„Oddajemy w Państwa ręce książkę poświęconą tematyce dysforii i niezgodności płciowej. Oba te zjawiska są, jak się wydaje, częstym doświadczeniem osób transpłciowych, które z ich powodu poszukują specjalistycznej pomocy. Jest to jednocześnie obszar wiedzy i praktyki klinicznej podlegający w okresie ostatnich lat niezwykle dynamicznym i rozległym przemianom. Dotyczą one zarówno teorii, praktyki i języka, jak również postaw społecznych”. Z Przedmowy Doświadczenie innej – niż przypisana przy urodzeniu płci – przestało być rozumiane przez specjalistów jako zaburzenie psychiczne wymagające terapii, a uwaga klinicystów przeniesiona została na stan uporczywej rozbieżności między własnym ja, ciałem i rolą społeczną. Ta rozbieżność doświadczana bywa niezwykle boleśnie jako cierpienie utrudniające funkcjonowanie (dysforia płciowa) lub w postaci poczucia niespójności między wewnętrznym przeżywaniem swojej płci, a realnością cielesną i społeczną (niezgodność płciowa). Obie sytuacje mają status diagnoz medycznych – odpowiednio w DSM-5 (APA, 2013) i ICD-11 (WHO, 2018). Nowoczesne spojrzenie na problematykę jest niezwykle mało znane w Polsce. Specjaliści i różne ośrodki nie zawsze znają i stosują najnowsze standardy, dlatego publikację należy uznać za niezbędną na rynku wydawniczym. Mocną stroną książki jest zarówno ogromna wiedza autorów, ich działalność naukowa, dydaktyczna, jak i doświadczenie nabywane w codziennej praktyce klinicznej, prowadzenie oceny i kwalifikacji pacjentów do tranzycji medycznej i formalno-prawnej, czy tworzenie grup wsparcia dla osób transpłciowych i ich rodzin. Publikacja z pewnością zainteresuje lekarzy, psychologów, seksuologów, psychoterapeutów, socjologów i prawników, a także studentów.
Proszę nie zrażać się początkiem. Pierwszych 50 stron napisanych jest bardzo topornym językiem. Czuć, że to praca zbiorowa. Niemniej, później jest już przystępnie. Dużo konkretów. Szczególnie polecam osobom po lewej i prawej stronie wielkiego trendu polaryzacji zapoznanie się z tą książką, bo jest tu wprost napisane, że do dzieci do lat 12, które wykazują atypowy rozwój płciowy (łącznie z dysforią) nie stosuje się żadnych interwencji, ani hormonalnych, ani chirurgicznych. Rodzicom sugeruje się zasadę złotego środka, czyli akceptowanie zabaw i ubioru preferowanego przez dziecko, zwłaszcza w domu. Na zewnątrz też o ile nie narazi to dziecko na zachowania agresywne osób postronnych. Model holenderski odradza używanie zaimków preferowanych przez dziecko aż do 12 r.z. Po 12 r.z.używać ich trzeba, jeśli dysforia się utrzymuje, bo ich niestosowanie może przyczynić się do depresji i myśli samobójczych. Hormonalne hamowanie procesów dojrzewania możliwe jest ok. 16 r.z. chirurgiczne zabiegi dopiero od 18 r.z. Taki ten lord gender straszny, że aż wcale.
Książka naukowa przeznaczona w głównej mierze dla specjalistów i specjalistek zajmujących się osobami transpłciowymi, osób transpłciowych jak i ich rodzin i bliskich. Autorzy kompleksowo opisują zagadnienia związane z transpłciowościa, a tym samym zapełniają lukę w polskiej literaturze naukowej. Jaka osoba transpłciowa cieszę się, że taka książka została wydana ponieważ z pewnością poprawi to stan wiedzy na temat tego zagadnienia. Szczególnie, że transpłciowość jest obwarowana różnymi stereotypami i uprzedzeniami