What do you think?
Rate this book
Onze kinderen
Wanneer Mia’s vader overlijdt, moet ze samen met haar zus Iris zijn huis leegruimen. Door de tijd die ze daar doorbrengt, komen jeugdherinneringen bovendrijven en leert ze kanten van haar vader, een notoire drinker, kennen die ze niet eerder zag. Iris blijkt zich bepaalde gebeurtenissen heel anders te herinneren dan Mia en wil zo snel mogelijk verder met haar leven.
Mia staat op het punt moeder te worden; haar vriendin Sally is zwanger van hun eerste kind. De keuze wie er zwanger zou worden was makkelijk voor Mia, want ze voelt geen behoefte haar DNA door te geven. Maar hoeveel zeggen genen, hoe werken verhalen door tijdens het opgroeien en hoeveel ruimte nemen trauma’s in in een lichaam?
Onze kinderen is een intieme vertelling over familie, verlies en de vraag wat ouderschap behelst.
Mia staat op het punt moeder te worden; haar vriendin Sally is zwanger van hun eerste kind. De keuze wie er zwanger zou worden was makkelijk voor Mia, want ze voelt geen behoefte haar DNA door te geven. Maar hoeveel zeggen genen, hoe werken verhalen door tijdens het opgroeien en hoeveel ruimte nemen trauma’s in in een lichaam?
Onze kinderen is een intieme vertelling over familie, verlies en de vraag wat ouderschap behelst.
- GenresFiction
168 pages, Paperback
First published January 26, 2021
5 people are currently reading
234 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 47 reviews
March 13, 2024
Ik las in verschillende reviews dat de stijl van dit boek wat afstandelijk is, maar bij mij kwam het juist zó binnen. Maar echt. Ik hou van de manier waarop Renée van Marissing een verhaal vertelt. Zonder opsmuk en zo raak. De sprongen in de tijd en hoe ze me daarin meenam.
‘Soms zijn er vrouwen in het café die ik een hand moet geven, die me vragen stellen over waar ik op school zit, wat mijn lievelingsvak is, of ik met de fiets of de bus naar het café ben gekomen. Ze betalen mijn cola, ze vinden alles leuk wat ik zeg en lachen naar mijn vader als ik een grapje maak. Mijn vader lacht ook om mijn grapjes, hij legt zijn hand op mijn schouder of op mijn hoofd en ik voel me trots en tegelijkertijd verloren.’
‘Soms zijn er vrouwen in het café die ik een hand moet geven, die me vragen stellen over waar ik op school zit, wat mijn lievelingsvak is, of ik met de fiets of de bus naar het café ben gekomen. Ze betalen mijn cola, ze vinden alles leuk wat ik zeg en lachen naar mijn vader als ik een grapje maak. Mijn vader lacht ook om mijn grapjes, hij legt zijn hand op mijn schouder of op mijn hoofd en ik voel me trots en tegelijkertijd verloren.’
March 16, 2023
4,5*
Wat een mooi taalgebruik.
Een compexe jeugd, een vader die alcohol niet weerstaat, manipulatie, schuld, loyaliteit. Twee zussen met een andere beleving, zeer knap neergepend !
Wat een mooi taalgebruik.
Een compexe jeugd, een vader die alcohol niet weerstaat, manipulatie, schuld, loyaliteit. Twee zussen met een andere beleving, zeer knap neergepend !
September 8, 2023
Wanneer Mia's vader komt te overlijden, staan zij en haar zus Iris voor de zware taak om het ouderlijk huis op te ruimen. Dit brengt Mia opnieuw in contact met de schaduw die haar alcoholistische vader over haar leven heeft geworpen en roept herinneringen op aan haar jeugd. Het dwingt haar om haar relatie met haar vader te herwaarderen en in het reine te komen met de invloed die hij op haar leven heeft gehad.
