«Θεέ μου, Θεέ μου... το να 'μαι χριστιανός είναι... είναι χαρά! Αλλά και είμαι χριστιανός γιατί.. γιατί αυτό είναι χαρά! Και είναι η χαρά μου πραγματική... Είναι μια χαρά αυτή εκατό τα εκατό ρεαλιστική,... καθώς είναι εκατό τα εκατό ρεαλιστικό το σύμπαν μες στο οποίο ζει και κινείται ο χριστιανός,... γιατί είναι ο χριστιανισμός μου ο μόναδικός ρεαλιστικός τρόπος ζωής... Μέσα σε όλα αυτά τα φανταστικά,... τα καθόλου, μα καθόλου ρεαλιστικά κακέκτυπα ζωής που με κυκλώνουν από παντού».
Ο Αντώνης Σαμαράκης (en: Antonis Samarakis) του Ευριπίδη και της Ανδριανής γεννήθηκε στην Αθήνα, όπου σπούδασε νομικά (1937-1941). Από το 1935 ως το 1963 εργάστηκε στο Υπουργείο Εργασίας, θέση από την οποία παραιτήθηκε με την επιβολή της δικτατορίας του Μεταξά και στην οποία επέστρεψε το 1945. Συμμετείχε ως εκπρόσωπος της χώρας μας σε διεθνείς συναντήσεις για θέματα εργασιακά και μεταναστευτικά. Το 1963 παντρεύτηκε την Ελένη Κουρεμπανά. Την περίοδο 1968-1969 ηγήθηκε αποστολής εμπειρογνωμοσύνης στις χώρες της Αφρικής μετά από ανάθεση της Διεθνούς Ομάδας Εργασίας. Ως εκπρόσωπος της Ουνέσκο ταξίδεψε στην Αιθιοπία και δραστηριοποιήθηκε με άρθρα του για τη διεθνή κινητοποίηση υπέρ της επίλυσης των προβλημάτων των κατοίκων της χώρας. Στη λογοτεχνία πρωτοεμφανίστηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1930 ως ποιητής από τις στήλες των περιοδικών "Παιδικός κόσμος" και "Διάπλασις των Παίδων". Ακολούθησαν δημοσιεύσεις του στις σελίδες της "Νέας Εστίας" και άλλων περιοδικών, όπως το "Ξεκίνημα", και τα "Νεοελληνικά Γράμματα". Συνεργάστηκε επίσης με το περιοδικό "Ακτίνες" μετά τον πόλεμο του 1940. Το 1954 εκδόθηκε η πρώτη του συλλογή διηγημάτων με τίτλο Ζητείται ελπίς. Ακολούθησαν πέντε ακόμη βιβλία του, τα οποία γνώρισαν πολλές επανεκδόσεις και μεταφράσεις σε ξένες γλώσσες. Τιμήθηκε με το κρατικό βραβείο διηγήματος (1962 για το "Αρνούμαι"), το Βραβείο των Δώδεκα - Έπαθλο Κώστα Ουράνη (1966 για "Το λάθος"), το Μέγα Βραβείο Αστυνομικής Λογοτεχνίας στη Γαλλία (1970 για "Το λάθος"). Τιμήθηκε επίσης για τη συνολική προσφορά του από τη διοργάνωση Europalia (1982) και με το Σταυρό του Ιππότη των Γραμμάτων και των Τεχνών (1995). Μετά τη μεταπολίτευση δημοσίευσε κείμενα κοινωνικού και πολιτικού περιεχομένου στον ημερήσιο και περιοδικό Τύπο. Διηγήματά του έγιναν σενάρια για κινηματογραφικές ταινίες. Ταινία έγινε επίσης "Το λάθος" από τον Peter Fleischmann. Η πεζογραφία του Αντώνη Σαμαράκη τοποθετείται στο χώρο της κοινωνικής καταγγελίας. Μέσα από τα έργα του προβάλλει έντονη η αγωνία για την πορεία του σύγχρονου κόσμου, η κοινωνική συνείδηση και η ανθρωπιστική κοσμοθεωρία του συγγραφέα. Η γλώσσα του είναι απλή, χωρίς επιτηδευμένο ύφος, ξεχωρίζει κυρίως για την πυκνότητα των νοημάτων. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν η ευρηματι
