What do you think?
Rate this book
Κβάντι
Η δολοφονία ενός άντρα χωρίς ταυτότητα στους δρόμους της Μονμάρτης οδηγεί τις έρευνες της γαλλικής αστυνομίας σε αδιέξοδο. Την ίδια ώρα στο νεκροταφείο κάποιου ελληνικού χωριού ο ντετέκτιβ Κρις Πάπας κρατάει στα χέρια του έναν παλιό χάρτη γεμάτο σημάδια: αλλεπάλληλα ταξίδια, τεθλασμένες γραμμές, παράλληλες πορείες, που οδηγούν στην άκρη της ερήμου Καλαχάρι. Τα τελευταία ίχνη τον παρασύρουν πάνω στις παρισινές στέγες. Εκεί θα καταλάβει ότι οι τίγρεις τρέχουν γρήγορα και δεν ξεχνούν ποτέ.
- GenresCrime
256 pages, Paperback
First published January 25, 2021
2 people are currently reading
107 people want to read
About the author
Minos Efstathiadis
9 books42 followersMinos Efstathiadis (Greek: Μίνως Ευσταθιάδης) studied Law in Athens and in Hannover. He gave up (probably not soon enough) being a lawyer for windsurfing and writing.
His play “The Meal” received the prize for Original Playwright of E.T.E. and has been translated into English, German, French and Hungarian.
His novel “The second part of the night” has been published in German.
His novel “The Diver” has been published in French and was shortlisted for the Athens Prize for Literature, Violeta Negra Occitanie and Prix du Livre Européen.
His play “The Meal” received the prize for Original Playwright of E.T.E. and has been translated into English, German, French and Hungarian.
His novel “The second part of the night” has been published in German.
His novel “The Diver” has been published in French and was shortlisted for the Athens Prize for Literature, Violeta Negra Occitanie and Prix du Livre Européen.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 22 of 22 reviews
March 1, 2021
ΚΒΑΝΤΙ και πριν από οτιδήποτε άλλο, δεν υπάρχει περίπτωση κάποιος να δει αυτό το εξώφυλλο και να μην του τραβήξει την προσοχή. Να μην τον κάνει να αναρωτηθεί αν όλα αυτά τα σχήματα μπήκαν εκεί τυχαία ή το κάθε ένα έχει ξεχωριστή σημασία. Μια τίγρης, ενα μαχαίρι, μια στέγη, μάτια, ευθείες, καμπύλες. Το σίγουρο είναι πως αυτό το εξώφυλλο ήρθε να πάρει πίσω το αίμα του Δύτη, (βλέπε προηγούμενο βιβλίο του Μίνωα Ευσταθιάδη) που κάποιοι αναγνώστες άφησαν στην άκρη λόγω του τρωκτικού στο εξώφυλλο. Κακώς αν με ρωτάτε... 😊
Στο ζουμί τώρα.
Ο Κρις Πάπας είναι ο ντετέκτιβ που ζει ήσυχα ήσυχα και μοναχικά στο Αίγιο και μαλλον δεν του πολυαρέσει η τόση ησυχία. Δεν εξηγείται διαφορετικά το ότι είναι η τρίτη φορά που επιλέγει να μπλέξει και να περάσει του λιναριού τα πάθη, οπότε συνεχίζει ακάθεκτος. Όταν χτυπάει το τηλέφωνο του και στην άλλη άκρη της γραμμής είναι ο Τεοντόρ Ρίχτερ, ένας νεαρός Γαλλος που του ζητάει να τον βοηθήσει να θάψει τον πατέρα του στην Ελλάδα σε ένα χωριό κοντά στο Αίγιο, δέχεται χωρίς να το πολύσκεφτεί. Σάμπως έχει και κάτι καλύτερο να κάνει;
Όμως πίσω από την ταφή κρύβεται μια ολόκληρη ιστορία αίματος που θα μας οδηγήσει σε μονοπάτια δύσβατα, σχεδόν απροσπέλαστα και σε μυστικά πολύ καλά κρυμμένα.
Έτσι ο Κρις Πάπας προσγειώνεται στο Παρίσι και αρχίζει να σκαλίζει. Με συντροφιά ουίσκι και Mesulid για τη διαλυμένη μέση του (τον συμπόνεσα ομολογώ), τη βγάζει σε σκοτεινά μπαρ και ενίοτε στις στέγες του Παρισιού! (μια από τις ωραιότερες σκηνές που έχω συναντήσει σε βιβλίο).
Μπλέκει άσχημα αλλά δεν τα παρατάει.
Αυτό που συμβαίνει κατά την ανάγνωση είναι πως εκεί που γελάς με τον αυτοσαρκασμό του ήρωα και τις περιπέτειες του, η επόμενη παράγραφος μπορεί να σε τσακίσει . Ειδικότερα στο δεύτερο μέρος στο οποίο κρύβεται η λύση που ψάχνει ο πολύπαθος ντετέκτιβ, πολύ βαθιά στο παρελθόν και στην ενδοχώρα της Αφρικής τα γεγονότα είναι τόσο ανατριχιαστικά. Ο τρόπος που περιγράφονται μπορεί να λυγίσει και τον πιο σκληρό αναγνώστη. Όλη η σπαρακτική αλήθεια είναι αποτυπωμένη εκεί μοναδικά. Τόσο που νομίζω πως έχασα ένα χτύπο, και έπειτα οι παλμοί έφτασαν 200. Ώρες μετά και ακόμα σκέφτομαι το τελευταίο κομμάτι.
"Το αίμα ακολουθεί περίεργες διαδρομές που κανείς δεν μπορεί να προβλέψει"
"Ο,τι γράφεται με αίμα δεν σβήνεται"
Το Κβάντι θα σε πάρει μαζί του σε ένα αξέχαστο ταξίδι, στις στέγες του Παρισιού, στη ζούγκλα της Μαύρης Ηπείρου, στον πόνο, στην ελπίδα, στη λύτρωση.
Θα μάθεις και τι σημαίνει 😉
Στο ζουμί τώρα.
Ο Κρις Πάπας είναι ο ντετέκτιβ που ζει ήσυχα ήσυχα και μοναχικά στο Αίγιο και μαλλον δεν του πολυαρέσει η τόση ησυχία. Δεν εξηγείται διαφορετικά το ότι είναι η τρίτη φορά που επιλέγει να μπλέξει και να περάσει του λιναριού τα πάθη, οπότε συνεχίζει ακάθεκτος. Όταν χτυπάει το τηλέφωνο του και στην άλλη άκρη της γραμμής είναι ο Τεοντόρ Ρίχτερ, ένας νεαρός Γαλλος που του ζητάει να τον βοηθήσει να θάψει τον πατέρα του στην Ελλάδα σε ένα χωριό κοντά στο Αίγιο, δέχεται χωρίς να το πολύσκεφτεί. Σάμπως έχει και κάτι καλύτερο να κάνει;
Όμως πίσω από την ταφή κρύβεται μια ολόκληρη ιστορία αίματος που θα μας οδηγήσει σε μονοπάτια δύσβατα, σχεδόν απροσπέλαστα και σε μυστικά πολύ καλά κρυμμένα.