Nico, haar vader, is gescheiden van haar moeder en heeft in de loop der jaren enkele relaties gehad. Uiteindelijk is hij neergestreken in Oudemirdum, een rustig Fries dorpje waar de tijd lijkt stil te staan. Hier bracht hij zijn dagen eenzaam door, omringd door de overblijfselen van zijn bezittingen en het drinken van zijn biertjes. De relatie tussen Mia en Nico was verre van warm, hoewel ook niet vijandig. Toch heeft ze besloten dat haar kinderwens door haar zwangere partner Sally moet worden volbracht, aangezien Mia heeft besloten haar genetische erfenis niet door te geven aan haar toekomstig kind.
Mia's partner Sally is in verwachting van hun eerste kind, aangezien Mia zelf heeft besloten haar genetische erfenis niet door te geven. De verhouding tussen Mia en haar zus Iris is gespannen, vooral omdat Iris haast wil maken met het leegruimen van het huis, terwijl Mia worstelt met structuur en orde. Ze brengt haar dagen door met het ophalen van herinneringen in plaats van het verplaatsen van dozen en meubels.
De kracht van Renée van Marissing ligt voor mij vooral in haar vermogen om levendige scènes te schetsen die het verhaal tot leven brengen. Met haar treffende woordkeuze en zintuiglijke beschrijvingen wist ze mij als lezer moeiteloos in de sfeer van de scène te trekken. Van Marissing's talent om met woorden een levendig beeld te creëren, verrijkten het verhaal voor mij.
De relatie tussen Mia en haar vader was verre van ideaal. Mia had een moeilijke en complexe relatie met haar vader. Haar vader bleek vaak naar de fles te grijpen, wat haar jeugd tot een zorgelijke periode maakte. Het boek staat vol met herinneringen waarin dit tot uiting komy, bijvoorbeeld wanneer ze zich herinnert hoe haar vader bijna in slaap viel tijdens een autorit. Het was een geluk dat er geen ongelukken gebeurden, maar Mia's eigen geluk was ver te zoeken. De Mercedes rijdt hij tegen een boom, waarop hij haar toevertrouwt: ‘Als ze ernaar vragen: het was een ongeluk’.
Renée van Marissing laat in haar vertelling heden en verleden, gesprekken en gedachten, en de binnenwereld en buitenwereld in elkaar laat overlopen. Soms spreekt de ik-verteller, Mia, rechtstreeks tot haar overleden vader of haar nog ongeboren kind. Ondanks deze wisselende stijl en sprongen blijft de vertelling altijd goed te volgen, wat getuigt van de vaardigheid van Van Marissing.
"Onze kinderen" is een krachtige roman, warvan voor mij de kracht juist schuilt in zijn bescheiden en bedaagde karakter. Renée van Marissing kiest ervoor om niet alles tot in het extreme uit te werken, maar maakt een zorgvuldige verkenning van de menselijke ervaring. De personages bewegen door het leven zoals echte mensen dat doen, met al hun imperfecties, twijfels en onzekerheden en laat ze zelf hun weg zoeken. Er wordt niet naar een climax toegewerkt, maar dat is wat mij betreft ook niet nodig: de zoektocht van de personages is interessant genoeg om je aandacht erbij te houden. Dat Van Marissing de personen en hun relaties zo overtuigend beschrijft, zonder al te veroordelend te zijn, daagt je als lezer uit om zelf je conclusies te maken.
Al met al maakt dit "Onze kinderen" een geslaagde roman. Voor lezers die op zoek zijn naar een literaire roman die diepgravend, subtiel en menselijk is in zijn exploratie van complexe relaties en persoonlijke groei is dit zeker een aanrader.
Nico, haar vader, is gescheiden van haar moeder en heeft in de loop der jaren enkele relaties gehad. Uiteindelijk is hij neergestreken in Oudemirdum, een rustig Fries dorpje waar de tijd lijkt stil te staan. Hier bracht hij zijn dagen eenzaam door, omringd door de overblijfselen van zijn bezittingen en het drinken van zijn biertjes. De relatie tussen Mia en Nico was verre van warm, hoewel ook niet vijandig. Toch heeft ze besloten dat haar kinderwens door haar zwangere partner Sally moet worden volbracht, aangezien Mia heeft besloten haar genetische erfenis niet door te geven aan haar toekomstig kind.
