Logo de varios anos emigrada no Reino Unido, e tras un revés da vida, Paula decide regresar á casa natal e intentar empezar de cero. Mudará a docencia e a investigación universitaria por un obradoiro de instrumentos musicais artesáns. Situada nesa idade na que se afasta a provisionalidade da xuventude, deberá pensar se paga a pena intentar vivir esas cousas que se din «para toda a vida». Nesta novela, Eva Moreda demostra un enorme dominio dos recursos da oralidade ao servizo da alta literatura. Un estilo inconfundible dunha das voces máis interesantes das nosas letras.
Eva Moreda (A Veiga, 1981) é licenciada en Filoloxía Clásica e Musicoloxía. Realizou traballos nos ámbitos da comunicación, a tradución e a docencia. Debutou na literatura galega en 1997 tras obter o Premio Rúa Nova de Narracións Xuvenís coa novela de tema artúrico Breogán de Guisamonde, o cabaleiro da gaivota. Desde entón publicou as novelas O demo e o profundo mar azul (Edicións Positivas, 2003); Singularis Domitilla (Servizo de Publicacións da USC, 2004), Premio Historias na Universidade; O país das bestas (Biblos Clube de Lectores, 2009); Organoloxía (Edicións Positivas, 2010), Premio Narrativas Quentes 2010; e A Veiga é como un tempo distinto (Xerais 2011), Premio de Creación Literaria Terra de Melide 2010; Para toda a vida (Aira, 2020). Como musicóloga, ten publicados varios traballos en revistas e compilacións internacionais, fundamentalmente en torno á historia política da música durante o primeiro franquismo. A súa actividade docente e investigadora neste eido desenvolveuse ata o momento no Reino Unido, en institucións como o Royal Holloway College - University of London, Royal Academy of Music e a Open University, onde actualmente é profesora de Musicoloxía na Universidade de Glasgow.
Unha novela curta, narrada en presente e primeira persoa, con momentos que se achegan a unha especie de monólogo interior. Ao meu ver, estilisticamente moi lograda. A protagonista comparte as súas incertezas vitais, nun debate interno no que non lle son de axuda os parámetros que lle valían á xeración dos seus pais. Gústanme en especial os "diálogos" coa nai. Lerei máis desta autora.
Lese coa mesma sinxeleza coa que chega ó lector. Sen ser biográfica, elementos da vida da autora xurden de xeito natural e fan doado entaboar unha conversa fructífera co texto.
Disclaimer first: the author is not a friend, but she could be. We met a few times, we shared a flight, side by side; she lives (or so I think) not that far from my old Scottish home. And I am quite fond of her. The story (someone working in academia in the UK but coming back to Galicia for an undetermined period of time) also resonates with me; but particularly the main character resonates with me too, as I can't help to see some bits and pieces of people that I met in the flesh).
The writing is sharp, short, and beautiful. No excedent words, every hammer hits its nail. Only that the first chapter is so perfect that the rest of the book smoothly declines into a very good work (which is the purpose of literature, but now it seems like a loss). The main character is so understandable, so real, that it seems tangible, even if she hasn't a ravishing personality that carries the reader on its shoulders, or maybe because of that.
(My mum read the book too, just after me, and her reading was hampered by the intrusion of English sentences; I liked them for every reason, but I also agree that they may need a better editorial solution).