Έτσι ο Κρις Πάπας προσγειώνεται στο Παρίσι και αρχίζει να σκαλίζει. Με συντροφιά ουίσκι και Mesulid για τη διαλυμένη μέση του (τον συμπόνεσα ομολογώ), τη βγάζει σε σκοτεινά μπαρ και ενίοτε στις στέγες του Παρισιού! (μια από τις ωραιότερες σκηνές που έχω συναντήσει σε βιβλίο).
Μπλέκει άσχημα αλλά δεν τα παρατάει.
Αυτό που συμβαίνει κατά την ανάγνωση είναι πως εκεί που γελάς με τον αυτοσαρκασμό του ήρωα και τις περιπέτειες του, η επόμενη παράγραφος μπορεί να σε τσακίσει . Ειδικότερα στο δεύτερο μέρος στο οποίο κρύβεται η λύση που ψάχνει ο πολύπαθος ντετέκτιβ, πολύ βαθιά στο παρελθόν και στην ενδοχώρα της Αφρικής τα γεγονότα είναι τόσο ανατριχιαστικά. Ο τρόπος που περιγράφονται μπορεί να λυγίσει και τον πιο σκληρό αναγνώστη. Όλη η σπαρακτική αλήθεια είναι αποτυπωμένη εκεί μοναδικά. Τόσο που νομίζω πως έχασα ένα χτύπο, και έπειτα οι παλμοί έφτασαν 200. Ώρες μετά και ακόμα σκέφτομαι το τελευταίο κομμάτι.
"Το αίμα ακολουθεί περίεργες διαδρομές που κανείς δεν μπορεί να προβλέψει"
"Ο,τι γράφεται με αίμα δεν σβήνεται"
Το Κβάντι θα σε πάρει μαζί του σε ένα αξέχαστο ταξίδι, στις στέγες του Παρισιού, στη ζούγκλα της Μαύρης Ηπείρου, στον πόνο, στην ελπίδα, στη λύτρωση.
Θα μάθεις και τι σημαίνει 😉
February 25, 2021
Δεύτερο βιβλίο του Ευσταθιάδη που διαβάζω με ήρωα τον ιδιωτικό ντετέκτιβ Κρις Πάπας, μετά το πολύ καλό και αρκούντως σκοτεινό "Ο Δύτης" που διάβασα τον Οκτώβριο του 2018. Έχοντας διαβάσει εκείνο το βιβλίο -που από ένα σημείο και μετά με συντάραξε-, περίμενα ότι και σ' αυτό το βιβλίο όλο και κάτι ανατριχιαστικό και συνταρακτικό θα κρύβεται πίσω από το βασικό μυστήριο της πλοκής. Και, ναι, δεν απογοητεύτηκα, ο συγγραφέας κατάφερε να με ταράξει ολίγον τι, από το μέρος με τον τίτλο "Το μαχαίρι της άμμου" και μετά. Μέχρι εκείνο το σημείο διάβαζα ένα ωραιότατο νουάρ μυστηρίου με τον Κρις Πάπας να προσπαθεί να βγάλει μια άκρη με την υπόθεση που ανέλαβε, έχοντας παράλληλα να αντιμετωπίσει τους πόνους στη μέση του και το πρόβλημα υγείας της αγαπημένης του σκυλίτσας. Μετά, όμως, τότε που έρχεται και η λύση του μυστηρίου μέσω μιας δραματικής ιστορίας που διαδραματίζεται στο παρελθόν και κατά κύριο λόγο στην Αφρική, τα πράγματα γίνονται σαφώς πιο σκοτεινά και σοβαρά, και σε κάνουν να αναρωτιέσαι αν συμβαίνουν και στην πραγματικότητα τέτοια αίσχη (ναι, δυστυχώς συμβαίνουν). Από κει και πέρα, μπορεί η πλοκή να είναι ενδιαφέρουσα και με τις απαραίτητες δόσεις μυστηρίου, δράσης και κυνισμού, όμως και πάλι το δυνατό στοιχείο είναι η γραφή -που συνδυάζει την ωμότητα με τη λυρικότητα στις περιγραφές σκηνικών και καταστάσεων- και η όλη υποβλητική αφήγηση που σε κρατάει δέσμιο του βιβλίου, το οποίο δύσκολα θα αφήσεις κάτω αν δεν το τελειώσεις πρώτα. Και η ατμόσφαιρα είναι όσο νουάρ γίνεται, και σε ορισμένα σημεία αρκούντως ανατριχιαστική. Γενικά, θα έλεγα ότι ο Μίνως Ευσταθιάδης, με βάση αυτά τα δυο βιβλία του που έχω διαβάσει, δεν έχει να ζηλέψει και πολλά πράγματα από φτασμένους συγγραφείς του είδους (και αναφέρομαι σε συγγραφείς από άλλες χώρες), τουλάχιστον σίγουρα όχι όσον αφορά το στιλ και το ύφος της γραφής.
May 13, 2021
Υπέροχη αστυνομικη νουάρ νουβέλα που διαβάζεται αβλεπι. Και να φανταστεί κανείς ότι το είχα για πολύ δεύτερο, μη σου πω τρίτο πράγμα, αλλά τελικά έπεσα εξω.
Να διαβαστεί παρακαλώ. Αξίζει και τα λεφτά και τη φημη του, και πάνω από όλα για το ανατρεπτικό του τέλος.
Να διαβαστεί παρακαλώ. Αξίζει και τα λεφτά και τη φημη του, και πάνω από όλα για το ανατρεπτικό του τέλος.