Mia's partner Sally is in verwachting van hun eerste kind, aangezien Mia zelf heeft besloten haar genetische erfenis niet door te geven. De verhouding tussen Mia en haar zus Iris is gespannen, vooral omdat Iris haast wil maken met het leegruimen van het huis, terwijl Mia worstelt met structuur en orde. Ze brengt haar dagen door met het ophalen van herinneringen in plaats van het verplaatsen van dozen en meubels.
De kracht van Renée van Marissing ligt voor mij vooral in haar vermogen om levendige scènes te schetsen die het verhaal tot leven brengen. Met haar treffende woordkeuze en zintuiglijke beschrijvingen wist ze mij als lezer moeiteloos in de sfeer van de scène te trekken. Van Marissing's talent om met woorden een levendig beeld te creëren, verrijkten het verhaal voor mij.
De relatie tussen Mia en haar vader was verre van ideaal. Mia had een moeilijke en complexe relatie met haar vader. Haar vader bleek vaak naar de fles te grijpen, wat haar jeugd tot een zorgelijke periode maakte. Het boek staat vol met herinneringen waarin dit tot uiting komy, bijvoorbeeld wanneer ze zich herinnert hoe haar vader bijna in slaap viel tijdens een autorit. Het was een geluk dat er geen ongelukken gebeurden, maar Mia's eigen geluk was ver te zoeken. De Mercedes rijdt hij tegen een boom, waarop hij haar toevertrouwt: ‘Als ze ernaar vragen: het was een ongeluk’.
Renée van Marissing laat in haar vertelling heden en verleden, gesprekken en gedachten, en de binnenwereld en buitenwereld in elkaar laat overlopen. Soms spreekt de ik-verteller, Mia, rechtstreeks tot haar overleden vader of haar nog ongeboren kind. Ondanks deze wisselende stijl en sprongen blijft de vertelling altijd goed te volgen, wat getuigt van de vaardigheid van Van Marissing.
"Onze kinderen" is een krachtige roman, warvan voor mij de kracht juist schuilt in zijn bescheiden en bedaagde karakter. Renée van Marissing kiest ervoor om niet alles tot in het extreme uit te werken, maar maakt een zorgvuldige verkenning van de menselijke ervaring. De personages bewegen door het leven zoals echte mensen dat doen, met al hun imperfecties, twijfels en onzekerheden en laat ze zelf hun weg zoeken. Er wordt niet naar een climax toegewerkt, maar dat is wat mij betreft ook niet nodig: de zoektocht van de personages is interessant genoeg om je aandacht erbij te houden. Dat Van Marissing de personen en hun relaties zo overtuigend beschrijft, zonder al te veroordelend te zijn, daagt je als lezer uit om zelf je conclusies te maken.
Al met al maakt dit "Onze kinderen" een geslaagde roman. Voor lezers die op zoek zijn naar een literaire roman die diepgravend, subtiel en menselijk is in zijn exploratie van complexe relaties en persoonlijke groei is dit zeker een aanrader.
April 6, 2022
***1/2
Libris 1/6
Twee zussen ruimen het huis op van hun vader die zopas gestorven is. Een metafoor voor het opruimen van de herinneringen die beide zussen van hun vader hebben. Dit boekje is heel bedaard geschreven, heel onopvallend, heel rustgevend ook. Geen grootse daden of woorden, alles komt gemoedelijk ter sprake. Er wordt helaas wel vaak iets te los met de literaire tropen omgesprongen, waardoor het verhaal op de rand van de clichés balanceert, en er soms ook wel over duikelt. Zeer mooi vond ik de manier waarop de opgeroepen associaties (die uitmonden in een concrete herinnering) naadloos in het verhaal werden opgenomen.
Libris 1/6
Twee zussen ruimen het huis op van hun vader die zopas gestorven is. Een metafoor voor het opruimen van de herinneringen die beide zussen van hun vader hebben. Dit boekje is heel bedaard geschreven, heel onopvallend, heel rustgevend ook. Geen grootse daden of woorden, alles komt gemoedelijk ter sprake. Er wordt helaas wel vaak iets te los met de literaire tropen omgesprongen, waardoor het verhaal op de rand van de clichés balanceert, en er soms ook wel over duikelt. Zeer mooi vond ik de manier waarop de opgeroepen associaties (die uitmonden in een concrete herinnering) naadloos in het verhaal werden opgenomen.
