Esperanto ve Çokdilli Bir Gelecek

by Umberto Eco, Kemal Atakay (translator)

Edebiyatçı ve dilbilimci Umberto Eco’nun Esperantisler István Ertl ve François Lo Jacomo’yla yaptığı Esperanto ve Çokdilli Bir Gelecek adlı söyleşi, hızla değişen ve kültürel olarak çeşitlilik gösteren bir dünyada, yapay bir dil olarak Esperantonun doğuşunu, yapısını, bir dil olarak diğer diller arasındaki konumunu ele alırken gelecekteki evrensel iletişim konusuna odaklanıyor. Bir evrensel dilin varlığına olan ihtiyaç, çeviri sorunları, ikidillilik ve anadilin işlevi, uluslararası dilbilim siyaseti, dilin dünya vizyonu yaratmadaki rolü gibi konular dilbilimciler tarafından tartışılıyor.

“Uluslararası Yardımcı Diller” ise yapay dil konusuna daha ayrıntılı bir bakış açısı sunuyor. Bu bölümde Eco, Esperantoyu derinlemesine bir analize tabî tutuyor ve uluslararası bir yardımcı dil olarak diğer diller arasındaki konumunu sorguluyor.

96 pages, Paperback

Published January 7, 2021

About the author

Umberto Eco was an Italian medievalist, philosopher, semiotician, novelist, cultural critic, and political and social commentator. In English, he is best known for his popular 1980 novel The Name of the Rose, a historical mystery combining semiotics in fiction with biblical analysis, medieval studies and literary theory, as well as Foucault's Pendulum, his 1988 novel which touches on similar themes.

Eco wrote prolifically throughout his life, with his output including children's books, translations from French and English, in addition to a twice-monthly newspaper column "La Bustina di Minerva" (Minerva's Matchbook) in the magazine L'Espresso beginning in 1985, with his last column (a critical appraisal of the Romantic paintings of Francesco Hayez) appearing 27 January 2016. At the time of his death, he was an Emeritus professor at the University of Bologna, where he taught for much of his life. In the 21st century, he has continued to gain recognition for his 1995 essay "Ur-Fascism", where Eco lists fourteen general properties he believes comprise fascist ideologies.

Reviews

[Betül · Rating 4 out of 5]

Erkek ya da kız çocuğu, 14-15 yaşında dil öğrenmeye başlıyor, oysa dil öğrenmeye başlanması gereken yaş 3'tür. Üç ya da dört yaşındaki çocuk, sahip olduğu zihin esnekliği sayesinde, yabancı bir dille buluştuğunda, Şıpp! iki ayda dili konuşur...Öyleyse bana sorarsanız, anaokulunda, en azından ilk okulda esnek bir dil öğretiminin başlatılması düşünülebilir. Bu öğretimin amacı, çocukların okuldan dilleri bilerek çıkmaları değil, diller arasındaki farkı görmeleri, farklı türden diller olduğunu öğrenmeleridir...

Okulda biraz daha az coğrafya, daha çok dil öğretmeli: Artık televizyondan Irak'ın başkentinin hangisi olduğunu öğreniyoruz (benim ders çalışarak öğrenmek durumunda kaldığım, oysa şimdi çocukların ekran başında öğrendikleri şeyler var). Böylece, "Birden çok dil bilen ya da konuşan" anlamında çokdilli değil, genel kültür açısından çokdilli bir kuşak ortaya çıkacaktır, belli sözcüklerin başka pek çok sözcükten birileri olduğunu bilen bir kuşak...

Çocukluktan başlanırsa, çeşitli diller öğrenecek kişiler olacağı gibi, öğrenemeyenler de olacaktır, ama bu kişilerde en azından dillerin çoğulluğuna dair bir tat, bir his kalacaktır: bu da bence halkların birbirini anlamasının temel unsurudur. Hoş görünün demiyorum, çünkü bu doğru olmaz, ister ispanyol devrimi söz konusu olsun ister amerikan iç savaşı, bazıları aynı dili konuştukları halde birbirlerini öldürmüşlerdir.

Bir gözleme göre, ingilizcenin fransızca karşısında gelişmiş olmasının nedenlerinden biri de bu. Sömürgüleştirilmiş ülkelerde insanlar fransızca konuşmaya cesaret edemiyordu, çünkü ne zaman bir hata yapsalar... ayrımcılığa tabi oluyorlardı. Oysa ingilizce konuşmaya çok daha kolay cesaret ediyorlardı, çünkü bu dilde hatalarına tahammül gösteriliyordu.

[Orkun Katırcıoğlu · Rating 4 out of 5]

Esperanto ve onun gibi diğer Uluslararası Yardımcı Diller’in (UYD’nin) oluşturduğu dille ilgili felsefi soruları irdeleyen, bu dilleri ve doğal dillerle ilişkilerini inceleyen zihin açıcı kısa bir kitap.