January 28, 2021
Άλλο ένα δυνατό page turner από τον Μίνωα Ευσταθιάθη, με πρωταγωνιστή [ή μάλλον παρατηρητή των γεγονότων] τον Ελληνογερμανό μονόχνοτο ντετέκτιβ Κρις Πάπας, που η ζωή έχει "ρίξει" στο Αίγιο. Εκεί, του τηλεφωνεί από το Περπινιάν της Γαλλίας ο νεαρός Τεοντόρ Ρίχτερ και του ζητά να αναλάβει την ταφή του πατέρα του, που δολοφονήθηκε πρόσφατα στο Παρίσι, στη Ζήρια. Αυτή ήταν η επιθυμία του νεκρού. Ο Πάπας δέχεται και χωρίς καλά καλά να το καταλάβει, μετά την ξαφνική αυτοκτονία του Τεοντόρ, που βούτηξε από τον 5ο όροφο του ψυχιατρείου όπου βρέθηκε να νοσηλεύεται, φωνάζοντας μια φράση σε μιαν άγνωστη γλώσσα, καταλήγει στο Παρίσι για να ερευνήσει για λογαριασμό ενός Ρώσου συλλέκτη έργων τέχνης, τη δολοφονία του πατρός Ρίχτερ. Στην πόλη του φωτός, η Άισα θα τον οδηγήσει στη Σάρα, ένα χλομό κορίτσι-αίλουρο που έχει όλες τις απαντήσεις σε μια παλιά υπόθεση, που ταξιδεύει τον αναγνώστη στην καρδιά της Αφρικής, στη δεκαετία του '80 και στα κυκλώματα λαθρεμπορίας διαμαντιών και γυναικών. Εκεί ένα λεπτό, μακρύ μαχαίρι ανοίγει τον κύκλο του αίματος, που θα ακολουθήσει απρόβλεπτες διαδρομές. Γιατί ό,τι γράφεται με αίμα, δεν σβήνεται, όπως έλεγαν και οι ιθαγενείς μιας από καιρό χαμένης φυλής σε μιαν από καιρό χαμένη διάλεκτο, την Kwadi...
This entire review has been hidden because of spoilers.
January 31, 2021
Το ότι ο Μίνως διηγείται ωραία τις ιστορίες του είναι γνωστό και αποδεδειγμένο. Αυτό που με συγκινεί ιδιαίτερα είναι οι χωροχρονικές προεκτάσεις των αστυνομικών ιστοριών του. Οι πολιτισμικές διαστάσεις του Κβάντι υπερκαλύπτουν την πλοκή, αλλά δεν αφαιρούν τίποτα από το ενδιαφέρον της εξιστόρησης εκτός ίσως από την απορία: μα πού πάει και μπλέκεται αυτός ο Κρις Πάπας από το Αίγιο; Αυτός ο ήρωας μάταια προσπαθεί να γίνει ντόπιος. Ο διεθνισμός των αντιλήψεών του και η κοσμοθεωρία του έρχονται σε αντίθεση με τις σωματικές αδυναμίες του και το μίζερο επαρχιώτικο κέλυφός του. Η αγωνία της επίτευξης μιας ισορροπίας είναι εμφανής και συνάμα γοητευτική. Κάθε φορά συναντώ και νέα σημεία ταύτισης με τον Κρις. Αυτή τη φορά ήταν η οσφυαλγία.
May 25, 2023
Οι διηγήσεις του Μίνωα είναι πάντα τόσο προσεγμένες. Αυτό όμως που μου κάνει πάντοτε εντύπωση είναι το περιβάλλον γύρω από την εκάστοτε ιστορία. Θίγει ωραία και επικίνδυνα θέματα.
January 25, 2021
Άλλη μια εξαιρετική ιστορία από τον Μίνω! Δείτε τις διαδρομές του αίματος να εκτινάσσονται απ' την καρδιά του συγγραφέα και να εξαπλώνονται στις σελίδες του βιβλίου, ακολουθώντας τις περίπλοκες διαδρομές του κυκλοφορικού του.
April 20, 2025
Φοβόμουν ότι μετά το "Δύτη" κανένα επόμενο του μυθιστόρημα δε θα πλησίαζε τον πρώτο μου ενθουσιασμό .Και πόσο έξω έπεσα ! Άλλη μια φορά που μου κόβεται η ανάσα στις τελευταίες σελίδες και κλαίω από το σοκ. Ένα νουάρ μυθιστόρημα που σε σοκάρει όχι από τη λύση του μυστηρίου - δεν είναι αυτό το ζητούμενο άλλωστε - αλλά από την αγριότητα και το σκοτάδι που κρύβει η ανθρώπινη ψυχή ανά τους αιώνες . Η ιστορία της Αφρικής με συνεπήρε . Με συγκίνησε επίσης η παράλληλη ιστορία της Μπέτυ Μπλου , που τόσο μαεστρικά δίνεται από την αρχή για να καταλήξει στο τέλος ως μια αλληγορία , τουλάχιστον στα δικά μου μάτια . Εννοείται το διάβασα σε μισή μέρα !Αν είχα 10* θα τα έβαζα!
August 5, 2023
Του Μίνω Ευσταθιάδη είχα διαβάσει μόνο τον Δύτη. Από εκείνη την πρώτη επαφή, έμεινα με τις καλύτερες εντυπώσεις. Στο Κβάντι, ο Μίνως Ευσταθιάδης ακολουθεί την ίδια επιτυχημένη συνταγή, αυτή τη φορά όμως ανακατεύοντας διαφορετικά τα συστατικά.
Ο γνωστός από τον Δύτη αυτοεκτοπισμένος -φυτοζωώντας- στο Αίγιο κυνικός ντετέκτιβ Κρις Πάπας, στο Κβάντι, βρίσκεται, εν μέρει άθελά του, εν μέρει υποκινούμενος από μια υπόρρητη αυτοκαταστροφική -φυγόκεντρο της ανίας- δύναμη, σε μια ακόμη αρρωστημένη υπόθεση που περικλείει πτώματα και αινίγματα (και ποιος γνήσιος ντετέκτιβ θα γυρνούσε την πλάτη σε αυτά;)
Αυτό που ωστόσο, νομίζω, κάνουν τα βιβλία του Μίνω Ευσταδιάδη ξεχωριστά είναι πως δεν πρόκειται απλώς για "μια ακόμη αστυνομική ιστορία", "ένα ακόμη νουάρ". Στο Κβάντι, όπως και στον Δύτη, ο συγγραφέας, με την άνεση της βιωματικής γνώσης, απλώνει τη δράση των ηρώων και των αντι-ηρώων του στον χώρο και στον χρόνο, στην Ιστορία, στο παρελθόν και στον αχανή κόσμο μας. Ταυτόχρονα και παράλληλα με τις βαθμιαίες αποκαλύψεις που φέρνουν τον αναγνώστη αντιμέτωπο με τη φρίκη, το Κβάντι, εκτός από ένα εξαιρετικό νουάρ, μπορεί να διαβαστεί εκ παραλλήλου υπό το πρίσμα της κοινωνιολογίας, ως ψυχογράφημα, ως εγχειρίδιο στηλίτευσης του ελληνικού ελλείμματος (π.χ. σε ό,τι αφορά την αντιμετώπιση των ζώων και άλλα χαριτωμένα), ως λαογραφία μέρους της Αφρικής, ως πολυπολιτισμικό βαρόμετρο τριών ηπείρων (Ευρώπης-Αφρικής-Ασίας). Και αυτό συμβαίνει χάρη στον λόγο του Ευσταθιάδη που είναι στιλέτο ακριβείας, είναι τα ωραία ελληνικά που αγαπάμε να βλέπουμε να ξεδιπλώνουν νοήματα ουσίας και αλήθειες-μαστίγια στη λογοτεχνία, λέξεις που σε παίρνουν από τα μούτρα και σε αφήνουν να μηρυκάζεις ερωτηματικά.