April 12, 2021
Ik vond het mooi, maar het sprong er voor mij niet speciaal uit. Deed me denken aan Marijke Schermer. Er zitten hele knappe stukken bij, waarin je je door een paar rake zinnen precies kunt voorstellen hoe de afgelopen vijftien jaar tussen vader en dochter verlopen zijn. Die subtiliteit vond ik prachtig, maar die werd een beetje tegengewerkt door een hoop nadrukkelijk gestelde vragen inclusief de bijbehorende, soms wat clichématige antwoorden. Als Van Marissing iets zegt als (ik parafraseer hier) 'mijn vader leeft niet alleen voort in zijn spullen, maar in mij'. Tsja.
February 12, 2022
Niet onverdienstelijk, maar ik bleef op mijn honger zitten. Alles drijft op de beladen relatie tussen de hoofdfiguur en haar gestorven verwekker, maar noch de dochter, noch de vader, noch hun relatie wordt ooit echt boeiend: zowel het oeverloos gepieker van de jonge vrouw als het egocentrisch gedrag van haar pa blijven vrij oppervlakkig en slagen er zelden in mij me betrokken te laten voelen.
February 1, 2022
Prima, maar niet heel bijzonder.
Werd niet echt geraakt door haar eigen taalgebruik of stijl, en er is niet echt iets dat is blijven hangen. Ik kon niet echt iets aanwijzen dat dit boek nou bijzonder maakt. Het voelt een beetje als een verhaal dat ik al wel vaker gelezen heb.
Werd niet echt geraakt door haar eigen taalgebruik of stijl, en er is niet echt iets dat is blijven hangen. Ik kon niet echt iets aanwijzen dat dit boek nou bijzonder maakt. Het voelt een beetje als een verhaal dat ik al wel vaker gelezen heb.
March 14, 2022
Boek 1 van de shortlist van de Libris Literatuur Prijs.
Bij momenten voelde dit verhaal te particulier voor een roman, alsof de schrijver dit vooral voor zichzelf schreef. De passages waarin Mia, de verteller, werkt aan/nadenkt over een essay dat ze schrijft over films die zich voor een belangrijk deel in de hoofden van de personages afspelen (zoals Eternal sunshine of the spotless mind) vond ik nog het interessantst.
Bij momenten voelde dit verhaal te particulier voor een roman, alsof de schrijver dit vooral voor zichzelf schreef. De passages waarin Mia, de verteller, werkt aan/nadenkt over een essay dat ze schrijft over films die zich voor een belangrijk deel in de hoofden van de personages afspelen (zoals Eternal sunshine of the spotless mind) vond ik nog het interessantst.
July 11, 2022
Kort verhaal. Mooi geschreven.
February 8, 2022
Mooi geschreven, een zoektocht naar het leren kennen van je ouders. Had van mij veel langer gemogen. Was wel heel de tijd bang dat Sally zou bevallen in de tijd dat ze zo ver weg was hahaha
This entire review has been hidden because of spoilers.
August 5, 2021
przenikliwa, osobista; wzruszyły mnie te "Nasze dzieci" ogromnie
February 19, 2022
Behoorlijk geschreven en bijwijlen interessant relaas over de rouw van een dochter. Jammer dat het tegelijk te oppervlakkig is en te veel blijft hangen in een poging te veel thema’s in éen boek te krijgen.
July 16, 2023
Mooi ingetogen verhaal over verlies, nieuw leven, wat je meekrijgt van je ouders. Dat het geen triest boek is komt door de lichte toon.
March 7, 2022
Ik vond “Marc groet ‘s morgens de dingen” als rouwgedicht mooi gevonden, de rest wat te expliciet en soms clichématig.
March 5, 2022
Erg mooi boek over de rouwverwerking van een vrouw die haar vader te vroeg verliest. Goed geschreven, goed uitgewerkt karakter. Ik vond het alleen wel wat aan de dunne kant, had het te snel uit.
March 17, 2022
Mooi en beeldend verhaal over het verlies van haar vader, de zoektocht naar zichzelf en de vraag of ze zelf een goede ouder zal zijn.