Ο συγγραφέας κύριος Αντώνης Σαμαράκης υπήρξε ένας από τους πιο σπουδαίους λογοτέχνες στην χώρα μας κι άφησε πίσω του ένα σημαντικό έργο. Νομίζω πως είναι λίγοι/ες που δεν τον γνωρίζουν. Εγώ ανήκω στην κατηγορία εκείνων των αναγνωστών που δεν είχε τύχει μέχρι σήμερα να διαβάσω κάποιο έργο του αλλά να που μου δόθηκε η ευκαιρία να ξεκινήσω από τώρα καί μελλοντικά να αναζητήσω κι άλλα βιβλία του. Οι εκδόσεις Ψυχογιός προβαίνουν στην δημοσίευση ενός ανέκδοτου έργου του συγγραφέα κυρίου Αντώνη Σαμαράκη 73 χρόνια μετά τη συγγραφή του. Ο λόγος για το δοκίμιο με τίτλο ''Γιατί είμαι ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ'' που παρέμενε άγνωστο μέχρι καί τις μέρες μας καί δεν είχε εκδοθεί ποτέ. Ποιός ξέρει; Για όλα υπάρχει η κατάλληλη στιγμή καί ίσως τώρα να ήταν πιο ''πρόσφορο'' το έδαφος ώστε να ευδοκιμήσει το παρόν κείμενο.
Υπάρχουν βιβλία που έρχονται στα χέρια μας όχι μόνο για να μας ψυχαγωγήσουν αλλά για να μας προβληματίσουν. Με δεδομένο πως το παρόν βιβλίο γράφτηκε το 1947 μέσα σε μία δύσκολη περίοδο για την κοινωνία τόσο σε πολιτικό όσο καί σε ιστορικό επίπεδο,φαντάζει για κάποιους/ες περίεργο που δεν εκδόθηκε τότε καί γίνεται γνωστό σήμερα. Δεν μπορώ να σας πώ με σιγουριά αν τότε θα είχε την ίδια αποδοχή,απήχηση καί σημασία που έχει στις μέρες μας. Τί θέλω να πώ με αυτό; Καλώς,ή,κακώς ζούμε σε μία εποχή όπου η θρησκεία καί η πίστη γενικότερα θεωρείται ένα θέμα ξεπερασμένο,μην σας πώ καί ταμπού για αρκετούς/ες να δηλώνουν πως πιστεύουν κάπου. Έχω αναφέρει πολλάκις πως το ζήτημα της πίστης ή μη είναι ένα αναφαίρετο καί καθ'όλα προσωπικό δικαίωμα του κάθε ανθρώπου ανεξαιρέτως. Κανείς καί καμία δεν έχει το δικαίωμα να του/της το στερήσει,ή,να του/της επιβάλλει την αποψή του. Δε δύναμαι να διανοηθώ πως ως μία σύγχρονη -κατά τ'άλλα- κοινωνία που υπερασπιζόμαστε τα ανθρώπινα δικαιώματα,μπορούν κάποιοι/ες με μεγάλη ευκολία επιθυμούν να στερήσουν αυτό το δικαίωμα από άλλους ανθρώπους.
Ο συγγραφέας με λόγο ευθύ,θρασύ -σε κάποια σημεία- καί απόλυτο αποτυπώνει πάνω στο χαρτί ένα κείμενο θρησκευτικό με μία φιλοσοφική διάθεση να το κατακλύζει καί να παρασύρει το αναγνωστικό κοινό καί ακόμη κι αν κάποιος/α διαφωνεί με τα λεγόμενά του να μην μπορεί να το αφήσει από τα χέρια του/της. Ένα κείμενο σαν εξομολόγηση. Σαν μία άτυπη κατάδυση στην ψυχή του συγγραφέα όπου εξαιτίας της θα μπορέσουμε να δούμε τις μύχιες σκέψεις καί αλήθειες του συγγραφέα. Αγάπησα αυτό το αδάμαστο πνεύμα του συγγραφέα καί τη διαχρονικότητα της γραφής καί του πνεύματός του. Άν καί φαντάζει κάπως άκαιρο το θέμα του δοκιμίου,κατά την άποψή μου είναι πιο επίκαιρο από ποτέ. Όταν αμφιβάλλουμε για τα πάντα γύρω μας,για κάποιους ανθρώπους η θρησκεία είναι η σταθερά τους. Οι κατευθυντήριες γραμμές πάνω στις οποίες θα πατήσουν καί θα προχωρήσουν στη ζωή τους χωρίς να παρεκκλίνουν. Ένας αθέατος βοηθός ώστε να ανακαλύψουν καί να αποδεχθούν τα πάντα γύρω τους καί κυρίως τον ίδιο τους τον εαυτό.
