Color Rush

Color Rush #1

by Se Sang

Choi Yeon-woo can't see the color. I was stuck only on the disappearance of my mother, who disappeared three years ago. He meets Yuhan, who suddenly causes a color rush, a phenomenon in which colors suddenly appear in the whole school through the tampering of his aunt. While trying to distance himself from being obsessed with his own, his curiosity never stops. In the meantime, people related to clues about her mother's disappearance begin to appear.

Genres: Love, Romance

ebook

First published September 1, 2020

About the author

Associated Names:
* Se Sang
* 세상 (Korean)

Reviews

[Bunny_Girl · Rating 5 out of 5]

How to read this story..

[Celia · Rating 2 out of 5]

Meh, lo de mono y sonda es muy interesante me ha parecido bastante original. PERO es lo único que me gustó, los personajes no, no he sido capaz de compaginar me con ninguno, no me caen bien. El gong era tan pesado que hasta mi solo leyendo me daban ganas de pegarle una paliza, eso quitó muchos puntos.

[EYLEEN · Rating 5 out of 5]

Enamorada estoy. Me siento muy orgullosa y feliz con mis lecturas de este año ♥ He disfrutado y encontrado nuevas historias maravillosas.

[burbuja · Rating 5 out of 5]

Me encantó el 1 volúmen (para los que no sepan son 3)

Es bastante corto por lo que es fácil de leer, me gusta que podamos ver más la personalidad de los protagonistas y de sus amigos mediante este libro.

La historia si es como la de la serie, solamente que aquí le dan mucha más relevancia al hecho de que su mamá desapareció, tanto así que hay varios capítulos dónde se nos muestra como es que Yeon Woo investiga minuciosamente sobre su mamá, al igual que nos damos cuenta que el es muy bueno con la tecnología.

Por otra parte Yoo Han tiene una apariencia bastante diferente a la de la serie, sin embargo no le quita la belleza al personaje e incluso te enamorarás más de él.

[JikooksPlanet]

watched the drama but i did not read the webtoon
GIMMIE IT AND I'LL MARRY YOU <3

[luna · Rating 5 out of 5]

Just...Perfect 😭

[María Ferre · Rating 3 out of 5]