March 23, 2025
Verdrietig maar niet dramatisch. Gewoon een mooi, simpel, menselijk verhaal over rouw en liefde.
May 22, 2021
Mooi klein verhaal die ik snel heb uitgelezen
April 4, 2022
[RECENSIE: https://www.readabook.nl/2022/04/rene...]
Verwacht niet dat Onze kinderen een spectaculair verhaal is met grote wereldproblemen. Het is juist een subtiel verhaal dat zo uit het leven gegrepen is. En dat maakt dit boek zo mooi.
Verwacht niet dat Onze kinderen een spectaculair verhaal is met grote wereldproblemen. Het is juist een subtiel verhaal dat zo uit het leven gegrepen is. En dat maakt dit boek zo mooi.
February 18, 2021
Ongelooflijk mooi. Ik had het veel te snel uit.
February 5, 2021
Onze kinderen. Door Renée van Marissing.
Een klein boekje. Een klein verhaal. Een vader sterft, 2 zussen ruimen zijn huis uit. Maar, het is ook veel meer dan dat.
Iris (zus 1) heeft een man en twee kinderen, Mia (zus 2) gaat heel binnenkort mama worden want haar vriendin Sally is hoogzwanger. Wij lezers volgen Mia, die het moeilijk heeft. Met structuur, organiseren, haar verdriet, afscheid nemen, afstand doen en het vinden van gelukkige herinneringen. Ze worstelt met het leegruimen, het afwezig zijn op zwangerschapscontroles, zetels die te zwaar zijn om alleen in de gehuurde container te krijgen en het verschil in de herinneringen van haarzelf en die van haar zus.
Hun vader was niet echt de ideale vader, hij dronk nogal veel en had de neiging zich terug te trekken. Mia begint meer en meer na te denken over het belang van genen; wat geef je door en wat niet, hoe komt het dat genen generaties lang op slot kunnen gaan. Wat is een trauma en wat niet, hoe werkt het door in een lichaam, een leven, de generaties die na ons komen.
Ondanks de zwaarte van de onderwerpen, de drukkende sfeer die van elke pagina zweemt is dit toch een hoopgevend, hartverwarmend boek. Net als de cover bezit het een lichtheid, een helderheid, een puurheid.
Het is het eerste boek van Van Marissing dat ik las en ik heb veel zin gekregen om haar andere boeken ook te lezen.
Een klein boekje. Een klein verhaal. Een vader sterft, 2 zussen ruimen zijn huis uit. Maar, het is ook veel meer dan dat.
Iris (zus 1) heeft een man en twee kinderen, Mia (zus 2) gaat heel binnenkort mama worden want haar vriendin Sally is hoogzwanger. Wij lezers volgen Mia, die het moeilijk heeft. Met structuur, organiseren, haar verdriet, afscheid nemen, afstand doen en het vinden van gelukkige herinneringen. Ze worstelt met het leegruimen, het afwezig zijn op zwangerschapscontroles, zetels die te zwaar zijn om alleen in de gehuurde container te krijgen en het verschil in de herinneringen van haarzelf en die van haar zus.
Hun vader was niet echt de ideale vader, hij dronk nogal veel en had de neiging zich terug te trekken. Mia begint meer en meer na te denken over het belang van genen; wat geef je door en wat niet, hoe komt het dat genen generaties lang op slot kunnen gaan. Wat is een trauma en wat niet, hoe werkt het door in een lichaam, een leven, de generaties die na ons komen.
Ondanks de zwaarte van de onderwerpen, de drukkende sfeer die van elke pagina zweemt is dit toch een hoopgevend, hartverwarmend boek. Net als de cover bezit het een lichtheid, een helderheid, een puurheid.
Het is het eerste boek van Van Marissing dat ik las en ik heb veel zin gekregen om haar andere boeken ook te lezen.
