Jump to ratings and reviews
Rate this book

Afscheid

Rate this book
In Afscheid zijn we getuige van de ondergang van een succesvolle basketbalspeler aan tuberculose. Zijn aankomst in een sanatorium in een vakantieoord in de bergen roept bij de aanwezige gasten allerhande speculaties en soms kwaadaardige roddels op. De verteller, café-eigenaar annex winkelier, brengt met verbazing, genegenheid en fantasie het doen en laten van de stervende sportman in herinnering. De verpleger en het hotelmeisje, de zieke bewoners en de café-klanten verwonderen zich over deze raadselachtige eenling. Er komen brieven… Er is het bezoek van twee vrouwen – zijn echtgenote en zijn minnares? Hij verhuist naar een chalet. Vinden hier aanstootgevende samenkomsten plaats? Subtiele details, flarden van gesprekken en de herinneringen van de café-eigenaar creëren een mysterieus netwerk van onwaarschijnlijke relaties in het Argentinië van de jaren vijftig.

95 pages, Paperback

First published January 1, 1953

42 people are currently reading
1798 people want to read

About the author

Juan Carlos Onetti

146 books385 followers
Juan Carlos Onetti (July 1, 1909, Montevideo – May 30, 1994, Madrid) was an Uruguayan novelist and author of short stories.

A high school drop-out, Onetti's first novel, El pozo, published in 1939, met with his close friends' immediate acclaim, as well as from some writers and journalists of his time. 500 copies of the book were printed, most of them left to rot at the only bookstore that sold it, Barreiro (the book was not reprinted until the 60's, with an introduction and preliminary study by Ángel Rama). Aged 30, Onetti was already working as editing secretary of the famous weekly Uruguayan newspaper Marcha. He had lived for some years in Buenos Aires, where he published short stories and wrote cinema critiques for the local media, and met and befriended the notorious novelist and journalist, Roberto Arlt ("El juguete rabioso", "Los siete locos", "Los lanzallamas").

He went on to become one of Latin America's most distinguished writers, earning Uruguay's National Prize in literature in 1962. In 1974, he and some of his colleagues were imprisoned by the military dictatorship. Their crime: as members of the jury, they had chosen Nelson Marra's short story El guardaespaldas (i.e. "The bodyguard") as the winner of Marcha's annual literary contest. Due to a series of misunderstandings (and the need to fill some space in the following day's edition), El guardaespaldas was published in Marcha, although it had been widely agreed among them that they shouldn't and wouldn't do so, knowing this would be the perfect excuse for the military to intervene Marcha, considering the subject of the story (the interior monologue of a top-rank military officer who recounts his murders and atrocious behavior, much as it was happening with the functioning regime).

Onetti left his native country (and his much-loved city of Montevideo) after being imprisoned for 6 months in Colonia Etchepare, a mental institution. A long list of world-famous writers -including Gabriel García Márquez, Mario Vargas Llosa and Mario Benedetti - signed open letters addressed to the military government of Uruguay, which was unaware of the talented (and completely harmless) writer it had imprisoned and humiliated.

As soon as he was released, Onetti fled to Spain with his wife, violin player Dorotea Mühr. There he continued his career as a writer, being awarded the most prestigious literary prize in the Spanish-speaking world, the Premio Cervantes. He remained in Madrid until his death in 1994. He is interred in the Cementerio de la Almudena in Madrid.

Ratings & Reviews

What do you think?
Rate this book

Friends & Following

Create a free account to discover what your friends think of this book!

Community Reviews

5 stars
419 (22%)
4 stars
756 (40%)
3 stars
481 (25%)
2 stars
157 (8%)
1 star
49 (2%)
Displaying 1 - 30 of 270 reviews
Profile Image for Vit Babenco.
1,787 reviews5,802 followers
September 11, 2025
Wretched, joyless lives… Juan Carlos Onetti knows everything about this kind of existence… And not a story without a twist…
A tale of down and out theatre impresario and some crazy play A Dream Come True
…wearing a blond wig parted down the middle that I prefer not to take off even when I go to sleep, a denture that never fit very well and makes me hiss and speak in an affected way, I found myself in the library of this home for impoverished theater people and came upon a tiny book in dark blue binding with embossed gold letters that said Hamlet

Esbjerg by the Sea is a bookmaker’s story… The House in the Sand is about hiding from the world… Life is sand… The Photograph Album is full of schoolboy’s inane reveries… Hell Most Feared is a weird tale of the ruined relationships… And the mad woman’s cruel revenge…
She was twenty and Risso was forty. She set herself the task of believing in him, discovered intensity in his curiosity, told herself that you really are alive only when each day brings some surprise.

The Image of Misfortune is about suicide and its aftermath… Sad as She – once there was love and now it’s gone… Miserable New Year’s EveThe Stolen Bride is a tale of a crazy whore who imagined herself to be a bride…
And Goodbyes is a central story…
A small town in the mountains… A resort… Consumptives come here to be healed or to die… A new sick man comes to town…
I would rather not have seen more than his hands; it would have been enough to see them when I gave him change for a hundred-peso note and the fingers held the bills tight, tried to put them in straight, and then, all at once, decisively squashed them into a flattened ball that he stuffed shamefully into a coat pocket; would have sufficed for me to know that he was not going to be cured, that he did not know where to summon the resolve to be cured.

The story is told by the owner of the store… He is just a witness… The new man is a former basketball player so he is an object of the narrator’s interest… The time of last goodbyes… A woman comes to see the man… Then a girl visits him… And then they both come at the same time…
There would always be houses and roads, cars and gas pumps, and other people who exist and breathe, have forebodings, imagine, prepare meals, contemplate themselves in a tedious and reflexive way, pretend and plan.

