ως αποτέλεσμα να έρθουν σε επαφή η ψυχανάλυση με τον κινηματογράφο στα τέλη του 19ου αιώνα. Η συγγραφέας μελετά όλες τις μετέπειτα συναντήσεις τους και τη γοητεία που ασκούν ως συγκλίνοντες, αλλά διακριτοί, τρόποι προσέγγισης του ονείρου και της επιθυμίας, της εικόνας και της ψευδαίσθησης, του σοκ και της σεξουαλικότητας. Ξεκινώντας από την επαφή του Freud με το θέαμα της υστερίας, η μελέτη αυτή προσφέρει μια λεπτομερή ανάγνωση των κειμένων και των εννοιών που καθόρισαν το πεδίο της ψυχαναλυτικής θεωρίας του κινηματογράφου. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

"Μια εύληπτη και ακριβής εξερεύνηση της υποδοχής των φροϋδικών θεωριών, καθώς και της σχέσης της ψυχανάλυσης με τις εξελίξεις που λάμβαναν χώρα την ίδια εποχή στα πεδία του κινηματογράφου και του μοντερνισμού. Μια από τις καλύτερες εισαγωγές στην ψυχαναλυτική θεωρία του κινηματογράφου". (Elizabeth Cowie, University of Kent, από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Genres: Nonfiction, Film

288 pages, Paperback

First published February 15, 2001

Reviews

[Rebecca Martin · Rating 3 out of 5]

This book is a useful introduction to Freudian theories that have been so significant in the analysis of film at least since the 1970s. It's a good place to start to learn about the early development of Freud's theories, particularly regarding hysteria. My disappointment comes, though, from the fact that the balance of the book is very much toward psychoanalysis and there is not enough application of those theories to films. The only one that gets any kind of prolonged treatment is The Birds. An entire chapter (of five) is devoted to The Freud Scenario as "one of the most powerful reflections on the origins of psychoanalysis" that "comes through cinema" (61). While the chapter is interesting because of what it reveals about the display of Freudian theory in the "scenario" originally prepared by Sartre for John Huston's Freud (1962) (but not used by the director), it doesn't tell us much about films or how Freudian theory has generally been reflected in a wide range of films in the current and previous century. This is a good example of the imbalance of the book; hence, my dissatisfaction.

[Anna · Rating 3 out of 5]

Very informative but was more focused on the history of psychoanalysis (with a bit cinematic history thrown in at the beginning). While it was still interesting, I found it somewhat lacking as I expected something that was more of how the two worked together (which there was more of in the last two chapters) and less history.

[Fotis Kypraios · Rating 4 out of 5]

3,5/5

[Wolfgang Amadeus Mozart · Rating 1 out of 5]

This book fulfills the theorem of film literature:
1% content, 99% bullshit