Choi Yeon Woo padece de una ceguera neurológica que le provoca un daltonismo en el que solo puede ver en escala de grises. Sin embargo, esta patología desaparece con el estímulo correcto, el cual suele estar representado por una persona; para Yeon Woo, y muy a su pesar, este estímulo es Go Yoo Han, un chico que acaba de conocer en su nueva escuela. Yeon Woo nunca quiso conocer a la persona que le haría ver el mundo de colores por miedo a obsesionarse con ellos y, por consecuencia, con ella, pero la insistencia de Yoo Han lo dejará sin remedio.
Una lectura complicada porque es casi imposible encontrar el libro completo en ningún idioma, por lo que hay que ir dando saltos de un capítulo en inglés a uno español y encima con traducciones automáticas (sospecho que por medio de Google o Deepl) sin revisar. Esto hace que haya incongruencias en la terminología e incluso haya pasajes que no tengan mucho sentido por calcos y sinsentidos en la traducción (la ventaja de haber estudiado la carrera de TeI es que sé identificar de dónde viene cada cosa y por qué surge cada error, lo que facilita un pelín la lectura). Además, el estilo de Se Sang se pierde por completo y empobrece la lírica del texto. Lo remarco aquí porque no lo he tenido en cuenta a la hora de puntuar la obra, pero quiero recordarlo en un futuro.
Ahora sí, pasemos a la historia.
Básicamente la premisa huele bastante a algún tipo de Alternative Universe de soulmates común en la esfera fanfiction en el que una o las dos partes de la pareja ve el mundo gris hasta que conoce a la persona ideal y lo ve todo de colores. Sin embargo, en este caso, solo uno de ellos pasa por esto y se categoriza como una enfermedad rarísima y estigmatizada que hace creer a la sociedad que el mono (de monocromático) que la padezca va a obsesionarse con ver colores hasta obsesionarse con su probe (el estímulo es como una sonda) e incluso matarlo. Los monos están siendo bombardeados constantemente con noticias de otros monos que han atacado a sus probes hasta secuestrarlos y matarlos y ya es como un hecho que eso va a ocurrir siempre que ambas partes se conozcan. Es por esto que, cuando conoce a Yoo Han y descubre que es su probe, Yeon Woo acaba ahogado por la ansiedad que le dan sus sentimientos, pues no sabe si es una obsesión enfermiza o está enamorado de él de verdad. Esto deriva en situaciones bastante crudas y que, en mi opinión, no se han llevado del todo bien porque han sido otra nueva estigmatización de las enfermedades mentales (trigger warning: esquizofrenia, depresión, pensamientos suicidas) sin resolver.
Lo que sí que me ha parecido muy interesante es que realmente no sabemos si de verdad Yeon Woo solo está enamorado de Yoo Han (porque lo está, obviamente, de eso va el libro) o también está obsesionado con él. Y lo mismo pasa con Yoo Han; está enamorado de Yeon Woo, pero sus sentimientos rozan unos límites muy delicados y está incluso más obsesionado con él que el otro.
La parte de la investigación de qué es lo que sucedió con la madre de Yeon Woo es bastante más seria que el tono aterciopelado del romance principal e incluso toca terminología especializada del mundo de la informática que contrasta bastante con los jijijajas de los temas de instituto. Este contraste se hace notar aún más por esa diferencia que marca el propio Yoo Han: cuando está en presencia de Yeon Woo y le hace ver los colores, Yeon Woo puede vivir una vida de adolescente normal que está creciendo y descubriéndose a sí mismo; cuando Yeon Woo está solo y el mundo se vuelve gris de nuevo, la presencia (o, mejor dicho, la no presencia) del recuerdo de su madre lo agobia y lo sumerge en una investigación que lo llevará por un camino peligroso. La conclusión de esta trama... no ha sido mi favorita, la verdad.
En fin. Me leí el libro porque me vi la serie (la primera temporada) y me alegro de haberlo hecho.

[Bunnyb · Rating 3 out of 5]

อันดับแรกเลยคืออยากบอกว่าคนทำปกฉบับแปลไทย ทำปกอ่านชื่อเรื่องยากค่อนข้างยากค่ะ
เด่นมาก่อนเลยคือภาษาเกาหลี รองมาคือฟอนท์ภาษาอังกฤษ ฟอนท์สวยนะ
แต่กว่าจะอ่านออกว่าชื่อเรื่องอะไร มึนไปพักนึง

เรื่องนี้ตัวเอกอยู่ ม.ปลาย ปีสอง ชอบความแปลกตรงที่ "ชเวยอนอู" นายเอก
เป็นคนที่มีอาการมองสีไม่ออก นอกจากโทนขาวดำที่เค้าเรียกสั้นๆ ว่าอาการ "โมโน"
แต่เพราะเค้าโตมากับการมองแบบนี้ มันก็ไม่ได้เป็นปัญหาสำหรับเค้ามาก (คือชิน)
แต่ปมหลักของเรื่องเลยคือ แม่ของยอนอูหายตัวไปเมื่อประมาณ 4 ปีก่อน
โชคดีที่ยอนอูมีน้าสาว ที่คอยดูแลเค้าแทน ถึงแม้ว่าน้าจะออกแนวต๊องๆ บู๊ๆ ไปนิด
แต่ก็เห็นชัดว่ารักหลานมาก