One is gone and the world continues exactly as before…
Profile Image for Sawsan.
1,000 reviews
July 23, 2022
عزلة النفس فيما قبل الوداع الأخير
رواية صغيرة للكاتب الأوروجواني خوان كارلوس أونيتي
في بلدة صغيرة تتجه الأنظار للرجل الغريب القادم للعلاج من مرض السل
وتبدأ التخمينات والأحاديث عن شخصيته وأفعاله وخطاباته وزائراته النساء
يكتب أونيتي في سرد متداخل عن الرجل الصامت المنعزل
الذي يكتب الرسائل ويُجيد التظاهر بالأمل من أجل الزائرات
ويرصد بعيون الراوي اليأس والانعزال والانسحاب من الحياة

خوان كارلوس أونيتي يميل للعزلة والانطواء في حياته
في فترة الديكتاتورية في أوروجواي سُجن عام 1974 لمدة 6 شهور في مصحة نفسية
بتهمة اشتراكه في لجنة تحكيم جائزة أدبية ومنح الجائزة لقصة أُعتبرت مُسيئة من قبل السلطات
وبعد خروجه غادر بلده إلى أسبانيا وأقام فيها حتى وفاته
Profile Image for Luís.
2,376 reviews1,371 followers
June 25, 2025
Los Adioses is a masterpiece from the point of view that fascinated Henry James and has, since its publication, become one of the pillars of storytelling. When a writer begins the composition of a story, he has to make two fundamental decisions that condition the final result: the first is to determine who tells the story, that is, who is the narrator. The second is to establish from what perspective he does it.
Profile Image for Enrique.
606 reviews394 followers
January 15, 2025
Muy bueno aquí Onetti. Críptico y misterioso en la forma de lanzar el mensaje, y sin embargo contundente en el fondo. Hermosa la forma de narrarlo, omitiendo casi todo. Cuanto me gusta con los años más lo sugerido que lo que explícito. Aquí Onetti no se cansa de jugar con el lector y de darnos lecciones de cómo se narra en poco más de 100 páginas una buena historia, recortando y eliminando tal vez más de 200 páginas de contenido innecesario: podar continuamente la historia para mejorarla.
 
A base de leer a Onetti he aprendido a sacar lo mejor suyo, que es mucho. Aquí juega con el lenguaje y la imaginación del lector como pocos lo hacen. Digo que juega con el lector porque te atrapa en su tela de araña de un lenguaje cuidado sin acabar de darte los datos que precisas para resolver lo que te quiere contar. Esa escritura críptica absolutamente intencionada, que deja al lector en tensión sin saber exactamente qué es lo que te está proponiendo, no sabes si estás leyendo de forma adecuada el texto y no te enteras del todo, o bien no estás prestando la atención suficiente: vuelves páginas atrás, relees algún renglón anterior para dar sentido a esa fragmentación que Onetti hace de forma magistral: no existen apenas nombres, parece uno de esos parajes míticos suyos, no parece existir trama aparente o intenciones de fondo del autor (aunque anticipo que hay ambas y de mucha intensidad y enjundia).
 
¿Que estoy leyendo? Que esconde el enigma de esas personas que vienen y van al almacén del narrador, ese esbozo de derrota. Solo sabes que te gusta.
 
Los adioses del título, ese adiós progresivo: “No sentía lástima por el hombre sino por lo que evocaba cuando venía a beber su cerveza y pedir sin palabras, sus cartas. Nada en sus movimientos, su voz lenta, su paciencia delataba un cambio, la huella de los hechos innegables, las visitas y los adioses.” 
 
Un tema-fuerza es la falta de intimidad en los pequeños pueblos, donde cualquier mínimo detalle es opinable por cualquiera y objeto de debate público; se entra en la vida y comportamiento de las personas con total impunidad y sin sensación de encontrarse en terreno ajeno. Cualquier que sea de pueblo entenderá este mensaje, al igual que entenderá perfectamente al autor:
 
“Empecé a verlo mirando un libro o un diario, aburrido y paciente, admitiendo, supersticioso, que bastaba exhibirse, (…) para quedar exento, desvinculado de ellos y de la causa que los emparentaba. Así, indolente en el sillón de paja, con las piernas estiradas, forzando los labios a mantener un principio de sonrisa amable y nostálgica, se desinteresaba de las anormales velocidades o longitudes de los pasos de los demás, de sus voces adulteradas, de los perfumes agresivos en que parecían bañarse, convencidos de que el frenesí de los olores era capaz de conservar, para cada uno, el secreto que los unía a todos, que los agrupaba como a una tribu”
 
Es la obra de Onetti que más he disfrutado y más me ha fascinado. Primer sobresaliente del año.
Profile Image for Ramzy Alhg.
448 reviews248 followers
June 7, 2023
تدو احداث الرواية في قرية جبيلة مناسبة لمرضى السل ، حيث يذهب العديد من المصابين بهذا المرض لمحاولة علاج انفسهم.

تُروى الأحداث بعين اكثر من رواي والأغلب من خلال صاحب متجر محلي وحانة ومركز بريد ، وهو احد المتشافين من مرضى السل سابقاً ، لديه القدرة من خلال النظر على تمييّز أصحاب المرض اذا ما كانوا سيتشافون او يموتون.


يصل الى القرية رجل ضعيف الجسد وطويل القامة لمحاولة علاج نفسه لكنه لايقبل بطرق العلاج التقليدية ، ويرفض الدخول الى المصحة المحلية ، يعيش في فندق و وسيلته الوحيدة للاتصال بالعالم من خلال الرسائل البريدية التي يتلقاها من أمرأتين يسلمها له صاحب الحانة.


هو رجل هادئ السمت ، لايتحدث الا في النادر ماضية لايعرفه أحداً غير مايروية صاحب الحانة وخادمة الفندق والممرض ، حيث لكل منهم وجهة نظر مختلفة عن هذا الشخص الذي لايعرف من ماضيه سوى انه لاعب سلة مشهور.


في الغالب يزوره المرأتين اللتين ترسلان له الرسائل ، احدهما ناضجة والأخرى صغيرة السن وكانوا ثلاثتهم موضوعاً لجميع أنواع الاشاعات والتكهنات ، حيث يتخيل كل شخص دور هؤلاء النسوة في حياة هذا الغريب المكتئب والبائس ، يطلقون عليهم الاحكام الخاطئة ويزداد الامر سوءً حين يصل آخر الصيف امرأة مع طفل وفي اليوم التالي تصل امرأة اصغر سناً في آخر أيامه القليلة المتبقية من الحياة ، والذين يتعرضون ايضاً للإشاعات والاحكام الخاطئة وهم في الحقيقة عائلته . لتبقى الرواية تدور حول التفسيرات المزدوجة والخاطئة لشخصية وحياة هذا الرجل.
 