Από Αφρική, έχω πάει μόνο Αίγυπτο. Που είναι σαν να μην έχω πάει Αφρική. Με το Κβάντι, αισθάνομαι σαν να ταξίδεψα στην καρδιά της Μαύρης Ηπείρου. Είχα μια υπόνοια από πριν πως η Αφρική δεν είναι για ευαίσθητα στομάχια και για ρομαντικούς -δηλαδή για μένα-, τώρα είμαι σίγουρη: όντως ο "πολιτισμένος" κόσμος χρησιμοποίησε και χρησιμοποιεί την Αφρική ως σκουπιδότοπο πάσης φύσεως "σκουπιδιών"...
Στο Κβάντι ανακατώνονται με μαεστρία ένα σωρό υλικά: στιλέτα, δολοφονημένα πτώματα, αυτοκτονίες, διπλοπροσωπίες, εκδίκηση, χαμένα έργα τέχνης, κάπηλοι κάθε είδους, κουρασμένοι αλλά αφοσιωμένοι μέχρι κόκαλο αστυνομικοί, ο ένας και μοναδικός Κρις Πάπας που αγνοεί κάθε νόμο και κανόνα ακολουθώντας τη δική του προσωπική ηθική, sex toys, ιστιοφόρα, ο Γούλιαμ Μπλέικ, ο Ταρκόφσκι, ο Ρεμπό και ο Σοπέν, αναλγητικά φάρμακα, Γάλλοι, Σέρβοι, Ελβετοί, Γερμανοί, Έλληνες, Ασιάτες, Αφρικανοί, σκυλιά, κτηνίατροι, ένοχοι και αθώοι. Όλα σε ένα χορό με βήματα μετρονομημένα, ισόποσα, ισόρροπα.
Επιφυλλάσσομαι να σχηματίσω οριστική άποψη αφότου διαβάσω και τα Σχέδια του Χάους, το επόμενο του Κβάντι βιβλίο του, αλλά προς το παρόν έμεινα με την εντύπωση πως Μίνως Ευσταθιάδης αγαπά όλους τους ήρωές του -ακόμη και τους εγκληματίες- ενώ ταυτόχρονα είναι ανελέητος μαζί τους -ακόμη και με τους αθώους- ή, αλλιώς διατυπωμένο, είναι ταυτόχρονα άτεγκτος και τρυφερός με τους ήρωές του. Και αυτό, κατά τη γνώμη μου, είναι ικανή συνθήκη για να μπορεί και ο αναγνώστης να κρατά ίσες αποστάσεις από τους ήρωες.
[Τον Κρις Πάπας δεν το έχω καταλάβει ακόμη πλήρως (και ίσως εντέλει δεν χρειάζεται, γιατί, αν ήταν προφανής, πιθανόν θα μου ήταν βαρετός), αλλά έχω την υπόνοια πως είναι φτιαγμένος από μια πάστα παλιάς κοπής ανθρώπων που, αν δεν έχουν πλέον ολότελα εκλείψει, πάντως σπανίζουν...]
Ο γνωστός από τον Δύτη αυτοεκτοπισμένος -φυτοζωώντας- στο Αίγιο κυνικός ντετέκτιβ Κρις Πάπας, στο Κβάντι, βρίσκεται, εν μέρει άθελά του, εν μέρει υποκινούμενος από μια υπόρρητη αυτοκαταστροφική -φυγόκεντρο της ανίας- δύναμη, σε μια ακόμη αρρωστημένη υπόθεση που περικλείει πτώματα και αινίγματα (και ποιος γνήσιος ντετέκτιβ θα γυρνούσε την πλάτη σε αυτά;)
Αυτό που ωστόσο, νομίζω, κάνουν τα βιβλία του Μίνω Ευσταδιάδη ξεχωριστά είναι πως δεν πρόκειται απλώς για "μια ακόμη αστυνομική ιστορία", "ένα ακόμη νουάρ". Στο Κβάντι, όπως και στον Δύτη, ο συγγραφέας, με την άνεση της βιωματικής γνώσης, απλώνει τη δράση των ηρώων και των αντι-ηρώων του στον χώρο και στον χρόνο, στην Ιστορία, στο παρελθόν και στον αχανή κόσμο μας. Ταυτόχρονα και παράλληλα με τις βαθμιαίες αποκαλύψεις που φέρνουν τον αναγνώστη αντιμέτωπο με τη φρίκη, το Κβάντι, εκτός από ένα εξαιρετικό νουάρ, μπορεί να διαβαστεί εκ παραλλήλου υπό το πρίσμα της κοινωνιολογίας, ως ψυχογράφημα, ως εγχειρίδιο στηλίτευσης του ελληνικού ελλείμματος (π.χ. σε ό,τι αφορά την αντιμετώπιση των ζώων και άλλα χαριτωμένα), ως λαογραφία μέρους της Αφρικής, ως πολυπολιτισμικό βαρόμετρο τριών ηπείρων (Ευρώπης-Αφρικής-Ασίας). Και αυτό συμβαίνει χάρη στον λόγο του Ευσταθιάδη που είναι στιλέτο ακριβείας, είναι τα ωραία ελληνικά που αγαπάμε να βλέπουμε να ξεδιπλώνουν νοήματα ουσίας και αλήθειες-μαστίγια στη λογοτεχνία, λέξεις που σε παίρνουν από τα μούτρα και σε αφήνουν να μηρυκάζεις ερωτηματικά.
Από Αφρική, έχω πάει μόνο Αίγυπτο. Που είναι σαν να μην έχω πάει Αφρική. Με το Κβάντι, αισθάνομαι σαν να ταξίδεψα στην καρδιά της Μαύρης Ηπείρου. Είχα μια υπόνοια από πριν πως η Αφρική δεν είναι για ευαίσθητα στομάχια και για ρομαντικούς -δηλαδή για μένα-, τώρα είμαι σίγουρη: όντως ο "πολιτισμένος" κόσμος χρησιμοποίησε και χρησιμοποιεί την Αφρική ως σκουπιδότοπο πάσης φύσεως "σκουπιδιών"...