March 3, 2022
Heel erg mooi boek. Het lijkt zo ongelooflijk eenvoudig. Een vrouw met een lief die op bevallen staat en een zus. En een vader die net gestorven is, van wie het huis leeggeruimd moet worden. Zit het 'm nou in de sympathieke of invoelbare personages? Zit het hem in de bedrieglijk eenvoudige taal? Zonder dat het erg merkbaar is zindert het boek van gevoel en detail. Ik vond het prachtig en heb het in twee dagen uitgelezen (voor mij is dat heel snel). Ik zou een 4,5 ster geven als dat kon. Ik hoop dat het een kanshebber is voor de Libris-prijs, zodat iedereen het gaat lezen.
March 18, 2022
Onze Kinderen van Renée van Marissing staat ook op de shortlist voor de Libris Literatuur Prijs. Eerlijk gezegd had ik nog nooit van deze auteur gehoord en dat is ook waarom ik het zo leuk vind om die shortlist altijd te lezen; je ontdekt er schrijvers en boeken door die anders volledig aan je voorbij waren gegaan. Onze Kinderen is een boek over rouwverwerking, en daarmee het derde boek (dat ik ken) van de longlist dat over dit onderwerp gaat. Aangezien ik die andere twee, Lijn van Wee en Wens en Raam, Sleutel heel erg mooi vond, en nauwelijks kon begrijpen waarom deze romans het niet tot de shortlist schopten, waren de verwachtingen voor dit boek toch wel hoog. Zou deze roman dan echt nóg beter zijn dan die andere twee romans?
Mia verliest haar vader en moet zijn huis leegruimen, terwijl haar vriendin ondertussen zwanger is en het niet lang meer zal duren voordat Mia en Sally ouders worden. Een gemis dat de baby geen kennis meer zal kunnen maken met zijn opa, maar Mia komt er tijdens het uitruimen van haar vaders huis achter dat ze eigenlijk geen goede herinneringen aan haar vader heeft. Hij dronk te veel, werd op sommige momenten buitensporig kwaad op Mia en haar zus en maakte veel keuzes die niet in het belang van zijn dochters waren. Mia probeert in die weken bij haar vader thuis in het reine te komen met haar verleden.
Lees verder
Mia verliest haar vader en moet zijn huis leegruimen, terwijl haar vriendin ondertussen zwanger is en het niet lang meer zal duren voordat Mia en Sally ouders worden. Een gemis dat de baby geen kennis meer zal kunnen maken met zijn opa, maar Mia komt er tijdens het uitruimen van haar vaders huis achter dat ze eigenlijk geen goede herinneringen aan haar vader heeft. Hij dronk te veel, werd op sommige momenten buitensporig kwaad op Mia en haar zus en maakte veel keuzes die niet in het belang van zijn dochters waren. Mia probeert in die weken bij haar vader thuis in het reine te komen met haar verleden.
Lees verder
March 29, 2022
Reneé van Marissing schreef een mooi en klein verhaal over rouwverwerking en ouderschap. Na het overlijden van de vader moeten Mia en haar zuster Iris zijn huis in Friesland leeghalen. Mia en haar vriendin Sally staan aan de vooravond om ouders te worden terwijl Iris moeder is van twee kinderen.
Tijdens het ontruimen van de woning komen allerlei herinneringen boven aan hun jeugd en moeizame relatie met hun vader. Het zijn in de ogen van Mia vaak pijnlijke herinneringen. De vader gaf zijn kinderen vaak het gevoel teleurgesteld te zijn in hen waardoor ze niets durfden te doen uit angst het verkeerde te doen. Na de scheiding van zijn vrouw en een paar korte relaties vluchtte de vader naar de eenzaamheid in Friesland waardoor hij de afwezige opa werd en zijn heil zocht in de drank.
Op een ingetogen wijze worden tijdens de ontruiming de herinneringen opgehaald en vragen Mia en Iris zich af of zij niet dezelfde fouten zullen maken met hun kinderen. Ondertussen verdwijnen de spullen en daarmee het leven van hun vader in de container waarna Mia en Iris verder kunnen met hun eigen leven.
Tijdens het ontruimen van de woning komen allerlei herinneringen boven aan hun jeugd en moeizame relatie met hun vader. Het zijn in de ogen van Mia vaak pijnlijke herinneringen. De vader gaf zijn kinderen vaak het gevoel teleurgesteld te zijn in hen waardoor ze niets durfden te doen uit angst het verkeerde te doen. Na de scheiding van zijn vrouw en een paar korte relaties vluchtte de vader naar de eenzaamheid in Friesland waardoor hij de afwezige opa werd en zijn heil zocht in de drank.