لم تسعفني الترجمة السيئة لفهم الرواية بشكل اعمق بل بقيت قيد التركيز حتى لاتفلت مني خطوط الشخصيات وعلاقتها ببعضها.
Profile Image for Paula Mota.
1,669 reviews567 followers
May 14, 2020
“Não sentia pena do homem mas sim do que ele evocava quando vinha beber a sua cerveja e pedir, sem palavras, as cartas. Nada nos seus movimentos, na sua voz lenta, na sua paciência denunciava uma mudança, o rasto dos factos inegáveis, as visitas e os adeuses."

O ponto de vista da narração de “Os Adeuses” é um dos mais interessantes e originais que já li. Da sua loja, o narrador observa as chegadas e partidas na paragem de autocarro, as entradas e saídas dos clientes, as movimentações das personagens, inferindo o que se passa através do que vê e do que ouve da boca de terceiros, um enfermeiro do sanatório local e uma empregada do hotel vizinho. Munido de um instinto em relação aos doentes que poderão salvar-se ou não, a sua atenção foca-se num homem de 40 anos, ex-estrela do basquetebol, que desde o início revela a abnegação e o distanciamento de quem está morto à partida.
Não sabendo em que consistia a grande armadilha que todos os leitores referem, quando ela chegou, não me impressionou sobremaneira nem me fez repensar tudo o que li. Achei-a uma reviravolta bem pensada, mas que não me abalou, talvez porque a escrita de Onetti não permita a envolvência com as personagens e, por conseguinte, o papel de cada um na história me seja um pouco indiferente. Foi só quando li o epílogo escrito por Wolfgang A. Luchting que percebi que era suposto fazer uma leitura mais transcendental deste livro, já que ele me exige, como o definiu Julio Cortázar, que “seja em vez de um ‘leitor-fêmea’ (que se deixa entreter), um ‘leitor-macho’ (alguém que cria, juntamente com o autor, o mundo fictício deste), que seja um ‘leitor-cúmplice’.” Infelizmente, o meu limitado cérebro de mulher só consegue apreciar “Os Adeuses” pelo seu valor facial: uma excelente história de negação, resignação e desespero.

“Para contar a quem quer que fosse, com um bater de pestanas, com um movimento de cabeça, que esta desgraça não tinha importância, que as desgraças só serviam para marcar datas, para separar e tornar ininteligíveis os princípios e os fins das numerosas vidas que atravessamos e vivemos.
Profile Image for Marco Simeoni.
Author 3 books87 followers
September 21, 2022
Avrei voluto non avere visto dell’uomo, la prima volta che entrò nel negozio, nient’altro che le mani

Questo è un libro visivo che, attraverso lo sguardo e la fissità dei momenti, crea una patina di convinzione dettata dall'esperienza dello stare al mondo.
Onetti in questo breve romanzo è un maestro nel costruire “dicerie”, nel darci le chiavi di altre esistenze per impossessarci di un privato che non ci appartiene.
Solo la voce narrante sembra essere immune dalla consecutio temporum causa/effetto

Li guardo, nient’altro, a volte li ascolto; l’infermiera non lo capirebbe, e forse neppure io lo capisco del tutto; intuisco l’importanza che ha per loro quello che hanno lasciato, l’importanza che ha quello che sono venuti a cercare, e confronto una cosa con l’altra.

Appunto. Sembra. Perché dove non c'è malizia o cattiveria c'è la noia di una vita passata a servire e guardare gli altri.

La maestria in Onetti è tessere un lento stato di partecipazione alternando confusione e attrazione, senso di perdita e rapporti umani, mostrandoci come le nostre vite potrebbero non esistere per quello che sono e continuare a persistere in un vuoto fatto di omissioni in cui ci si sente tirati in ballo a colmarlo, senza che ci venga richiesto.
E' stata una lettura tra lo stato di sonno e quello di veglia fino al calare del sipario. Fintanto che gli attori restano in scena pretendono un ruolo, un copione nella vicenda e il non detto - dello straniero; delle lettere che arrivano allo straniero; delle due donne dello straniero verrà apostrofato dapprima come segreto e poi come fonte di pettegolezzo dagli abitanti del paesino dove lo straniero è venuto a curarsi.

"venivano dicendo qualcosa, senza sforzarsi, scoprendolo sul viso dell'altro, abbagliati e senza muovere le palpebre"

In antitesi al titolo, questo romanzo breve lascia qualcosa dentro che perdura e agisce.
Profile Image for Cosimo.
443 reviews
February 9, 2018
"E loro se ne stavano muti a guardarsi, attraverso il tempo che non può essere misurato né separato, il tempo che sentiamo scorrere insieme con il nostro sangue. Erano immobili e tranquilli. A volte lei alzava il labbro senza sapere che cosa faceva; poteva essere un sorriso, o la nuova forma del ricordo che le sarebbe venuto dalla vittoria, o la confessione totale, istantanea, di chi era lei".

E' naturale che, di fronte all'insensatezza del mondo, non sia visibile una via d'uscita, non sia pensabile una cura a questa malattia chiamata vivere: una fatalità che non arretra davanti a nulla, un timore che pervade ogni cosa in modo inevitabile, nessuna prova d'amore diviene diga rispetto alla straripante catastrofe che domina l'universo di Onetti. Così per vincere il cinismo non c'è altra strada che il progetto maniacale, l'ordine immaginario, la svolta verso la semplicità, che qui rappresenta infine una triste perdita. Quindi l'esasperante ricerca di verità diventa liberazione dal cinismo: storia di un'anima, avventura di un uomo, disperazione che crea ombre dal passato radicale, dal futuro prestabilito. I personaggi divengono disertori passo dopo passo, infedeli fino in fondo, rigorosamente umani e per questo senza speranza; non è una rivolta quella che mettono in atto, ma un'insubordinazione rassegnata, quella di fuggire con sorpresa dai sentieri designati, alla ricerca di una carezza della vita, di un sorriso del loro creatore, di una nuova forma entro la quale, nell'impossibilità di liberarsi, potersi dissolvere.