พระเอกของเรื่องเรียนชั้นเดียวกัน ชื่อ "โคยูฮัน" ตามเนื้อเรื่องคือต้องหน้าตาดี
สูง โดดเด่น เพราะเป็นเด็กฝึกที่มีแววจะได้เดบิวต์ (แต่ไม่รู้ว่าจะได้จริงๆ รึเปล่านะคะ)
แต่พระเอกก็มีปัญหาอีกแบบคือ จำหน้าคนไม่ได้ (แต่ปัญหานี้เคยเจอในนิยายเรื่องอื่นมาก่อน)
ส่วนนิสัย.. 😅 เอิ่ม.. เป็นคนกวนมาก มากๆ แต่กับยอนอูซึ่งย้ายโรงเรียนมาใหม่
ยูฮันชอบมาก ตามติดแทบจะเหมือนเด็กน้อย ชอบชมยอนอูว่าสวย
และโคยูฮันก็คือคนที่สามารถทำให้ยอนอูมองเห็นสีต่างๆ ได้

คาแร็คเตอร์อีก 2 คนที่เป็นเพื่อนร่วมห้องกลุ่มเดียวกัน คือ ชองจูแฮงกับคังมินแจก็น่าสนใจ
ชองจูแฮงเป็นเพื่อนกับยูฮันมาตั้งแต่ประถม สนิทกันมาก แต่ทนกันไม่ค่อยไหว 555
ส่วนคังมินแจก็เป็นเด็กมองเห็นผี สองคนนี้น่ารัก คอยช่วยยอนอูตั้งแต่มาโรงเรียนใหม่วันแรกเลย

เรื่องนี้ที่กดดาวแค่นี้เพราะมีบางจุดที่รู้สึกแปลกๆ โดยเฉพาะประเด็นที่แม่ของยอนอูหายตัวไป
คือดูก็รู้แล้วว่ายอนอูมีปัญหา (อย่างน้อยก็ทางอารมณ์แล้ว ถ้าจะไม่มองไปถึงปัญหาทางจิต)
เค้าหมกมุ่นกับการตามหาแม่มาก แทบจะเรียกว่าชีวิตอยู่เพื่อตามหาแม่ ขาดการใช้ชีวิต
เหมือนเด็กวัยเดียวกันไปเยอะมาก ไม่คิดจะคบเพื่อน ขนาดกับเพื่อนที่โรงเรียนใหม่
ก็ยังไม่คิดจะคบยาวหรือผูกพันเป็นเพื่อนจริงๆ คือสงสัยว่าน้าของยอนอูไม่คิดจะพายอนอู
ไปพบจิตแพทย์หรือนักจิตวิทยาซักหน่อยเหรอ เพราะอาการหลานชัดมากๆ และน้าเอง
ก็บอกว่าพบเงื่อนงำเกี่ยวกับการหายไปของแม่ยอนอูแล้ว แต่ไม่ยอมอธิบายให้หลานฟัง
บอกให้รอไปก่อน พูดอะไรกำกวมๆ ก็รู้อยู่แล้วว่าหลานหมกมุ่นกับเรื่องนี้มาหลายปี แล้วบอกให้รออีก
คิดว่าหลานจะเชื่อฟังง่ายๆ??? 🤔 มันดูไม่สมเหตุสมผล หรือไม่น้าก็เป็นคนคิดแปลก

เดี๋ยวอ่านเล่ม 2 ต่อว่าจะเป็นยังไงต่อไป รู้สึกเรื่องนี้ทำเป็นละครด้วย
แต่ไม่รู้ว่าเนื้อเรื่องจะเหมือนกับในนิยายรึเปล่านะคะ

[หลังอ่านของน้ำฝน · Rating 5 out of 5]

หยิบมาอ่านเพราะพล็อตน่าสนใจ อยากรู้ว่าจะไปทางไหน แล้วเพิ่งมารู้ทีหลังว่าทีซีรีส์ฉาย