Στο Κβάντι ανακατώνονται με μαεστρία ένα σωρό υλικά: στιλέτα, δολοφονημένα πτώματα, αυτοκτονίες, διπλοπροσωπίες, εκδίκηση, χαμένα έργα τέχνης, κάπηλοι κάθε είδους, κουρασμένοι αλλά αφοσιωμένοι μέχρι κόκαλο αστυνομικοί, ο ένας και μοναδικός Κρις Πάπας που αγνοεί κάθε νόμο και κανόνα ακολουθώντας τη δική του προσωπική ηθική, sex toys, ιστιοφόρα, ο Γούλιαμ Μπλέικ, ο Ταρκόφσκι, ο Ρεμπό και ο Σοπέν, αναλγητικά φάρμακα, Γάλλοι, Σέρβοι, Ελβετοί, Γερμανοί, Έλληνες, Ασιάτες, Αφρικανοί, σκυλιά, κτηνίατροι, ένοχοι και αθώοι. Όλα σε ένα χορό με βήματα μετρονομημένα, ισόποσα, ισόρροπα.
Επιφυλλάσσομαι να σχηματίσω οριστική άποψη αφότου διαβάσω και τα Σχέδια του Χάους, το επόμενο του Κβάντι βιβλίο του, αλλά προς το παρόν έμεινα με την εντύπωση πως Μίνως Ευσταθιάδης αγαπά όλους τους ήρωές του -ακόμη και τους εγκληματίες- ενώ ταυτόχρονα είναι ανελέητος μαζί τους -ακόμη και με τους αθώους- ή, αλλιώς διατυπωμένο, είναι ταυτόχρονα άτεγκτος και τρυφερός με τους ήρωές του. Και αυτό, κατά τη γνώμη μου, είναι ικανή συνθήκη για να μπορεί και ο αναγνώστης να κρατά ίσες αποστάσεις από τους ήρωες.
[Τον Κρις Πάπας δεν το έχω καταλάβει ακόμη πλήρως (και ίσως εντέλει δεν χρειάζεται, γιατί, αν ήταν προφανής, πιθανόν θα μου ήταν βαρετός), αλλά έχω την υπόνοια πως είναι φτιαγμένος από μια πάστα παλιάς κοπής ανθρώπων που, αν δεν έχουν πλέον ολότελα εκλείψει, πάντως σπανίζουν...]
September 12, 2025
ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΚΑΛΟ ΒΙΒΛΙΟ
June 27, 2021
Αν και λίγο μετά την μέση έχασα τον ενθουσιασμό του πρώτου μέρους παρόλα αυτά διαβάζεται απνευστί. Μου άρεσε περισσότερο ο κοφτός και στακάτος τρόπος γραφής του πρώτου μισού παρά οι ανατροπές τελειώνοντας το. Ευρηματικό και καλογραμμένο στο σύνολο του.
May 29, 2024
Μία περίεργη λέξη στον τίτλο
Ένα ακαταλαβίστικο αλλά σίγουρα πανέμορφο εξώφυλλο
Ένας νέος για εμένα συγγραφέας
Το βιβλίο αυτό ήταν ολόκληρο ένα μυστήριο
Γιατί εκτός του ότι ανήκει σε αυτό το είδος, πρόκειται δηλαδή για ένα noir μυθιστόρημα μυστηρίου, όσο κι αν έχεις διαβάσει την περιγραφή, δεν ξέρεις τι να περιμένεις πραγματικά.
Και ούτε θέλω να σας το χαλάσω.
Να πω όμως ορισμένα βασικά που θα μου άρεσε να γνώριζα νωρίτερα:
1. Αποτελείται από 4 κυρίως μέρη, το κάθε ένα διαδραματίζεται σε διαφορετική πόλη και ήπειρο (εντάξει, τα δύο πρώτα, στην ίδια ήπειρο αλλά άλλη χώρα. Ξεκινά από την Ελλάδα και συγκεκριμένα το Αίγιο, μία πόλη που έτυχε να έχω ζήσει 6 χρόνια, ήταν όμορφα να διαβάζω για γνώριμα μέρη.
2. Έχει κυρίως άντρες η ιστορία. Στο τελευταίο 15% μόνο εμφανίστηκαν 1-2 γυναίκες.
3. Στα trigger warnings περιέχει βιασμό, σωματική βία και εγκατάλειψη ζώου. Περιέχει και άλλα, αυτά όμως βρήκα ως πιο “ενοχλητικά”.
4. Μου άρεσαν οι μικρές αναφορές σε άλλους γνωστούς καλλιτέχνες, ζωγράφους, ποιητές κλπ.
Τελικά; Διαβάστηκε γρήγορα και μου κράτησε το ενδιαφέρον. Δεν μου άρεσε όσο περίμενα όμως και ούτε με έκανε να αναζητήσω άλλο βιβλίο του συγγραφέα.
Ένα ακαταλαβίστικο αλλά σίγουρα πανέμορφο εξώφυλλο
Ένας νέος για εμένα συγγραφέας
Το βιβλίο αυτό ήταν ολόκληρο ένα μυστήριο
Γιατί εκτός του ότι ανήκει σε αυτό το είδος, πρόκειται δηλαδή για ένα noir μυθιστόρημα μυστηρίου, όσο κι αν έχεις διαβάσει την περιγραφή, δεν ξέρεις τι να περιμένεις πραγματικά.
Και ούτε θέλω να σας το χαλάσω.
Να πω όμως ορισμένα βασικά που θα μου άρεσε να γνώριζα νωρίτερα:
1. Αποτελείται από 4 κυρίως μέρη, το κάθε ένα διαδραματίζεται σε διαφορετική πόλη και ήπειρο (εντάξει, τα δύο πρώτα, στην ίδια ήπειρο αλλά άλλη χώρα. Ξεκινά από την Ελλάδα και συγκεκριμένα το Αίγιο, μία πόλη που έτυχε να έχω ζήσει 6 χρόνια, ήταν όμορφα να διαβάζω για γνώριμα μέρη.
2. Έχει κυρίως άντρες η ιστορία. Στο τελευταίο 15% μόνο εμφανίστηκαν 1-2 γυναίκες.
3. Στα trigger warnings περιέχει βιασμό, σωματική βία και εγκατάλειψη ζώου. Περιέχει και άλλα, αυτά όμως βρήκα ως πιο “ενοχλητικά”.
4. Μου άρεσαν οι μικρές αναφορές σε άλλους γνωστούς καλλιτέχνες, ζωγράφους, ποιητές κλπ.