"Pensai di passare in sanatorio, di portargli un sacchetto di frutta e sedermi vicino al letto per veder crescere la barba dell'uomo con un sorriso amichevole, per sospirare in segreto, alleviato, ogni volta che lei lo avesse accarezzato timidamente in mia presenza".
Profile Image for Çağdaş T.
175 reviews285 followers
May 30, 2018
Alakarga Yayınları'nın yakın zaman önce üç kitabını birden yayımladığı Onetti'yi Cumhuriyet Kitap Eki'nden tanımış ilgimi çekmiş ve hemen bir kitabını ( Veda Ederken ) edinmiştim.
"Latin Edebiyatının Huzursuz Devi" , "Hiç kimsenin ve herkesin ustası" gibi iddialı sıfatlar, bir yandan daha çok meraklandırırken diğer yandan yazar ve eserine beklentiyi ister istemez arttırıyor. İşte bu duygularla başladım novellaya.

Taşradaki sanatoryum civarına belki de son "umutla" tedaviye gelen ortayaşlı bir adamın, gizemli öyküsünü, taşra sakinlerinin gözlemlerinden okuyorsunuz. Basit ve sıradanı edebiyata dönüştürmek, sanki siz de oradaymışsınız gibi mekanı ve karakterleri betimlemek, insan ruhunun derinliklerine inip çıkarsamalar yapmak ancak huzursuz bir dev olmakla mümkün olabilir belki de.

Vurucu, çarpıcı, tekinsiz, umutsuz ve kendine has anlatım biçimine sahip Onetti'nin dünyasına hepiniz davetlisiniz !
Profile Image for Daniele.
306 reviews68 followers
February 17, 2021
Breve, intenso, di Faulkneriana memoria.
Il modo migliore per avvicinarsi ad Onetti.

...le cui regole stabiliscono che gli effetti sono infinitamente più importanti delle cause, e che queste possono essere sostituite, perfezionate, dimenticate.

...era solo, e quando la solitudine ci pesa siamo capaci di compiere tutte le vigliaccherie atte a procurarci compagnia, occhi e orecchi disposti ad ascoltarci.

lo ero il più debole dei due, quello che era in errore; stavo scoprendo l'invariata sventura dei miei quindici anni trascorsi in paese, il rammarico di avere pagato come prezzo la solitudine, il negozio, questa condizione di non essere nulla. lo ero minuscolo, senza significato, morto. Lei andava e veniva, era da poco arrivata per soffrire e fallire, per incamminarsi verso un'altra forma di sofferenza e fallimento che non le importava intuire.

...capace di generare con il suo sorriso l'appetito sufficiente per continuare a vivere, per raccontare a qualcuno, con un moto delle palpebre, con un atteggiarsi della testa, che questa disgrazia non aveva importanza, che le disgrazie servivano solo a segnare delle date, a separare e rendere intelligibili il principio e la fine delle numerose vite che percorriamo e viviamo.
Profile Image for LW.
357 reviews93 followers
February 8, 2019
Avrei voluto non aver visto dell’uomo, la prima volta che entrò nel negozio, nient’altro che le mani; lente, intimidite e goffe, con movimenti senza fiducia, affilate e ancora non scurite dal sole, quasi con l’aria di chiedere scusa per il loro gestire disinteressato.
Mi fece alcune domande e prese una bottiglia di birra, in piedi all’estremità più in ombra del bancone, con il viso – contro lo sfondo del calendario, degli zoccoli e dei salami imbiancati dagli anni – rivolto verso l’esterno, verso il sole dell’imbrunire e il viola sfumato delle montagne, mentre aspettava l’autobus che lo avrebbe lasciato sul portone dell’albergo vecchio.


Basta un'inquadratura , le mani, per introdurre il protagonista di questo romanzo breve, basta un dettaglio per parlare del suo atteggiamento verso la vita, gli altri ,la sua malattia.
È un uomo schivo alto, le spalle larghe e contratte ,suscita curiosità fin dal suo arrivo al paese di montagna,per le cure .
In un rincorrersi di voci , illazioni, pettegolezzi ,interpretazioni -di ciò che si è visto e di ciò che si è creduto di vedere- frammenti di discorsi e misteriose lettere (alcune dalla grafia blu tondeggiante e altre scritte a macchina) chi legge deve stare bene attento a captare tutti i segnali e le suggestioni ,per arrivare ad una comprensione finale...
anche se resta qualcosa di impenetrabile.
Doloroso.Struggente.Delicato .Bellissimo.
4/5 stelle
Profile Image for Teresa.
1,492 reviews
July 10, 2016
"... a existência do passado depende da quantidade de presente que lhe dermos, e é possível dar-lhe pouca, não lhe dar nenhuma."

Não consigo despedir-me d'Os Adeuses...
Um narrador que conta o que vê e deduz do que outros lhe contam que viram e deduziram.
Eu acredito no narrador mas percebi, no final, que se quero saber qual é a verdadeira história vou ter de penar.

Quando terminei o livro, reli o prefácio, reli o início, reli o fim, reli o posfácio, fui ao Google, reli o prefácio, reli o fim, reli o início, reli o meio, reli o posfácio, fui ao Google, reli o prefácio, reli o fim, reli o fim, reli o fim. E não consigo "dar a última volta ao raio do parafuso"... Basta! Pela saúde da minha mente, vou acreditar que o narrador não mente. Ao fim e ao cabo, eu até gosto da versão que ele conta da história, mas se fosse outra também estava bem, porque n'Os Adeuses o que importa não é o quê é o como, ou, dito de outra forma, com uma narrativa tão rica a história é irrelevante. Pode ser um triângulo amoroso entre um homem e duas mulheres, que possivelmente não é, mas também pode ser qualquer outra coisa, pois
"... os efeitos são infinitamente mais importantes do que as causas e estas podem ser substituídas, aperfeiçoadas, esquecidas."

Ah! Um momento! Lembrei-me de uma coisa. Tenho de ir reler o Fim.
Profile Image for Carmo.
727 reviews567 followers
July 28, 2016
Aqui está um livro que é um desafio, mas um desafio com rasteira já que o leitor só se apercebe dele na parte final, e aí já é tarde para evitar os estragos.
Não é inédito mas é certamente uma maneira diferente de construir uma narrativa, de testar a perspicácia de quem lê, de o levar a questionar, a desenvolver o seu próprio raciocínio e a tirar daí conclusões.
Esta leitora aqui limitou-se a engolir a papinha sem desconfiar de nada...
Estava tudo em aberto, tudo à minha mercê, estatelei-me ao comprido porque fui ingénua e preguiçosa.
E é isso que fica, não a estóriazinha simples, mas a genialidade com que foi construída, a astúcia que nos leva neste jogo do gato e do rato direitos à ratoeira.