Op een ingetogen wijze worden tijdens de ontruiming de herinneringen opgehaald en vragen Mia en Iris zich af of zij niet dezelfde fouten zullen maken met hun kinderen. Ondertussen verdwijnen de spullen en daarmee het leven van hun vader in de container waarna Mia en Iris verder kunnen met hun eigen leven.
April 16, 2022
Het centrale thema in 'Onze kinderen' van Renée van Marissing: als een naaste sterft, laat de dode dan de anderen aan hun lot over of is het juist andersom en verwijderen de levenden zich van de dode? Als de vader van hoofdpersoon Mia overlijdt en zij met haar zus zijn huis leegruimt, komen dit soort vragen boven. Des te sterker omdat zij ook op het punt staat moeder te worden en er zo weer een nieuwe loot aan de generatieketen ontstaat. Wat wordt er van generatie op generatie doorgegeven via het DNA? Wat blijft er over van alle herinneringen, de goede en de slechte? Neem je ze mee of probeer je je er zo snel mogelijk van te ontdoen en verder te gaan met je leven? Goed geschreven, met een afwisseling van herinneringen en 'het hier en nu' en een mooie balans tussen lichtheid en het 'zware' thema.
September 19, 2022
Grote onderwerpen in een klein verhaal. Knap gedaan. In een enkele zin schetst Van Marissing situaties en gebeurtenissen uit haar jeugd. Als lezer moet je ze aan elkaar rijgen voor het volledige verhaal. Het wordt natuurlijk nooit compleet, maar het gaat om de impressie. En die is duidelijk genoeg. Het lijkt haast geschetst, het woord penseelstreek komt in me op. Met één veeg geeft ze de gebeurtenis weer en in die ene zin komt ze steevast tot de kern. Dat vind ik heel knap aan het verhaal. Waarschijnlijk houdt de schrijfster het bewust kort, maar van mij had ze iets meer de diepte in gemogen met de overige personages.
January 17, 2023
Bij het leeghalen van het huis van een overleden vader komen bij de zussen Mia en Iris verschillende herinneringen naar boven. De zussen hebben hun jeugd totaal anders ervaren en verwerkt en hebben ook een totaal ander beeld van hun vader. In dit verhaal volg je Mia. Mia staat op het punt om zelf moeder te worden, haar vriendin is zwanger. Gedurende het verhaal wordt steeds duidelijker waarom Mia niet de biologische moeder van haar kind wil zijn. Het boek zet aan het denken; wat wordt er generatie op generatie doorgegeven en welke herinneringen blijven stand houden van je jeugd, de goede of de slechte?
Luchtig geschreven over een ‘zwaar’ thema
Luchtig geschreven over een ‘zwaar’ thema
March 7, 2022
Luisterboek. Libris shortlist. Het raakte me pas bij bij het lange hfdst. Aan het eind.
Mia zit midden in de worsteling van grote gebeurtenissen in een leven de dood van een vader en tegelijk moeder te worden.
Herinnering die wel of niet kloppen, het verschil van beleving daarvan van 2 zussen.
Mia zit midden in de worsteling van grote gebeurtenissen in een leven de dood van een vader en tegelijk moeder te worden.
Herinnering die wel of niet kloppen, het verschil van beleving daarvan van 2 zussen.
July 19, 2021
Ik vond het een mooi boek, hoewel ik wel wat moest wennen aan de interpunctie; er worden vrij weinig aanhalingstekens gebruikt. Ondanks dat het geen heel licht onderwerp is, vond ik de schrijfstijl dat wel, waardoor het ook qua inhoud goed te verteren was.
September 14, 2021
Fijn geschreven boek over de herinneringen en soms het verdriet als een ouder overlijdt en je zijn spullen moet opruimen. René van Marissing gaat heen en weer tussen heden en herinneringen en dat geeft een heel levendig geheel.
Displaying 1 - 30 of 47 reviews