Συνεχιστής της «εριστικής» παράδοσης ενός Λίχτενμπεργκ ή ενός Σοπενχάουερ, ο Βάλτερ Μπένγιαμιν κατέχει θέση ξεχωριστή ανάμεσα στους αποφθεγματογράφους του 20ού αιώνα. Το βιβλίο αυτό περιέχει μια επιλογή από τους περιβόητους αφορισμούς του, οργανωμένη γύρω από το σημαδιακό "Νο 13": Εξήντα πέντε θέσεις για τα βιβλία και τις πόρνες, το γράψιμο, την κριτική, τους σνομπ και την επιτυχία. Οι πέντε "δεκατριλογίες" του Μπένγιαμιν θέλουν να προκαλέσουν, να σκανδαλίσουν. Αν ήταν να περιγράψω τον κρίκο που τις συνέχει, θα έλεγα ότι είναι η πολεμική αιχμή. Βάλλουν κατά συναισθηματικών στερεοτύπων και οκνηρών κοινών τόπων, θέλουν να σκορπίσουν την παχύρρευστη εκείνη ομίχλη που κρύβει απ’ τα μάτια μας τα μέσα, τους σκοπούς και τα κίνητρα της γραφής και της τέχνης. ΚΩΣΤΑΣ ΚΟΥΤΣΟΥΡΕΛΗΣ
Walter Bendix Schönflies Benjamin was a German Jewish philosopher, cultural critic, media theorist, and essayist. An eclectic thinker who combined elements of German idealism, Romanticism, Western Marxism, Jewish mysticism, and neo-Kantianism, Benjamin made influential contributions to aesthetic theory, literary criticism, and historical materialism. He was associated with the Frankfurt School and also maintained formative friendships with thinkers such as playwright Bertolt Brecht and Kabbalah scholar Gershom Scholem. He was related to German political theorist and philosopher Hannah Arendt through her first marriage to Benjamin's cousin Günther Anders, though the friendship between Arendt and Benjamin outlasted her marriage to Anders. Both Arendt and Anders were students of Martin Heidegger, whom Benjamin considered a nemesis. Among Benjamin's best known works are the essays "The Work of Art in the Age of Mechanical Reproduction" (1935) and "Theses on the Philosophy of History" (1940). His major work as a literary critic included essays on Charles Baudelaire, Johann Wolfgang von Goethe, Franz Kafka, Karl Kraus, Nikolai Leskov, Marcel Proust, Robert Walser, Trauerspiel and translation theory. He also made major translations into German of the Tableaux Parisiens section of Baudelaire's Les Fleurs du mal and parts of Proust's À la recherche du temps perdu. Of the hidden principle organizing Walter Benjamin's thought Scholem wrote unequivocally that "Benjamin was a philosopher", while his younger colleagues Arendt and Theodor W. Adorno contend that he was "not a philosopher". Scholem remarked "The peculiar aura of authority emanating from his work tended to incite contradiction". Benjamin himself considered his research to be theological, though he eschewed all recourse to traditionally metaphysical sources of transcendentally revealed authority. In 1940, at the age of 48, Benjamin died by suicide at Portbou on the French Spanish border while attempting to escape the advance of the Third Reich. Though popular acclaim eluded him during his life, the decades following his death won his work posthumous renown.
Ειδικά τα κεφάλαια «Ο δρόμος προς την επιτυχία» και το «Η τεχνική του συγγραφέα» αξίζει να ξαναδιαβάζονται. Τα επιλεγόμενα δεν είχαν κανένα λόγο ύπαρξης πέραν του να προσδοκούν έναν επιπλέον όγκο στο βιβλίο για να δικαιολογεί την ύπαρξη του ως ξεχωριστή έκδοση. Μικρό αλλά θαυματουργό. Ο συγγραφέας οξυδερκέστατος. Κρίμα που έφυγε νωρίς. Σίγουρα θα επακολουθήσει κι άλλο.
Εντάξει, θα γράψω κακία. Είναι ένα βιβλιαράκι αφορισμών. Οι αφορισμοί του Μπένγιαμιν είναι αυτοί που είναι, οκ. Καταλαμβάνουν την μισή ύλη του βιβλίου. Την άλλη μισή την καταλαμβάνει η παρλαπιπιαση και η αυτοπροβολή του Κουτσουρέλη. Ο "τάδε που γράφει έτσι" κι ο ένας κι ο άλλος, συνεχής παράθεση τσιτατων και ονομάτων για να αναδείξουν το υπόβαθρο του επιμελητή, και χωρίς ουσιαστικό λόγο αφού μιλάμε για αφορισμούς του Μπένγιαμιν. Μόνο την συγκριτική μελέτη των Μπεκενμπάουερ και Πουλόφσκι για τους Ουκρανούς τροβαδούρος του 17ου αιώνα που δεν μας κοουτσρει ο φιλτατος Κουτσουρέλης.
Δεν ξέρω τι να γράψω γι αυτό το βιβλίο, εκτός του ότι δεν ήταν για εμένα. Δεν αγαπώ τα αποφθέγματα, το αντίθετο. Και δε μου αρέσει ιδιαίτερα να διαβάζω σχόλια άλλων για το τι εννοούσε ο εκάστοτε συγγραφέας, τι θα έπρεπε να αποκομίσω.