E quando já não dava nada pelos meus neurónios a coisa piorou, uma última nota do autor vem atirar mais uma acha para a fogueira!

E agora?!
Profile Image for SCARABOOKS.
292 reviews264 followers
April 30, 2013
Per chi ama la letteratura della sconfitta e della resa all'indicibile (da "hombre vertical"), è un romanzo breve di una intensità emotiva tale che non si dimentica.
Il perfetto meccanismo narrativo orchestrato da Onetti culmina nell'ultimo capitolo in una esperienza di spiazzamento del lettore che ha pochi confronti. E rende compulsiva la necessità di una seconda lettura, destinata a rivelarsi fonte di coinvolgimento e di nuova meraviglia quanto la prima. Che questo avvenga poi con il più prevedibile e preannunciato dei finali rende il tutto ancor più abbacinante.
Scrittura di una potenza espressiva degna dei paragoni faulkneriani che incoronano la fama di Onetti. Davvero un grande.
L'essenziale lo ha scritto Germana nel suo commento. Posso solo aggiungere un Grazie per avermelo fatto scoprire.
Profile Image for Lucas Sierra.
Author 3 books605 followers
May 22, 2017
El libro se lee en dos enviones. Bastan cuatro horas disponibles, y luego -con suerte- otras dos para releer. La sencillez de lo que se narra en Los adioses es acaso solamente la contracara de todo lo complejo que no se narra. Se hace difícil reseñar este libro sin adelantar a los futuros lectores la sorpresa, la emboscada en la que van a adentrarse. Baste, entonces, con dejarlo enunciado: Juan Carlos Onetti construye una novela breve que es un hondo espejo en el que terminamos mirándonos a los ojos, y reconociendo en el fondo de los párrafos finales nuestra natural mezquindad.

Sin detenerme en desarrollar la trama (para no arruinar la novedad), elogiaré la maestría narrativa, la fluidez con que los hechos van siendo presentados al lector mediados por un narrador en primera persona con una particular imaginación, y la belleza que consigue imprimir ese narrador a sus reflexiones, comentando de otro personaje, por ejemplo, que era

incrédulo, de una incredulidad que ha sido segregando él mismo, por la atroz resolución de no mentirse. Y dentro de la incredulidad, una desesperación contenida sin esfuerzo, limitada, espontáneamente, con pureza, a la causa que la hizo nacer y la alimenta, una desesperación a la que está ya acostumbrado, que conoce de memoria. (19)


O de otra, que sonreía

generando con su sonrisa el apetito suficiente para seguir viviendo, para contar a cualquiera, con un parpadeo, con un movimiento de cabeza, que esta desgracia no importaba, que las desgracias sólo servían para marcar las fechas, para separar y hacer inteligibles los principios y los finales de las numerosas vidas que atravesamos y existimos. (69)


Sólo por fragmentos así, por la limpidez narrativa y la belleza sabiamente administrada, ya la novela vale su lectura. Lo otro, la maestra forma en la que Onetti hace de la anécdota una experiencia, sabrá pagar con creces el interés de los lectores. Y probablemente los deje, como a mí, con la sensación de haber recibido un golpe fuerte en las piernas; o de haber cometido, sin quererlo, un acto despreciable.

Complementan esta edición (Seix Barral, 2003) un prólogo de Antonio Muñoz Molina y un epílogo de Wolfgang Luchting. Ambas lecturas resultan apasionantes adiciones. Para quien quiera aprender sobre el oficio de narrar, resultará el epílogo casi tan útil como cualquier párrafo de la novela.
Profile Image for Joan.
225 reviews
November 3, 2020
Curiosísima novela corta que hace cómplice al lector, sin éste proponérselo, del punto de vista del narrador en relación a una situación particular -quizás censurable, quizás no- entre dos mujeres y un hombre. De paso, se alude a la fuerza de las especulaciones, las conjeturas, los chismes, las habladurías sin fundamento, en otras palabras: el poder de la ficción, las posibilidades de la literatura. Sabiendo que no se comprenderán muy bien estas líneas sin haber leído "Los adioses", animo a cualquiera a darle una oportunidad. Merece la pena.
Profile Image for Ubik 2.0.
1,074 reviews295 followers
May 15, 2024
Un luogo senza tempo

Gli addii è un romanzo breve che, procedendo per allusioni, congetture, silenzi e sguardi, rovescia subito le convenzioni narrative attribuendo un nome proprio ai personaggi secondari ma non ai protagonisti, citati sempre in modo impersonale (l’uomo, la ragazza, il bambino…), né al narratore.

Anche l’ubicazione del luogo concorre all’atmosfera di indefinitezza, uno spaccio situato in una località collinare di transito fra la fermata di arrivo degli autobus provenienti dalla città sottostante e il sanatorio per malati di tubercolosi che si colloca un po’ più in alto, di cui tutti parlano ma che non vedremo mai, poiché il centro della narrazione è l’emporio che funge anche da punto di riferimento per la posta.

La voce narrante del libro è il negoziante, un uomo che mentre assolve al proprio lavoro passa le giornate osservando e ascoltando i malati, il personale del sanatorio e i rari visitatori che accedono al locale; nei confronti dei malati egli sembra avere acquisito col tempo un’attitudine quasi profetica riguardo alle possibilità di sopravvivenza, non grazie a competenze mediche che non possiede, ma cogliendo la pulsione a sfidare il proprio destino o rassegnarsi ad esso, che traspare da atteggiamenti, posture, espressioni.

La vicenda prende corpo quando giunge al ricovero un ex atleta, col quale il negoziante instaura un silenzioso rapporto di sguardi di reciproca comprensione, in contrasto con le voci e i pettegolezzi che il personale del sanatorio, l’infermiere, la cameriera, costruisce intorno all’uomo e alle due donne misteriose che periodicamente gli fanno visita diventando, nel mondo monotono della quotidianità, il fulcro di supposizioni, chiacchiere ed ipotesi che infine si scopriranno fallaci e fuorvianti.