''ΘΕΕ ΜΟΥ, ΘΕΕ ΜΟΥ… ΤΟ ΝΑ ’ΜΑΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ ΕΙΝΑΙ… ΕΙΝΑΙ ΧΑΡΑ! ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΕΙΜΑΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ ΓΙΑΤΙ… ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΧΑΡΑ! ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ Η ΧΑΡΑ ΜΟΥ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ… ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΧΑΡΑ ΑΥΤΗ ΕΚΑΤΟ ΤΑ ΕΚΑΤΟ ΡΕΑΛΙΣΤΙΚΗ… ΚΑΘΩΣ ΕΙΝΑΙ ΕΚΑΤΟ ΤΑ ΕΚΑΤΟ ΡΕΑΛΙΣΤΙΚΟ ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ ΜΕΣ ΣΤΟ ΟΠΟΙΟ ΖΕΙ ΚΑΙ ΚΙΝΕΙΤΑΙ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ. ΝΑ ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ… ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ ΜΟΥ Ο ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ ΡΕΑΛΙΣΤΙΚΟΣ ΤΡΟΠΟΣ ΖΩΗΣ… ΜΕΣΑ ΣΕ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΑ… ΤΑ ΚΑΘΟΛΟΥ, ΜΑ ΚΑΘΟΛΟΥ ΡΕΑΛΙΣΤΙΚΑ ΚΑΚΕΚΤΥΠΑ ΖΩΗΣ ΠΟΥ ΜΕ ΚΥΚΛΩΝΟΥΝ ΑΠΟ ΠΑΝΤΟΥ.'' (Περίληψη οπισθοφύλλου)
Γιατί να διαβάσει κάποιος/α αυτό το βιβλίο; Γιατί όχι; Ο συγγραφέας δεν επιχειρηματολογεί αλλά δίνει με πλήρη συναίσθηση των λεγομένων του ό,τι κρύβει μέσα στην ψυχή του σχετικά με το ζήτημα της πίστης. Δεν τον απασχολεί αν θα κριθεί καί κατακριθεί για τα όσα λέει. Δεν επιθυμεί να μας ''αποπλανήσει'' με την ευθύτητα καί την πειθώ του λόγου του. Δεν στοχεύει εκεί. Ίσως να είναι ένας δικός του τρόπος για να μιλήσει για την πίστη του στον Θεό καί πως αυτή τον διαμόρφωσε σε αυτό που ήταν. Ίσως καί κάτι άλλο... Πολλά τα ίσως καί μόνο εκείνος θα μπορούσε να απαντήσει με σιγουριά. Εγώ δεν έχω παρά να σας προτείνω να το αναζητήσετε.
Με πολλά θα μπορούσε να συμφωνήσει και να διαφωνήσει κάνεις, διαβάζοντας αυτό το πρώιμο δοκίμιο του Αντώνη Σαμαράκη. Σε κάθε περίπτωση, η ανάγνωσή του μπορεί να αποτελέσει εφαλτήριο για γόνιμο προβληματισμό.
Η ανάγνωση του βιβλίου έχει ένα ενδιαφέρον αν κάποιος γνωρίζει καλά τον συγγραφέα και τα έργα του και θέλει να γνωρίσει και μια άλλη του πτυχή που δε φαίνεται τόσο στα γνωστά του βιβλία. Ωστόσο σα κείμενο είναι αρκετά μονότονο, χωρίς ιδιαίτερη συνοχή, με ύφος προφορικού λόγου και πρόχειρων σκέψεων.