Τελικά; Διαβάστηκε γρήγορα και μου κράτησε το ενδιαφέρον. Δεν μου άρεσε όσο περίμενα όμως και ούτε με έκανε να αναζητήσω άλλο βιβλίο του συγγραφέα.
January 16, 2022
Αν το πιάσεις στα χέρια σου φρόντισε να έχεις χρόνο μπροστά σου, διαβάζεται απνευστι.
Συναρπαστικό
Συναρπαστικό
November 17, 2021
3,5
Μία καλογραμμένη δομημένη ιστορία μυστηρίου με ποιοτική γραφή και όμορφες περιγραφές. Ένα βιβλίο που πέρα από μυστηρίο και αγωνία, σου προσφέρει συγκίνηση και ένα δυνατό κοινωνικό μήνυμα. Οι τελευταίες σελίδες διαβάζονται με κομμένη την ανάσα, το φινάλε συγκλονιστικό!
Μία καλογραμμένη δομημένη ιστορία μυστηρίου με ποιοτική γραφή και όμορφες περιγραφές. Ένα βιβλίο που πέρα από μυστηρίο και αγωνία, σου προσφέρει συγκίνηση και ένα δυνατό κοινωνικό μήνυμα. Οι τελευταίες σελίδες διαβάζονται με κομμένη την ανάσα, το φινάλε συγκλονιστικό!
February 18, 2022
Ἐδῶ ἔχουμε ἕνα ἀστυνομικό μυθιστόρημα, ἀπό τή στιγμή πού ὑπάρχουν φόνοι καί πρέπει νά βρεθοῦν οἱ δολοφόνοι. Ὅμως στήν πραγματικότητα εἶναι μιά ἥρεμη φωνή καταγγελίας τοῦ βιασμοῦ μιᾶς ὁλόκληρης ηπείρου, χωρίς σεβασμό στήν ἱστορία της καί στήν κουλτούρα της.Ἔχουμε ἕνα βιβλίο ἀγάπης γιά τήν Ἀφρική. Ἕνα ἐξαιρετικό βιβλίο!
Πηγή http://www.exostispress.gr/Article/mi...
Πηγή http://www.exostispress.gr/Article/mi...
January 30, 2022
Εξαιρετικό όπως και ο Δύτης του ιδίου. Το μόνο που με έκανε να μην βάλω 5 αστεράκια, ήταν ότι μου φάνηκε πως η ροή έτρεχε λίγο πιο γρήγορα απ όσο θα θελα. Ίσως αλλες 70-100 σελίδες το κάνανε ακόμα καλύτερο, ειδικά όταν η γραφή του συγγραφέα είναι τόσο καθηλωτική και ανάλαφρη ταυτόχρονα.
Αναμένω την συνέχεια του Mr Pappas!
Αναμένω την συνέχεια του Mr Pappas!
March 18, 2024
Αλλο ένα αστυνομικό-κοινωνικό μυθιστόρημα από τον Μίνω Ευσταθιάδη δυνατό και ανατρεπτικό με εξαιρετική δεξιοτεχνία στη συγγραφή.
Χαίρομαι πολύ που τελικά μου αρέσει αυτός ο συγγραφέας γιατί είχα διακρίνει συγγραφικές αρετές και στο ''χωρίς γλ��σσα'' που δεν με είχε ενθουσιάσει τόσο κι είχα στενοχωρηθεί τότε.
Απ' όταν έφτιαξε τον ντετέκτιβ Κρις Πάπας και πορεύεται με αυτόν στις ιστορίες του άρχισε κατά τη γνώμη μου να ξετυλίγεται το μοναδικό συγγραφικό ταλέντο του συγγραφέα.
Αγωνιώδες, σφιχτοδεμένο, μικρά κεφάλαια που λειτουργούν ως page turner και δεν θες να το αφήσεις από τα χέρια σου.
Και μια ιστορία τόσο σκοτεινή, ειδικά όταν αναγνωρίζεις πως κάποια στοιχεία της είναι παρμένα από αληθινά γεγονότα.
Ένα αγωνιώδες ταξίδι στην Αφρική και στη μάχη των ανθρώπων να ξεφύγουν από τη μοίρα τους. Βλέπουμε επίσης μέσα από τον αιχμηρό σχολιασμό του συγγραφέα την καταπάτηση των αγαθών αλλά και των ανθρώπων της Αφρικής από τη Δύση, απ' όλους εμάς και τις χώρες μας, από τον βολεμένο δυτικό μας κόσμο και τη νοοτροπία κατακτητή με την οποία έχουμε μεγαλώσει.
Κάποτε όμως οι φτωχοί θα θελήσουν να πάρουν εκδίκηση όπως δείχνει και το μυθιστόρημα. Γιατί στο τέλος οι πεινασμένοι θα νικήσουν, για να θυμηθώ και τα γραπτά ενός άλλου αγαπημένου μου συγγραφέα, του Θανάση Τριαρίδη.
Συγχαρητήρια στον Μίνω Ευσταθιάδη γι' άλλη μια φορά. Μετά τον ''Δύτη'' ένα βιβλίο-ορόσημο για μένα που σημαδεύει ανεξίτηλα την ψυχή και τη σκέψη όποιου αναγνώστη το διαβάσει γιατί δεν είναι μόνο ένα αριστουργηματικά γραμμένο αστυνομικό αλλά μια άκρως επίκαιρη ιστορία που δυστυχώς κινδυνεύουμε να ξανασυμβεί γιατί οι φορείς των εγκληματικών ιδεών μπορεί να μην υπάρχουν πια αλλά υπάρχουν συνεχιστές τους που γοητεύονται από τις ιδέες αυτές δυστυχώς, ο Μίνως Ευσταθιάδης μάς δίνει το ''κβάντι'' άλλο ένα εξαιρετικό μυθιστόρημα για έναν κόσμο που χάνεται και για έναν πολιτισμό που καταπατάται (τον αφρικανικό) και χωρίς διάθεση διδακτισμού μας κάνει να αναρωτηθούμε για το μερίδιο της ευθύνης που μας αναλογεί σε αυτόν το χαμό ως κοινωνικό σύνολο καθώς και να αναρωτιόμαστε για την αδικία την οποία διαιωνίζουμε κατά το πέρασμά μας σε αυτόν τον κόσμο για να κατοχυρώσουμε την χόρτασή μας.
Υ.Γ: Για την ''Μπέτι Μπλου'' λυπήθηκα επίσης πολύ.
Χαίρομαι πολύ που τελικά μου αρέσει αυτός ο συγγραφέας γιατί είχα διακρίνει συγγραφικές αρετές και στο ''χωρίς γλ��σσα'' που δεν με είχε ενθουσιάσει τόσο κι είχα στενοχωρηθεί τότε.