Tutto qui il plot, fino all’inevitabile finale ed alle rivelazioni che conferiscono nuova e diversa luce agli eventi, ma è la prosa, sospesa ed elegante, a determinare la qualità del romanzo, con un ritmo leggero e profondo che lascia nel lettore un’impressione indistinta di smarrimento ed evanescenza, come se avessimo visitato un luogo fuori dal tempo, dotato delle peculiarità del sogno o del ricordo.
Profile Image for عبدالله ناصر.
Author 8 books2,659 followers
February 17, 2014

في لقائي بالقارئ الأكثر شهرة البروفسور البرتو مانغويل تبادلنا الحديث عن الأدب اللاتيني - و هو المفضل بالنسبة لي - و عند سؤالي عن الكاتب والشاعر والناقد المحبوب جداً بينديتي أجابني بلطف قائلاً أنه رائع و لكن ابن جلدته خوان كارلوس أونيتي كاتب عظيم جداً. اقتنيت منذ زمن هذه النسخة - و هي الوحيدة المترجمة للعربية على حد علمي حتى الآن - غير أن المترجم علاء شنانة لم يكن ليشجعني على قراءة الرواية و الحق يقال أن رواية لاتينية لا يترجمها سيد المترجمين علماني أو رفعت عطفه أو علي الأشقر ضرب من المغامرة. الرواية بسيطة لرجل رياضي مريض بالسل يذهب إلى الجبل و لكنه يرفض الالتحاق بالمصحة و على رأي النادل رجلٌ لا يريد التماثل للشفاء. يعيش في انتظار رسالتين من امرأتين فقط. ربما كانت المشكلة الكبيرة في أن المترجم لم يكن موفقاً بنقل أجواء الرواية و ذلك لتعدد أصوات الرواة و تداخل الشخصيات.
Profile Image for Oziel Bispo.
537 reviews85 followers
November 10, 2021
A história é ambientada em uma cidade na montanha, onde muitos tuberculosos vão para tentar se curar(me veio à mente "A montanha mágica" de Thomas Mann). Os acontecimentos são vistos, na sua maioria, pela visão do dono da mercearia local, um ex-tuberculoso; famoso por conseguir discernir se os recém-chegados vão se curar ou não, tão logo os vê. Não podemos dizer com certeza se é um homem ou uma mulher.
É nessa cidade que chega um homem alto, fisicamente debilitado, para tentar se curar. Mas ele não aceita os métodos convencionais de tratamento , ele recusa a se internar no sanatório local; ele vive em um hotel longe das pessoas que padecem da mesma enfermidade que ele. O único meio de contato que ele tem com o mundo são cartas que ele recebe de duas mulheres que são entregues na mercearia . Ele é um homem calado , só fala o necessário ; o pouco que sabemos da sua vida é através da visão do dono da mercearia , da empregada do hotel e do enfermeiro. Cada um deles têm uma visão diferente daquele homem debilitado , abatido e ex jogador de basquete.
As duas mulheres com as quais ele se correspondia vieram visita-lo ; uma mais madura e outra mais nova.Esse triângulo era motivo de todo tipo de especulação. Cada um deles ficavam imaginando qual era o papel dessas mulheres na vida do ex atleta, ficavam fazendo suposições, julgamentos muitas vezes errôneos sobre a vida desse homem e seu relacionamento com essas mulheres. E isso se agrava ainda mais quando, no verão,em um dia chega a mulher com uma criança, no outro dia chega a mulher mais nova. Apesar de todos esses problemas , de o julgarem baseados em meras suposições, de restar poucos dias de vida , esse homem está sempre sorrindo ;um sorriso às vezes tímido , mas sempre sorrindo.!!!
Percebe se grande influência de Faulkner nesse livro , que no início é um tanto parado mas depois nos envolve completamente. É um livro difícil pois tudo que sabemos são relatos de terceiros ,não sabemos se é verdadeiro ou mera invenção dos narradores. Se formos pensar nas várias possibilidades , nas duplas interpretações da história ficaremos loucos! Esse foi meu primeiro livro de Onetti. Amei!!
Profile Image for Hakan.
830 reviews635 followers
March 8, 2021
Latin Amerika edebiyatı dipsiz bir kuyudaki hazine adeta. İlk kez okuduğum Uruguaylı Onetti de sıkı bir yazar olduğunu belli ediyor bu kısacık romanıyla. Tersane adlı romanı bizde çok beğenilmiş anlaşılan, listeye aldım tabii. Veda Ederken kısa ama yoğun bir metin. Farklı bir kurgusu var; ana kahraman hep diğer kişilerin gözünden anlatılıyor, yorumlanıyor. Böylece adeta bir yapbozu çözercesine karakteri ve hikayesini anlamlandırmaya çalışıyorsunuz. Bu da tabii biraz çaba, konsantrasyon gerektiriyor. Hikaye ise temelde hüzünlü bir aşk üçgeni üzerine. Ya da öyle sanıyorsunuz. Sona doğru şaşırtıcı bir sapma kitabın etkisini pekiştiriyor. Münir Göle’nin çevirisi de gayet iyi.
Profile Image for Eshraq.
213 reviews22 followers
Read
October 22, 2025
من با ترجمه انگلیسی خوندم ولی با ترجمه فارسی که مقایسه کردم دیدم چقدر فارسیش بهتره.
اگه یه روزی بهش برگردم با همون ترجمه فارسی میخونم، پیوسته‌.
Profile Image for Cristian Sirb.
318 reviews94 followers
September 13, 2025
Excepțional scrisă! Literatură intimidant de bună. Psihedelic, valsul frazelor.