มาว่ากันที่นิยาย ชอบมาก ทั้งการเลือกใช้คำของสี การเล่นคำ และการบรรยายถึงความรู้สึกของตัวละครที่มีต่อตัวเองและคนอื่น ถึงจะใช้การเล่าเรื่องแบบเห็นแค่มุมเดียวแต่อ่านแล้วรับรู้ได้ถึงความสับสนในใจของเด็กมัธยมปลายคนหนึ่งต่อเหตุการณ์และสถานการณ์ของเขา
จากคนที่ระวังตัวเอง จนเริ่มลุ่มหลงบางอย่าง เริ่มรู้สึกถึงการแพ้ต่อตัวเอง แล้วก็มาตบตีกับตัวเองว่า ต้องยับยั้งชั่งใจนะแต่ก็เผลอใจในทุกๆ ครั้งที่ถูกล่อลวง

ชอบแบบทัชใจเลย
จะอ่านเล่มต่อแล้ว อยากรู้เรื่องของ น้า แม่ และก็พระเอกว่าทุกอย่างจะยังไงต่อ แล้วเจ้าหนูคนน่ารักจะเลือกทางไหน

แต่ที่แน่ๆ เป็นนิยายที่ดีเรื่องหนึ่งจริงๆ

หลังอ่านเพิ่มเติม : https://wp.me/p6yYEv-20m

[Evan Eclipse]

Funk you

[Karma]

Alguien me pude decir cómo o dónde le doy para leer los libros?

[Ashley]

Good

[Iman · Rating 4 out of 5]

The drama would have been better if they had actually tried to follow the book.

[Abigail Torres · Rating 3 out of 5]

Me gustó la historia y los personajes pero no fue mi favorito.

[Giyongchy · Rating 4 out of 5]

ให้ 4 ดาวเพราะชอบเส้นเรื่องค่ะ ชอบความครีเอตพล๊อตของคนที่เป็นโมโน (โรคประสาทจอตาผิดปกติ รับรู้ได้แต่โทนสีดำเทา ขาว) จะสามารถมองเห็นสีแล้วมีอาการคัลเลอร์รัช เมื่อเจอกับคนที่เป็นโพรบของตัวเอง มันมีความวิทยาศาสตร์+โรแมนติก และแน่นอนต้องมีปมดราม่าตามนิยายเกาหลี ในเรื่องนายเอกเป็นโมโน ส่วนพระเอกนั้นเป็นโพรบ ไม่ใช่แค่โพรบธรรมดาแต่พระเอกก็มีปมที่ไม่สามารถจำหน้าตาของคนอื่นได้แม้แต่ครอบครัวและเพื่อนสนิทตั้งแต่เด็กของตัวเอง แต่กับนายเอกนั้นสามารถจำได้เหมือนพรหมลิขิตเลยใช่มั้ยคะ​ เล่มนี้มีปม+ดราม่าพอประมาณ ความหวานของพระเอกนี่มีมาตลอด ใครชอบแนว Slice of lice วัยมัธยมน่าจะโอเค

ปล.อ่านเรื่องนี้แล้วได้อารมณ์ตอนอ่านหนังสือของคุณควียอนีที่ฮิตๆ ของแจ่มใสสมัยสาวๆ เลยค่ะ 555

[Maritza Elias · Rating 4 out of 5]

Amo esta novela corta, ame la serie pero la novela es fantástica. Sobretodo porque podemos conocer un poco más a Yeon Woo y al descarado de Yoo Han.
Color rush es una novela corta que por más que trato de olvidarme de ella, termino siempre regresando a mis partes favoritas. El concepto de un mundo en donde hay personas incapaces de ver colores y que hay una persona ahí en el mundo que con simplemente mostrarle su rostro puede darle la capacidad de verlos, es simplemente algo que me gusta demasiado.
Hay una teoría que tengo, y es que esas personas que ven el mundo gris es una alegoría a la depresión, y los colores a las emociones. Al menos a mi me gusta interpretarlo de esa manera. Y eso es lo que me hace amarla demasiado.

[neila · Rating 5 out of 5]

lendo de novo 😪