Απ' όταν έφτιαξε τον ντετέκτιβ Κρις Πάπας και πορεύεται με αυτόν στις ιστορίες του άρχισε κατά τη γνώμη μου να ξετυλίγεται το μοναδικό συγγραφικό ταλέντο του συγγραφέα.
Αγωνιώδες, σφιχτοδεμένο, μικρά κεφάλαια που λειτουργούν ως page turner και δεν θες να το αφήσεις από τα χέρια σου.
Και μια ιστορία τόσο σκοτεινή, ειδικά όταν αναγνωρίζεις πως κάποια στοιχεία της είναι παρμένα από αληθινά γεγονότα.
Ένα αγωνιώδες ταξίδι στην Αφρική και στη μάχη των ανθρώπων να ξεφύγουν από τη μοίρα τους. Βλέπουμε επίσης μέσα από τον αιχμηρό σχολιασμό του συγγραφέα την καταπάτηση των αγαθών αλλά και των ανθρώπων της Αφρικής από τη Δύση, απ' όλους εμάς και τις χώρες μας, από τον βολεμένο δυτικό μας κόσμο και τη νοοτροπία κατακτητή με την οποία έχουμε μεγαλώσει.
Κάποτε όμως οι φτωχοί θα θελήσουν να πάρουν εκδίκηση όπως δείχνει και το μυθιστόρημα. Γιατί στο τέλος οι πεινασμένοι θα νικήσουν, για να θυμηθώ και τα γραπτά ενός άλλου αγαπημένου μου συγγραφέα, του Θανάση Τριαρίδη.
Συγχαρητήρια στον Μίνω Ευσταθιάδη γι' άλλη μια φορά. Μετά τον ''Δύτη'' ένα βιβλίο-ορόσημο για μένα που σημαδεύει ανεξίτηλα την ψυχή και τη σκέψη όποιου αναγνώστη το διαβάσει γιατί δεν είναι μόνο ένα αριστουργηματικά γραμμένο αστυνομικό αλλά μια άκρως επίκαιρη ιστορία που δυστυχώς κινδυνεύουμε να ξανασυμβεί γιατί οι φορείς των εγκληματικών ιδεών μπορεί να μην υπάρχουν πια αλλά υπάρχουν συνεχιστές τους που γοητεύονται από τις ιδέες αυτές δυστυχώς, ο Μίνως Ευσταθιάδης μάς δίνει το ''κβάντι'' άλλο ένα εξαιρετικό μυθιστόρημα για έναν κόσμο που χάνεται και για έναν πολιτισμό που καταπατάται (τον αφρικανικό) και χωρίς διάθεση διδακτισμού μας κάνει να αναρωτηθούμε για το μερίδιο της ευθύνης που μας αναλογεί σε αυτόν το χαμό ως κοινωνικό σύνολο καθώς και να αναρωτιόμαστε για την αδικία την οποία διαιωνίζουμε κατά το πέρασμά μας σε αυτόν τον κόσμο για να κατοχυρώσουμε την χόρτασή μας.
Υ.Γ: Για την ''Μπέτι Μπλου'' λυπήθηκα επίσης πολύ.
August 23, 2021
ΜΕΣΟ ΤΕΧΝΗΣ!!! Λίτσα Κοντογιάννη
Κβάντι ή Ιστορίες αίματος
Πρόκειται για το δεύτερο βιβλίο του κυρίου Ευσταθιάδη που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΙΚΑΡΟΣ, με κεντρικό ήρωα τον Ελληνογερμανό ιδιωτικό ερευνητή Κρις Πάπας, ένα άτομο παρορμητικό που η δεινή οικονομική του θέση τον αναγκάζει – πολλές φορές χωρίς καν να το πολυσκεφθεί-να αναλάβει οποιαδήποτε υπόθεση πέσει στα χέρια του. Ένας άνθρωπος με διαλυμένη μέση και με συντροφιά τα παυσίπονά του, που δεν παύει να αυτοσαρκάζεται και χωρίς καν να το καταλάβει, πάντα μπλέκει .
Αν το προηγούμενό του πόνημα σας ικανοποίησε, τότε αυτό θα σας συναρπάσει.
Ένα εξαιρετικά φιλοτεχνημένο εξώφυλλο γεμάτο σύμβολα, που μας παραπέμπει σε άλλους πολιτισμούς, μας προϊδεάζει για το τι θα αντιμετωπίσουμε διαβάζοντας το βιβλίο αυτό.
Μια ατμόσφαιρα αρκούντως σκοτεινή, αλλά δεν φτάνει μόνο αυτό, βουτάει στη σκοτεινιά της ανθρώπινης ψυχής, συναντώντας ατέλειες, πάθη και δαίμονες των ηρώων του, παρουσιάζοντας μας αυτούς, στις πιο ανθρώπινες διαστάσεις τους.
Ένα ταξίδι που μας οδηγεί από το Αίγιο, στη Μονμάρτη της Γαλλίας και από εκεί στην έρημο Καλαχάρι της Αφρικής. Καταφέρνει και προβάλει με γλαφυρότητα την πολιτισμική διαφορά ανάμεσα στη Δύση και τη Μαύρη Ήπειρο η οποία δυστυχώς πια βρίσκεται στον πάτο του πλανήτη. Μια ιστορία μυστηρίου γεμάτη από την απόλυτη noir ατμόσφαιρα, που εμείς οι λάτρεις του είδους συναντάμε στις παλιές, ασπρόμαυρες, ατμοσφαιρικές αστυνομικές ταινίες του ’50.
Ένα μυθιστόρημα που είναι δομημένο γύρω από τα ταξίδια του κυρίου Ευσταθιάδη στην Αφρική. Ένα μεγάλο κομμάτι αυτής της ιστορίας βασίζεται σε πραγματικά περιστατικά.
Μετά το δεύτερο μισό της ιστορίας γίνεται η μεγάλη ανατροπή που μπορεί να παγώσει σε πολλούς το αίμα. Μιας και βασίζεται σε μεγάλο μέρος στην πραγματικότητα, μη ξεχνάμε πως αυτή και μόνο αυτή έχει την ιδιότητα και ξεπερνάει κάθε φαντασία.
Ο συγγραφέας μας αρχίζει να εξελίσσεται σε δεξιοτέχνη του είδους και μας προσφέρει μέσα στις μόλις 256 σελίδες μια τόσο σφιχτοδεμένη αφήγηση, τόσο χορταστική, που θα τη ζήλευαν άλλα αστυνομικά του είδους, δυτικοευρωπαϊκής προέλευσης, που ίσως να ξεπερνούν και τις 500 σελίδες.
Η συμβουλή μας είναι μόνο μία: Απολαύστε το!