Lumea lui Onetti pulsează claustrată într-o boabă aurie de strugure. Sau într-una de chihlimbar, din care, transparent, limpede, este doar miezul său inaccesibil, căci - înspre marginile ei - lumea lui Onetti se obscurizează de la depunerile reziduurilor de senzualitate și poezie.
Profile Image for Jean Ra.
416 reviews1 follower
October 15, 2018

Con esta nouvelle Onetti construye a través de su prosa un mundo elegante y a la misma vez pudoroso, una sobriedad estilizada que evoca la prosa modernista, aunque sabiendo que el exceso de adornos es asunto de la vanidad y no de la literatura. Construye este mundo, acompaña al lector y lo abandona en ese set de rodaje para que observe los puntos clave de la narración y decida según su conciencia. Hay suficientes indicios para intuir tanto que estamos frente a un lúbrico libertino como de un hombre esquivo y huraño que lo único que desea es un poco de privacidad en una etapa vital particularmente complicada. Como sea, en un último giro narrativo, descubrimos que tal movimiento obedece al propósito de equiparar la mirada malpensante de los personajes a la del lector. Esa gente es malpensada porque también nosotros lo somos. Magistral.

Dentro de esa historia del hombre que llega al sanatorio y recibe la visita de dos mujeres, Onetti administra con agudeza y sorna los puntos ambiguos para que, incluso cuando creemos poder dotar de un sentido a esos puntos ciegos en la narración, podamos abundar en la sospecha. ¿Realmente esa joven es hija del jugador? ¿La mujer de los lentes es su esposa o en realidad es su amante? ¿El niño que aparece es hijo es suyo o sólo de la mujer? En todo caso, tales esfuerzos vienen a ahondar en lo comentado en el primer párrafo: la mirada morbosa del lector.

No tengo a Onetti entre mis escritores favoritos, pero ésta sin duda es una verdadera muestra de excelencia y es a la vez la invitación a pensar en otro asunto: que si acaso no es conveniente seguir adentrándose en su obra, acaso la constatación de una de las visiones más pesimistas de la narrativa en español.
Profile Image for Agustín Fest.
Author 41 books72 followers
February 10, 2012
Si tuviera que recomendar una novela de Onetti a una de esas personas que andan por la vida buscando literatura de sonrisas y entretenimiento, sería esta. (Los que nos gusta la desgracia habremos acariciado un libro de Onetti más de una vez).

Esta es la única novela de Onetti que los no-onettianos podrían leer para conocer apenas la punta del iceberg, el universo básico donde se maneja y los temas que desarrolla. Esta novela es el ejemplo preciso de los métodos de los que recurre Onetti para llevar al lector donde quiere y como quiere.

En tan pocas páginas se encuentran esas palabras clave que tanto exploró en sus novelas y en sus cuentos: la desgracia y la piedad. También están presentes las mujeres deseables y el erotismo latente, e incompleto, de las novelas negras que tanto disfrutaba. Es un libro de testigos que observan a unos intrusos que los arrancan de la amargura rutinaria y no pueden soportarlo, no pueden soportar sus pecados aparentes y tienen que intervenir para arrastrarlos al mismo punto donde están ellos.

Los que hemos leído a Onetti, ya tuvimos el presentimiento de que esta era la última novela que debíamos leer de su bibliografía (El título como un presagio). Sin embargo, si nunca has leído a Onetti, y quieres intentarlo una vez para saber de que se trata, puedes buscar este libro. Nomás advierto: muerde.
Profile Image for clarissa.
110 reviews21 followers
July 22, 2017
Malfidata!
Pietro mi sgrida perché ho controllato su internet se davvero il libro non è più disponibile e ho chiesto di farmi ordinare l'edizione economica. Fatto sta che qualche giorno dopo mi ritrovo a Todo Modo a Firenze ed ecco che mi viene porto sotto gli occhi (e con dolce rimprovero) questa meraviglia qui, nonostante davvero non venga più stampata. Ogni libro ha una storia ma questa mi sembrava un po' più speciale. “Continuai a vederla e ancora la ricordo così: superba e supplicante, china dalla parte del braccio che reggeva la valigia, non paziente, ma priva della comprensione della pazienza, con gli occhi bassi, capace di generare con il suo sorriso l'appetito sufficiente per continuare a vivere, per raccontare a qualcuno, con un moto delle palpebre, con un atteggiarsi della testa, che questa disgrazia non aveva importanza, che le disgrazie servivano solo a segnare le date, a separare e rendere intelligibili il principio e la fine delle numerose vite che percorriamo e viviamo.”

È proprio vero che la capacità di Onetti di creare personaggi assomiglia moltissimo a quella di Faulkner. Simile è anche il saper descrivere un momento. Faulkner è uno dei più grandi narratori di sempre, ma leggendo Onetti i momenti li ho proprio sentiti accadere, li ho visti dispiegarsi vividi sotto i miei occhi. È una storia che assomiglia ad una fotografia con filigrana, l'impronta dell'autore è ben visibile e la rende assolutamente unica.
Profile Image for غيث الحوسني.
257 reviews581 followers
March 23, 2018



كارلوس أونيتي كاتب من الأورجواي يميل إلى العزلة، زاهد عن الظهور، على العكس من أقرانه الكتاب في أمريكا اللاتينية الذين ألفوا الشهرة، والتقرب إلى السلطة، فقد كان يفضّل سريره المتهالك وزجاجة الوسكي عن كل هذا الهراء، برغم موهبته الأدبية.

وعلى الرغم من العزلة إلا أن أونيتي لم يسلم من الإعتقال، فقد عانى من الاضطهاد السياسي، حصل ذلك عندما كان عضواً في لجنة تحكيم مسابقة للقصة القصيرة. كانت القصة الفائزة تتضمن إشارات للمثلية الجنسية لأحد الأفراد العسكريين بالحكومة، وكان العقاب هو اعتقال المؤلف ولجنة التحكيم لأنهم أساءوا لكرامة القوات المسلحة خلال الاستجواب، سأل ضابط محكمة التفتيش أونيتي:
ما هو اتجاهك السياسي؟ ليس لي اتجاه سياسي. لمن أدليت بصوتك الانتخابي؟ لم أدل. ولمن أدليت قبل ذلك؟ لم أدل. إذن أنت من الفوضويين! فأجابه أونيتي شاعراً بالملل أكثر من الخوف: فلتسجل أنني من الفوضويين.. أيمكنني أن أدخن؟

لم تترجم إلى العربية من أعمال أونيتي غير رواية الوداعات والتي نشرها في عام 1954 وقام بنقلها إلى العربية علاء شنانة حيث يروي لنا فيها قصة لاعب لكرة السلة، يذهب للعيش في مدينة في الجبال، كي يعالَج من مرض السل. لم يكن يحيط به إلا صاحب مقهى وممرّض كان يراقب حركاته ويومياته، إذ رفض هذا اللاعب المريض أن يندمج مع باقي المرضى، ليبقى بعيداً عنهم. ربما علاقته الوحيدة بالحياة كانت عبر الزيارات التي كانت تقوم بها المرأة والشابة، لكن سرعان ما بدأت هذه الزيارات تشكل مناخاً يدفع إلى الاضطراب.

