Het is al een jaar of twee, drie geleden sinds ik De Witte Vlam heb gelezen, het tweede boek van De Godenoorlogen. Ik had het toen eigenlijk opgegeven, omdat de reeks blijkbaar niet meer goed genoeg verkocht en de vertaling tijdelijk werd stopgezet. Maar nu brengt Luitingh-Sijthoff/LS Amsterdam de andere delen in POD-formaat uit, dat soort initiatieven kan ik alleen maar toejuichen.
De Vesting van de Titanen is dan wel 'Boek 4', in principe is het al Boek 10, want deze reeks volgt rechtstreeks op Het Geheim van Askir (en met nog een extra prequel ertussen ook). Die eerdere verhalen heb ik allemaal gelezen voor ik hier reviews begon te schrijven, dus sorry daarvoor.
Richard Schwartz is een van slechts een handvol auteurs die voor een volwassen publiek schrijven die ik volg en goed vind. Zijn manier van schrijven is niet zo hoogdravend en langdradig, de verhaallijnen blijven niet aanslepen, er is actie en afwisseling genoeg, de personages zijn allemaal mooi vormgegeven.
Het grote voordeel is dat de auteur ook een van de weinigen is die vooraan een 'Wat voorafging'-sectie toevoegt, zodat je zonder al te veel moeite kunt inpikken. Helaas heb ik wel nooit Het Bloedende Land gelezen, het boek dat net voor dit boek komt, dat maakte het een beetje moeilijk om alles te volgen, maar niet onoverkomelijk.
Helaas begint er na tien boeken blijkbaar wat sleet op de formule te komen. Het verhaal op zich springt hier en daar nogal van de hak op de tak, het lijkt wel alsof er stukken zomaar zijn weggelaten, en dat maakt het wél moeilijk om te volgen, natuurlijk. De algehele plot is nog duidelijk, maar veel van de kleinere elementen, die dan wel van groot belang zijn voor dit boek op zich, gaan de mist in, en dat is echt jammer.
Daarnaast gaat het ook met Havald wat de verkeerde kant op. Tot nu toe was hij altijd een heel erg aangenaam personage, net zoals vrijwel alle personages in de boeken (en dat zijn er heel wat), hij werd mooi vormgegeven, goed onderbouwd... Maar met zijn evolutie gaat het nu mis, zeker meer naar het einde, en ik vrees voor de volgende boeken (ik geloof dat er nog twee komen). Bovendien krijgt hij in Boek 4 een aantal extra krachten - ik hou het vaag - die hem steeds machtiger maken, en volgens mij is hij dat al genoeg. Hij hoeft niet de goddelijke kant of zo op te gaan, hou hem maar wat menselijk.
Positief punt qua personages: Leandra is nauwelijks aanwezig. Want aan haar heb ik altijd een hekel gehad. De andere personages, met name Serafine, Zokora en Varosch, die we al heel lang kennen, zijn nog steeds even steengoed.
Het was dus maar een middelmatige ervaring, ik hoop dat er nog iets verandert, maar dat wordt natuurlijk afwachten...
De vertaling is wel goed. Die is van Olga Groenewoud, die voor zover ik weet ook alle andere boeken van Askir vertaald heeft. Eigenlijk niks op aan te merken. Mooie zinsbouw, goeie vocabulaire, ik kan me niet herinneren dat ik ook maar één keer mijn wenkbrauwen gefronst heb. Knap gedaan.
6,3/10