Κβάντι ή Ιστορίες αίματος
Πρόκειται για το δεύτερο βιβλίο του κυρίου Ευσταθιάδη που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΙΚΑΡΟΣ, με κεντρικό ήρωα τον Ελληνογερμανό ιδιωτικό ερευνητή Κρις Πάπας, ένα άτομο παρορμητικό που η δεινή οικονομική του θέση τον αναγκάζει – πολλές φορές χωρίς καν να το πολυσκεφθεί-να αναλάβει οποιαδήποτε υπόθεση πέσει στα χέρια του. Ένας άνθρωπος με διαλυμένη μέση και με συντροφιά τα παυσίπονά του, που δεν παύει να αυτοσαρκάζεται και χωρίς καν να το καταλάβει, πάντα μπλέκει .
Αν το προηγούμενό του πόνημα σας ικανοποίησε, τότε αυτό θα σας συναρπάσει.
Ένα εξαιρετικά φιλοτεχνημένο εξώφυλλο γεμάτο σύμβολα, που μας παραπέμπει σε άλλους πολιτισμούς, μας προϊδεάζει για το τι θα αντιμετωπίσουμε διαβάζοντας το βιβλίο αυτό.
Μια ατμόσφαιρα αρκούντως σκοτεινή, αλλά δεν φτάνει μόνο αυτό, βουτάει στη σκοτεινιά της ανθρώπινης ψυχής, συναντώντας ατέλειες, πάθη και δαίμονες των ηρώων του, παρουσιάζοντας μας αυτούς, στις πιο ανθρώπινες διαστάσεις τους.
Ένα ταξίδι που μας οδηγεί από το Αίγιο, στη Μονμάρτη της Γαλλίας και από εκεί στην έρημο Καλαχάρι της Αφρικής. Καταφέρνει και προβάλει με γλαφυρότητα την πολιτισμική διαφορά ανάμεσα στη Δύση και τη Μαύρη Ήπειρο η οποία δυστυχώς πια βρίσκεται στον πάτο του πλανήτη. Μια ιστορία μυστηρίου γεμάτη από την απόλυτη noir ατμόσφαιρα, που εμείς οι λάτρεις του είδους συναντάμε στις παλιές, ασπρόμαυρες, ατμοσφαιρικές αστυνομικές ταινίες του ’50.
Ένα μυθιστόρημα που είναι δομημένο γύρω από τα ταξίδια του κυρίου Ευσταθιάδη στην Αφρική. Ένα μεγάλο κομμάτι αυτής της ιστορίας βασίζεται σε πραγματικά περιστατικά.
Μετά το δεύτερο μισό της ιστορίας γίνεται η μεγάλη ανατροπή που μπορεί να παγώσει σε πολλούς το αίμα. Μιας και βασίζεται σε μεγάλο μέρος στην πραγματικότητα, μη ξεχνάμε πως αυτή και μόνο αυτή έχει την ιδιότητα και ξεπερνάει κάθε φαντασία.
Ο συγγραφέας μας αρχίζει να εξελίσσεται σε δεξιοτέχνη του είδους και μας προσφέρει μέσα στις μόλις 256 σελίδες μια τόσο σφιχτοδεμένη αφήγηση, τόσο χορταστική, που θα τη ζήλευαν άλλα αστυνομικά του είδους, δυτικοευρωπαϊκής προέλευσης, που ίσως να ξεπερνούν και τις 500 σελίδες.
Η συμβουλή μας είναι μόνο μία: Απολαύστε το!
December 19, 2025
Εκεί που για μένα έχασε το συγκεκριμένο αστυνομικό μυθιστόρημα είναι ότι έγινε ενδιαφέρον στις τελεύταιες 50-80 σελίδες όπου εν τέλει όλα τα προηγουμένως εξιστορούμενα γεγονοτα έδεσαν. Κι ενώ είμαι απο τους ανθρώπους που συναρπάζονται απο τις εναλλαγές χρονοδιαγραμμάτων και το πλέξιμο παρελθόντος και παρόντος σε μια ιστορία, δυσκολεύτηκα με τη ροή του μυθιστορήματος εξαρχής και τη συνοχή της ιστορίας.
Επίσης θεώρησα ότι η γλώσσα δεν ήταν ομοιόμορφη, κι ενώ προφανώς κάθε χαρακτήρας έχει προσωπικότητα και τρόπο εκφρασης, οι ενδιάμεσες περιγραφές προσπαθούσαν εν μέρει να ειναι λογοτεχνικά καλλιεργημενες ενω παραλληλα παρέθεταν κοινότυπες εκφράσεις ή εμπειρίες της συγχρονης ζωής που ένιωθαν περίεργες και μη σχετικές, σε έβγαζαν απο τον εγκλιματισμό του αφηγηματικου χοροχρόνου.
Επίσης θεώρησα ότι η γλώσσα δεν ήταν ομοιόμορφη, κι ενώ προφανώς κάθε χαρακτήρας έχει προσωπικότητα και τρόπο εκφρασης, οι ενδιάμεσες περιγραφές προσπαθούσαν εν μέρει να ειναι λογοτεχνικά καλλιεργημενες ενω παραλληλα παρέθεταν κοινότυπες εκφράσεις ή εμπειρίες της συγχρονης ζωής που ένιωθαν περίεργες και μη σχετικές, σε έβγαζαν απο τον εγκλιματισμό του αφηγηματικου χοροχρόνου.
April 12, 2024
J'avais beaucoup aimé la première enquête du personnage, et je me faisais une joie de le retrouver, retrouver son île, la mer.
Malheureusement, l'enquête se déroule un peu partout, et surtout à Paris en hiver.
Les phrases trop descriptives ont eu raison de ma patience, et j'ai terminé en avance rapide.
Ce qui est dommage car ce roman parle d'un drame africain peu connu.
Malheureusement, l'enquête se déroule un peu partout, et surtout à Paris en hiver.
Les phrases trop descriptives ont eu raison de ma patience, et j'ai terminé en avance rapide.
Ce qui est dommage car ce roman parle d'un drame africain peu connu.
November 5, 2025
Πολύ καλό. 4,5⭐️
December 18, 2024
Καιρό το είχα στα to read αυτό, ήρθε η ώρα του φέτος το καλοκαίρι και δεν απογοήτευσε. Σκοτεινή γραφή, σκληρή ιστορία και πλοκή που κάποια στιγμή 40 σελίδες πριν το τέλος λες ¨καλά πως θα το μαζέψει όλο αυτό;" αλλά το καταφέρνει και το αποτέλεσμα είναι αρκούντως θλιβερό και λυτρωτικό.
Displaying 1 - 22 of 22 reviews