في الحقيقة الترجمة غير جيدة ولعل لغة الكاتب الشاعرية والمجازية وراء ورطة المترجم، بالإضافة إلى أونيتي يترك القارئ في ضياع، ذلك لأنه لا يخبرنا بكل الحكاية على الإطلاق.
Profile Image for Jeroen Decuyper.
198 reviews43 followers
January 11, 2025
"Ik stelde me voor hoe de man na de omhelzingen op een drafje naar het hotel liep, zich bewust van zijn postuur, van zijn vermoeidheid, van het feit dat het bestaan van het verleden afhangt van de hoeveelheid heden die we eraan geven, en dat het mogelijk is weinig of helemaal niets te geven." (p. 67)

Deze novelle van amper honderd pagina's eenvoudigweg wegzetten als het relaas van een tuberculosepatiënt die naar een Argentijns stadje met hotels en een sanatorium trekt om zich te laten behandelen, is dit kleinood onrecht aandoen. Jawel, het vertelt het verblijf van die patiënt, een voormalig basketbalspeler en topsporter, maar dan nagenoeg volledig gezien door de ogen van een lokale winkelier. Een buitenstaander die weliswaar de blijk van de lezer volledig kleurt.

De winkelier biedt geen objectieve feiten, maar fungeert als een soort van onbetrouwbare verteller, iets wat je als lezer van bij aanvang van het verhaal aanvoelt én tussen de regels leest. Zijn interpretaties, speculaties en vooral vooroordelen vormen de belangrijkste filter waardoor we de wereld van het hoofdpersonage volgen. Vanaf de eerste pagina’s wordt de lezer meegezogen in die subjectieve blik, zoals blijkt uit de prachtige openingszin: "Ik zou willen dat ik van de man, de eerste keer dat hij de winkel binnenkwam, alleen zijn handen had gezien; traag, bedeesd en onbeholpen, bewegend zonder veel vertrouwen, lang en nog niet gebruind, verontschuldigden ze zich voor hun ongeïnteresseerde manier van doen." (p. 7)

Deze manier van vertellen zorgt ervoor dat de novelle niet alleen een verhaal over liefde of ziekte is, maar ook een analyse van hoe mensen verhalen verzinnen en vertellen. Doorheen het boek worden roddels, geruchten en speculaties over de zieke man en zijn relatie tot de twee vrouwen die hem regelmatig schrijven en meermaals bezoeken, breed uitgesponnen. De winkelier, de verpleegkundige en zelfs de behandelende arts projecteren hun eigen vooroordelen op de man, hetgeen leidt tot een collectieve interpretatie die eigenlijk evenveel zegt over henzelf als over het onderwerp van hun speculaties.

Verwacht je niet aan een honderd procent bevredigende ontknoping waarin alles haarfijn wordt toegelicht en uitgelegd - dat was bij mij althans niet het geval -, maar je krijgt er wel een prachtig geschreven novelle voor in de plaats, met meerdere passages die het onthouden of opschrijven waard zijn. Zinnen waarin de stijl van niemand minder dan Jorge Luis Borges resoneert, één van de Zuid-Amerikaanse schrijvers waarmee Onetti vaak in één adem mee wordt vermeld, naast Vargas Llosa en Garcia Márquez. "Voordat hij verder liep, dacht hij, ontdekte hij opnieuw, dat het verleden niet meer waard is dan andermans droom." (p. 68)
Profile Image for Ward Khobiah.
285 reviews162 followers
December 11, 2024
"وهو وقور، خالد، لا يُقهر، وجاهز، من غير الإحساس به، من أجل أيّما ليلة قادمة وعنيفة".

مكتملة جدًا هذه الرواية، من الصعب عليّ فعلًا أن أكتب عنها، لما عندي من قول، والذي بدأ يملأٌ قلبي، ويشبع حواسي منذ الصفحات الأُوَل لهذا العمل الصغير وبالغُ الأثر. ورغم أنها قراءتي الثانية لأونتي، إلّا أنّي أشعرُ بجمال البدايات، وبالتعرف المدهش، وبطعم الاكتشاف الطازج.

العمل عن الوداع، السكوت، بناءُ العوالم من طرف واحد، وجهات النظر أحاديّة التكوين والواثقة بلا سبب. أيضًا عن الثبات، العزّة، الإقدام، الألم الموارى، الاختباء، وسعة الصدر.

كل ما في هذا العمل هو مطرحُ بطولة؛ النص، الأسلوب، اللغة، الذكاء اللمّاح، الموضوع. لا أذكُر متى كانت المرة الأخيرة التي شعرتُ بها أنّي إزاء عمل متكامل، وهذا لا يعني أنيّ لم أقرأ عملًا متكاملًا مؤخرًا، ولكنّي أتحدث عن الشعور الذي يَملأ، عن النص الذي يفرض نفسه، قائلًا لكل الحواس الكسولة والمرهفة: أنا هُنا!

شخصية صاحبُ الحانوت، والحيرة والفضول الأنيق الذي يلفّه، رهيفُ الحس، ذكي، شغوفٌ بالآخر، شخصية أعجبتني بأطرها، واستحوذت على ألباب انتباهي، وهنا الفن، هنا الصنعة؛ صنعة العمل الروائي.

هذا السكوت المهيب، والكتابة غير المفبركة عن عُزلة معمّقة. ارتياب يلفُ هذا العمل؛ يلف أبطاله، فمن يودّ أن يقرأ ويستشعر أو يبتلع ومن ثم يهضم معان عن العزلة والارتياب فإليه هذا العمل!

بقلب مليء بالثقة والامتنان أقول أنّي تعرفت على كاتب مفضّل.
Displaying 1 - 30 of 270 reviews

Can't find what you're looking for?

Get help and learn more about the design.